“ ไม่หรอก…แกได้ตายคืนนี้แน่นอน!”
เงาร่างของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าทางเข้าโกดังเขาเดินเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อมทั้งลากศพลูกน้องของหม่าจิ้ง อีก2คนเข้ามาด้วย
ซึ่ง 2คนนี้น่าจะเป็ลูกน้องของหม่าจิ้ง ที่ลอบฆ่ามือสไนเปอร์ของหลงซูฉี
“ แก…จ้าวเทียน ” หม่าจิ้งพูดขึ้นด้วยความใ
“ หืม…จำฉันได้ทันทีแบบนี้ แสดงว่าไม่ผิดคนสินะ ”จ้าวเทียนพูดขึ้นอย่างเ็า
หลงซูฉีกับตำรวจที่เหลือมองจ้าวเทียนด้วยความสงสัยชายคนนี้เป็ใครและเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรแถมยังจัดการลูกน้องของหม่าจิ้งได้แบบสบายๆอีก
“ นี่…นายโทรเรียกตำรวจแล้วใช่ไหมพวกเขามาถึงแล้วใช่ไหม ” หลงซูฉีถามขึ้นอย่างมีความหวังชายคนนี้ไม่มีทางกล้าเดินเข้ามาที่นี่คนเดียวแน่
เมื่อได้ยินสิ่งที่หลงซูฉีถามหม่าจิ้งก็หน้าเปลี่ยนสีทันที หากมีตำรวจเข้ามาเพิ่มพวกเขาต้องแย่แน่
“ ฉันมาคนเดียว…ไม่ได้บอกใคร ” จ้าวเทียนพูดความจริงออกไปล้อเล่นหรือเปล่า ถ้าแจ้งตำรวจแล้วเขาจะจัดการหม่าจิ้งได้อย่างไร
“ นี่มัน…พวกเราจบสิ้นแล้ว ” หลงซูฉีพูดขึ้นอย่างหมดหวังเธอมองจ้าวเทียนเหมือนมองคนบ้า
สายตาแบบนี้อีกแล้วมันเป็สิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุด
จ้าวเทียนพยายามไม่สนใจหลงซูฉีเขาโยนศพที่ลากเข้ามาลงตรงหน้าของหม่าจิ้ง
“ เมื่อวานแกส่งคนไปฆ่าฉันกับน้องสาวใช่ไหม ” เขาถามขึ้นทุกอย่างมันบังเอิญจนเกินไป หากไม่ใช่เพราะตัวเขาได้ย้อนกลับมาแสดงว่าเขากับน้องสาวจะต้องโดนฆ่าตายในวันเดียวกัน
ตัวเขากับจางถงแม้จะเกลียดหน้ากันแต่มันก็ไม่ถึงกับต้องฆ่าแกงกัน แสดงว่ามันต้องมีคนอื่นวางแผนอยู่เื้ั
ฮ่า ฮาฮ่า
“ ฉันละยอมแกจริงๆ อุตส่าห์รอดไปได้ ก็ยังจะรนหาที่ตายอีก ” หม่าจิ้งหัวเราะขึ้นเสียงดัง เขาไม่ได้กลัวจ้าวเทียนเลย ต่อให้มันเก็บลูกน้องเขาที่นอกโกดังได้แล้วยังไง
ข้างตัวเขามีผู้เชี่ยวชาญอยู่ตั้งสองคนวันนี้ยังไงมันก็ต้องตาย
“ ผู้าุโทั้งสอง…ชายคนนี้เป็คนที่เ้านาย้าให้ตายขอให้ท่านทั้งสองช่วยจัดการให้ด้วย ” หม่าจิ้งพูดขึ้นอย่างมีความสุข
หลังจากที่ฆ่ามันแล้วก็ค่อยไปฆ่าน้องมันต่อ ตัวเขาก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จเหลือแค่โยกย้ายกิจการให้เรียบร้อย ก็กลับไปปักกิ่งได้
“ หืม…เ้าเองเหรอจ้าวเทียน ” ชายชราที่ยืนอยู่ด้านซ้ายถามขึ้น
“ ใช่แล้ว…ฉันนี่แหละจ้าวเทียน พวกท่านเป็ใครกัน ”จ้าวเทียนพยามหลอกถามข้อมูล
“ พี่เจ็ดไม่ต้องเสียเวลาคุยกับมัน…เดี๋ยวฉันจัดการเองเรายังมีงานที่ต้องทำต่อ” ชายชราที่อยู่ด้านขวาพูดขัดขึ้นเขาไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่นานนัก
ฟุบ!
