บทที่ 3
“ขออนุญาตค่ะ”ข้าวหอมเดินเข้ามายังห้องทำงานของคุณากร โดยมีแม่นมพิมพ์ยืนอยู่ข้าง ๆ
ก่อนหน้าที่ข้าวหอมจะเดินมายังห้องนี้เธอตั้งใจจะไปหาชายหนุ่มที่ห้องทานข้าวเพียงแต่ว่าทันทีที่เธอลุกเดินออกจากห้องครัวก็เจอแม่นมพิมพ์ที่มาหาเธอเข้าพอดี
หลังพูดคุยกันสองสามประโยคข้าวหอมจึงได้รู้ว่าแม่นมพิมพ์มาตามเธอไปพบคุณากรที่ห้องทำงาน และเนื่องจากว่าเธอมาที่นี่ครั้งแรกยังไม่รู้เส้นทางและห้องต่างๆ แม่นมพิมพ์จึงต้องเดินนำมานั่นเอง
“รู้ใช่ไหมว่าฉันเรียกเธอมาทำไม”คุณากรสบตาก่อนจะถาม
“คิดว่ารู้ค่ะ”ข้าวหอมตอบกลับชายหนุ่มนิ่ง ๆ คุณากรหรี่ตามองก่อนบอกว่า
“ฉันมีข้อตกลงที่จะทำร่วมกับเธอเพื่อไม่ให้เป็การเอาเปรียบเธอเกินไปและหวังว่าเธอจะพอใจไม่อย่างนั้นคนแถวนี้คงจะว่าฉันได้” คุณากรบอกข้าวหอมก่อนจะหันไปพูดกับแม่นมพิมพ์ในท้ายประโยค
“เอาล่ะข้อแรกที่ฉันเคยพูดไปว่าเธอห้ามบอกใครว่าเธอเป็ภรรยาฉันข้อนี้ยังคงอยู่ข้อสองเธอต้องอยู่ที่นี่ในฐานะคนรับใช้ ฉันจะให้เธอไปอยู่บ้านไม้หลังขนาดกลางที่อยู่ข้างๆ”
“ค่ะ”
“หน้าที่ของเธอคือต้องมาทำความสะอาดที่บ้านหลังนี้ทุกวันยกเว้นห้องนอนของฉัน ห้องนอนฉันจะมีแม่นมคนเดียวที่เข้าไปได้เพราะฉะนั้นเธอห้ามเข้าไปเด็ดขาดเข้าใจไหม”
“เข้าใจค่ะ”
“ดีอีกอย่างฉันจะให้เงินเดือนเธอเดือนละหนึ่งหมื่นห้าพัรบาท หวังว่าเธอจะพอใจเพราะอยู่ที่นี่เธอแทบไม่ได้ใช้จ่ายอะไร อยู่ฟรีกินฟรีฉันคิดว่าเงินเดือนเท่านี้เพียงพอแล้ว”
“นอกจากนี้เธออาจจะต้องไปช่วยงานที่ไร่องุ่นด้วยข้อนี้จะอยู่ในดุลพินิจของฉัน ถ้าฉันสั่งเธอก็ต้องไปเข้าใจใช่ไหม”
“เข้าใจค่ะ”
“ฉันก็มีแค่นี้แหละเธอมีอะไรโต้แย้งหรือว่า้าไหมแต่ไม่ต้องหวังสูงว่าถ้าขออะไรเกินตัวขึ้นมาแล้วฉันจะให้ล่ะเอาล่ะว่ามา้าหรือมีอะไรก็รีบบอกซะั้แ่ตอนนี้เพราะฉันอยากพักผ่อนเต็มทีแล้ว”คุณากรพูดพร้อมกับใช้สายตากดดันมองไปยังข้าวหอม
“คุณกรห้ามแตะต้องข้าว”
“ว่าไงนะ!”ทันทีที่ได้ยินคำพูดของข้าวหอมคุณากรก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้และะโถามเสียงดัง
“ข้าวบอกว่าคุณกรห้ามแตะต้องข้าวในเมื่อคุณกรไม่ได้รักข้าวและยังไม่ให้ข้าวบอกใครว่าข้าวเป็ภรรยาคุณคุณกรก็ห้ามแตะต้องข้าวเด็ดขาด”
“ฮ่าฮ่า ฮ่า เธอคิดว่าฉันจะพิศวาสเธอรึไงต่อให้เธอแก้ผ้ายืนอยู่ตรงหน้าฉันฉันยังไม่เกิดอารมณ์เลยเพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงว่าฉันจะแตะต้องเธอมีแต่เธอนั่นแหละอย่าคิดอะไรไม่ซื่อกับฉันก็แล้วกัน” คุณากรคาดโทษ
“ค่ะ”
“เข้าใจแล้วก็ไปได้แล้วพรุ่งนี้อย่าลืมตื่นขึ้นมาทำงานล่ะ อยู่ที่นี่เธอจะมานั่ง ๆ นอน ๆเหมือนอยู่กับคุณย่าฉันไม่ได้หรอกนะ หึ”
“เข้าใจแล้วค่ะ”ข้าวหอมตอบกลับแล้วจึงเดินออกจากห้องไป
ภายในห้องทำงานจึงเหลือเพียงคุณากรและแม่นมพิมพ์ที่ตอนนี้กำลังยืนสบสายตาชายหนุ่มอยู่
