****
ยูจินถอนหายใจออกมาเบาๆ หลังจากที่ทุกอย่างสงบลง ภายในถ้ำกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง คมดาบโบราณที่เคยแผ่พลังมืดออกมาบัดนี้ดูเหมือนจะไร้พิษสง แต่ยูจินยังคงรู้สึกไม่สบายใจ แม้จะสามารถควบคุมพลังปราณัในตัวได้ แต่มันกลับทำให้เขาตระหนักถึงความมืดมิดที่ซ่อนอยู่ในตัวเองมากขึ้น
เขามองดูคมดาบอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจที่จะเก็บมันไว้ คมดาบนี้อาจจะเป็กุญแจในการค้นหาความจริงบางอย่างเกี่ยวกับพลังปราณัของเขา ยูจินเดินออกจากถ้ำไปพร้อมกับคมดาบในมือ เมื่อออกไปถึงปากถ้ำ เขาพบว่าอาจารย์หลี่และชายชราหัวหน้าหมู่บ้านยังคงรออยู่ด้วยความกังวล
“ยูจิน เ้าปลอดภัยหรือไม่?” อาจารย์หลี่ถามทันทีเมื่อเห็นเขาออกมา
ยูจินพยักหน้า “ข้าปลอดภัย แต่ข้าได้พบสิ่งที่คาดไม่ถึง” เขากล่าวพร้อมกับยื่นคมดาบให้ดู “ข้าเชื่อว่าคมดาบนี้เกี่ยวข้องกับพลังปราณัของข้า แต่ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร”
อาจารย์หลี่ขมวดคิ้ว “คมดาบนี้เต็มไปด้วยพลังมืด ข้าไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน มันอาจเป็อันตรายต่อเ้า ยูจิน”
ยูจินรู้ดีว่าการเก็บคมดาบนี้ไว้เป็เื่เสี่ยง แต่เขารู้สึกว่ามันสำคัญเกินกว่าที่จะปล่อยทิ้งไว้ “ข้าเข้าใจอันตรายที่มันอาจจะนำมา แต่ข้า้าหาคำตอบเกี่ยวกับพลังที่ข้ามี ข้าไม่สามารถปล่อยให้มันเป็ปริศนาอยู่เช่นนี้”
อาจารย์หลี่พยักหน้ารับ “เ้าตัดสินใจได้ดี ยูจิน แต่เ้าต้องระวังตัวเองให้มาก คมดาบนี้อาจจะเป็กุญแจสู่ความจริง แต่ก็อาจจะเป็ดาบสองคมที่นำมาซึ่งภัยร้ายแรง”
ยูจินเก็บคมดาบไว้และหันไปพูดกับชายชรา “ข้ากำจัดสิ่งชั่วร้ายในถ้ำแล้ว หมู่บ้านของท่านปลอดภัยแล้ว”
ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านคุกเข่าลงด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณท่านนักสู้ ข้าคงไม่อาจตอบแทนบุญคุณของท่านได้หมด ท่านช่วยเหลือหมู่บ้านของเราอย่างยิ่งใหญ่”
ยูจินยิ้มเบาๆ “ไม่ต้องตอบแทนอะไรข้าหรอก ข้าเพียงแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ” เขากล่าวด้วยความจริงใจ
หลังจากนั้น กลุ่มของยูจินและอาจารย์หลี่ก็เดินทางกลับมายังหมู่บ้าน ทุกคนในหมู่บ้านต่างออกมาต้อนรับด้วยความยินดีและขอบคุณพวกเขา ยูจินมองดูใบหน้าของชาวบ้านที่ยิ้มแย้ม แต่ในใจของเขากลับรู้สึกถึงความกังวลลึกๆ ที่ไม่อาจลบเลือนไปได้
เมื่อพวกเขากลับถึงหมู่บ้านในตอนค่ำ อาจารย์หลี่ก็มอบหมายให้กลุ่มพักผ่อนในบ้านหลังหนึ่งที่ชาวบ้านจัดหาให้ ยูจินนั่งอยู่คนเดียวในห้องของเขา มองดูคมดาบที่วางอยู่บนโต๊ะ คำถามมากมายเริ่มผุดขึ้นในใจของเขา
