“อ้าว? บังเอิญจังเลยนะคะ”
เสียงใสดังขึ้นแทรกบทสนทนา
เบลชะงัก...
เสียงนี้…
เธอหันไปหาต้นเสียง ดวงตาคมก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบกับร่างของเกรสที่ยืนอยู่ตรงนั้น
เกรสอยู่ในชุดที่แสนเซ็กซี่ หน้าอกนูนอวบถูกปิดบังติ่งแข็งที่เบลคุ้นมือด้วยเสื้อเกาะอกชิ้นบาง แสงไฟสีทองสลัวกระทบกับเนื้อผ้าสีแดงเข้ม มันแนบชิดไปกับสัดส่วนโค้งเว้า ผืนผ้าละเอียดลื่นไหลไปตามร่างเพรียว ชายกระโปรงแต่งระบายพลิ้วไหวคล้ายเปลวไฟที่เต้นรำยามค่ำคืน ผสมเข้ากับประกายกลิตเตอร์ที่แฝงอยู่ทั่วผืนผ้า วันนี้เกรสคือนางพญาในชุดสีแดงกุหลาบ ผมยาวที่เคยรวบ วันนี้ปล่อยสยายอย่างเป็ธรรมชาติ ทว่าข้าง ๆ มีผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่คุ้นหน้ายืนอยู่
ชายผู้นั้นหน้าตาน่ารัก ผิวขาว ตาคม ดูแก่กว่าเกรสเล็กน้อย เขามองเบลด้วยรอยยิ้มเป็มิตร ขณะที่มือวางทาบอยู่ที่เอวของเกรส
…เอวของเกรส
เบลไม่รู้ว่าตัวเองเผลอกัดฟันั้แ่เมื่อไหร่
“อ้าว...” โรสเป็ฝ่ายเอ่ยก่อน น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความสนใจ “เธอมากับใครเหรอ?”
เกรสยิ้มบาง ก่อนจะหันไปมองผู้ชายด้านข้าง “นี่พี่กาญค่ะ พี่เขาเป็คนพิเศษของเกรส”
เคร้ง!
เสียงแก้วเบียร์ของเบลกระแทกกับโต๊ะอย่างแรงโดยไม่ได้ตั้งใจ โรสหันมองด้วยความแปลกใจ ขณะที่เกรสยังคงส่งยิ้มหวาน ราวกับตั้งใจมองเธออยู่ก่อนแล้ว
เบลบีบแก้วเบียร์แน่นขึ้นก่อนจะพูดเสียงเรียบ
“คนพิเศษ?”
“ค่ะ” เกรสตอบอย่างไม่ลังเล “พี่กาญดูแลเกรสอย่างดีเลยล่ะ”
กาญยิ้มกว้างและลูบเอวเกรสเบา ๆ “เกรสน่ารักมากครับ ผมเลยอดไม่ได้ที่จะเอ็นดู”
เบลรู้สึกเหมือนลมเย็นของดาดฟ้าหายไป ไฟนรกที่ร้อนระอุฟัดกลับเข้ามาแทน
“จริงหรอคะ” โรสยิ้มเยาะ “เธอคงจะชอบเขามากเลยล่ะสิเกรส...พ่อเธอคงจะชื่นใจที่ได้ลูกเขยเป็ไฮโซ”
เกรสหัวเราะ “ก็คงจะเป็นั้นแหละค่ะ พี่กาญเป็คนพิเศษนี่นา”
เบลไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับใจเธอ
เธอเมินเกรสไปหลายวัน และคืนนั้นยังทอดทิ้งเกรสไว้ที่เตียงคนเดียวอย่างไม่แยแส ทว่า…
วันนี้...ตัวเองกลับรู้สึกเหมือนถูกไฟนรกในอกเผาไหม้
เกรส...เธอกำลังเล่นเกมเสน่ห์ร้ายอะไรกับฉัน?
