หลังจากกลับถึงห้องพรีมอาบน้ำ เข้านอนเพราะต้องไปเรียน่เช้า เมื่อหลับเธอฝันเห็นเหตุการณ์เดิม ๆที่เธอมักจะฝันถึงบ่อย ๆ และก็มักจะสะดุ้งตื่นตลอด อย่างเช่นคืนนี้เธอฝันว่าเธออยู่บนดาดฟ้าของโรงพยาบาลและมีเพื่อนของเธอที่ยืนอยู่ที่ขอบพื้นดาดฟ้า กำลังจะะโลงไป
“องศา องศา ออกมา อย่าไปอยู่ตรงนั้นออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้นะ”พรีมยืนะโหาองศา และกำลังจะวิ่งไปหาเธอแต่องศาในชุดโรงพยาบาล หันมายิ้มกับเธอพร้อมดิ่งตัวเองลงสู่พื้นดินด้านล่าง
“องศาไม่นะ...............”พรีมนั่งคุกเข่าที่ขอบดาดฟ้าพร้ะโกนเรียกหาเพื่อนอย่างสุดเสียง ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนหัวรุ่งของวันใหม่
“องศา”พรีมเอ่ยถึงเพื่อนเธอก่อนจะนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวเพราะเื่ราวของเธอและองศายังคงตามหลอกหลอนเธอเสมอมาตลอดเวลา 3 ปีที่ผ่านมา
ย้อนไปเมื่อ 3 ปี ก่อน
พรีมและองศาคือเพื่อนรักกันทั้งสองคนสนิทกันมาั้แ่ ม.1 จนถึงม.6 พรีมและองศามีชีวิตที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงด้านฐานะ พรีมเป็ลูกสาวของข้าราชการชั้นสูงที่กำลังจะเลื่อนตำแหน่งเป็ท่านทูตและครอบครัวก็เป็ผู้ดีเก่า ถูกเลี้ยงอบรมมาอย่างกับคนในวังส่วนองศาเป็เด็กกำพร้า อาศัยอยู่กับลุงและป้าครอบครัวอยู่ระดับปานกลางด้านการเรียนองศาเป็นักเรียนเรียนดี เป็ตัวแทนโรงเรียนแข่งขันต่าง ๆส่วนพรีมกลับเรียนไม่ค่อยเก่ง ได้องศามาช่วยดูแล ทั้งสองคนสนิทกันคอยช่วยเหลือกันมาเสมอ จนวันหนึ่ง่เทอมสุดท้ายที่ทั้งสองกำลังเรียนอยู่ชั้น ม.6พรีมตัดสินใจคบหาดูใจกับไททันเพื่อนผู้ชายต่างห้องที่เพิ่งย้ายเข้ามาและตั้งหน้าตั้งตาจีบเธอมาพักหนึ่ง
“องศา พรีมรับรักไททันแล้วนะ”พรีมเดินเข้ามาหาเพื่อนที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ที่ใต้ต้นไม้
“จริงเหรอ เรายินดีด้วยน่ะ”องศายินดีกับพรีมแล้วหันมาสนใจตำราเรียนต่อ
“ขยันอ่านจังเลยนะนี่องศาจะเข้าคณะแพทย์ให้ได้จริง ๆ ใช่ไม่”พรีมถาม
“ก็ใช่นะสิ เราอยากเป็หมออาชีพหมอมั่นคงและสามารถหาเงินได้เยอะด้วยเราจะได้ดูแลคุณลุงคุณป้าเราได้ไง”องศาตอบพรีม
“สมองเราไม่ดี คงไม่มีทางไปเรียนหมอกับองศาไม่ได้”พรีมพูดพร้อมทำหน้าหงอยๆ