เขานึกถึงภาพความฝันที่เคยเห็น ภาพของการต่อสู้ที่โหดร้ายและผู้คนที่ไม่รู้จัก มันเหมือนกับว่าภาพเ่าั้เป็ความทรงจำที่ไม่เคยมีอยู่จริง แต่ก็ชัดเจนเกินกว่าจะเป็เพียงแค่ความฝัน ยูจินรู้สึกว่ามันอาจเกี่ยวข้องกับพลังปราณัและคมดาบที่เขาเพิ่งพบ
“หรือว่าความมืดมิดที่อยู่ในคมดาบนี้คือสิ่งที่เกี่ยวข้องกับปราณัของข้า?” ยูจินคิดในใจ เขารู้ว่าคำตอบคงไม่ได้มาง่ายๆ แต่การค้นหาความจริงเป็สิ่งที่เขาต้องทำ
ในคืนนั้น ยูจินฝันถึงภาพที่ชัดเจนยิ่งขึ้น เขาเห็นตัวเองอยู่ในสนามรบที่เต็มไปด้วยเสียงคำรามของอสูรและนักรบที่ต่อสู้กันอย่างดุเดือด ยูจินในฝันถือคมดาบในมือ คมดาบที่เปล่งแสงสีดำและแผ่พลังที่น่าสะพรึงกลัวออกมา เขารู้สึกถึงความโกรธและความเคียดแค้นที่เต็มอยู่ในใจ มันเป็ความรู้สึกที่เขาไม่เคยมีมาก่อน
ยูจินสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยเหงื่อที่ไหลออกมาเต็มตัว เขาหายใจหอบด้วยความหวาดกลัว ความฝันนั้นชัดเจนเกินกว่าจะเป็เพียงแค่จินตนาการ เขาไม่แน่ใจว่าความฝันนั้นคือความจริงในอดีต หรือเป็เพียงภาพลวงตาที่เกิดจากพลังมืดของคมดาบ แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ การเดินทางของเขาต้องดำเนินต่อไป เพื่อค้นหาคำตอบของทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
ยูจินนั่งมองคมดาบอีกครั้ง ก่อนจะเก็บมันไว้ในกล่องและปิดฝากล่องอย่างระมัดระวัง “ข้าจะไม่ปล่อยให้พลังมืดนี้ควบคุมข้าได้” ยูจินกล่าวกับตัวเอง “ข้าจะใช้มันเพื่อค้นหาความจริง และกำจัดความมืดมิดที่อยู่ในตัวข้า”
รุ่งเช้า ยูจินและอาจารย์หลี่พร้อมกลุ่มนักเรียนฝึกปราณก็ออกเดินทางจากหมู่บ้านอีกครั้ง เส้นทางที่พวกเขาจะไปยังหอคัมภีร์แห่งายังคงยาวไกล แต่ยูจินรู้สึกว่าทุกก้าวที่เขาเดินจะนำเขาไปใกล้คำตอบมากขึ้น แม้ว่าจะเต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน
พวกเขาเดินทางผ่านป่าและูเาอีกหลายวันจนกระทั่งถึงทางแยกที่นำไปสู่หอคัมภีร์แห่งา ยูจินรู้สึกได้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากที่นั่น มันเป็พลังที่เก่าแก่และยิ่งใหญ่ แต่ก็มาพร้อมกับความลับที่ซ่อนอยู่ในความเงียบ
“เ้าพร้อมหรือไม่ ยูจิน?” อาจารย์หลี่ถาม ขณะที่พวกเขาหยุดยืนอยู่หน้าทางเข้า
ยูจินหันไปมองอาจารย์หลี่ด้วยสายตาที่แน่วแน่ “ข้าพร้อมแล้วอาจารย์ ข้าจะหาคำตอบให้ได้ ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอะไร”
การเดินทางครั้งนี้จะเป็บททดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของคิมยูจิน เขาไม่เพียงต้องค้นหาคำตอบเกี่ยวกับพลังปราณัของตนเอง แต่ยังต้องเผชิญกับความมืดมิดที่อาจกลืนกินเขาหากเขาไม่สามารถควบคุมมันได้
ยูจินก้าวเท้าเข้าไปในเส้นทางที่นำไปสู่หอคัมภีร์แห่งา เส้นทางที่เต็มไปด้วยความลับและอันตรายที่รอคอยเขาอยู่ทุกก้าว
****
295
