Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        ช่วงนี้เซี่ยเจิงและชวีเสี่ยวปอล้วนค่อนข้างที่จะยุ่งด้วยกันทั้งคู่

        เดิมทีช่วงเวลาที่ถือว่าเป็นเดทสั้นๆหลังเลิกเรียนของเขาทั้งสองคนก็ยังถูกงานนักร้องในร้านเหล้าของเซี่ยเจิงกินเวลาไปแล้วหนี่งชั่วโมงเมื่อถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ซือจวิ้นมาเล่นเกมที่บ้านชวีเสี่ยวปอชวีเสี่ยวปอจึงพูดบ่นออกมาอย่างอดรนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

        แต่ทว่าซือจวิ้นกลับกดมือถือเล่น และในทุกๆสามสิบวินาทีก็จะตอบขึ้นมาหนึ่งคำว่า “อืม” “ใช่” “เป็นอย่างนี้เลย” “นายพูดถูก”“แล้วยังไงต่อ” นอกเหนือจากนี้แล้วก็ไม่มีคำพูดที่มีประโยชน์เลยสักประโยคเดียว

       ชวีเสี่ยวปอขยับมืออย่างรวดเร็ว และแล้วในหน้าจอก็แสดงขึ้นมาอย่างชัดเจนว่าเขาถูกคนยิงจนล้มลงมากับพื้นเป็นที่เรียบร้อยเมื่อชวีเสี่ยวปอมองขึ้นไปยังภาพบนหน้าจอ เขาก็ขว้างจอยสติ๊กทิ้งด้วยความหงุดหงิดจากนั้นก็ยื่นขาไปเตะซือจวิ้นทีหนึ่ง : “นายมานี่เพื่อพูดเชียร์เขาหรือไง?โดนครูคนนั้นจ้างให้มาพูดเชียร์ในทอล์กโชว์แล้วเหรอฮะ? ”

        “เปล่าๆ เปล่าๆ โถ่เอ๊ย”ซือจวิ้นที่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นดูไร้เดียงสาอย่างเห็นได้ชัดแต่หลังจากมองขึ้นไปบนหน้าจอก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า : “ปอเอ๋อร์ แพ้เกมแล้วก็ไม่เป็นไร มา เดี๋ยวฉันเล่นเป็นเพื่อนอีกรอบ”

        “ไม่มีอารมณ์ ไม่อยากเล่นแล้ว”ชวีเสี่ยวปอที่นั่งอยู่บนพื้นเอนหลังพิงไปกับเตียงพร้อมทั้งเงยหน้าขึ้นเนื่องจากเขานั่งอยู่ในท่าเดิมเป็นเวลานาน จึงทำให้มีเสียงกระดูกลั่นขึ้นมา“เมื่อกี้นายได้ฟังหรือเปล่าว่าฉันพูดอะไรไปบ้าง? ”

        “มา ช่างเบอร์ห้ามาบริการให้คุณแล้ว” ซือจวิ้นขยับเข้าไปใกล้บีบนวดต้นคอของชวีเสี่ยวปออย่างเอาใจ พลางหัวเราะขึ้นมาสองครั้ง “ฟังแล้วๆก็เมื่อกี้ฉันคุยกับสาวอยู่ นายรู้ไหมว่าผู้หญิงอะ ถ้านายไม่ตอบเธอกลับไปภายในสามสิบวินาทีเธอก็จะบล็อกนายไปสามวันสามคืน แล้วก็ขอเลิกเลย”

        “ใคร” ชวีเสี่ยวปอหันหน้าไปมองเขา “ทำไมฉันจำได้ว่าคนที่นายจีบก่อนหน้านี้เธอไม่ได้สนใจนายสักเท่าไหร่เลยไม่ใช่หรือไง? แล้วทำไมตอนนี้กลับไปคุยอีกแล้วล่ะ?”