เขาก้าวไปด้านหน้าเพียงก้าวเดียว ก็หายตัวไปโผล่ที่ด้านหลังของจ้าวเทียนทันที
“ ช่างน่าเสียดาย…ต้นกล้าที่ดีของตระกูลจ้าวแท้ๆ ”ผู้าุโเจ็ด พูดขึ้นด้วยความเสียดาย เขาหันหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากเห็นรุ่นเยาว์ที่มีความสามารถ ของตระกูลตนเองถูกฆ่าตาย
ตูม!
“ จบแล้วสินะ…น้องแปดเอาศพเขากลับไปด้วยอย่างน้อยเขาก็มีสายเืตระกูลจ้าว ” ผู้าุโเจ็ดหันกลับไปออกคำสั่ง
!!
“ นี่มัน…เป็ไปไม่ได้ ” เขาพูดขึ้นด้วยท่าทีที่ไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นตอนนี้ผู้าุโแปดถูกจ้าวเทียนจับหัวกดจมลึกไปในหลุมบนพื้นจากรอยแตกและเศษปูนที่กระจายเป็ชิ้นเล็กๆบ่งบอกถึงความรุนแรงของการกระแทกได้เป็อย่างดี
“ หืม…ยังไม่ตายงั้นเหรอ ” จ้าวเทียนผิดคาดเล็กน้อยอย่างที่คิดไว้พวกผู้เชี่ยวชาญนี่ฆ่าไม่ได้ง่ายๆเลยแต่ก็ไม่เป็ไรเขาแค่ต้องออกแรงมากขึ้น
ตูมๆๆๆ
จ้าวเทียนกระหน่ำชกไปที่หัวของผู้าุโแปดไม่ยั้งจนพื้นดินสั่นะเื
“ ไอสารเลว…หยุดเดี๋ยวนี้ ” ผู้าุโเจ็ดปามีดสั้นใส่จ้าวเทียนแล้วพุ่งเข้าโจมตีทันที
“ ปล่อยข้านะโว้ย…ไอเด็กชั่ว ” ผู้าุโแปดที่ตั้งตัวได้ก็ตอบโต้สุดแรงทันที เขาชกหมัดทั้งสองไปที่มือของจ้าวเทียนที่กำลังกดหัวเขาอยู่
การโจมตีทั้งสามทางแทบจะเกิดขึ้นพร้อมกัน
แกร่กพั่ก!
มีดสั้นที่พุ่งมาถึงก่อนกระเด็นตกลงบนพื้นมันไม่อาจสร้างาแให้จ้าวเทียนเลยซักนิด
เขาดึงมือที่จับหัวของผู้าุโแปดกลับมาด้วยความรวดเร็ว แล้วชกสวนเข้าไปที่หมัดของผู้าุโเจ็ดอย่างรุนแรง
จนหมัดของอีกฝ่ายถูกขยี้กระดูกหักแทงทะลุเนื้อออกมาเืสาดกระจายไปทั่ว
ทำให้ตัวของผู้าุโเจ็ดล้มลงกระแทกพื้นเขากุมมือที่ถูกบดขยี้ไว้ด้วยความเ็ป
“ เป็ไปไม่ได้…ผู้เชี่ยวชาญระดับสูง” ผู้าุโเจ็ดพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นเทาตัวเขาที่เป็ผู้เชี่ยวชาญระดับกลางกลับแพ้การปะทะตรงๆแสดงว่าอีกฝ่ายต้องเหนือกว่าตน1ขั้น
ที่จริงแล้วจ้าวเทียนก็อยู่ในระดับกลางเช่นกันแต่เพราะวิชาที่เขาฝึกนั้นเป็วิชาชั้นยอดในแดน์มันเหนือกว่าวิชาในโลกมากอยู่แล้ว ทำให้ผู้าุโเจ็ดเข้าใจผิด
“ อ้ากกก ” เสียงร้องก่อนตายของผู้าุโแปดดังขึ้นเขาโดนจ้าวเทียนกระทืบใส่ลำตัว จนอวัยวะภายในถูกทำลายทั้งหมด
ปังๆๆๆปุปุ!