“ไม่เห็นเป็ไรเลย ถึงอยู่คนละคณะคนละมหาลัย แต่เราสองคนก็ยังเป็เพื่อนรักกันตลอดไป”องศาหันมากอดคอพรีมทั้งสองหัวเราะกันอย่างมีความสุขหลังจากนั้นเวลาพรีมไปไหนมาไหนกับไททันก็จะพาองศาไปด้วยตลอด จนวันนั้นทั้ง 3คนนัดดูหนังและไปกินข้าวกัน แต่คุณย่ากลับให้เธอฝึกแกะสลักผลไม้ทั้งวันทำให้ไม่สามารถไปเที่ยวกับแฟนและเพื่อนได้
“ฮัลโหล พรีมอยู่ไหนจ๊ะเรากับไททันมาถึงโรงหนังแล้วนะ”องศาโทรตามพรีม
“องศา เราไปไม่ได้แล้วคุณย่าให้เราเรียนแกะสลัก”พรีมตอบ
“อ้าว แล้วทำไงละนี้ไททันก็ซื้อตั๋วหนังเรียบร้อยแล้วนะ”องศาถาม
“องศาดูกับไททันก่อนเลยแค่นี้ก่อนนะคุณย่าเรียกแล้ว”พรีมพูดเสร็จก็รีบไปหาคุณย่า
“ทำไงดีละ ไททัน พรีมเขามาไม่ได้แล้วติดธุระกับคุณย่า”องศาหันไปบอกไททัน
“อือ เราชินแล้วละงั้นเราก็ไปดูกันสองคนเถอะ”ไททันจับมือองศาเดินเข้าโรงหนังองศาใจเต้นแรงเนื่องจากเธอไม่เคยได้ัั เข้าใกล้เพศตรงข้ามแบบนี้มาก่อนทำให้เธอลืมไปว่าผู้ชายคนนี้เป็แฟนของเพื่อนเธอและหลังจากเหตุการณ์วันนั้นทั้งสองคนก็มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอแม้ว่าพรีมจะไม่สามารถมาได้ แต่แพลนก็ไม่เคยยกเลิก และมีวันหนึ่งทางโรงเรียนจัดกิจกรรมออกค่ายที่ริมทะเลต่างจังหวัดของนักเรียนระดับชั้น ม.6 มีการเช่าโรงแรมเพื่อให้นักเรียนได้พักสะดวกพรีมและองศาได้พักห้องเดียวกัน ขณะทำกิจกรรมกลางวันทั้งวันทุกคนต่างเหนื่อยล้า
“พรีม คืนนี้ห้องเราจัดกิจกรรมงานเลี้ยงเล็กๆ ที่ริมสระ เราอยากให้พรีมไปร่วมด้วย”ไททันชวนพรีมขณะนั่งกินข้าวด้วยกัน
“คืนนี้เหรอ องศาไปด้วยกันนะ”พรีมหันไปชวนองศา
“ได้สิ”องศาตกลง พร้อมยิ้มแห้ง ๆ
“โอเคเรากะองศาจะไปด้วย”พรีมหันไปบอกไททัน
หลังจากรับประทานอาหารเย็นกันเสร็จคุณครูอนุญาตให้นักเรียนพักผ่อนตามอัธยาศัย นักเรียนแต่ละคนก็แยกย้ายกันไปบางคนก็เดินเที่ยวริมทะเล บางคนก็เข้าปพักผ่อนในห้อง บางคนก็จับกลุ่มนั่งคุยกันส่วนพรีมกับองศาก็เดินตามไททันไปที่ริมสระน้ำของโรงแรม
“ถามจริง ๆ นะไททันแฟนมึงคนไหนว่ะ”เพื่อไททันคนหนึ่ง เอ่ยถามขึ้นมา
“ก็พรีมไง ทำไมแกถามแบบนั้น”ไททันหันไปบอกเพื่อน
“ก็ไม่เคยเห็นแกอยู่กับพรีมสองคนเลย ส่วนใหญ่เห็นอยู่กันสามคนตลอดถ้าเห็นสองคนก็จะเป็แกกับองศามากกว่าที่อยู่ด้วยกัน” เพื่อนอีกคนก็แซวขึ้นมาอีก
“อย่าทำตัวเป็พระลอที่เหมาทั้งพระเพื่อนพระแพงไม่ได้นะเว้ย 555555”เพื่อน ๆของไททันต่างหัวเราะอย่างสนุก
