ไรท์ยังไม่ได้แก้คำผิดนะคะ
#####################
หลังจากกลับมาจากซื้อของ เธอแวะเข้าไปไร่ส้มเพื่อสั่งส้มกับเฮียดินอีก100ลัง เพราะเป็ส้มของไร่เธอเองเธอจึงรู้ว่าหวาน อร่อย แน่นอน โดยเธอให้เหตุผลผลว่าเพื่อนเธอฝากสั่งไปบริจาคโดยให้ไปส่งที่โกดังเก็บของที่เธอเช่าไว้ เพราะมีคนรอรับของอยุ่แล้ว
"เฮียมีลำใยอบแห้งด้วยไหมค่ะ ถ้ามีเอาให้ภัทรด้วย 100แพคนะคะ เดียวภัทรโอนเงินให้เฮียเลย"
"ได้เดียวเฮียให้เด็กเอาไปส่งตามที่อยู่นี้นะ"
"เฮียพอจะรู้ไหมค่ะว่าแถวนี้มีฝ้ายที่ไหนขายบ้าง พอดีเพื่อนภัทรฝากถามมา" เธอคิดจะเอาฝ้ายอัดแข็งติดไปด้วย เพราะที่นั้นคงขาดแคลนเช่นกัน
" อืมมม ถ้าปลูกเยอะๆในบ้านเราก็แถว เพชรบูรณ์ นคร์ แต่มันไม่ใช่พืชเศรษฐกิจนะคนนิยมปลูกกันน้อย ถ้าอยากได้เยอะๆเอาไปใช้ในธุรกิจอุสาหกรรม ต้องไปประเทศจีนแถวซินเจียงปลูกกันเยอะเลย"น้ำดินให้ข้อมูลตามที่รู้
" ภัทรจะไปจีน่เดือนหน้านะคะเฮีย จะไปพักผ่อนค่ะ"เธอตัดสินใจแบบทันทีทันใดว่าถ้าจะชื้อเสื้อผ้า เครื่องนุ่มห่ม เธอไปจะชื้อที่นั้น เพราะถ้าเธอต้องไปอยุ่ที่จีนใน่ยุคปี70 ถ้าเธอไปชื้อที่นั้นน่าจะมีตัวเลือกให้เธอเลือกได้มากกว่า อีกอย่างถ้าหาซื้อที่นี่คงไม่มีเสื้อผ้าที่ใช้กันหนาวตามแบบยุคสมัยนั้นได้จริงๆ หรือมีก็คงมีจำนวนไม่มากพอเท่าที่เธอ้า แต่พวกเครื่องนอน ผ้าห่ม ผ้าชนิดต่างๆซื้อจากที่นี่ไปก็ได้
"จะกลับบ้านพร้อมเฮียเลยไหม? นั่งรถกลับไปด้วยกันเลย"
"ไปค่ะ แต่เฮียให้คนขับรถบรรทุกที่ภัทรขับมา ขับรถกลับกลับบ้านด้วยนะคะ พรุ่งนี้ภัทรจะใช้ค่ะ"
เฮียดินพยักหน้าพร้อมกับเดินไปสตาร์รถ สองพี่น้องคุยกันไปเรื่อยเปื่อยระหว่างทางน้ำภัทรจึงถามขึ้นมา
"เฮีย วันนี้ภัทรไปเจอรูปถ่ายเก่าๆของป๊าใบหนึ่งที่ห้องพระแหละในรูปป๊ายังเป็หนุ่มน้อยอยุ่เลย ภัทรเอาไปใส่กรอบรูปวางไว้กับรูปถ่ายของครอบครัวเรานะ ว่าแต่คนในรูปที่เหลือเป็ใครหรอค่ะ ทำไมภัทรไม่เห็นรู้จักเลย" น้ำภัทรที่นึกถึงรูปถ่ายได้เลยถามขึ้นมาอย่างคาใจ
"รูปถ่ายที่มี5คนรึเปล่า? ถ้าใช่ รูปถ่ายใบนั้นม๊าเป็คนเอามาเก็บใส่ไว้กล่องเอง หลังจากที่กลับจากจีนครั้งล่าสุด ดูเหมือนป๊าจะเคยจ้างคนไปตามหา อากง อาม่า(คุณปู่ คุณย่า)และพี่ชายของป๊ากับน้องสาว ที่อยู่ที่นั้นแต่พอได้ข่าวกลับมาถึงรู้ว่าพวกเขาเสียชีวิตกันไปหมดแล้ว ป๊าเสียใจมากโทษว่าเป็ความผิดของตัวเองที่ไม่ได้อยู่ดูแลพวกเขา จนไม่สบายอยุ่พักหนึ่ง"น้ำดินเอ่ยขณะขับรถไปด้วย
