ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“อ๊ะ…”
“รอดตัวไปแล้วกัน”
ร่างสูงกระซิบ ก่อนจะละมือออกจากเลขาสาว เขาเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้นวมพร้อมกับอนุญาตให้คนเคาะประตูเข้ามาในห้อง คุณวิทย์หัวหน้างานเชิญผู้บริหารคนใหม่กลับไปสำรวจตึกอาคารต่อ ก่อนที่ร่างสูงจะพยักหน้าตอบรับ เขาเดินจากไปโดยที่ทิ้งเลขาสาวไว้ในห้อง...ปล่อยให้เธอนั่งก้มหน้าคิดหนักอยู่ฝ่ายเดียว...
ตกเย็น...หลังจากที่เข้ามารับตำแหน่งได้หนึ่งวัน ทางบริษัทก็จัดงานเลี้ยงต้อนรับผู้บริหารคนใหม่อย่างเป็ทางการ ห้องโถ่งขนาดใหญ่เต็มไปด้วยโต๊ะอาหารและของกินมากมาย โดยเฉพาะเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เสียงเพลงอึกกะทึกครึกโคร่มสะท้อนไปทั่วห้อง เมื่อกรขึ้นไปบนเวทีเพื่อกล่าวเปิดงาน ทุกคนก็ต่างยินดีที่จะได้ผู้บริหารคนใหม่มาเป็หัวหน้า...
ยกเว้นเสียแต่เลขาที่นั่งไขว่ห้างหน้าบึ้งอยู่โต๊ะหลังสุด แอลลี่อยากจะกลับคอนโดเต็มทน แต่ด้วยที่หัวหน้าสั่งเอาไว้เลยทำให้เธอไปไหนไม่ได้ และที่สำคัญ....หญิงสาวอยากจะถามผู้บริหารคนใหม่ให้ชัดว่าเขาจะไม่ไล่เธอออกเพียงเพราะเื่อดีตที่ผ่านมาแล้ว...
“ขอตัวสักครู่นะคะ”
หญิงสาวบอกกับรุ่นพี่ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องโถ่ง เธอรับสายแฟนหนุ่มที่พึ่งโทรเข้ามาด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด วันนี้เป็วันครบรอบสองปีที่คบหาดูใจกัน และแอลลี่ก็ผิดนัดจนได้
“ค่ะภูมิ”
“แอลลี่อยู่ไหนครับ ทำไมไม่รับโทรศัพท์ผม”
“พอดีวันนี้มีงานเลี้ยงที่บริษัทค่ะ แอลลี่เลยไปไหนไม่ได้”
“แต่วันนี้เป็วันครบรอบของเรานะ จะทิ้งผมให้อยู่คนเดียวจริงๆหรอ”
“ภูมิคะ.....เอาไว้เสร็จงานเมื่อไหร่แอลลี่จะรีบกลับทันทีเลยนะ”
“ไม่เอา ผมรอไม่ไหว ถ้างั้นเดี๋ยวผมขับรถไปหาเองเลยแล้วกัน”
“อย่านะคะ คือ....”
ไม่ทันที่แฟนสาวจะบอกชายหนุ่ม ปลายสายก็ตัดไปแบบดื้อๆ ทำเอาร่างระหงอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่ วันนี้ทั้งวันไม่มีอะไรได้ดั่งใจเธอเลย เลขาสาวรีบกลับเข้าไปในงาน ก่อนจะยกเครื่องดื่มดับอารมณ์ไปหลายแก้ว มารู้ตัวอีกทีร่างกายก็เริ่มหวานย้วยแล้ว
“แอลลี่ นั่นแฟนแกใช่มั้ย”
“ไหน…”
“คนนั้นไง”
เมื่อหญิงสาวมองไปตามปลายนิ้วของเพื่อนร่วมงาน เธอก็เจอเข้ากับแฟนหนุ่มรูปหล่อที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องโถง ร่างระหงรีบวิ่งเข้าไปหาก่อนจะพาภูมิออกไปจากงานให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และสายตาของผู้บริหารก็มองดูสถานการณ์ทุกอย่างด้วยความสนใจ
“แอลลี่บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องมา”
“แต่ผมคิดถึงคุณนี่น่า”
“ไม่เอาสิคะ”
“ผมรู้ว่ามันอาจจะเอาแต่ใจไปหน่อย....แต่วันครบรอบทั้งที”
“แอลลี่รู้ค่ะ....แต่ตอนนี้ภูมิกลับไปก่อนนะ”
“ผมกลับก็ได้...แต่รับของขวัญวันครบรอบจากผมก่อนได้มั้ย”
“ของขวัญ?”
“ใช่ ตามผมมาสิ”
ข้อมือเรียวถูกชายหนุ่มลากออกไปจากหน้าห้องโถ่ง ก่อนที่เขาจะพาเธอมุดผ่านซอยผนังเข้าไปยังห้องที่ลับสายตาผู้คน เมื่อทั้งคู่อยู่ด้วยกันสองต่อสอง ริมฝีปากอวบอิ่มก็ถูกแฟนหนุ่มประกบจูบทันที มือหนารั้งร่างกายของเธอไว้แน่น พร้อมกับขย้ำบั้นท้ายกลมงอนด้วยความโหยหา...
“อื้อออ ภูมิ ไม่เอาสิคะ อื้มม”
“ไม่มีใครมาเห็นเราหรอก”
“แต่…”
น้ำเสียงเล็กขาดหาย เมื่อแฟนหนุ่มล้วงสิ่งของบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง เมื่อเปิดกล่องสีดำนั้นออก จี้สร้อยเพชรแบรนด์หรูที่เธออยากได้ก็อยู่ต่อหน้า แม้ว่าภูมิจะยังไม่ได้มีตำแหน่งหน้าที่การงานอะไร แต่ฐานะทางบ้านก็ทำให้แฟนสาวถูกเติมเต็มไปด้วยข้าวของราคาแพง
“ภูมิคะ...มันแพงมากเลยนะ”
“ไม่เท่าไหร่หรอก ของขวัญวันครบรอบทั้งที”
ชายหนุ่มใส่สร้อยราคาแพงเข้าไปบนคอระหงด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปประกบจูบกับแฟนสาวเช่นเดิม
“อื้อออ แต่....แอลลี่ไม่มีของขวัญให้ภูมิเลย”
“มีสิ…..ก็นี่ไงล่ะของขวัญที่ผมอยากได้”
“อื้อออ ภูมิ....อย่าค่ะ...ไม่ใช่ที่นี่...อ๊าา”
604
