ตอนที่ 26 พี่เขยของพีช 1
ไอแดดร้อนผ่าวใน่บ่ายแก่บดเบียดลงบนพื้นผิวถนนคอนกรีต สภาพการจราจรในกรุงเทพมหานครยังคงแน่นขนัดจนกลายเป็อัมพาต รถยนต์นับร้อยคันจอดนิ่งสนิทติดแหง็กไม่ขยับไปไหน
เช่นเดียวกับรถแท็กซี่สีชมพูสดคันหนึ่งที่ภายในห้องโดยสารถูกความเย็นจากเครื่องปรับอากาศชุบชีวิตผู้โดยสารเอาไว้
“พีช” นิสิตหนุ่มหน้าใสร่างโปร่ง นั่งเอนหลังพิงเบาะพลางถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าหวานล้อมกรอบด้วยกลุ่มผมจัดทรงทันสมัยแสดงอาการเซ็งกะตายอย่างปิดไม่มิด
หากจะนิยามตัวตนของเขาให้ชัดเจน พีชก็คือชายหนุ่มกลุ่ม LGBTQ+ หรือถ้าพูดให้เข้าใจง่าย ๆ ในกลุ่มเพื่อนก็คือ “เขาคือเกย์รับตัวเล็กสายแซ่บแบบฉ่ำจิตฉ่ำใจ” ที่มีความมั่นใจ พูดเก่ง และมีจริตจะก้านเป็เอกลักษณ์ตามประสาเด็กมหาวิทยาลัย
“โฮยลุง... ติดอะไรขนาดนี้ก่อน นี่ถ้าหนูเดินเอาป่านนี้คงถึงบ้าน สระผม เป่าแห้ง นอนมาส์กหน้าไปสามรอบแล้วมั้งคะเนี่ย”
พีชเอ่ยบ่นเสียงกระเง้ากระงอดขำ ๆ ชวนลุงคนขับคุยแก้เบื่อหลังจากเลิกคลาสบ่ายอันแสนยาวนาน
“เออนั่นสิพ่อหนุ่ม ลุงก็เพลียเนี่ย ไม่รู้ข้างหน้ามีอุบัติเหตุหรือเขามีซ่อมถนนกันแน่ ติดจนลุงจะหลับคาพวงมาลัยแล้ว”
โชเฟอร์วัยดึกดำบรรพ์เอ่ยกลั้วหัวเราะส่องกระจกมองหลังอย่างเอ็นดูในความช่างจามของเด็กหนุ่ม
“เฮ้อ มหาลัยก็สูบพลังชีวิตไปแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ต้องมาเจอรถติดสูบิญญาอีก ยอมใจกรุงเทพฯ เลยจริง ๆ ค่ะลุง”
“ทำใจเถอะพ่อหนุ่ม... วันศุกร์บ่าย ๆ แบบนี้มันก็ติดวินาศสันตะโรทุกอาทิตย์แหละ ซ่อมทางด้วยอะไรด้วย”
ลุงแท็กซี่เหลือบมองกระจกหลังพลางหัวเราะร่วนปนเอ็นดูในความจริตจะก้านของพีช
“ซ่อมทุกปี ซ่อมทุกวัน แต่ไม่เคยเสร็จเลยค่ะลุง ประเทศไทยรวมเืเนื้อชาติเชื้อไทยจริง ๆ ค่ะ ติดจนหนูจะเรียนจบด็อกเตอร์อยู่แล้วเนี่ย”
พีชชวนลุงแท็กซี่คุยสัพเพเหระเปลี่ยนเื่ไปเรื่อย ๆ เพื่อฆ่าเวลา จากเื่รถติดลามไปถึงเื่ของกิน และเื่แฟชั่น ยิ่งคุยก็ยิ่งถูกคอจนลืมความหงุดหงิดจากสภาพอากาศภายนอกไปได้พักใหญ่
จนกระทั่งในที่สุด รถแท็กซี่ก็สามารถเคลื่อนตัวหลุดพ้นจากถนนเส้นหลัก เลี้ยวขวาเข้าสู่ซอยแคบ ๆ อันเป็พิกัดหมายของจุดมุ่งหมายในวันนี้
รถแท็กซี่ค่อย ๆ ชะลอตัวและจอดสนิทลงที่หน้าบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังหนึ่ง ตัวบ้านเป็ขนาดกลาง ๆ ตั้งตระหง่านอยู่ในซอยที่ค่อนข้างเงียบสงบ มีรั้วต้นไม้สีเขียวขจีช่วยบดบังสายตาจากภายนอก บรรยากาศรอบบ้านร่มรื่นแต่ก็แฝงไปด้วยความเงียบเชียบตามสไตล์หมู่บ้านพักอาศัย
พีชจัดการหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมานับเงินสดจ่ายค่าโดยสารพร้อมรอยยิ้มหวาน
“นี่ค่ะลุง ไม่ต้องทอนนะ ถือเป็ค่ารับฟังหนูบ่น”
“อ้าว ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม ขอให้เรียนเก่ง ๆ ล่ะ”
เด็กหนุ่มเปิดประตูลงจากรถทันทีที่สิ้นคำอวยพร วินาทีแรกที่ก้าวขาเหยียบพื้นปูน แรงปะทะจากไอความร้อนในอากาศก็เฮี้ยวเข้าใส่จนเขาต้องรีบยกกระเป๋าเอกสารขึ้นบังแดด
“โอ๊ย ร้อนตับแลบ ร้อนเหมือนซ้อมตกนรก!”
