Story : เหมันต์ *°.*°.
บรรยากาศพลบค่ำ ท้องฟ้าเริ่มมืดมิด แสงสว่าง จากหลอดไฟ สลัว ๆ ผมยืนจ้อง อาคารพาณิชย์ 2 ชั้น ยกมือขึ้น จับคางตัวเอง ใบหน้าเรียบนิ่ง คิดคำนวณนาน อยู่หลายตลบ มันตั้งอยู่ตรงหน้า โรงเรียนมัธยมศึกษา แห่งหนึ่ง! ด้านหลังของที่นี่ ยังเป็ตึกแถวยาว มีห้องเช่า ให้ผู้คนอยู่อาศัย จำนวนมาก! ส่วนด้านข้าง ่ดึก มีตลาดนัด กลางคืน อีกด้วย! ทำเลทองนี้ ดีมากที่สุด! เหมาะกับการค้าขาย เสียจริง! จึงเกิดไอเดียขึ้นมา! หันหน้าไปพูดทันที..
เหมันต์ : กูเอาที่นี่แหละ! มึงช่วยจ่าย ค่ามัดจำ ให้ล่วงหน้าเลยนะ! อ้อ! อย่าลืมทิ้งเงิน ให้กูด้วย 1 หมื่นบาทพอ จะเอาไปใช้ เปิดกิจการ กูคืนให้ครบแน่!
ฉลาม : ประทานโทษนะ! กูเป็แค่ นายหน้า ตัวเล็ก ๆ จะมีเงินเยอะ อะไรขนาดนั้น! บ้าไปแล้ว! ไม่ใช่ว่ากลัว! มึงจะไม่มี เงินคืนหรอกนะ! เอาอย่างนี้! กูรู้จัก ลูกสาว เ้าของอาคาร เดี๋ยวลองขอ ผ่อนผันให้ดู! แต่เื่ 1 หมื่นเหลือแค่ 5,000 บาท จะได้ไหมวะ ? แบ่งกันใช้ คนละครึ่ง! เดือนนี้ กูยังหาลูกค้า มาเช่าพื้นที่ ไม่ได้เหมือนกันว่ะ! เดี๋ยวไม่พอ ประทังชีวิต!
เหมันต์ : เออขอบใจ มึงมากนะ! ไม่ได้มึง กูคงลำบากแล้ว! กูจะเริ่มต้น ใช้ชีวิต ที่นี่เนี่ยแหละ! ห้ามหลุดปาก เผลอบอก คนทางบ้าน กูด้วยนะ! รู้ไหม ?
ฉลาม : จะลำบากอะไร ? กูเนี่ยลำบาก! หาพื้นที่พักอาศัยให้ ยังไม่พอ จะมายืมเงิน กูอีกเนี่ย! ความลับมึง กูจะรักษา เป็อย่างดี ถ้าว่าง จะแวะมาเยี่ยมนะ!
เหมันต์ : อืม! ไว้เจอกันนะ! โชคดี!
บอกอำลา เพื่อนสนิท คนนั้น กำลังเดิน จากไปไกล จนเริ่มลับสายตา หันกลับมา ยืนจ้องมอง ตึกที่อยาก เอามาเริ่มต้น ประกอบธุรกิจ เล็ก ๆ อย่างพิรี้พิไรต่อ..
Story : แหนมเนือง |×=×|
บรรยากาศตอนนี้ เมฆฝนกำลังตั้งท่า เหมือนจะตก ผู้หญิงคนหนึ่ง วิ่งเหนื่อย จนหอบแฮ่ก ราวกับเป็ ลูกหมา เข้าซอยนั้น ออกซอยนี้ หวังหลบเลี่ยง พวกกลุ่มผู้ชาย ที่คอยตาม มารังแกเธอ อย่างไม่คิดชีวิต หยุดยืนอยู่ หน้าอาคารพาณิชย์ 2 ชั้น เป็สมบัติแม่ ที่ฉันคอยดูแลอยู่ ปล่อยเช่า ทิ้งเอาไว้ ยังไม่มีคน มาขอเช่า ไม่ได้การล่ะ! หาที่ซ่อนตัว น่าจะดีกว่า! จึงเปิดกระเป๋า หากุญแจจนเจอ เพื่อเดินเข้าไป ไขเปิดมัน บังเอิญพบ ชายแปลกหน้า ยืนขวางทางอยู่
แหนมเนือง : นี่นาย!!
เขามองฉัน อย่างไม่สบอารมณ์ ยกนิ้วชี้ตนเอง
แหนมเนือง : เออ! นายนั่นแหละ! หลีกไปหน่อย!