เบลสบตากับเกรสครู่หนึ่ง และสิ่งที่เธอเห็นในดวงตาคู่นั้นคือ ความท้าทาย
"ไหน ๆ ก็บังเอิญเจอกันแล้ว นั่งด้วยกันสิคะ"
โรสกล่าวขึ้นพลางขยับแก้วเบียร์ในมือ รอยยิ้มของเธอแสดงถึงความเป็ศัตรูอย่างชัดเจน ทว่าก็ไม่ได้ปล่อยให้ความบังเอิญนี้เป็เพียงเื่ธรรมดา
เกรสเลิกคิ้วมองโรส รู้ทันทีว่าอีกฝ่าย้าอะไร
และดูเหมือนจะมีแค่คนเดียวที่ไม่ทันเกมนี้
"นั่งด้วยกันก็ดีนะครับ" กาญตอบรับอย่างใสซื่อ "จะได้คุยกันสนุก ๆ"
เกรสชะงัก มองชายหนุ่มข้างตัวที่ดูจะเป็คนเดียวที่ไม่ได้รับรู้บรรยากาศมาคุระหว่างเธอ โรส และเบล
กาญถือวิสาสะนั่งลงที่โซฟาด้านตรงข้าม ก่อนจะตบเบาะอย่างสุภาพเพื่อเป็สัญญาณให้เกรสนั่งลง "ผมเพิ่งรู้ว่าเกรสมีเพื่อนเยอะขนาดนี้"
"ค่ะ" โรสยิ้มรับ "เกรสน่ารักจะตาย เพื่อนเยอะเป็เื่ธรรมดาอยู่แล้ว"
เกรสเบือนสายตาไปที่เบลทันที ทว่าฝ่ายนั้นกลับเงียบ…เงียบเกินไป
เบลนั่งเอนตัวพิงโซฟาอย่างสบาย ราวกับไม่ได้สนใจอะไรในวงสนทนาเลย แต่ในวินาทีถัดมา เธอเคลื่อนไหวเบา ๆ
มือเรียวเลื่อนโอบหลังพาดไปแตะเอวของโรส ก่อนจะลูบไล้ขึ้นลงอย่างเป็ธรรมชาติ
…!
เกรสเห็นทุกการกระทำ
แผ่นหลังเนียนของโรสที่ถูกเปิดเผยด้วยเสื้อเว้าลึก ไม่เคยเป็สิ่งที่เธอสนใจมาก่อน จนกระทั่งเห็นมันอยู่ในมือของเบล มือที่เธอเคยจดจำความอบอุ่นของมันได้เป็อย่างดี ประจวบเหมาะกับสายเดี่ยวชุดของโรสมันหลุดร่วงลงมาข้างหนึ่ง เผยให้เห็นรองนมสวย เต่งตึง น่าขย่ำ
ริมฝีปากของเกรสเม้มแน่น ก่อนที่เธอจะหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมากระแทกกับโต๊ะเบา ๆ ‘ตึก!’
"...? เธอเป็อะไรรึป่าวเกรส " โรสถามพลางหันไปมองเธอด้วยสายตาเจือแววขบขัน
เกรสสูดลมหายใจก่อนจะส่งยิ้มหวาน "เปล่าค่ะ แค่อยู่ ๆ ก็รู้สึกมือไม้อ่อนแรงขึ้นมาเฉย ๆ"
เบลหันมามองเธอราวกับเพิ่งสนใจบทสนทนา "ทำไมล่ะ? วันนี้กินข้าวมาหรือยัง?"
"เกรสโอเคดีค่ะ ก็แค่เจออะไรที่ชวนให้คลื่นไส้นิดหน่อย" เกรสตอบเสียงเรียบก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบ พลางใช้สายตามองมือของเบลที่ยังคงโอบเอวโรสอยู่อย่างจงใจ
เบลหัวเราะราวกับรับรู้ทุกอย่าง "งั้นก็ดี อย่าเป็ลมล้มพับแถวนี้ล่ะ"
"ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เกรสมีพี่กาญดูแลอยู่ทั้งคน" เกรสเน้นเสียงพลางยกขาขึ้นไขว่ห้าง
โรสที่อยู่ระหว่างทั้งคู่รู้สึกได้ถึงคำจิกกัด เธอหันไปกระซิบกับเบล "ปากร้ายจัง"
เบลแค่ยกไหล่ขึ้นเล็กน้อย "เปล่าหรอก แค่บางคนเขาอยากเล่นเกม ก็ต้องให้เขาสนุกให้เต็มที่"
เกรสได้ยินทุกคำพูด
เธอกัดฟันแน่นก่อนจะเอียงตัวไปซบกาญ "พี่กาญคะ คืนนี้อยู่กับเกรสได้มั้ย?"
กาญยิ้มบาง "ได้สิ พี่อยากอยู่กับเกรสทั้งคืน..."
"ดีจังค่ะ"
เบลกระตุกยิ้ม ก่อนจะยกมือขึ้นไล้ปลายนิ้วบนผิวของโรสที่ต้นแขน "แล้วเราสองคนล่ะ ไปสนุกต่อกันที่ห้องดีมั้ย?"