พีชบ่นกระปอดกระแปดพลางสาวเท้าก้าวผ่านประตูรั้วเล็ก ตรงดิ่งไปยังประตูหน้าบ้านอย่างเร่งรีบ
แกรก...
มือเรียวผลักประตูไม้บานใหญ่เปิดออก หวังจะพุ่งตัวเข้าบ้านไปตากแอร์ให้ฉ่ำปอด ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่โถงบ้าน สายตากลับสะดุดกึกเข้ากับสิ่งของบางอย่างที่ถอดวางเรียงรายอยู่บนพรมเช็ดเท้าหน้าประตูด้านใน พีชขมวดคิ้วม้วนเข้าหากันด้วยความฉงน
ส้นสูงสีครีมดีไซน์หรูหราวางคู่กับรองเท้าหนังลำลองไซส์ใหญ่ของผู้ชาย
“อ้าว... พี่พะแพงกลับมาแล้วเหรอ? ทำไมวันนี้กลับเร็วผิดปกติจัง”
พีชพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้ว 'พี่พะแพง' พี่สาวแท้ ๆ ของเขาทำงานเป็พนักงานบริษัทเอกชนขนาดใหญ่ ซึ่งตามเวลาปกติไม่มีทางที่จะกลับมาถึงบ้านในเวลาบ่ายสามโมงครึ่งแบบนี้ได้เลย
ต่างจาก 'พี่เพลิง' พี่เขยหนุ่มที่เป็ฟรีแลนซ์ ทำงานอิสระด้านออกแบบกราฟิกและออแกไนเซอร์ รายนั้นมักจะสิงสถิตทำงานอยู่ที่บ้านเป็ส่วนใหญ่อยู่แล้ว การเห็นรองเท้าพี่เพลิงจึงไม่ใช่เื่แปลก แต่การเห็นรองเท้าพี่สาวตัวเองนี่แหละที่ทำให้พีชรู้สึกแปลกใจ
“หรือว่าไม่สบายว่ะ...”
เด็กหนุ่มส่ายหัวไล่ความสงสัย เลิกคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะจัดการถอดรองเท้าผ้าใบของตัวเองวางเข้าที่ให้เรียบร้อย
พีชเดินตัวปลิวก้าวขึ้นบันไดวนมุ่งตรงไปยังชั้นสองของบ้าน โครงสร้างของบ้านหลังนี้ถูกแบ่งสัดส่วนออกเป็สองปีกอย่างชัดเจน โดยห้องนอนของพีชจะอยู่ทาง “ปีกขวา” ส่วนห้องนอนใหญ่ของพี่สาวและพี่เขยจะยึดพื้นที่ทาง “ปีกซ้าย” ทั้งหมดเพื่อความเป็ส่วนตัว
ร่างโปร่งหมุนตัวไปทางขวา เตรียมจะก้าวเท้าตรงไปยังห้องนอนของตัวเองเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและอาบน้ำให้สบายตัว ทว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เท้าทั้งสองข้างก็ต้องชะงักกึกกลางอากาศ หูอันผึ่งผายของเขาได้ยินกระแสเสียงบางอย่างเล็ดลอดออกมาจากความเงียบเชียบของตัวบ้าน
อ๊ะ... อ๊าส์... พี่เพลิง... แรงอีก...
เสียงหวานที่คุ้นเคยร้องระงมสลับกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้น พีชสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันขวับไปมองยังทางเดินปีกซ้าย ต้นตอของเสียงนั้นมาจากห้องนอนใหญ่ของพี่สาวและพี่เขยอย่างไม่ต้องสืบ
“เสียงอะไรน่ะ... อย่าบอกนะว่า...”