เขาถอยออกมา ฉันจึงนั่งยอง ไขเปิดทันที
เหมันต์ : เธอเป็เ้าของที่นี่! หรือว่าเป็ ผู้เช่าล่ะ ?
เขาย่อตัว นั่งลงมา ใกล้ ๆ ถามอย่างสงสัย ฉันมองหน้าเขา แล้วไม่ตอบ หันกลับมา พยายาม ไขกุญแจ จนเปิดมันได้สักที! แต่แล้ว มีเสียงหนึ่ง ดังขึ้นมา..
' หยุดเดี๋ยวนี้นะ ยัยบ้า!!! '
แหนมเนือง : แย่แล้ว!!! หนีไม่ทันแน่เลย!!!
เมื่อหันหน้า ไปทางต้นเสียง ผู้ชายประมาณ 5 คน ยืนกอดอก เริ่มจะวิ่งมา จึงสบถออกมา หน้าถอดสี
เหมันต์ : ให้ผมช่วย จัดการ คนเ่าั้ไหม ? แต่ว่าผม มีข้อเสนอ ให้คุณรับปาก ตอบแค่ได้หรือไม่ ?
สถานการณ์ กดดันขั้นสุด คนพวกนั้น วิ่งใกล้ เข้ามาแล้ว จึงได้แต่ พยักหน้า ตอบเขาไป ไม่รู้หรอก ว่าเขา้าอะไร ? แต่ตอนนี้ ชีวิตสำคัญกว่า! รีบมุดตัว เข้าไปในอาคาร อย่างรวดเร็ว นอนหมอบ ดูเหตุการณ์ ตรงหน้า ด้วยความตั้งใจ กลัวชายหนุ่มคนนั้น! อาจจะเสียเปรียบ 1 ต่อ 5 จะไหวเหรอ ? เสียงต่อสู้ ดังไม่หยุด นานเกือบ 20 นาทีได้ พอได้ยิน พวกตามมา รังควานนั้น พูดเสียงดัง ขึ้นมาว่า..
' ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ! พวกเรากลับกัน! '
รีบคลาน แหงนหน้า เอียงคอ ออกมาดู ผู้ชายคนนั้น ท่ามกลางสายฝน เทกระหน่ำลงมา เสื้อเปียกปอน ปากแตก เืไหลซึม จึงพูดถาม อย่างเป็ห่วง!
แหนมเนือง : นาย! เป็อะไรมากไหม ? เจ็บมากหรือเปล่า ? เืไหลด้วย! ต้องไป โรงพยาบาลไหม ? ว่าแต่.. นายชื่ออะไรเหรอ ?
เขาเดินมาใกล้ ยกประตูเหล็ก เลื่อนขึ้น ย่อตัว เข้ามาด้านใน ก่อนจะเริ่มพูด..
เหมันต์ : ผมชื่อ เหมันต์! แผลแค่นี้ ไกลหัวใจ ไม่เป็อะไรหรอก! ว่าแต่เธอ.. ชื่ออะไร ? ทำไม ? ถึงไปมีเื่ กับพวกผู้ชาย นั่นได้ล่ะ!
เขาสะบัดฝุ่น บนเสื้อผ้า ใช้หลังมือ เช็ดเื มุมปาก เดินเข้าห้องน้ำ เพื่อล้างตัว พอออกมา ยืนนิ่งเงียบ รอฟังคำตอบอยู่ หรี่ตามอง อย่างคาดคั้น
แหนมเนือง : ชื่อ.. แหนมเนืองค่ะ! ยินดีที่ได้รู้จัก! เอ่อเื่นั้น คือความจริงแล้ว... มันอธิบายยากค่ะ!
จะบอกเื่ ส่วนตัว ให้คนแปลกหน้า มารับฟังได้ยังไงล่ะ! อีกอย่าง เป็แค่.. เื่ไร้สาระ อีกด้วย!
เหมันต์ : ถือว่า.. ไม่ได้ถามแล้วกัน! เป็เื่ส่วนตัว ของคุณนี่นา! ช่างเถอะ! สรุปคุณเป็ คนเช่าใหม่ ที่นี่ หรือเปล่า ? หรือเป็ลูกสาว เ้าของกันแน่ ?
ฉันจ้องมอง ชายแปลกหน้า เขาช่วยเหลือเอาไว้ ไม่รู้ว่า มีจุดประสงค์อะไร ชอบถาม เกี่ยวกับที่นี่จัง!
แหนมเนือง : บ้าเหรอ! ลูกเ้าของอะไร! เป็ผู้เช่า คนใหม่น่ะ! นายเอง! กำลังหา ห้องเช่า อยู่เหรอ ?
