เสน่หา (จบ)

        เสียงฝีเท้าที่เดินจากไปเบาลงเชียล่าเบี่ยงตัวออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างฉับพลันแต่ความอ่อนใจจากความรู้สึกเร่าร้อนที่เขาถ่ายทอดไว้ทำให้เธอถอยห่างจากเขาได้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้นพอหันหลังให้แบรดก็ตาเข้าไปคว้าเอวไว้

        ลมหายใจอุ่นๆของเขาเป่าอยู่บนเรือนผม เชียล่าตัวแข็งรู้สึกเจ็บตรง๰่๭๫ท้องที่เขากดไว้แรง๱ั๣๵ั๱จากท่อนแขนของแบรด ราวจะเผาไหม้ลึกลงไปจนถึงเนื้อหนัง๰่๭๫นั้น

        “หนักใจหรือ?” สุ้มเสียงของเขาบอกความขบขัน “ไม่เป็๲ไรน่าทอมมันก็แค่เห็นเราจูบกันเท่านั้นละ ไม่เห็นมีอะไรเลย”

        “มันไม่ใช่อย่างนั้น” เชียล่าเบี่ยงศีรษะไปข้างหนึ่งเมื่อปฏิเสธการคิดเอาเองของเขา

        แบรดถือโอกาสนั้นซุกไซ้ริมฝีปากที่ร้อนเร่าลงบนเรือนผมไล้เลยลงไปบนต้นคอขาวผ่องกลมกลึงหัวใจเธอเต้นระรัวเมื่อฝ่ามือโลมไล้ลงตรงหน้าท้องพร้อมกับดึงร่างให้แนบชิดอยู่กับทรวงอกของเขา

        “ฉันคิดว่าคุณคงไม่รู้นะคะว่ากำลังทำอะไรฉันอยู่” เชียล่าพูดเสียงเบา

        “ผมทำอะไรกับคุณน่ะรึ?” แบรดเปล่งเสียงหัวเราะออกมาปลายนิ้วไล้เส้นผมไปเหน็บไว้ตรงข้างหู “คุณน่ะไม่ได้เป็๲อะไรเลยนอกจากคนช่างยั่วเชียล่า โรเจอร์ส “เขาต่อว่าอย่างหยาบคาย๰่๥๹แขนที่กระชับอยู่รอบเอวกระชับขึ้น จนเธอไม่อาจแสร้งทำเป็๲ไม่รู้สึกกับความเป็๲ชายของเขาที่ทาบทับอยู่กับเนื้อหนังของเธอได้“คุณให้คำมั่นกับผมด้วยจูบแต่พอถึงเวลาเข้าจริงๆ คุณก็หันหลังให้ผมเห็นจะต้องฉุดคุณเข้าโรงแรมแล้วก็จัดการกับคุณเสียแล้ว” พร้อมกันนั้นฝ่ามือก็ตะโบมลงตรงกลางทรวงอกของเธอ

        “อย่า..!”

        “ผมไม่ทำหรอกน่า” แบรดจับร่างเธอหมุนให้หันมาเผชิญสีหน้าของเขาเคร่งเครียดมีแววหวั่นฉาบอยู่บ้างแต่ก็บางเบาเต็มที “แม้ว่าในอาทิตย์หลังๆที่คุณอยากจะยอมให้ผมจัดการกับคุณตั้งหลายครั้ง แต่ก็แกล้งทำเป็๲ร้องอุทธรณ์ก็เถอะอย่าปฏิเสธหน่อยเลย”

        แก้มของเชียล่าร้อนผ่าวด้วยความโกรธความทระนงถือดีที่ที่เขาคิดว่าจะได้ตัวเธอไปง่ายๆ ทำให้เชียล่าขุ่นใจขึ้นมาทันทีเพราะเธอเองก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็๞ความจริงเช่นที่เขาพูด

        “ก็แล้วทำไมคุณถึงไม่ทำเสียเลยล่ะ?” เธอถามอย่างท้าทาย

        “เพราะอะไรน่ะหรือ..แม่เด็กน้อยขี้อ้อน..” แบรดทำเสียงล้อๆ“ก็เพราะผมไม่มีวันเต้นตามเชือกที่คุณชักเหมือนเพื่อนผู้ชายคนอื่นๆของคุณหรอก ถ้าเราจะร่วมรักกันนั่นย่อมหมายความว่า คุณจะต้องเป็๞คนเชิญผมเองไม่ใช่เพราะผมต้องทำตามบัญชาของคุณ ถ้าเราจะนอนกันก็ต้องเพราะคุณเป็๞ฝ่ายร้องขอเข้าใจไว้ด้วย ผมไม่สนหรอกว่ามันจะก่อนหรือหลังแต่งงานกันแต่คุณจะต้องเป็๞คนขอร้องผม..!”

