หมออสูร

ณ.....ป่าอสูรต้องห้าม.....

หงอี้ เดินเข้ามาใป่านี้เป็๞เวลา หนึ่งชั่วยามแต่ก็ยังไม่เจอแม้สัตว์อสูรสักตัว มันจึงพรึมพรำกับตัวเอง

สงสัยจะเป็๲แค่ข่าวลือว่าป่านี้อสูรดุร้าย นี่ข้าเดินมากว่า หนึ่งชั่วยามแล้วยังไม่เจออะไรเลย หรือว่า ๼๥๱๱๦์จะ

เมตราข้าจิงๆ คื่นๆๆๆ ท้องข้าร้องอีกแล้วหิวจิงๆคงต้องหาอะไรกินรองท้องและหาที่พักสำหรับวันนี้แล้วแหละ

หงอี้เดินไปได้อีกสักพัก มันก็มาหยุดอยู่ปากถ้ำถ้ำหนึ่ง  อืมนี่น่าจะเป็๲ที่พักให้ข้าได้ในวันนี้เข้าไปดูข้างในดีกว่า

เพือจะมีของกินมั้ง  ตอนนี้เราก็เดินไม่ไหวแล้วด้วย หงอี้เดินเข้าไปภายในถ้ำที่มันเจออย่างตื่นเต้น ในใจก็คิดว่า

จะมีอสูรร้ายหรือเปล่า แต่มันก็คิดว่า อยู่ข้างนอกก็อาจตายได้ทุกเมื่อหรืออดตายก็ได้ มันจึงเดินเข้าไปอย่างมุ่งมั่น

ในถ้ำนี้ไม่มืดอย่างที่คิดแฮะ หงอี้เดินสำรวจในถ้ำเข้ามาเรื่อยๆตาก็พยายามมองหาของกินพายในถ้ำทุกซอกทุกมุม

เวลาผ่านไปสักพักใหญ่มันเดินเข้ามาลึกเรื่อยๆอากาศภายในถ้ำเริ่มเย็นลงมันจึงหยุดพักบริเวณโขดหินแถวนั้น 

จ๊อกๆๆๆๆ โอ๊ยข้าหิวไม่ไหวแล้ว หงอี้นั่งหมดแรงด้วยความเนื่อยล้าจากการหนีการไล่ล่า และหิวโหย

มันนั่งอย่างหมดหนทางใจก็นึกว่าทำไมต้องเกิดเหตุการณ์นี้กับตัวมันด้วย มันคิดถึงตอนที่พ่อของมันสอน

วิชาแพทย์ให้มัน ตอนนั้นช่างมีความสุขเหลือเกิน แล้วทำไมคนพวกนั้นถึงได้รังแกพ่อของมันด้วย 

พอคิดถึงตอนนี้ในใจ หงอี้ก็เกิดความแค้นขึ้นมาทันที ทำให้มันคิดอยากแก้แค้นให้ได้ 

ข้าจะมาตายอย่างนี้ไม่ได้ ข้าต้องให้พวกมันชดใช้ให้สาสม มันจึงพยายามลุกขึ้นอีกครั้งเพื่อจะหาอะไรกินเพื่อประทังชีวิต

และมันก็หันไปเห็น เห็ดที่อยู่ตรงข้ามกับมัน มันจึงรีบเดินไปเก็บทันที มันยิบเห็ดขึ้นมาและพิจารณาอย่างถี่ถ้วน

ว่ามีพิษหรือไม่ ข้าไม่เคยเห็นเห็ดรูปร่างหน้าตาเยี่ยงนี้มาก่อนในตำราสมุนไพรของท่านพ่อก็ไม่มีบอกไว้ด้วย

เอแต่ข้าพิจารณาแล้วก็ไม่น่ามีพิษน่าจะพอกินได้อยู่ ว่าแล้ว หงอี้ก็เช็ดทำความสะอาดแล้วก็กินทันที

เห็ดต้นนี้มีลักษณะเป็๞สีขาวเงาลำต้นสูงใหญ่พอประมาณมีความเย็นแผ่ ออกมาแต่หงอี้ก็ไม่คิดอะไรมันกิน

เห็ดจนหมด เมื่อมันกินเสร็จมันรู้สึกถึงความเย็นเกิดขึ้นภายในตัว แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่มันจึงไม่ได้สนใจมากนัก

เมื่อพอกินอิ่มแล้วหงอี้จึงเดินเข้าไปสำรวจข้างในถ้ำลึกเข้าไปอีก