แกล้งถาม ลองเชิงเขา ดูก่อนดีกว่า!
เหมันต์ : ใช่! ผมถูกใจ ที่นี่มาก! ทำเลเหมาะ ขายของ ชะมัด! น่าเสียดาย คุณดันเช่า ไปก่อนแล้ว! นายหน้า เขาบอกว่า มันยังว่างอยู่ จึงแวะมาดูน่ะ!
แหนมเนือง : เอาอย่างนี้ไหม ? จะแบ่งให้นาย เช่าอยู่ด้วย หารกัน คนละครึ่ง เพราะข้างบน มี 2 ห้องนอนอยู่แล้ว! แต่ถ้าเวลา ใครถาม นายต้องบอกว่า เป็คนเช่าที่นี่นะ! ตกลงไหม ? ส่วนเงินจ่าย ตามกำหนด เวลามีคนมาเก็บ ไม่ต้องวางมัดจำ เพราะวางเรียบร้อยแล้ว! แล้วบ้านนาย อยู่ที่ไหนเหรอ ?
เหมันต์ : ผมเป็เด็กกำพร้า! ไม่มีบ้านหรอกครับ เงินทั้งตัว มีเหลือแค่ 5,000 บาท ว่าจะลงทุน ขายของเนี่ยแหละ! ตอนแรก ผมตั้งใจ จะไปเจอ ลูกเ้าของ เพื่อเจรจา ขอเช่าหน่อย! หากคุณยินดีช่วย! ผมขอไม่เกรงใจ แล้วกันนะ! ขอรบกวนคุณ ด้วยนะครับ!
แหนมเนือง : แค่นี้เองเหรอ ? มันคือข้อเสนอ ที่นาย! อยากได้ อย่างงั้นสิ ? ถึงยอมยื่นมือ เข้าช่วยน่ะ!
เหมันต์ : พูดอย่างนั้น! ก็ไม่ถูกหรอก! คุณดูไม่เหมือน คนไม่รักษาคำพูด เห็นคนลำบาก ผมต้องช่วยอยู่แล้ว จะเป็อย่าง ที่คุณคิด ได้อย่างไรกัน ?
แหนมเนือง : อืม! ไปนั่งดื่ม ฉลองให้แก่ มิตรภาพ ร่วมหลังคา เดียวกัน ดีไหม ? เดี๋ยวเลี้ยง คุณเอง!
เหมันต์ : เอาอย่างนี้! คุณออกก่อน เดี๋ยวผม ใช้คืนให้ หลังจาก ขายของได้ ดีไหมล่ะ ? ผมเกรงใจ!
แหนมเนือง : คิดอะไรเยอะ! ค่อยเลี้ยงคืน ก็ไม่สายนี่! ถือว่านาย ช่วยเหลือ ฉันก็ตอบแทนคืน!
เหมันต์ : ได้ครับ!
พอฝนหยุดตก พวกเราก็ยืน เรียกรถบริการ แบบส่วนตัว ให้มาพาไป สถานที่บันเทิง อย่างรวดเร็ว
@ร้านเหล้า
พอสั่งรายการ ของกินเล่น และเหล้า ขวดหลายพัน มานั่งดื่ม อยู่กับชาย แปลกหน้า พออาการ เริ่มเข้าที่ เข้าทาง ฉันเริ่มระบาย ความในใจ ออกมา ให้เขาฟัง! อย่างหมดเปลือก แบ่งปันความทุกข์ กันและกัน ราวกับ สนิทชิดเชื้อ มานานแรมปี ยิ่งคุยยิ่งสนุก ทำให้ตั้งใจ มองหน้า ของเขา อย่างชัด ๆ คิ้วดกดำหนาเข้ม ดวงตาเรียวคม ขนตาเรียงสวย จมูกโด่งเป็แกนสัน ปากบางเป็กระจับ หน้าหวาน ยิ่งกว่าฉันเสียอีก! จนต้อง เอ่ยปากชมเขา อย่างลืมตัว!
แหนมเนือง : หน้านายหวานจัง! มีแฟนยังเหรอ ? อึก.. ต้องมีแล้ว แน่ ๆ ใช่ไหมล่ะ ? ฮ่า ๆ อึก ๆ
กะพริบตา ปริบ ๆ จ้องอยู่นาน กว่าเขาจะพูดได้!
เหมันต์ : ยังไม่มี! กลับกันเถอะ! เธอเมามากแล้ว!
แหนมเนือง : อืม! กลับกันดีกว่า! ไปจ่ายเงินก่อนนะ!