“อะไรอีกครับนมผมก็ทำตามที่นม้าแล้วไงครับ”
“เหอะคุณกรใจร้าย” แม่นมพิมพ์พูดจบก็สะบัดหน้าและเดินออกจากห้องไปทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งอยู่ในห้องคนเดียว
คุณากรมองตามหลังคนที่เขาเคารพด้วยความไม่ชอบใจพลางคิดถึงตัวต้นเหตุที่ทำให้แม่นมพิมพ์ต่อว่าเขาแบบนี้
“หึมาอยู่ยังไม่ถึงวันก็มีคนหนุนหลังซะแล้ว เห็นทีฉันจะให้เธออยู่อย่างสุขสบายไม่ได้แล้วล่ะข้าวหอม”คุณากรพูดกับตัวเอง พลางคิดหาวิธีกลั่นแกล้งหญิงสาวคนที่เขาไม่ชอบหน้า
เดิมทีคุณากรตั้งใจจะให้ข้าวหอมไปอยู่บ้านพักคนงานซึ่งที่นั่นจะเป็การอยู่รวมกันเพียงแค่แยกเป็ห้องใครห้องมันและแยกชายหญิงเฉย ๆเพียงแต่ว่าแม่นมของตนไม่ยินยอมชายหนุ่มจึงต้องจำยอมให้เธออยู่อาศัยที่บ้านไม้หลังขนาดกลางที่เขาชื่นชอบแทน
ที่บอกว่าจำยอมเพราะว่าเขาโดนแม่นมบังคับให้ยกบ้านหลังนั้นให้เธอไปไม่อย่างนั้นแม่นมพิมพ์จะพาตัวเองและหญิงสาวไปจากที่นี่หากแค่ข้าวหอมไปคนเดียวเขาก็จะไม่ว่าอะไรออกจะยินดีปรีดาด้วยซ้ำแต่นี่แม่นมพิมพ์ถึงขนาดออกปากว่าจะไปเองเขาจึงต้องจำยอมยกบ้านหลังนั้นให้เธอพักไปโดยปริยาย
บ้านที่เขาให้หญิงสาวไปอยู่ด้วยความไม่เต็มใจนั้นเขาคิดว่าคงถูกใจสาวเ้าไม่มากก็น้อยเลยล่ะ เพราะบ้านหลังนั้นเต็มไปด้วยความสงบแถมยังสดชื่นทุกอย่างภายในบ้านยังถูกจัดอย่างลงตัว จนเขาชอบไปหลับนอนที่นั่นบ่อย ๆแต่พอคิดว่าตัวเองยกให้หญิงสาวอยู่ไปแล้วเขาคงจะไปนอนไม่ได้แล้วล่ะยิ่งคิดชายหนุ่มก็ยิ่งไม่พอใจ
แต่ความรู้สึกของคุณากรกับข้าวหอมเหมือนจะสวนทางและตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิงในขณะที่คุณากรไม่พอใจและเกิดอารมณ์ขุ่นมัวต่าง ๆ ข้าวหอมกับตื่นเต้นกับบรรยากาศรอบๆ บ้านพัก ไหนจะข้าวของที่อยู่ภายในบ้านหลังขนาดกลางนี่อีก
“ที่นี่สดชื่นจังแบบนี้ค่อยมีกำลังใจจะอยู่ที่นี่หน่อย แต่ว่าหลังจากนี้เราจะโดนอะไรบ้างนะแล้วทำไมคุณกรต้องตั้งแง่รังเกียจเราขนาดนี้ด้วยเราไม่เคยทำอะไรไม่ดีใส่เขาสักหน่อย”
ข้าวหอมพูดกับตัวเองพร้อมทั้งพยายามขบคิดไปมาว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาที่เธอไปอาศัยอยู่ในบ้านตระกูลอนาธิวัชเธอเคยทำอะไรไม่ดีกับเขาหรือเปล่า แต่ไม่ว่าจะพยายามคิดกี่รอบ ๆเธอก็นึกออกเพียงแค่ว่าเธอไม่เคยทำอะไรไม่ดี หากจะมีก็มีแต่เขานั่นแหละที่ทำไม่ดีกับเธอ
“เอาน่าข้าวหอมสู้ๆบางทีถ้าเราเอาความดีและความจริงใจของเราเข้าสู้คุณกรอาจจะรู้สึกดีกับเราขึ้นมาบ้างก็ได้”
ข้าวหอมพูดกับตัวเองยิ้มๆ พร้อมทั้งเดินสำรวจห้องภายในบ้านไปมา ไม่ว่าจะห้องนอน ห้องครัว ห้องอาบน้ำและบรรดาข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆพอเธอเดินสำรวจจนพอใจแล้วจึงได้พาตัวเองไปอาบน้ำก่อนที่จะเข้านอน
“ฝันดีนะข้าวหอมพรุ่งนี้จะได้มีแรงสู้ต่อไป” หญิงสาวพูดกับตัวเองยิ้ม ๆ ก่อนจะหลับไป
2K
