(จบ) ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 ชีวิตครั้งนี้ฉันขอเลือกเอง!

บทที่ 38 ฉันโดนวางยา

กู้เหลียนตกใจจนพูดไม่ออก “เธอกำลังพูดเรื่องบ้าอะไร? ฉันเคยแตะต้องเธอตอนไหน?”

ชาติที่แล้วมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? เสิ่นตัวอวี๋ขมวดคิ้ว ตอนนั้นเธอกำลังคบกับลู่จวิน ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย

กู้ชุ่ยฮวาร้องไห้ออกมาทันที “วันนั้นที่ศาลเจ้า ตอนที่เรา…ทำอย่างว่า…พี่ไม่ได้พูดแบบนี้…ฮือๆๆ…”

กู้เหลียนเหงื่อแตกพลั่ก เขามองเสิ่นตัวอวี๋ เสิ่นตัวอวี๋พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “กู้ชุ่ยฮวา วันนั้นวันไหน?”

กู้ชุ่ยฮวาจ้องมองเสิ่นตัวอวี๋เขม็ง “เพราะเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พี่เหลียนจะทิ้งฉันได้ยังไง?”

“ตอบคำถามของฉัน วันนั้นวันไหน?” จู่ๆ เสิ่นตัวอวี๋ก็จริงจังขึ้นมา

มุมปากของกู้ชุ่ยฮวายกขึ้น “วันที่ 18 พฤศจิกายน คืนนั้น…”

“กี่โมง?”

“ห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน พี่เหลียน ตอนนั้นพี่บอกว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป พี่บอกว่าจะแต่งงานกับฉัน” กู้ชุ่ยฮวาน้ำตาคลอเบ้า

แต่เสิ่นตัวอวี๋กลับหัวเราะออกมา

“เธอแน่ใจเหรอว่าคนที่อยู่กับเธอวันนั้นคือกู้เหลียน ไม่ใช่เธอคิดไปเอง?

วันนั้น พวกเราไปอำเภอด้วยกัน เธอไปถามเพื่อนของเขาดูสิ พวกเราไปขายเนื้อสัตว์ป่ากัน”

“เธอโกหก…”

เสิ่นตัวอวี๋หยิบปฏิทินออกมา “ฉันมีนิสัยชอบจดบันทึก ลองดูบันทึกข้างล่างปฏิทินนี่สิ”

ก็จริงอย่างที่เธอว่า ด้านล่างเขียนไว้ว่า "ขายเนื้อสัตว์ป่า" กู้ชุ่ยฮวาร้องไห้ออกมา “เป็นไปไม่ได้…หรือว่าฉัน…ฉันจำวันเวลาผิด”

กู้เหลียนมองเธอแล้วพูดว่า “กู้ชุ่ยฮวา อย่ามาพูดจาเหลวไหล ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอทั้งนั้น”

“ไม่ พี่เหลียน…” ยังไม่ทันพูดจบ หัวหน้าหมู่บ้านหมู่บ้านหมั่นโถวก็รีบวิ่งเข้ามา เห็นเธอเป็นแบบนั้นก็ตบหน้าเธอทันที

 “ทำให้คนอื่นขายหน้า เธอไม่รักษาหน้าตัวเอง ฉันยังต้องรักษาหน้าตัวเองอยู่นะ”

กู้ชุ่ยฮวาร้องไห้สะอึกสะอื้น “พ่อ…”

“อย่าเรียกฉันว่าพ่อ ฉันไม่มีลูกแบบนี้…อืม!” หัวหน้าหมู่บ้านรู้ว่าตัวเองพูดผิด จึงถอนหายใจแล้วพูดว่า “กู้ชุ่ยฮวา กลับบ้านไปเถอะ เขาไม่เห็นหัวแก แกจะไปฝืนใจเขาทำไม?”