        “พอเลย” ซือจวิ้นเพิ่มน้ำหนักมือให้แรงขึ้น แล้วใช้น้ำเสียงที่ประมาณว่า“ความหลังทำได้เพียงแค่คิดถึง” พูดขึ้นมา : “คนที่นายพูดถึงเป็นอดีตไปแล้วคนนี้เป็นรุ่นน้องมอสี่ที่เต้นแอโรบิกต่างหาก”

        “ให้ตายสิ นายมีความเป็นคนหน่อยเถอะ” ชวีเสี่ยวปอคิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าภายในระยะเวลาอันสั้น โลกความรักของซือจวิ้นจะโดดเด่นแพรวพราวขึ้นมาได้มากถึงเพียงนี้

        “ไม่มีความเป็นคนตรงไหน? ” ซือจวิ้นจบช่วงเวลาของการบริการลงขยับข้อมือเล็กน้อย แล้วจึงลงจากเตียงมานั่งขัดสมาธิข้างๆ ชวีเสี่ยวปอ“เธอมาขอเบอร์ฉันก่อนหรอกนะ เธอชมว่าฉันเล่นบาสเก่ง นายอย่าคิดว่าตัวเองเปิดไฟกับเซี่ยเจิงได้แล้วจะมาไม่อนุญาตให้ฉันเปิดไฟกับรุ่นน้องนะ”

        “นายสิเหมือนไฟ”ทันทีที่ชวีเสี่ยวปอได้ยินชื่อของเซี่ยเจิงเขาก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง“อย่ามาพูดถึงเขาให้ฉันได้ยิน”

        “ให้ตายสิ? เป็นอะไรไป? ไม่ใช่มั้ง”ในที่สุดซือจวิ้นก็รู้สึกได้แล้วว่าชวีเสี่ยวปอมีบางอย่างผิดปกติไปจากนั้นจึงพูดขึ้นอย่างรู้สึกประหลาดใจ “นายทะเลาะกับเซี่ยเจิงเหรอ? ”

        “ไม่ได้ทะเลาะ” ชวีเสี่ยวปอบีบปลายนิ้วสลับกันไปมา “ฉันแค่รำคาญ”

        “ให้ตายสิ ยังจะมาบอกว่าไม่ได้ทะเลาะอีก? ” ซือจวิ้นทำเสียงจิ๊ปากออกมาสองครั้ง“นายเคยรำคาญเซี่ยเจิงที่ไหนกันล่ะ ว่าแต่นายสองคนทะเลาะกันเป็นด้วยเหรอเนี่ย?”

        “เราสองคนทำไมจะทะเลาะกันไม่ได้ฮะ? ” ชวีเสี่ยวปอถามกลับไป

        “ไม่ใช่ ก็นายสองคนรักกันหวานฉ่ำดูดดื่มแนบแน่นมาตลอดไม่ใช่เหรอ? ตอนฉันเห็นนายสองคนนะในหัวของฉันก็มีเพลงวันนี้เธอต้องแต่งกับฉันดังขึ้นมาแบบอัตโนมัติตลอดเลย”ซือจวิ้นพยายามคิดขัดเกลาคำพูดออกมาหลังจากพูดจบก็แทบจะรู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาทันที “นายสองคนทะเลาะกันเป็นด้วย?”

        “บอกแล้วไง ไม่ได้ทะเลาะ” ชวีเสี่ยวปอพูดเน้นขึ้นมาอีกรอบหนึ่ง

        “ให้ตายสิ ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ” ซือจวิ้นระเบิดหัวเราะออกมาอยู่พักหนึ่งหลังจากที่สงบลงมาเล็กน้อยก็คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพร้อมกันนั้นมือก็ชี้ไปยังชวีเสี่ยวปอสองครั้งพลางเอ่ยขึ้นว่า : “ปอเอ๋อร์ ให้ฉันถ่ายรูปท่าทางตอนนี้ของนายเอาไว้หน่อยไหมที่แท้นายก็มีช่วงเวลานี้กับเขาด้วย? ”