"ทำไมภัทรไม่เห็นรู้เื่เลยละคะ" น้ำภัทรถามขึ้นมาอย่างใที่เธอไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อน
"ตอนนั้นเราอยุ่ที่เมืองนอก กำลังจะสอบจบโท ที่บ้านก็เลยปิดกันเอาไว้นะ" น้ำดินตอบ
"ภัทรนี่แย่จังเลยนะคะ ตอนป๊าป่วยก็ไม่ได้อยู่ ตอนป๊าเสียก็กลับมาไม่ทันอีก" น้ำภัทรพูดขณะน้ำตาคลอไปด้วย
"อย่าคิดมาก เราทุกคนเข้าใจและไม่เคยโทษภัทรเื่นี้เลย เพราะงั้นอย่าโทษตัวเอง ป๊าภูมิใจในตัวภัทรมากนะที่ภัทรสามารถดูแลตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งใคร ส่วนม๊าบ่นอยุ่เื่เดียวที่ภัทรไม่ยอมแต่งงานนี่แหละ"
" ไม่อยากแต่งนี่คะ เฮียก็รู้ว่าภัทรไม่ศรัทธาเื่พวกนี้ ช่างเื่นี้เถอะค่ะ ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นคะ พวกเขาเป็อะไรตายหรือคะ?" น้ำภัทรเอ่ยถามด้วยความอยากรู้
"เฮียเองก็ไม่แน่ใจ เท่าที่ม๊าเล่าให้ฟังคือ สืบมาได้ว่าอากงเสียชีวิตระหว่างทางที่พวกเขาอพยพไปกุ้ยโจว ส่วนพี่ชายป๊าไปเป็ทหารได้รับาเ็กลับมาแต่ก็อยู่ได้ไม่นาน อาม่าก็เสียชีวิตหลังจากนั้น ส่วนน้องสาวของป๊าได้ข่าวว่าแต่งงานไปแล้ว แต่ก็เสียชีวิตหลังจากนั้นเหมือนกัน"
"น่าเศร้าจังนะคะ ถ้าอพยพมาพร้อมกับป๊า ม๊าก็คงดี" น้ำภัทรตอบกลับไปแบบเศร้าๆ
"ในสมัยนั้นอพยพหนีกันมาเป็ครอบครัวใหญ่คงยากโดยเฉพาะครอบครัวที่ถูกหมายหัว หลายๆครอบครัวต้องเลี่ยงโดยการส่งลูกหลานออกไปเป็ยุวชนในชนบทไกลๆเลยก็มี อย่างครอบครัวเราก่อนอพยพก็ต้องเปลี่ยนไปใช้นามสกุลของอาม่าเพื่อเลี่ยงการจับกุม แล้วอากง อาม่าคงอยากจะอยู่กับลูกชายคนโตมากกว่า ขนาดเท่าที่ฟังป๊าเล่าสมัยอพยพมานั้น กว่าจะตั้งรกรากมาได้จนถึงที่นี่ต้องจ่ายไปมากโขเลยล่ะ" น้ำดินเอ่นขณะถอนหายใจเบาๆ "แล้วเราจะกลับเมื่อไหร่? ยัยภัทร"
"อีก5 วันภัทรจะกลับแล้วค่ะ แต่จะขับรถกลับไป แบบค่ำไหน นอนนั้นเหมือนเดิม แต่ภัทรคงต้องฝากติ๊ดตี่ไว้กับเฮียก่อนนะคะ เฮียช่วยดูแลมันดีๆด้วย คิดซะว่ามันเป็ตัวแทนของภัทร" น้ำภัทรเอ่ยแบบซึมๆ
"พูดอะไรแปลกๆ เวลาเราจะไปไหนไกลๆ เราก็เอามันมาฝากเฮียอยู่แล้วนี่"
น้ำภัทรไม่ได้เอ่ยตอบอะไร แค่ยกยิ้มกลับไปเท่านั้น
#################################
เช้าวันถัดมาน้ำภัทรก็เริ่มขับรถตระเวนไปตามตลาดรอบๆตัวเมือง เพื่อซื้อสิ่งของเพิ่มเติมโดยเธอเน้นที่อาหารก่อนเป็หลัก แล้วยังแวะไปรับอาหารที่เธอสั่งไว้พร้อมกับเก็บเข้ามิติในระหว่างทางที่เธอที่เธอขับรถไปซื้ออาหารแช่แข็งเพิ่ม คราวนี้มีทั้งแฮม เบคอน ใส่กรอก หมูน้ำค้าง ใส้อั่ว เกี้ยวน้ำ บะหมี่เ้าดัง ขาหมูเ้าโปรด ขนมหวาน ขนมปัง แซนวิสใส้ต่างๆ ขนมขบเคี้ยว ที่เธอแวะเหมาแทบจะทุกร้านที่ขึ้นชื่อรอบๆตัวเมือง แถมร้านเบเกอรี่ตามโรงแรมเธอก็แวะไปเหมามาด้วย หลังจากได้ของทั้งหมดมาแล้วเธอก็ใส่เข้ามิติตามเดิม