“แต่…แต่เขาข่มขืนฉัน…ฮือๆๆ…” กู้ชุ่ยฮวารู้สึกเสียใจ

ตั้งแต่เด็กจนโต เธอชอบกู้เหลียนมาตลอด ฝันว่าอยากจะแต่งงานกับเขา ก็มียุวปัญญาชนในหมู่บ้านบอกว่า แค่ยอมเสียชื่อเสียง แล้วคนเยอะๆ แบบนี้ ไม่เชื่อว่ากู้เหลียนจะไม่ยอมตกลง

เสิ่นตัวอวี๋รีบวิ่งไปหาเธอ ทุกคนคิดว่าเสิ่นตัวอวี๋จะตบเธอ แต่กลับกลายเป็นว่าเธอแค่จับชีพจรให้เธอ

หลังจากที่จับชีพจรเสร็จ เธอก็หัวเราะออกมา “กู้ชุ่ยฮวา ตอนนี้เธอก็ยังบริสุทธิ์อยู่ แล้วจะถูกข่มขืนได้ยังไง? ถ้าวันนี้เธอไม่พูดความจริง ฉันจะส่งเธอไปโรงพัก”

อะไรนะ? กู้ชุ่ยฮวาไม่อยากจะเชื่อ เสิ่นตัวอวี๋ยังจะส่งเธอไปโรงพักอีกเหรอ?

อธิบายกับคนไม่รู้กฎหมายก็ไม่มีประโยชน์ เสิ่นตัวอวี๋พูดว่า “เธอคิดว่าใส่ร้ายคนอื่นแล้วไม่ต้องรับผิดชอบหรือไง? นี่มันต้องโทษประหารชีวิตเลยนะ…”

กู้ชุ่ยฮวามองเสิ่นตัวอวี๋ที่ทำสีหน้าจริงจังก็ร้องไห้ออกมา “ก็เพราะผู้หญิงเลวๆ อย่างเธอ แย่งพี่เหลียนไปจากฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะต้องทำแบบนี้เหรอ?”

เสิ่นตัวอวี๋หัวเราะอย่างโมโห

“เธอหมายความว่ายังไง? กู้เหลียนเคยบอกว่าชอบเธอหรือไง? เธอมีความละอายบ้างไหม?

รู้ไหมว่าการที่เธอทำลายชื่อเสียงของกู้เหลียนแบบนี้ มันเป็นการทำร้ายเขา เธอเคยเป็นห่วงเขาบ้างไหม?”

คนรอบข้างมองกู้ชุ่ยฮวาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ตอนแรกพวกเขาคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ทุกคนต่างก็ด่ากู้เหลียน

ตอนนี้รู้ความจริงแล้ว ก็หันมาต่อว่ากู้ชุ่ยฮวา หัวหน้าหมู่บ้านถอนหายใจ “แบบนี้เธอก็เลิกคิดได้แล้วนะ! คุณเสิ่น ผมขอโทษด้วย เรื่องนี้เป็นความผิดของชุ่ยฮวา ผมจะพาเธอกลับบ้าน”

กู้ชุ่ยฮวายังอยากพูดอะไรต่อ แม่ของเธอก็วิ่งเข้ามาตบหน้าเธอสองที แล้วลากเธอกลับไป

เสิ่นตัวอวี๋มองจ้าวเหวินที่อยู่ข้างนอก เหล่ายุวปัญญาชนพวกนี้เห็นเธอได้ดีไม่ได้จริงๆ คิดแผนการแบบนี้ทุกวัน ไม่เบื่อหรือไง?

กู้เหลียนจับมือเสิ่นตัวอวี๋ สีหน้าไม่พอใจ เขาเองก็กลัวมากเช่นกัน!

เสิ่นตัวอวี๋บีบมือของเขาเบาๆ งานหมั้นครั้งนี้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่

ยุวปัญญาชนหลายหมู่บ้านต่างก็อิจฉาตาเป็นไฟ มียุวปัญญาชนคนไหนแต่งงานแล้วได้จักรยาน นาฬิกา วิทยุ บ้าง?

วันหมั้นดูฝ่ายชาย ถึงวันแต่งงานก็ต้องดูฝ่ายหญิง เสิ่นตัวอวี๋ลองชุดสีแดง กู้ต้าหนิวกับกู้เอ้อร์หนิวถึงกับมองตาค้าง

กู้ต้าหนิวพูดว่า “พี่สะใภ้ ชุดนี้สวยมากเลย!”