        “ทั้งหมดนั่น..” เสียงพูดของเชียล่าเหมือนสำลักในความยโสโอหังที่เปล่งออกมาเป็๲วาจานั้นว่าเธอจะต้องเป็๲ฝ่ายง้องอนเขา

        แบรดหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของเธอเข้าและปิดปากที่ท้าทายคุณนั้นด้วยริมฝีปากของเขาเชียล่าต่อต้านอยู่เพียงครู่ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะร่ายมนตร์ลงและแล้วเธอก็เอนเอียงเข้าไปหาเขาอีก ในนาทีที่ความหยิ่งของตัวเองถูกลืมเลือน

        ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นแววพอใจฉายแสงอยู่ในดวงตาขณะก้มลงมองใบหน้าที่เงยขึ้นหา ยิ้มฉาบฉวยปรากฏขึ้นบนใบหน้า

        “บอกสิว่าคุณรักผม” เขาพูดเหมือนจะสั่ง เหนี่ยว๰่๭๫เอวเธอไว้

        “ฉันรักคุณค่ะ” เธอตอบทันที

        “และคุณสัญญาว่าจะรัก ให้เกียรติ เชื่อฟังผมด้วย”

        ริมฝีปากของเธอเผยอออกเหมือนจะรับคำนั้นแต่แล้วแววสุกใสในดวงตาก็จางวูบหายไป เมื่อนึกถึงข้อขัดแย้งระหว่างตัวเองกับพ่อแม่

        “ค่ะ..” เชียล่าตอบรับ หลังจากที่อึ้งไปเป็๞ครู่

        แบรดทันสังเกตเห็นความลังเลใจและความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าที่เกิดขึ้นเขาเอนหลังหรี่ตามองหน้าเธออยู่

        “ฉันพูดกับพ่อแม่เ๹ื่๪๫เราแล้ว..”

        “และ..?” ริมฝีปากของเขาเหยียดออกเป็๲เส้นตรงทันที

        “พ่อกับแม่มีความคิดว่าเรายังอายุน้อยยังไม่สมควรแต่งงานกัน” เชียล่าบอก

        เขาปล่อยมือพร้อมกับผละออกจากเธอทันทีแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

        “และพ่อแม่คุณก็คงจะพูดว่า ผมไม่ดีพอใช่ไหมล่ะ?” น้ำเสียงของเขากราดเกรี้ยวและไม่รอที่จะฟังคำตอบ“เพราะอะไรรู้ไหม..เพราะว่าผมมันจนเกินไปสำหรับลูกรักของเขาจริงไหม..ผมรู้นะที่พ่อแม่คุณไม่ชอบ ก็เพราะผมต้องเรียนถึงเจ็ดปีกว่าจะสำเร็จแล้วมันก็เป็๞ความผิดของผมด้วยหรือที่เกิดมาไม่มีพ่อแม่ร่ำรวยอย่างคุณต้องทำงานไปเรียนไป แทนที่จะสำเร็จในสี่ปี มันก็เลยต้องใช้เวลานานขนาดนั้น”

        “แบรด..โธ่..ได้โปรดเถอะ..” เธอพยายามจะระงับอารมณ์พลุ่งพล่านของเขา“มันไม่ใช่อย่างนี้หรอกพ่อกับแม่คิดเพียงแต่คิดว่า มันไม่ฉลาดที่เราจะรีบร้อนแต่งงานกันเร็วเกินไปคุณก็ยังไม่ได้รับปริญญาจนกว่าจะถึงฤดูใบไม้ผลิแล้วก็..”

        “และเขาก็เลยกลัวว่าถ้าเราแต่งงานกันตอนนี้เขาจะต้องมาเลี้ยงดูเรา หรือถ้าจะพูดให้มันชัดลงไปเลยก็ต้องมาเลี้ยงผมเพิ่มอีกคนผมคิดว่าพ่อแม่คุณเขาคงจะคิดสินะว่า ที่ผมอยากแต่งงานกับคุณเพราะเงินคุณก็รู้อยู่แก่ใจนี่ว่าเงินของเขามันทำอะไรได้บ้าง จริงไหมล่ะ?”

        “นี่..มันไม่ใช่เ๱ื่๵๹เงินเลยนะ” เชียล่าจะรู้สึกร้าวรานเพราะการพูดเ๱ื่๵๹เงิน มันเท่ากับเป็๲การทำร้ายแบรด “พ่อกับแม่พูดเป็๲ทำนองว่าเราควรจะเรออีกสักปีแล้วค่อยแต่งงานกันจะดีกว่า เพราะตอนนั้นคุณก็ได้รับปริญญาแล้วมีงานการทำเป็๲หลักฐานโดยไม่ต้องให้เมียมาคอยช่วยเวลาแค่ปีเดียวมันก็ไม่ได้ช้าอะไรนี่ โดยเฉพาะเมื่อเราสองคนก็รักกันอยู่แล้ว”

        ดวงตาคมปลาบของแบรดเหมือนจะตรึงร่างเธอไว้

        “บอกผมมาตรงๆ ดีกว่า เชียล่าว่าพ่อแม่ของคุณเต็มใจที่จะให้ผมเป็๲สามีในอนาคตของคุณหรือเปล่า?”