“ บ้าจริง…ฉันประมาทไป ” เขาลืมคิดถึงพวกหม่าจิ้งไปเลยหลบะุไม่ทัน จนถูกยิงไปสองนัด แต่เพราะมีพลังปราณป้องกันอยู่ะุเลยไม่ทะลุเข้าไปถึงชั้นกล้ามเนื้อ
“ จัดการพวกแกก่อนละกัน! ” จ้าวเทียนะโขึ้นด้วยความโกรธ
เหมือนพยัคฆ์ในฝูงแกะ…
เพียงไม่ถึง1นาที…
ตอนนี้คนที่ยังมีชีวิตรอดเหลือเพียงผู้าุโเจ็ดที่าเ็สาหัส กับหม่าจิ้งที่นอนร้องด้วยความเ็ปอยู่บนพื้นเขาโดนจ้าวเทียนหักขาทั้งสองข้าง
พวกหลงซูฉีมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า
นี่เขายังเป็คนอยู่ใช่ไหม…
“ เอาละ…ทีนี้ตอบคำถามฉันได้หรือยัง แกเป็ใคร…” จ้าวเทียนถามย้ำกับผู้าุโเจ็ดอีกครั้ง
“ นี่…แกคือจ้าวเทียนจริงๆเหรอ ” ตอนนี้ผู้าุโเจ็ดหวาดกลัวจนแทบจะสลบอยู่แล้วคนตรงหน้าเขาใช่จ้าวเทียนที่ทั้งอ่อนแอและขี้ขลาดจริงๆเหรอ
ถ้าเขารอดกลับไปได้อย่างแรกที่จะทำคือ ทำลายหน่วยเก็บข้อมูลทิ้งให้หมด
เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมพูดเขาก็ส่ายหน้าเล็กน้อย
“ แกไม่พูดก็ไม่เป็ไร…งั้นตายซะ ” เขาฟาดฝ่ามือใส่อีกฝ่ายเต็มแรง
พลั้ก!
ผู้าุโเจ็ดใช้แขนอีกข้างยกขึ้นมากันฝ่ามือจ้าวเทียนเอาไว้แล้วใช้แรงปะทะผลักตัวเองไปด้านหลังอย่างแรง
เขารีบหันตัวพุ่งหลบหนีทันทีต่อให้เสียแขนไปทั้งสองข้าง แต่ขอแค่รักษาชีวิตเอาไว้ได้ก็พอแล้ว
“ คิดหนีเหรอ !” จ้าวเทียนคว้าไปตรงมีดสั้นที่ตกอยู่เขาใช้ลมปราณควบคุมมีดสั้นพุ่งเข้าใส่กลางหลังผู้าุโเจ็ดอย่างแรงจนมันทะลุออกไปอีกด้าน ทำให้อีกฝ่ายล้มลงไปทันที
“ โชคดีที่ตาแก่นั่นาเ็สาหัสอยู่ก่อนไม่งั้นแค่มีดสั้นคงไม่อาจหยุดมันได้” จ้าวเทียนพูดขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า
ที่เห็นเขาชนะได้ง่ายๆแท้จริงแล้วกลับเสียลมปราณไปมากมาย เพราะคู่ต่อสู้เป็ผู้เชี่ยวชาญถึงสองคนเขาจึงต้องะเิพลังจัดการอีกคนก่อน
โชคดีที่ผู้าุโแปดนั้นประมาทจนพลาดท่าั้แ่เริ่ม ทำให้เขากุมความได้เปรียบไว้ทั้งหมด
แต่ตอนที่เขาใช้ลมปราณควบคุมมีดสั้นนั้นมันได้ใช้ลมปราณของเขาไปจนเกือบหมดในทันที
การจะใช้ลมปราณควบคุมสิ่งของได้นั้นหากเป็คนอื่นคงต้องอยู่ในขั้นปรมาจารย์ขึ้นไปแล้วถึงจะทำได้
“ เอาล่ะ…แกมีข้อมูลอะไรมาซื้อชีวิตตัวเองได้บ้าง ”จ้าวเทียนเดินมาหยุดลงตรงหน้าหม่าจิ้ง
ซึ่งอีกฝ่ายก็ให้ความร่วมมือแต่โดยดีเพราะความกลัวตาย