ฉันเดินล้วงเงิน ในกระเป๋า จะเอาไป ชำระค่าอาหาร และเครื่องดื่ม อย่างมึน ๆ พนักงานรับเงิน รอใบเสร็จ ค่อย ๆ ไหลออกมา ช้า ๆ มองจนตาลาย ฟุบหน้าลง กับโต๊ะเคาน์เตอร์ มึนหัวชะมัด! หลับไปนานมาก จนััได้ถึง แสงแดด ยามสาย สาดส่อง หน้าต่างเข้ามา! ยังคงปวดหัว เล็กน้อย สงสัยว่า ตนเอง กลับมาถึงที่นี่ ได้อย่างไร ? ลืมตาขึ้น อ้าปากหาววอด ยืดลำตัว อาการใ ชายแปลกหน้า เมื่อวานนี้! นอนกอดฉันอยู่! เมื่อคืน คงไม่ได้ เกิดอะไร ขึ้นหรอกเนอะ! รีบยกแขน ให้ขยับออก จากร่างกาย แต่เขายัง โอบรัดแน่น มากกว่าเก่า! จึงพยายาม แกะมือใหญ่ พร้อมพูดเสียงดัง!
แหนมเนือง : นี่นาย! ปล่อยฉัน เดี๋ยวนี้เลยนะ!
เขาสะลึมสะลือ พูดเสียงแหบพร่า ยกมือขยี้ดวงตา
เหมันต์ : อ้าว! ตื่นแล้วเหรอ ?
เขาปล่อยแขน ออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนั่ง
แหนมเนือง : เมื่อคืนนี้! พวกเราคงไม่ได้.. ?
เหมันต์ : คิดมากไปแล้ว! เธอน่ะ! เมามาก! ผมต้องพาคุณ กลับมาด้วย! แถมคุณนั่นแหละ! บ่นว่า.. หนาว ๆ เราพึ่งมาอยู่กัน เฟอร์นิเจอร์ หรือแม้แต่ ผ้าขี้ริ้ว ยังไม่มีสักผืน ผมเลยจนใจ ต้องนอนกอดคุณ!
ฉันเลิกคิ้วสูง มองเขา คิดว่าเขา คงไม่ได้โกหก
เหมันต์ : ต่อไปนี้! อย่าเผลอ ไปกินเหล้า กับผู้ชายอื่นล่ะ! หากคนอื่น เขาคิดไม่ซื่อ จะทำอย่างไร ?
แหนมเนือง : ขอบคุณมากนะ! วันนี้พวกเรา ไปซื้อของ เข้าบ้านกัน เดี๋ยวฉันจ่ายเอง! นายจะลงทุน ขายอะไร คิดไว้แล้ว หรือยัง ? จะได้ซื้อกลับมาเลย!
เหมันต์ : ข้าวเหนียวหมูปิ้ง!
แหนมเนือง : อืมได้ พวกเรา ไปกันเถอะ!
เหมันต์ : แล้วเธอ ทำงาน อะไรเหรอ ?
แหนมเนือง : เอ่อคือ.. งานฉัน ทำอยู่ใน โทรศัพท์น่ะ!
เหมันต์ : ซื้อ - ขายหุ้น ? ปั่นสล็อต ? เ้ามือหวย ?
แหนมเนือง : โอ๊ย! พอก่อน! เลิกทายเถอะ! หากพูดมากกว่านี้ ฉันคงก้าวขา เข้าคุกไปข้างแล้ว! ซื้อ - ขายหุ้น นั่นแหละ! นายเดาถูกแล้ว!
เหมันต์ : อืม! ถ้ามีตรงไหน ? ไม่เข้าใจ มาถามผมได้นะ เมื่อก่อน ผมเคยศึกษาอยู่ ยินดีแนะนำให้!
แหนมเนือง : ถ้ามีความรู้ ขนาดนี้ จะมาขายหมูปิ้ง ทำไมกัน ? เดินสายลงทุน ไม่ดีกว่าเหรอ ?
เหมันต์ : ผมมันคนจน! จะไปรวย เหมือนกับคุณ ได้ที่ไหน ? ต้องหาเงิน เลี้ยงตนเอง ก่อนครับ!
แหนมเนือง : เฮ้ย! ไม่ได้ตั้งใจว่า.. อย่าพูดจา ดูถูก ตนเองสิ! ต่อไปนี้! ฉันยินดีช่วยนาย ดีไหม ? ในฐานะ เพื่อนคนหนึ่ง ไม่ต้องคิดมากนะ ปกติฉันไม่ค่อย มีเพื่อนหรอก! ใคร ๆ ก็เข้าหา เพียงเพราะแค่ .. มีผลประโยชน์ เท่านั้น! จึงเลิกคบ ไปหมดแล้ว! ฮ่า ๆ
เหมันต์ : คุณนิสัยดีจัง! แฟนคุณ คงโชคดีมากนะ!