“พวกเธอจะว่าอะไรฉัน ฉันไม่ว่าหรอกนะแต่ที่พวกเธอพูดแบบนั้นมันไม่ให้เกียรติองศาเลย องศาเป็เพื่อนฉันเขาจะไปไหนมาไหนกับฉันหรือแฟนฉันมันผิดตรงไหนเหรอ”พรีมที่ไม่พอใจพูดขึ้น
“อย่าไปถือสาเลย พวกนี้ปากมันก็เสียไปเรื่อย”ไททันจูงมือพรีมไปนั่งที่โต๊ะหลังจากนั่งกินนั่งดื่มและมีการเล่นเกมกัน ตัวพรีมเริ่มง่วงนอนแต่องศายังเล่นเกมสนุกสนานกับเพื่อน ๆ ไททันอยู่ พรีมเลยขอตัวไปนอนก่อนตอนแรกองศาจะกลับด้วย แต่พรีมห้ามไว้ เพราะเห็นว่าเพื่อนยังสนุกกันอยู่จนเช้าของอีกวันหนึ่งพรีมตื่นขึ้นมา หันมาไปมองเตียงที่องศานอนปรากฏว่าไม่พบองศาและสภาพของเตียงก็เหมือนเดิม เหมือนยังไม่เคยมีใครมานอนพรีมเลยเดินออจากห้องเพื่อจะไปตามหาองศา ปรากฏว่าเจอองศาเดินกลับมาพอดี
“ไปไหนมาเหรอ องศา”พรีมถาม
“อ่อ เราออกไปเดินเล่นมาเดี๋ยวเราไปอาบน้ำก่อนนะ ใกล้เวลาอาจารย์นัดแล้ว”แล้วองศาก็เดินเข้าไปในห้อง หลังจากวันนั้นองศาก็ดูแปลกไปพรีมเองก็ไม่ได้ถามเื่คืนนั้นแต่อย่างใด จนถึงก่อนสอบปลายภาคเวลาเข้าแถวตอนเช้า องศาจะเป็ลมบ่อย พรีมจะไปเฝ้าเธอที่ห้องพยาบาล
“องศา เราว่าไปหาหมอเถอะเธอเป็ลมบ่อยไปนะ”พรีมบอกด้วยความเป็ห่วง
“ไม่เป็ไรหรอก เราแค่นอนดึก อ่านหนังสือเยอะไปอ๊วก...”ระหว่างที่พูด องศาก็รู้สึกคลื่นไส้แล้ววิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ
“พรีมออกไปรอด้านนอกก่อนครูขอดูอาการองศาหน่อย”ครูห้องพยาบาลบอก วันนั้นองศาไม่ได้เข้าเรียนและครูได้บอกพรีมว่าพาองศาไปหาหมอและแวะส่งเธอกลับบ้านเมื่อกลับบ้านพรีมพยายามโทรหา ส่งข้อความหาองศา เพื่อสอบถามอาการของเธอแต่ปรากฏว่าเธอไม่อ่าน ไม่รับสาย ทำให้พรีมเป็ห่วงมาก และหลังจากนั้นองศาก็หายไปจนวันสอบเธอก็ไม่มาองศาทำเื่ขอมาสอบย้อนหลัง ทำให้พรีมแอบมาดักรอวันที่องศามาสอบเมื่อองศาเห็นหน้าพรีม เธอก็ใ และวิ่งหนีข้ามถนนไม่ทันมองรถมอเตอร์ไซค์ที่ขับมาทำให้โดนชนพรีมตกมาก รีบช่วยและตามองศาไปโรงพยาบาล
“คุณหมอค่ะ นักเรียนดิฉันเป็ยังไงบ้าง”ครูที่โรงเรียนถามคุณหมอที่เดินออกมา
“ตอนนี้ปลอดภัยแล้วนะคะทั้งแม่ทั้งเด็ก”คุณหมอบอก
“ทั้งแม่ทั้งเด็กมายความว่าอย่างไรค่ะครู”พรีมได้ยินอย่างนั้นก็หันไปถามครู คุณครูเห็นว่าพวกเธอเป็เพื่อนสนิทกันเลยเล่าให้ฟังว่าองศากำลังตั้งครรภ์ั้แ่่เธอเป็ลมบ่อย ๆ องศาอายเพื่อนเลยขอมาสอบหลังคนอื่น แต่รายละเอียดอื่นๆ คุณครูเองก็ไม่ทราบเนื่องจากองศาเองก็ไม่ได้เล่าอะไรให้ครูฟังหลังจากทราบเื่แล้ว พรีมได้ตามไปที่ห้องพักฟื้นขององศา