ที่จริงแล้วพ่อของจ้าวเทียนนั้นเป็คนตระกูลจ้าวแห่งเมืองหลวงปักกิ่งซึ่งเป็1ใน4ตระกูลใหญ่ที่มีอำนาจที่สุดในประเทศจีนแต่เพราะทำผิดกฎของตระกูลเลยโดนขับไล่ออกมา
ผ่านไปไม่นานหลังจากที่พ่อเขาออกมาจากตระกูล ท่านลุงใหญ่ก็ได้ขึ้นเป็หัวหน้าตระกูล และด้วยความสัมพันธ์อันดีของพ่อกับลุงใหญ่
ทำให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองนี้อย่างสงบสุขมาเกือบยี่สิบปี
จนไม่นานมานี้ลุงใหญ่ได้รับาเ็สาหัส อยู่ในอาการโคม่าไม่รู้สึกตัว
ทำให้อาของเขาที่้าจะขึ้นเป็หัวหน้าตระกูลแทน เลยคิดกำจัดทายาทที่มีสิทธิ์ทุกคน
ประจวบเหมาะกับที่ลุงซุยได้รับาเ็สาหัสจึงฉวยโอกาสจัดการกับครอบครัวของเขาโดยทำให้เหมือนเป็อุบัติเหตุไม่ให้สืบสาวมาถึงตัวได้
“ ทางเราขอรับตัวหม่าจิ้งไปได้ไหม..” หลงซูฉีกัดฟัดพูดขึ้น
เธอรอจนจ้าวเทียนเสร็จธุระแล้วถึงได้กล้าพูดออกมาหม่าจิ้งนั้นเป็พยานปากสำคัญ ที่จะกระชากตัวพวกคนชั่วที่อยู่เื้ัออกมาได้อีกมาก
จ้าวเทียนมองไปที่หลงซูฉีเล็กน้อยในความคิดของเขานั้น้าที่จะฆ่าหม่าจิ้งทิ้งเขาจะไม่ยอมปล่อยให้คนคิดร้ายกับครอบครัวเขามีชีวิตอยู่เด็ดขาด
แต่การสร้างความสัมพันธ์กับทางตำรวจก็มีแต่ผลดีไม่มีผลเสีย
พลั่ก!
“ ตกลง…พวกคุณเอาตัวมันไปเถอะ ” จ้าวเทียนยอมยกให้แต่โดยดีเมื่อครู่เขาได้ทำให้หม่าจิ้งต้องนอนอยู่บนเตียงไปตลอดชีวิตแล้ว
เป็พยานขอแค่พูดได้ก็พอแล้ว…
“ เอ่อ….ขอบคุณค่ะท่าน ” หลงซูฉีพูดไม่ออกเล็กน้อยการแตะของจ้าวเทียนเมื่อกี้ ได้ทำลายกระดูกเอวของหม่าจิ้งไปจนหมดlbho
“ เรียกผมว่าจ้าวเทียนเถอะ…เหตุการณ์ในคืนนี้อย่าให้คนนอกรู้ได้ไหมให้บอกว่าเป็ฝีมือของพวกคุณไปก็แล้วกัน ผมไม่้าเจอเื่ยุ่งยาก”
“ คือ…ฉันขอเบอร์ติดต่อคุณได้ไหม ” หลงซูฉีกลั้นใจถามขึ้น สายตาของเธอที่มองจ้าวเทียนนั้นเปล่งประกาย
ั้แ่เกิดมาเธอไม่เคยเจอใครแข็งแกร่งขนาดนี้มาก่อนแถมอีกฝ่ายยังดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าเธอเสียด้วย
“ ได้สิ…” จ้าวเทียนอึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธดูแล้วเธอน่าจะเป็ผู้มีตำแหน่งสูงในกรมตำรวจ เขาควรจะมีเบอร์ติดต่อเอาไว้
หลังจากที่จัดการเื่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาก็เตรียมตัวจะกลับบ้าน แต่เพียงแค่เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวอาการหน้ามืดก็เกิดขึ้นทันที
แค่กๆ!
“ คือ…ช่วยไปส่งผมกลับบ้านหน่อยได้ไหม ”