แหนมเนือง : ไม่มีแฟน!! ห้ามพูดค่ะ!! ห้ามเข้าใจผิด!!
เหมันต์ : พวกเรา ไปกันเถอะ!
หลังจากวันนั้น พวกเราเริ่มต้น ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน พวกเฟอร์นิเจอร์ ภายในอาคาร หลังนี้ทั้งหมด ล้วนเป็ ของฉันเองทั้งสิ้น เพื่อความสะดวก ของตนเอง เขาเลยมีโอกาส ได้รับความสบายนี้ ไปด้วย! เอกสารการเช่า ให้ลูกน้องคนสนิท จัดการให้ เรียบร้อย ไร้ช่องโหว่ ทางบ้าน ไม่มีทางสืบรู้หรอก! ว่าฉันหนีออกมา ซ่อนตัวอยู่ที่ไหน เพราะของตกแต่ง หลายอย่าง ทำให้เสียทรัพย์สิน ส่วนตัวเป็แสน พอนั่งทำบัญชี รายรับรายจ่าย หน้าเกือบจะมืด จะแอบใช้บัตรเครดิต กลัวทางบ้าน จะตามมาพบได้ โชคดีเหลือเงิน เอาไว้ดำรงชีวิต อีกหลายแสน การอดออม แต่เด็กนั้น กับการลงทุน พวกหุ้น ทำให้ไม่ต้องลำบาก ต้องขอบคุณ สมองแสนจะฉลาด วางแผนอนาคต เมื่อ่อายุ 18 ปี หากตอนนั้น เอาเงินไปเที่ยวเล่น จนหมดตัว วันนี้คงหนี ออกจากบ้าน ไม่สำเร็จแน่! รอพ่อหายโกรธ ค่อยกลับไป ตอนนี้ทำได้แค่ ดูแลตัวเองแล้ว! ส่วนความสนิทสนม ของฉันกับเขา เริ่มต้นไปกันได้ดี เขาเป็สุภาพบุรุษ คนหนึ่ง ทำได้อย่าง ที่พูดไว้เสมอ ค่าเช่าไม่เคย ค้างหรือล่าช้า สักงวดเลย มีความรับผิดชอบมาก เป็คนมานะ บากบั่นมาก! ขนาดความรู้ ในเื่การลงทุนหุ้น เขาเรียกได้ว่า ท่านอาจารย์ จนมีความรู้สึก แอบปลื้มอยู่ แต่เขาเหมือน ไม่ค่อยสนใจ ฉันสักเท่าไหร่ ? วันคืนที่ผ่านมา เอาแต่นั่งคิด แผนจับเขา มาเป็แฟน ให้ได้เลย! ไม่รู้ว่าเผลอ ตกหลุมรัก คนอย่างเขา ได้อย่างไร ? แต่ภาพจำ ตอนที่เขา ยื่นมือเข้าช่วย ในวันนั้น ยังตราตรึง ในหัวใจ อย่างไม่ลืมเลือน แค่คิดถึง ก็ต้องเผลอ อมยิ้มตลอด แม้ว่า.. มีจุดประสงค์ ในการช่วยเหลือ แค่อยากเช่า อาคารหลังนี้ แต่เขาไม่เคย ทำร้ายฉันเลย เสียแค่อย่างเดียว ผู้ชายคนนี้ ปากร้ายไปนิด!
เช้าวันต่อมา..
ฉันว่างเลย นั่งช่วยงานเขา ด้วยความที่ไม่ถนัด งานบ้านงานเรือน สักเท่าไหร่! ทำให้หมูปิ้ง กลายเป็ถ่านดำ อยู่หลายไม้ ย้ายมาพัดถ่าน ก็ดันติดไฟ จนลุกไหม้ บ้างล่ะ! เขาเลยบอกให้ อยู่นิ่ง ห้ามก่อความวุ่นวาย สุดท้าย มีหน้าที่หนึ่ง ที่เหมาะมาก คือเอาหมูสด ที่หมักปรุงรสแล้ว มาเสียบไม้แหลม นายนั่น! พอเห็นแวว พัฒนาการ จึงอนุญาต ให้ทำต่อได้ รู้สึกเหมือน ว่าตนเอง มีประโยชน์ขึ้นมาเลย ฮ่า ๆ แต่ด้วย ใบหน้าที่หล่อหวาน ทำให้สาวน้อย สาวใหญ่ แวะมาพัวพัน เป็ระยะ ส่วนใหญ่ เป็ลูกค้า ขาประจำ นั่นแหละ! ได้แต่มองบน แล้วปล่อยเขา ขายคนเดียว ส่วนฉันอยู่ในห้อง นั่งเสียบหมู ด้วยความเกรี้ยวกราด ที่ไม่สามารถ ทำอะไรได้ ก็พวกเรา ไม่ใช่คู่รัก กันเสียหน่อย! จะเอาฐานะอะไร มาแสดงอาการ หึงหวงเขาได้ล่ะ! น่าน้อยใจชะมัด!