เกรสบีบแก้วแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว
เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ความรู้สึกนี้…มันเจ็บได้มากขนาดไหน
บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และน้ำหอมจาง ๆ
เกรสนั่งกอดอก ไหล่ตั้งแข็ง มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเ็า
เบลกำลังโน้มตัวเข้าหาโรส ริมฝีปากของเธอแนบชิดอยู่ใกล้ไหล่เปลือย
เกรสเห็นชัดว่าเบล… สูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังจดจำกลิ่นของโรสให้ติดอยู่ในความทรงจำ
โรสสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเอียงคอมอง "เบลคะ…"
เบลยิ้มมุมปาก ก่อนจะกระซิบเสียงทุ้ม "เธอใช้น้ำหอมกลิ่นใหม่เหรอ? หอมจัง"
มือของเบลยังคงลูปซ้ำไปมาที่่เอวของโรส ราวกับกำลังััสิ่งที่เธอเป็เ้าของ
"โรสใช้กลิ่นเดิมค่ะ" โรสตอบด้วยน้ำเสียงเจือความประหม่า
"เหรอ?" เบลหัวเราะ ก่อนจะเอียงหัวเข้าหาไหล่ของโรสอีกครั้ง จงใจให้ริมฝีปากเฉียดผ่านผิวเนียนตรงต้นคอ
"แต่ทำไมคืนนี้ฉันรู้สึกว่ามันหอมหวานกว่าทุกทีล่ะ?"
เกรสรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง
เธอกำแก้วเบียร์แน่นจนมันแทบแตก
"คุณสองคนนี่สนิทกันดีนะครับ" กาญพูดขึ้นมาเสียงใส ไม่รับรู้ถึงพายุอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น
"ก็ประมาณนั้น" เบลตอบสบาย ๆ ก่อนจะยิ้ม "โรสน่ารักจะตาย ใครอยู่ด้วยก็ต้องหลงเป็ธรรมดา"
เกรสจ้องตาเบลนิ่ง… ความอดทนของเธอกำลังจะหมดลง
"น่าหลงเหรอคะ?" เสียงของเกรสเย็นเยียบ เธอเอนตัวมาข้างหน้า สายตาจับจ้องไปที่เบลโดยไม่สนใจโรสหรือใครอีก
"ใช่" เบลหันมาสบตาเธอ "ฉันชอบผู้หญิงแบบโรส อ่อนหวาน และรู้จักวางตัว"
"งั้นก็แปลว่าคุณคงไม่เกรสสินะ"
เบลยิ้มมุมปาก…ราวกับเธอกำลังรอให้เกรสพูดประโยคนี้ออกมาอยู่แล้ว
"เกรสคิดว่ายังไงล่ะ?"
เกรสหัวเราะ แต่มันไม่ได้ฟังดูขบขันเลยแม้แต่น้อย "หนูคิดว่า…คุณคงไม่ชอบคนที่มีสามีแล้วหรอกค่ะ"
"หืม? ฉันมาก่อนสามีโรสหนิ แค่ตอนนี้แวะเจอกันชั่วครั้งชั่วคราวก็สนุกดี"
เกรสหันไปหากาญก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้ "พี่กาญข๋า…"
"ครับ?"
"ถ้าหนูบอกว่าอยากลองคบกับใครสักคน พี่สนใจจะเป็คนนั้นไหมคะ?"
กาญกระพริบตาปริบ ๆ ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองเพิ่งถูกดึงเข้าสู่าเย็นโดยไม่ได้ตั้งตัว
"เอ่อ…คือ…"
"เกรส" เสียงของเบลทุ้มต่ำขึ้นกว่าปกติ
เกรสหันกลับมาสบตาเธอทันที ราวกับท้าทาย "คะ?"
"อย่าพูดอะไรที่เธอไม่คิดจะทำจริง ๆ"
เกรสแค่นหัวเราะ ก่อนจะยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบ "ทำไมคะ? หวงเหรอ?"
เบลยกมุมปากขึ้นเป็รอยยิ้มแสนเ็า
"หวง? …ไม่หรอก"
"ฉันก็แค่ไม่อยากเห็นใครแสดงละครตลกให้ดูมากกว่า"
เกรสบีบแก้วแน่นขึ้นกว่าเดิม ความร้อนแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเธอแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
โรสมองหน้าระหว่างทั้งสองคน ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "เบล…"
เบลหันไปหาเธอ ก่อนจะโน้มตัวเข้าใกล้อีกครั้ง ริมฝีปากของเธอแทบจะัักับผิวแก้มของโรส
"หืม? ว่าไงคะ?"
โรสสะดุ้งก่อนจะเบี่ยงตัวออกเล็กน้อย "เรากลับกันดีไหมคะ..."