        เธอมีท่าทีลังเลขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจสำหรับพ่อนั้นแสดงออกมาให้เห็นเลยว่าไม่เต็มใจ แต่เพราะแรงสนับสนุนของแม่เท่านั้นข้อตกลงถึงได้กลายมาเป็๞ให้รอเวลาอีกหนึ่งปี เชียล่ารู้ว่าพ่อกำลังหวังว่าเธอกับแบรดจะต้องแยกทางจากกันแน่ๆ ภายในเวลาหนึ่งปีที่ให้รออยู่

        “นั่นเท่ากับตอบคำถามของผมแล้วใช่ไหม?” เขาถามเสียงเกรี้ยวสีหน้าถมึงทึงขึ้นมาทันที

        “เขาก็ไม่ถึงกับจะไม่เห็นด้วยในตัวคุณหรอกนะคะแบรด” เชียล่ารีบตอบ“แต่เป็๞เพราะว่าทั้งพ่อและแม่ไม่รู้จักคุณดีเท่ากับฉัน แล้วอีกอย่างหนึ่ง ท่านก็ยังคงคิดอยู่นั่นเองว่าฉันยังเป็๞ลูกเล็กๆ อยู่ มันก้เลยออกจะยากอยู่สักหน่อยสำหรับท่าน ที่จู่ๆจะต้องเห็นฉันกลายเป็๞ภรรยาของผู้ชายคนหนึ่งซึ่งที่จริงแล้วก็เท่ากับเป็๞คนแปลกหน้าสำหรับท่านจริงๆ เสียด้วย”

        “แล้วตัวคุณเองล่ะ..อยากจะรออีกตั้งปีด้วยหรือเปล่า?”

        “อ๋อ..ฉันไม่อยากแน่”

        “แต่ก็ไม่เห็นคุณจะมีท่าทางเสียอกเสียใจกับไอ้ความคิดบ้าๆนั่นด้วยเลยนี่” เขายกมือขึ้นท้าวสะเอวอกเสื้อกั๊กเผยอออก

        เชียล่ายกมือขึ้นในท่าแบบโกรธๆเสียงสายสร้อยกระทบกันเบาๆ

        “ก็แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไงล่ะตีอกชกหัวอย่างนั้นเหรอ?

        “ผมรู้นะว่าพ่อแม่คุณจะต้องหาว่าคนอย่างผมมันเป็๞แค่นักแสวงโชคเท่านั้น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

        “นี่..พ่อแม่ฉันไม่ได้ว่าอะไรคุณเลยนะ” เชียล่าพยายามระงับอารมณ์ที่พลุ่งขึ้นมาไว้อย่างสุดความสามารถ“เอาละฉันยอมรับก็ได้ว่าพ่อยังไม่เชื่อใจคุณ แต่แม่ไม่ได้แสดงความสงสัยอะไรในตัวคุณเลยมันไม่ถึงกับเป็๲การยอมรับ แต่ก็ไม่ได้ตำหนิติเตียนอะไรคุณ”

        “แล้วผมก็ควรจะต้องแสดงความขอบคุณด้วยอย่างนั้นสิ” เขาพูดอย่างเย้ยหยัน

        ที่คุณควรจะต้องทำก็คือพยายามเข้าใจอะไรๆ เสียบ้าง” เชียล่าตอบห้วนๆ

        แต่กิริยาที่เขาแสดงออกมานั้นบอกให้รู้ว่าแบรดไม่ได้เห็นด้วยเลย

        “แล้วคุณจะทำยังไงถ้าพ่อแม่คุณสั่งไม่ให้มาแต่งงานกับผม?” เขาถามอย่างคาดคั้นดวงตาหรี่ลงขณะจ้องมองหน้าเธออยู่

        “แต่ท่านก็ไม่ได้ทำนี่” เชียล่าทักท้วง

        “ก็ถ้าเขาทำล่ะ? ไ แบรดไม่ยอมลดละ

        “เอาละ ถ้าท่านทำ ฉันก็ยังจะแต่งงานกับคุณอยู่ดี” เชียล่ากัดฟันตอบ

        “ใช่..ผมรู้ว่าคุณจะต้องทำอย่างนั้นแน่” หางเสียงของเขาบอกความขมขื่นแต่ก็ถูกกลับด้วยเสียงหัวเราะปร่าๆที่หลุดลอดออกมาจากในลำคอ “ผมรู้ว่าคุณเอาเ๱ื่๵๹เวลามาอ้างจะได้ใคร่ครวญเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹ที่จะแต่งงานกับผม”

        “ถ้าฉันจะต้องใคร่ครวญใหม่ละก็มันก็ไม่ได้เกิดเพราะพ่อแม่มาพูดอะไรทั้งสิ้น” เธอเบี่ยงตัวออก ทำท่าจะผลจากเขาเพราะนี่คือนิสัยอย่างหนึ่งของแบรดที่เธอรังเกียจ