        ชวีเสี่ยวปอลูบใบหน้าตัวเองสองที ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดออกมา “ถ่ายบ้านนายสิฉันทำไมฮะ? ”

        “หญิงสาวผู้คับแค้นใจที่เจ็บปวดจากความรัก” ซือจวิ้นอธิบายอย่างถูกต้องแม่นยำ“ตอนนี้นายเป็นแบบนั้นเลย มา เล่าให้ฉันฟังหน่อยเซี่ยเจิงไปทำอะไรมากันแน่ถึงได้ทำให้นายโกรธขนาดนี้”

        “ฉันก็แค่...” ชวีเสี่ยวปอเบิกตากว้างจ้องมองซือจวิ้นในขณะที่คิดว่าตอนนี้ตัวเองเป็นหญิงสาวผู้คับแค้นใจจริงหรือเปล่า ถ้าเป็นเช่นนั้นเซี่ยเจิงก็คงจะก่อกรรมเอาไว้ไม่น้อยเลยจริงๆแต่ในอีกด้านหนึ่งก็ยังกำลังเรียบเรียงคำพูดไปด้วย“นายรู้ใช่ไหมว่าเซี่ยเจิงมีรสนิยมทางเพศแบบนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว? ”

        “ฮะ ไม่รู้” ซือจวิ้นผงะไปทันที

        “ให้ตายเถอะ งั้นฉันจะบอกนายทำบ้าอะไรเนี่ย !”ชวีเสี่ยวปอกำลังจะระเบิดขึ้นมาแล้ว

        “เฮ้! นายดูความหัวร้อนของตัวเองสิ”ซือจวิ้นรีบร้อนพูดขึ้นมา “ฉันไม่รู้นี่สิเป็นเรื่องปกติเรื่องส่วนตัวแบบนี้ก็ควรมีแค่นายที่รู้ไหมก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้แต่ตอนนี้รู้ไปแล้ว นายเล่าต่อเถอะ”

        “ได้” ชวีเสี่ยวปอเองก็รู้สึกว่าท่าทีตอบโต้ของเขารุนแรงเกินไปหน่อยหลังจากหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มไปอึกหนึ่ง เขาจึงพูดต่อไปว่า : “เพราะงั้นนายว่าเขาจะไปชอบคนอื่นหรือเปล่า? ”

        “อ๋า? ” ซือจวิ้นรู้สึกคิดไม่ตกขึ้นมาแล้ว“ตามทฤษฎีแล้ว บางทีอาจจะ...ไม่ใช่สิ นายถามคำถามนี้ก็ไม่มีความหมายอะไรอยู่ดีตอนนี้เขาคบกับนายอยู่ไม่ใช่หรือไง? แล้วจะไปชอบคนอื่นได้ไงเล่า”

       “......” ชวีเสี่ยวปอเงียบไปแล้ว

        “หรือว่า นายเห็นเขามีแนวโน้มที่จะเป็นแบบนั้น? ” ซือจวิ้นตั้งข้อสันนิษฐานขึ้นมาอย่างกล้าหาญ

       “......” ชวีเสี่ยวปอยังคงเงียบอยู่เช่นเดิม

        “ให้ตายสิ จริงเหรอเนี่ย? ” ซือจวิ้นระเบิดขึ้นมาแล้ว“เซี่ยเจิงไปมีคนอื่นจริงเหรอเนี่ย? ”