2 เดือนต่อมา..
ฉันเดิน ออกจากห้อง ลงมาชั้นล่าง เห็นเขานั่ง เสียบหมู รอขาย วันพรุ่งนี้อยู่ ต้องหยุดชะงัก! เสียงทักทาย ของเขา ทำให้ต้อง ขมวดคิ้ว หันใบหน้า ฟังเขาพูด..
เหมันต์ : จะไปข้างนอกเหรอ ? ใช้เงินหมด แล้วเหรอ ? แต่งตัวน้อยชิ้นจัง ถึงได้ใส่ชุดสั้น ขนาดนี้น่ะ!
เขาจ้องมอง มินิเดรสเกาะอก สีขาวขนาดรัดลำตัว เน้นเผยเนินหน้าอก อวบอิ่ม เป็รูปทรงสวย ขาขาวอมชมพู ด้วยใบหน้านิ่ง คิ้วขมวด อย่างไม่ชอบใจ
แหนมเนือง : ใช่! มีงานเลี้ยงรุ่นน่ะ! ไปด้วยกันไหม ?
เหมันต์ : ไม่ไป! ต้องเสียบหมูให้เสร็จ! กลับกี่โมงเหรอ ? จะกินอาหาร พร้อมกันไหม ? หรือกินที่นั่น ?
แหนมเนือง : ไม่ไปก็ดีแล้ว! ผู้ชายที่นั่นเยอะ! หากนายไปด้วย.. คงมีคนเข้าใจผิด ไม่กล้ามาจีบฉัน ก็แย่กันพอดีสิ! ฮ่า ๆ อยู่บ้าน ดี ๆ กินข้าวไปก่อนเลย!
เหมันต์ : หึหึ!!! ตามใจ!!!!
ดวงตาเรียวคม หรี่มองด้วยหางตา พร้อมแสยะยิ้ม อย่างหมั่นไส้ เมื่อได้ยินประโยค จากหญิงสาวตัวเล็ก ตรงหน้านี้ ได้แต่คิดว่าเขา ไม่พอใจ อะไรฉัน! เมื่ออำลาเขาแล้ว เรียกใช้รถบริการ แบบส่วนตัว ไปยังโรงแรมหรู แห่งหนึ่ง ในตัวเมือง เมื่อเปิดประตู เข้าห้อง พบเพื่อนสมัยเรียน ่วัยเด็ก จำนวนมาก กำลังพูดคุยกัน เสียงดังจอแจ พอหันมาพบเธอ กลับเงียบสงบ เหมือนไม่พอใจ ที่เห็นฉันคนนี้ จึงมีผู้ชาย พูดเสียงดังขึ้นมา ทำให้ต้องมองบนใส่!
กีตาร์ : ไม่เจอกัน นานหลายปี! ยังสบายดีไหม ?
แหนมเนือง : ั้แ่พวกเรา เลิกกันไป! ชีวิตของฉัน! ดีขึ้นเยอะ! แน่นอนว่า ต้องสบายดีแบบ สุดขั้วเลย!
กีตาร์ : ดีนักนี่!! หึหึ!!
ใยไหม : อ้าว! ลูกแม่ค้าร้านน้ำ เล็ก ๆ มากับเขา ด้วยเหรอ ? มางานเลี้ยง หรูหราแบบนี้ พรุ่งนี้ ? ไม่ต้องไปช่วย ที่บ้านเข็นรถ ขายของ ในตลาด งก ๆ เหรอ ? ชีวิตเธอ คงลำบาก มากเลยสินะ! เดี๋ยวอาสา เป็เ้ามือ เลี้ยงให้เอง สั่งได้ ตามสบายเลยนะ! ไม่ต้องเกรงใจ นานครั้ง กว่าจะได้กินของดี!
แหนมเนือง : ขอบคุณมากนะ! ที่ตั้งใจเลี้ยงน่ะ!