แล้วจึงแวะไปตามตลาดสดหลายๆที่เพื่อหาซื้อเตาถ่านมาเก็บไว้ประมาณ30ลูก รวมถึงถ่านไร้ควันอีกหลายกระสอบ ทั้งยังได้หม้อ กระทะ ไห สากครก กระจาด กระด้งขนาดต่างๆ ตะแกรงปิ้งย่าง จานชามช้อนถ้วยเธอก็ซื้อไว้โดยเลือกแบบโบราณๆหน่อย ระหว่างทางเดินกลับไปรถมีพ่อค้าหาบมีดมาขายเธอจึงเหมามีดมามาทั้งหมด โดยเธออ้างไปว่าเธอจะเอาไปเปิดร้านอาหาร พ่อค้ายังแถมหินลับมีดมาให้เธออีกด้วย
หลังจากนั้นเธอก็แวะไปที่โกดังเก็บของที่เช่าไว้ เพื่อจัดการโอนเงินค่าของในส่วนที่เหลือ แล้วตรวจเช็คสิ่งของที่ได้รับมา หลังจากนั้นเธอจึงได้สั่งให้เด็กที่เธอจ้างมาเพื่อรอรับของที่โกดังกลับบ้านไปได้เลยในวันนี้ โดยเธอจะให้เขามาอีกทีในวันพรุ่งนี้เช้า
หลังจากปลอดคนแล้วน้ำภัทรก็เริ่มจัดการเอาสิ่งของต่างๆใส่เข้าไปไว้ในมิติ แล้วขับรถไปที่ห้างขายส่งอีกครั้ง โดยคราวนี้เธอพุ่งเป้าไปที่โซนของใช้ แล้วจัดการสั่งยาสระผม สบู่อาบน้ำแบบก้อน สบู่อเนกประสงค์ ครีมอาบน้ำ โฟมล้างหน้า เบบี้ออย์ ครีมทาผิว กระดาษทิชชูแบบเปียก แบบแห้ง ถุงมือ ยาสีฟัน แปรงสีฟันทั้งแบบของเด็กและผู้ใหญ่ ผ้าอนามัย ผงซักฟอกเอาทั้งแบบน้ำและแบบผง น้ำยาล้างจาน น้ำยาล้างห้องน้ำ สมุด ดินสอ ผ้าอ้อมเด็กผ้าอ้อมผู้ใหญ่ ขวดนม สมุด ดินสอ ปากกา ยางลบ ไม่บรรทัด ไฟฉาย และของจิปาถะอีกหลายอย่าง แก๊สหุงต้มขนาดปิกนิค แก๊สกระป๋อง ถ่านชนิดต่างๆทั้งก้อนใหญ่ก้อนเล็ก โดยสั่งไปแต่ละชนิดอย่างละหลายร้อยลัง และยังมีสิ่งของต้องห้ามอีกหลายอย่างที่เธอใช้วิธีสั่งเอาทางอินเตอร์เน็ตในเวปใต้ดินไปก่อนหน้านี้อย่างเช่นเครื่องช็อตไฟฟ้า สเปรย์พริกไทย ปืนบีบีกัน ปืนพกขนาดพกพาแบบเก็บเสียงและลูกะุอีกหลายร้อยกล่อง
จากนั้นเธอจึงไปเลือกพวกชุดเครื่องนอน ผ้าห่มนวมผืนใหญ่ ผ้าห่มแพร ปลอกหมอน ผ้าม่านสำเร็จรูป ผ้าขนหนูผืนเล็กผืนใหญ่ ฝูกนอนเอาไปหลายๆขนาด หมอน หมอนอิง โดยเลือกสีพื้นๆหรือที่มีลวดลายไม่มากนัก โดยเธอชื้อกลับไปเป็จำนวนมากเช่นเคย
เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะใช้มันหมดรึเปล่า แต่ถ้าใช้ไม่หมดเธอจะหาทางขายมัน หลังจากส่งรายการที่เธอ้าให้พนักงานแล้วก็ให้เขาจัดส่งไปที่โกดังตามเดิม
######################
ง่วงมาก จุ๊บไนท์นะคะ
203