        “อย่าพูดเพ้อเจ้อ” ชวีเสี่ยวปอส่ายหน้าไปมา

        “บรรพบุรุษ นายนี่เป็นบรรพบุรุษจริงๆ !”ซือจวิ้นกุมศีรษะอย่างร้อนใจ ตั้งแต่ที่เขารู้จักกับชวีเสี่ยวปอมาเขาไม่เคยเห็นชวีเสี่ยวปอมีท่าทางกังวลกับการได้มาและกลัวว่าจะต้องเสียไปเช่นนี้มาก่อนเลยประเด็นสำคัญก็คือหลังจากที่ชวีเสี่ยวปอและเซี่ยเจิงคบกันเขาสองคนมีความสุขกันมาโดยตลอด แต่ถ้าหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมาจริงๆเขาซึ่งเป็นคนดูอยู่ข้างๆ ก็พลอยจะไม่สบายใจตามไปด้วย “นายพูดมาสิ! นายจะอัดอั้นเก็บเอาไว้ทำไม”

        เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา

        งานร้องเพลงในร้านเหล้าของเซี่ยเจิงก็ราบรื่นเป็นปกติดีแต่ประเด็นมันอยู่ที่ “เขาร้องเพลงดี ลูกค้าหลายคนเลยตามเขามาที่นี่”นี่คือคำพูดเดิมของเถ้าแก่หน้าหนวดคนนั้น ชวีเสี่ยวปอตามเซี่ยเจิงไปอยู่หลายครั้งเถ้าแก่แกก็ใจกว้างมาก ทุกครั้งที่ชวีเสี่ยวปอไปเขาก็จะเอาเบียร์มาให้ดื่มฟรีซึ่งเป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนเขารู้สึกเกรงใจไม่กล้าไปแล้วแต่ถึงอย่างนั้นทุกวันเขาก็ตัดสินใจไปในช่วงเวลาที่กระชั้นชิดขึ้นมาหน่อยซึ่งเป็นประมาณตอนที่เซี่ยเจิงเหลืออีกแค่เพลงเดียวก็จะเลิกงานชวีเสี่ยวปอจะไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าประตูอย่างตรงเวลาทุกครั้ง

        ในคืนวันศุกร์ ชวีเสี่ยวปอก็ยืนรออยู่ด้านนอกตามปกติเหมือนเช่นเคยในวันนั้นอากาศไม่ดี มีลมพัดแรงตลอดทั้งวันจึงทำให้ผู้คนบนถนนที่เป็นแหล่งรวมร้านเหล้าน้อยลงไปอย่างเห็นได้ชัดทั้งทุกคนตรงนั้นก็เดินกันอย่างรวดเร็ว ไม่ได้พูดคุยกันเลยสักคำ ราวกับกลัวว่าทันทีที่เปิดปากพูดทรายจะกระเด็นเข้าไปจนเต็มปาก

        ชวีเสี่ยวปอยกมือขึ้นมาดูนาฬิกา ซึ่งเป็นเวลาที่เขาควรจะออกมาแล้ว

        แต่หลังจากรอไปห้านาทีแล้วห้านาทีเล่าจนกระทั่งนักร้องที่ร้องต่อจากเซี่ยเจิงเริ่มส่งเสียงขึ้นเซี่ยเจิงก็ยังคงไม่ออกมา

        ในตอนนั้นชวีเสี่ยวปอจึงผลักประตูเปิดเข้าไปด้านใน

        ในร้านเหล้าคนไม่ถึงกับเยอะสักเท่าไหร่ดังนั้นชวีเสี่ยวปอจึงกวาดสายตามองไปคร่าวๆและแล้วก็สามารถระบุตำแหน่งของเซี่ยเจิงได้อย่างแม่นยำ

        ตรงโต๊ะที่อยู่ด้านข้างเวที นอกจากเซี่ยเจิงแล้ว ยังมีผู้ชายอีกสองคนที่ดูเหมือนจะอายุไม่มากเท่าไหร่นัก ในขณะนั้นเซี่ยเจิงยกแก้วเหล้าขึ้นมาจากนั้นก็ชนเบาๆ ไปที่แก้วของผู้ชายหนึ่งคนในนั้น แล้วยกดื่มเข้าไปจนหมดแก้ว