พูดจบนั่งลง หยิบแก้วไวน์ กระดกดื่มทันที
ใยไหม : ไม่เป็ไรหรอก! ทุกคนหันหน้า มาฟังทางนี้ หน่อยเถอะ! อยากจะบอกข่าว เื่การแต่งงาน ของฉันและกีตาร์ ในอีก 3 วันข้างหน้านี้ ขอเรียนเชิญ ทุกคนมาเป็ สักขีพยาน แห่งรักด้วย!
แหนมเนือง : ผีเน่ากับโลงผุ ชัด ๆ หึหึ!!
ฉันสบถออกมา อย่างช่วยไม่ได้ ผู้หญิงตรงหน้า นางมาแย่ง แฟนฉันไป! ส่วนผู้ชายคนนั้น! ไอ้แฟนเก่าเฮงซวย ย่อมไม่น่าเสียดาย จนอยากได้คืน เช่นกัน แต่ความโกรธ ที่สะสมมานั้น ยังไม่ได้ ปลดปล่อยเลย ทำได้แค่ระงับ อารมณ์โกรธเอาไว้!
ใยไหม : นี่เธอ!! ไม่พอใจอะไร ? พูดออกมา ดัง ๆ เลยสิ! อย่าคิดนะ ว่าไม่รู้ เธอกำลังแอบด่า ฉันอยู่ใช่ไหม ? พวกขี้อิจฉา ตาร้อน สมแล้ว! ที่เขาทิ้งเธอ! แล้วเลือก มาหาฉัน!
เส้นความอดทน เหมือนขาดสะบั้น เมื่อโดนจี้จุด ลุกขึ้นยืน ง้างมือตบ ใบหน้าของคนปากดี เต็มแรงเกิด! ทุกคนในห้อง จ้องมอง อย่างใ ที่ฉันกล้าต่อกร กีตาร์ เดินเอาตัว มาบังใยไหม พร้อมผลักฉัน ล้มกระแทกพื้น อย่างรวดเร็ว เจ็บก้นชะมัด! ในขณะ ที่กำลังลูบสะโพก โอดครวญในใจ ไวน์สีแดงเข้ม ในแก้วหรู เทราดหัว ลงมาจนเลอะ ไปทั้งตัว! กำหมัด ลุกขึ้นยืน อีกครั้ง! ก่อนจะด่ากราด แล้วเดินจากไป!
แหนมเนือง : หึ! แล้วไหนบอก ตัวเองสูงส่ง นักหนา! ถ้าเป็พวกแบบเธอ แถวบ้านฉันเรียก กุ๊ยนะ! กดคนอื่นให้ต่ำ เพื่อทำให้ตัวเอง เหนือคนอื่น น่าขำชะมัด! หน้าด้าน! ไร้ยางอาย! แย่งคนรัก ของคนอื่นได้! ยังกล้ามา มั่นหน้า ภาคภูมิใจ หากว่าฉัน เป็พ่อแม่เธอ คงจะแทรกแผ่นดิน หนีไปแล้ว! ไร้ศักดิ์ศรีเสียจริง!
พอออกมา จากห้องนรกนั่นได้ ตรงดิ่ง! เข้าห้องน้ำ ล้างตัว อย่างรวดเร็ว น่าหงุดหงิดชะมัด! ชุดสวยต้องทิ้งแล้ว กว่าจะถึงบ้าน แช่น้ำยา ซักผ้าขาว จะออกทัน ไหมล่ะเนี่ย! เหนื่อยใจจัง! พอเดินออกมา ก็ต้องใ มีคนยืนกอดอกอยู่ เขามาที่นี่ด้วย..
เหมันต์ : เวลายังไม่ทัน จะครบชั่วโมง ที่แยกจากกันเลย! โดนรังแก อีกแล้วเหรอ ? ชุดสวยนั่น! ทำไมกลายสภาพ เป็อย่างนี้ ? รับชุดนี้ ไปเปลี่ยนก่อนนะ! เดี๋ยวผมมา อย่าทำหน้าเบะ เหมือนจะร้อง แบบนั้นสิ! น่าเกลียดชะมัด! หึหึ! เปลี่ยนเสร็จ ไปรอที่ห้อง ××× ชั้น 20 ผมต้องไป ทำธุระก่อน! รู้เื่นะ ? นี่กุญแจ รับเอาไปด้วย! อย่าเดินโง่! ไปไหนอีกล่ะ!