“องศา เธอโอเคใช่ไม่”พรีมเข้าไปเห็นองศากำลังเหม่อลอยอยู่
“องศา มีอะไรบอกเราได้นะ”พรีมถามย้ำอีก
“ขอให้เราอยู่คนเดียวได้ไม่”องศาบอกทั้งที่ไม่หันมามองหน้าพรีม
“ได้...เดี๋ยวเรามาเยี่ยมใหม่นะมีอะไรโทรหาเรา เรายังเป็เพื่อนกันนะองศา”พรีมพูดเสร็จเดินออกมาจากห้องพักก่อนกลับพรีมได้หันไปมองที่ประตูห้องอีกครั้ง อย่างเป็ห่วงเพื่อน เธอคิดในใจว่าองศาไปท้องกับใครมันเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของเธอ
เย็นของวันถัดมาเธอได้ขอคุณย่ามานอนเฝ้าไข้เพื่อนเธอเดินไปถึงห้องพักองศา แต่พบว่ามีแค่เตียงว่างเปล่าและมีสายน้ำเกลือโดนถอดทิ้งไว้ พรีมรีบวางของและออกไปถามพยาบาลแต่ไม่มีใครเห็นองศาเลย พรีมใจสั่นๆ คิดถึงที่แห่งหนึ่งเธอรีบวิ่งไปในใจได้แต่ภาวนาอย่าให้เป็อย่างที่เธอคิดเมื่อไปถึงดาดฟ้า พบว่าตอนนี้องศาได้ยืนอยู่ที่ขอบดาดฟ้า
“องศา ออกมา ตรงนั้นมันอันตราย”พรีมะโเรียกเพื่อน
“พรีม เราเหนื่อยมากเลยเราไม่ไหวแล้ว”องศาพูดพร้อมร้องไห้ออกมา
“มันเกิดอะไรขึ้นมาคุยกับเรานะองศา”พรีมพูดเสียงสั่น พยายามเดินไปหาองศาช้า ๆ
“อย่าเข้ามานะพรีม”พรีมชะงักทันทีที่องศาบอก
“พรีม ฉันขอโทษนะ ฉันขอโทษจริงๆ”พรีมกำลังงงกับสิ่งที่องศาพูด
“ขอโทษเื่อะไร ฉันไม่เข้าใจเธอออกมาก่อนได้ไม่”พรีมขอร้องเพื่อน
“เราท้องพรีม เราท้องกับไททัน”
“อะไรนะ มันเกิดเื่นี้ได้อย่างไรั้แ่เมื่อไร”พรีมถามอย่างใ
“ฉันรู้สึกดีกับเขามานานแล้วั้แ่ไปเที่ยวกัน ยิ่งตอนที่เธอติดธุระ ยิ่งทำให้เราใกล้ชิดกันมากขึ้นและเราก็มีความสัมพันธ์กันคืนนั้นตอนที่ไปออกค่ายที่ทะเล”องศาเล่าพร้อมเดินไปมาที่ขอบดาดฟ้า
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวให้ไททันรับผิดชอบเราไม่เป็ไรเลย”
“เหอะ รับผิดชอบเหรอ ตอนเราบอกเขาเขาพูดกับเราว่าไงรู้ไม่ เขาบอกเราว่าเราง่ายกับเขาเองแล้วจะมาเรียกร้องอะไรขนาดเขาเป็แฟนเพื่อนเรา เรายังทำได้”องศาพูดพร้อมร้องไห้ออกมา
“เราขอโทษนะพรีม เราขอโทษที่ไปรักแฟนเธอเราไม่ดีเอง เราทำลุงกับป้าผิดหวังเราไม่มีหน้าไปเจอใครแล้ว”
“ไม่เป็ไร ออกมาเถอะนะองศาเราจะช่วยแก้ปัญหา ผ่านมันไปด้วยกัน”
“เราขอบใจเธอนะเธอเป็เพื่อนที่ดีของเราตลอดไป”องศาหันมายิ้มให้พรีมแล้วเธอก็ทิ้งตัวดิ่งลงไปจากตึกทำให้พรีมช็อคเสียใจมาก และมันก็ฝั่งอยู่ในใจของพรีมเสมอมา
22K
