ตอนนี้ผมเดินตาพวกเขาเข้ามาในห้องเรียนก่อนจะมองไปรอบๆห้องเพื่อหาที่นั่ง
“นั่งนี่ๆ”ผมหันไปมองเ้าทัพที่เหมือนจะได้ที่นั่งแล้วและแน่นอนว่าตอนนี้มันเหลืออยู่ที่เดียวก็คือที่ข้างๆโรม ผมเลยเดินเข้าไปนั่งข้างๆเขา เขาหันมามองผมเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรจนกระทั่งอาจาร์ยเข้ามาสอนสักพักผมก็รู้สึกง่วงมากเนื่องจากเมื่อคืนนอนไม่พอ
“ง่วงหรอ? ไหวมั้ย?”ผมได้ยินเสียงของคนข้างๆพูดขึ้นผมเลยหันไปมองเขาตาปรืออย่างลืมตาไม่ขึ้น
“อื้ออ”ผมส่ายหัว ผมเห็นเขายิ้มขำเล็กน้อยก่อนจะจับตัวผมให้นอนลงบนตักเขาซึ่งผมก็ทำตามอย่างว่าง่ายด้วยความง่วง
โรม Talk
ผมมองคนที่นอนอยู่บนตักผมด้วยสายตานิ่งๆ ปกติแล้วผมไม่ใช่คนแบบนี้นะครับแต่เห็นมันแล้วอดสงสารไม่ได้จริงๆไม่รู้ไปอดหลับอดนอนมาจากไหน ผมลูบผมมันเล่นไปเรื่อยๆจนพวกมันที่นั่งอยู่ข้างๆผมหันมามอง
“ซันเป็ไรอะ?”ไอทัพถาม
“มันง่วง”
“มึงเลยให้ยืมตักเนี่ยนะ!”มันพูดพลางทำหน้าเหมือนเป็เื่ไม่น่าเชื่อรวมถึงไออาร์คที่มันก็มองผมด้วยใบหน้าสงสัย
“เออ!!”ผมพูดอย่างหงุดหงิดแม่งจะใกันทำไมวะ
พวกมันไม่ได้พูดไรต่อแต่มันหันกลับไปคุยกันสองคน
“มึงว่าไอโรมมันแปลกมั้ยวะ”
“แปลก”
“แล้วมึงว่า...”
“เรียนไปไอสัส!!”ผมหันไปด่าพวกมันเมื่อมันยังไม่เลิกนินทาผม
“คร้าบๆ”ไอทัพตอบกลับอย่างกวนๆ
“อื้ออ~”ผมหันมามองคนข้างล่างที่อยู่ดีๆก็ขยับตัวเล็กน้อยก็จะเอามือมากอดเอวผมไว้แล้วซุกไปที่หน้าท้องผม ผมยกยิ้มขึ้นอย่างเอ็นดู จริงๆมันน่ารักนะเนี่ย ผมไม่เคยมีเพื่อนแบบมันเลยแหะ เลยรู้สึกแปลกๆดี
.
.
ตอนนี้ได้เวลาพักกลางวันแล้วครับ ผมให้พวกมันไปจองโต๊ะก่อนเลยเพราะผมจะปลุกอีกคนก่อนและดูเหมือนว่ามันจะไม่ยอมตื่นง่ายๆ
“ซัน..ซัน!”
“อื้ออ”
“ตื่นได้แล้วครับ”ผมก้มลงไปกระซิบข้างใบหูมันแล้วมันก็ลืมตาขึ้นมาทันทีทำให้ตอนนี้หน้าผมกับหน้ามันอยู่ใกล้กันมาก มันผลักผมออกก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นแล้วหันหน้าไปมองทางอื่นแต่ผมเห็นนะว่ามันหน้าแดงน่ะ หึ!
“เอ่อ ขอบคุณที่ให้ยืมตักนะ”
“ไม่เป็ไร เพื่อนกันนี่ ไปกินข้าวกันดีกว่า”
.
.
#เพื่อนกันนี่...รอดูว่าจะเป็เพื่อนกันถึงไหนเนอะ55
#ฝากโรมซันไว้ด้วยนะคร้าาา????
2K