เขาพูดเสร็จ ก็เดินละลิ่ว จากไป ได้แต่ทำหน้าเศร้า น้ำตาซึม มองเขา จนละสายตา เพราะเกิดอาย ที่เขามาเห็นสภาพ แย่ ๆ ของฉัน เป็อย่างนี้เข้า! ฉันเดินเข้าไป เปลี่ยนชุด ในห้องน้ำ เป็เสื้อเชิ้ต แขนยาว สีดำตัวใหญ่มาก พอออกมา ตรงเข้าลิฟต์ เพื่อไปรอเขา อย่างรวดเร็ว เมื่อเปิดห้อง พบกับไวน์แดง หนึ่งขวด ด้วยอารมณ์ เศร้าซึม กับเหตุการณ์ ที่พึ่งเกิดขึ้น ทำให้เปิดเอามา กระดกดื่ม ราวกับคนคอแห้ง เกือบครึ่งขวดได้ ใบหน้าเริ่ม แดงระเรื่อ ร้อนวูบวาบ เหงื่อเริ่มผุด ทำให้ต้อง เอามือไปแกะ กระดุมเสื้อ นอนแผ่บนโซฟา อย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะหลับตาลง
เช้าวันถัดมา
กะพริบตา ถี่รัวเร็ว อีกครั้ง! เมื่อรู้ตัวว่า.. หลับคา บนหน้าอก แข็งแกร่ง ััจากมือเล็ก เผลอลูบไล้เข้า อย่างแ่เบา จนอีกคน ลืมตาตื่น เอ่ยทักทาย..
เหมันต์ : อรุณสวัสดิ์ครับ คุณภรรยา!!!
ห้องนอนนี้ มืดมิดมาก ผ้าม่านยังถูกปิดอยู่ ทำให้ไม่รู้ ว่าอีกคน ทำสีหน้า อะไรกันแน่! แต่เสียงนี้ จำได้ดี เขาคือคนที่ อาศัยอยู่ ร่วมบ้าน หลังเดียวกัน นานหลายเดือน เมื่อคืนฉัน ทำเื่น่าอาย ไปแค่ไหนกันเนี่ย! นึกคิดในหัว อยู่นาน จนเริ่มปวดจี๊ด
แหนมเนือง : เอ่อ.. นายแกล้งอำ ใช่ไหม ?
เขาดึงร่างเล็ก เข้าไปกอดแน่น ก่อนจะพูดขึ้น
เหมันต์ : เมื่อคืน.. คุณทำผม หมดแรงเลยนะ! ถ้านึกไม่ออก ให้ผมช่วยเตือน คุณอีกครั้ง ดีหรือเปล่า ?
ดวงตาเบิกโพลง อย่างใ พยายามขยับดิ้น ในอ้อมกอด คนตัวใหญ่ เขาจึงขึ้นคร่อม จับเธอกดลง บนที่นอน อย่างรวดเร็ว พร้อมก้มใบหน้า ซุกไซ้ซอกคอ จนรู้สึกชวนสยิว หัวใจสั่นระรัว เต้นไม่เป็จังหวะ เม้มริมฝีปากแน่น หลับตาปี๋ ไม่กล้าลืมตาดู
เหมันต์ : ตัวคุณแข็ง ไปหมดแล้ว! จะเกร็งทำไม ?
เขาพูดข้างหู ก่อนเป่าลมเข้าใส่ ขนลุกชะมัด! จนต้องเบือนหน้าหนี แล้วตอบเขาทันที
แหนมเนือง : คนมัน.. กลัวนี่นา!
เขาลุกขึ้น ก่อนจะพูด อย่างใ
เหมันต์ : โอ้โห! คุณจะบอกว่า ผมเป็คนแรกเหรอ ?
แหนมเนือง : อือ.. แล้วพวกเรา จะเป็ยังไงต่อ ?
เหมันต์ : แค่เปลี่ยนสถานะ ไม่เห็นจะยากเลย คุณเป็ของผมแล้ว เพราะฉะนั้น อย่าได้ไปอ่อยใคร!
แหนมเนือง : เราไม่ได้.. แต่งงานกัน สักหน่อย! ต้องห้ามอ่อย! ผู้ชายคนอื่น ด้วยเหรอ ? ขนาดนาย ยังชอบทำ! เป็ประจำเลย!
เหมันต์ : เป็เด็กดี! เชื่อฟังนะครับ! ไม่อย่างนั้น ต้องเจอบทลงโทษ! ถ้าอยากจะดื้อ ต้องลองดู หึหึ! อย่าหาวว่า ไม่เตือนนะ!
เขาพูด พร้อมลูบศีรษะ อย่างอ่อนโยน หัวใจของฉัน พองโต แทบจะหลุด ออกจากร่าง ไปแล้วจังหวะนี้!
31K