เสิ่นตัวอวี๋มองตัวเองในกระจก อายุ 16 ปี ผิวพรรณดีมาก

เสิ่นตัวอวี๋บีบแก้มของกู้ต้าหนิวเบาๆ “เดี๋ยวชุดนี้ยกให้เธอ”

“จริงเหรอ? พี่สะใภ้ พี่สะใภ้ใจดีที่สุดเลย” กู้ต้าหนิวกอดเธอทันที

เสิ่นตัวอวี๋ชอบกู้ต้าหนิวกับกู้เอ้อร์หนิวมาก กู้ต้าหนิวขยันขันแข็ง ส่วนกู้เอ้อร์หนิวก็ร่าเริงแจ่มใส

หลังจากเล่นกันสักพัก ทั้งสองก็ขอตัวกลับ พรุ่งนี้เธอก็จะแต่งงานกับกู้เหลียนแล้ว บนใบหน้าของเธอมีรอยแดงระเรื่อ

ชาตินี้ต่างจากชาติที่แล้ว เธอกับกู้เหลียนจะต้องอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า

คิดแล้วเธอก็หลับตาลง แต่พอนอนลงไป ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรปีนเข้ามาทางหน้าต่าง เสิ่นตัวอวี๋จะร้องเสียงดัง ก็ถูกผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าปิดปากไว้ “ที่รัก ผมเอง…”

“กู้เหลียน นี่มันดึกดื่นแล้ว…”

“ผมถูกวางยา…” หน้าของกู้เหลียนแดงก่ำ “ฮือๆๆ…ทรมาน…”

ตัวของกู้เหลียนเปียกโชกไปหมด ดูทรมานมาก ยานี่แรงมาก เขาใช้สติทั้งหมดระงับไว้ ถึงตอนนี้จะแก้พิษได้ แต่มันก็ส่งผลต่อร่างกายของเขาอย่างแน่นอน

สติของกู้เหลียนเลือนลางลงเรื่อยๆ เสิ่นตัวอวี๋ค่อยๆ ยอมแพ้

เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังนั่งรถไฟเหาะ บางครั้งก็เหมือนพายุโหมกระหน่ำ บางครั้งก็เหมือนถูกไฟเผา…

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็จมดิ่งสู่ความมืด พอตื่นขึ้นมาก็เห็นกู้เหลียนกอดเธอแน่น “ที่รัก ผมผิดไปแล้ว…เมื่อวานตอนกลับไป ผมดื่มชาไปแก้วหนึ่ง แล้วก็รู้สึกแปลกๆ”

เสิ่นตัวอวี๋ขยับขา ขาของเธอเหมือนจะไม่ใช่ของตัวเอง กู้เหลียนโดนวางยาจริงๆ ด้วย

เธอกัดกู้เหลียนหนึ่งที “ต่อไปนี้ถ้านายไม่ดีกับฉัน ฉันจะ…ฉันจะ…”

กู้เหลียนเห็นน้ำตาคลอในดวงตาของเธอ จึงรีบพูด “ไม่มีทาง กู้เหลียนสาบาน ถ้าผมทำร้ายคุณเสิ่นตัวอวี๋ ผมขอให้…”

เสิ่นตัวอวี๋รีบปิดปากเขา “พอแล้ว กลับไปได้แล้ว! ฉันต้องทายา ไม่อย่างนั้นวันนี้จะทำยังไง?”

“ผมทาให้”

เสิ่นตัวอวี๋ผลักเขา “รีบไปได้แล้ว อย่ามาเสียเวลากับฉัน…”

กู้เหลียนเดินออกไปอย่างลังเล เสิ่นตัวอวี๋รอจนกระทั่งเขาจากไป จึงหยิบขี้ผึ้งออกมาจากกล่อง กู้เหลียนนี่เหมือนวัวจริงๆ นอกจากจะพุ่งชน ก็พุ่งชนอย่างเดียว

เธอจัดเสื้อผ้าเล็กน้อย แล้วหลับตาลง พอฟ้าสาง เธอก็ถูกเสียงเคาะประตูของหลี่ซิ่วเอ๋อร์ปลุก “ลูกสาว ตัวอวี๋…วันนี้ห้ามนอนตื่นสายนะ!”