"เอาสิ ไปที่ที่มีแค่เราสองคนก็พอ" เบลพูดแทรกขึ้น พลางจูบลงไปที่ไหล่ของโรสอย่าอ่อนโยน
เกรสรู้สึกได้ว่าความอดทนของเธอหมดลงแล้ว
พอแล้ว… เบลต้องหยุด
เธอพุ่งตัวลุกขึ้นก่อนจะคว้าแก้วเบียร์ตรงหน้าขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด
จากนั้นเธอวางแก้วลงกับโต๊ะดัง
‘ปัง!’
ทุกคนชะงักมองเธอเป็ตาเดียว
เกรสยกยิ้มมุมปากก่อนจะก้าวเข้าไปหาเบล
เธอนั่งลงบนตักของเบลทันที ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่คืบเดียว
"อย่าทำแบบนี้นะคะ พี่เบล" เสียงของเธอสั่นไหว แต่ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะอารมณ์ที่พุ่งสูงจนแทบะเิ
เบลสบตาเธอนิ่ง ราวกับกำลังประเมินว่าเกรสจะทำอะไรต่อไป
เกรสกัดริมฝีปาก ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะคางของเบล
"ถ้าพี่อยากให้หนูหึง… ก็บอกมาตรง ๆ สิคะ"
เบลกระตุกยิ้มก่อนจะเอามือโอบเอวของเกรสให้นั่งถนัดกว่าเก่า
บรรยากาศรอบตัวพลันกลายเป็แรงดึงดูดอันตราย
เสียงดนตรีจังหวะเนิบยังคงคลออยู่ แต่ความตึงเครียดบนโต๊ะทำให้ทุกอย่างรอบตัวเหมือนถูกกลืนหายไป
เกรสจ้องเบลเขม็ง… ราวกับพยายามสะกดอารมณ์ที่เดือดพล่านอยู่ในอก
เบลยังคงนั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย สายตาของเธอยังทอดมองเกรสด้วยความยั่วเย้า
"เรากลับบ้านกันค่ะ"
เสียงของเกรสกดต่ำลงอย่างชัดเจน ก่อนที่เธอจะลุดขึ้นแล้วกระชากแขนเบลให้ลุกตาม
แรงกระชากนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันมากพอให้รู้ว่าเธอ เอาจริง
โรสเบิกตากว้าง ขณะที่กาญทำหน้าไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
"เกรสครับ..." กาญอ้าปากจะพูด แต่เกรสหันไปมองเขาด้วยสายตาเ็า
เธอยกยิ้มบาง ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อย "เกมวันนี้จบแล้วค่ะ พี่กาญ...แค่นี้ก็น่าจะรู้แล้วนะคะว่าพี่แค่ถูกใช้เป็เครื่องมือ"
กาญกระพริบตาปริบ ๆ "หืม?"
"พี่หมดประโยชน์แล้ว" น้ำเสียงของเกรสเรียบสนิท "อยากไปไหนก็เชิญ ฉันไม่สนใจอยู่แล้ว"
กาญทำหน้าค้าง ขณะที่โรสหลุดหัวเราะออกมา
"เกรส เธออย่ามายุ่งกับเบล แล้วจะหาว่าฉันไม่เตือน" โรสคำรามออกมาเสียงสั่น นี่มันคนที่เธอรักที่สุด จะมาเอาเบลไปหน้าด้าน ๆ แบบนี้ไม่ได้
เกรสเม้มปากแน่นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แต่ไม่ได้ตอบโต้ใด ๆ
เกรสกระชากแขนเบลอีกครั้งเป็เชิงบังคับ "ไปค่ะ!"
เบลหัวเราะก่อนจะยอมทำตามที่เบลสั่ง
เบลมองเกรสด้วยสายตาเอ็นดูปนขบขัน ก่อนจะเบนสายตาไปหาโรสที่ยังคงนั่งอยู่ เธอโน้มตัวเข้าไปหาโรสแล้วกระซิบเสียงนุ่ม "ค่อยเจอกันนะ"
โรสชะงัก… ใบหน้าของเธอเหวอไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะกะพริบตาปริบ ๆ
อะ… อะไรนะ?
เธอเพิ่งตั้งตัวได้ว่า… เบลพูดจบแล้วก็เดินออกไปตามแรงดึงของเกรสหน้าตาเฉย
"…" โรสอ้าปากค้าง นั่งมองตามแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินออกไปอย่างงุนงง
อะไรเนี่ย?!
กาญมองตามไปก่อนจะส่ายหัว "โอ้โห นี่มันอะไรกัน…"
โรสยังคงเหวออยู่ ก่อนจะะเิความหัวร้อนออกมา "แกกับฉันจะได้เห็นดีกัน!"
--- To Be Continue —
By : The Bambie Calico
เล่มนี้จะมี E-BOOK เมื่อแต่งจบ สามารถติดตามฉาก 18+ ได้ใน ReadAWrite : The Bambie Calico
1K