พั่บ! พั่บ! พั่บ! อื้อออ... ซี้ดดด
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงครางต่ำกระเส่าของผู้ชายและเสียงหวีดร้องอย่างสุขสมของพี่สาว มันดังเล็ดลอดออกมาจากประตูห้องนอนที่คาดว่าน่าจะปิดไม่สนิท
พีชยืนอึ้งไปสามวินาที ก่อนที่สมองจะประมวลผลได้อย่างรวดเร็วว่ากิจกรรมเข้าจังหวะสุดอีโรติกกำลังดำเนินอยู่ ณ เวลานี้
“คุณพระ! กลางวันแสก ๆ เลยเหรอเนี่ย... ยัยพี่แพงอารมณ์เปลี่ยวอะไรขนาดนั้นถึงขั้นโดดงานมานอนให้ผัวเย็ด”
พีชสบถอุทานออกมาเบา ๆ ทว่าแทนที่จะรู้สึกขัดเขินหรือรีบวิ่งหนีเข้าห้องนอนตัวเองตามมารยาท ใบหน้าหวานของเกย์รับตัวแม่กลับค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มเ้าเล่ห์และซุกซนขึ้นมาทันตา ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความอยากรู้อยากเห็นพราวระยับ
เขาหมุนตัวกลับมาทางปีกซ้ายเต็มตัว ค่อย ๆ ก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบและแ่เบาราวกับแมวขโมย เดินย่องตรงไปยังประตูห้องนอนใหญ่ที่แง้มเปิดทิ้งไว้เล็กน้อย
“แหม... บรรยากาศบ่าย ๆ แบบนี้ ขอแอบดูหน่อยแล้วกันนะว่าจะแซ่บพริกกี่เม็ด”
พีชพึมพำชวนขนลุกในใจ ก่อนจะแนบหน้าเข้าใกล้ช่องว่างของประตูเพื่อรับชมฉากสด ๆ ทันที
สองเท้าเรียวก้าวเยื้องย่างอย่างเงียบเชียบมาจนถึงหน้าบานประตูห้องนอนใหญ่ปีกซ้าย เสียงกิจกรรมด้านในยังคงดังก้องสะท้อนผ่านช่องว่างระเบียงไอความร้อน
พีชยกยิ้มกริ่มพลางยื่นมือเรียวไปแตะที่ลูกบิดประตูโครเมียมอย่างแ่เบา เขาลองออกแรงหมุนบิดเพียงนิดเดียวเพื่อเช็กดูว่าคนด้านในล็อกกลอนหนาแ่าหรือเปล่า
แกรก...
ลูกบิดประตูหมุนตามแรงมืออย่างง่ายดายโดยไม่มีตัวล็อกขัดขวาง พีชเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจกึ่งขบขัน ก่อนจะพึมพำวิจารณ์พี่สาวและพี่เขยในใจด้วยจริตตลกขบขัน
“ตายแล้ว... เย็ดกันไม่ล็อกประตูด้วยเหรอเนี่ย? ท่าทางจะเงี่ยนจนรีบจัดสิท่า ยัยพี่แพงนะยัยพี่แพง ปล่อยตัวปล่อยใจกลางวันแสก ๆ จนลืมเื่ความปลอดภัยเลยเหรอคะคุณพี่”
เด็กหนุ่มหัวเราะคิกคักในลำคอ สายตาจ้องมองบานประตูที่ค่อย ๆ เคลื่อนเปิดออกอย่างช้า ๆ จนเกิดช่องว่างขนาดกว้างพอที่จะทัศนาภาพเหตุการณ์ภายในห้องได้อย่างถนัดตา
เสียงควยกระแทกรูหีแฉะๆ และเสียงครางกระเส่าพุ่งเข้ามากระทบหูเขาดังชัดเจนขึ้นกว่าเดิมร้อยเท่า
ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! แจ๊ะ... อ๊าาา... พี่เพลิง... กระแทกแรงๆ ... ซี้ดดด ควยใหญ่ฉิบหาย เอาอีก!
แทนที่จะเอาตาแนบช่องประตูดูตรง ๆ ในทันที พีชกลับนึกสนุกตามประสาเด็กวัยรุ่นขี้แกล้ง มือเรียวรีบล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกจากกระเป๋ากางเกง จัดการสแกนใบหน้าปลดล็อกแล้วกดเข้าแอพพลิเคชั่นกล้องถ่ายรูปอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวตั้งค่ากดอัดวิดีโอความละเอียดสูงทันที
“หึ ๆ ถ่ายคลิปเก็บไว้แบล็กเมล์แกล้งยัยพี่แพงซะหน่อยดีกว่า เอาไว้ล้อให้หน้าแดงไปสามวันเจ็ดวันเลย คอยดูนะ”
พีชกระซิบกับตัวเองด้วยความนึกสนุก แผนการร้ายกาจสไตล์น้องชายตัวแสบผุดขึ้นในหัวสมอง
เด็กหนุ่มยื่นมือถือตรงไปยังช่องว่างของประตูที่แง้มเปิด เล็งเลนส์กล้องให้จับภาพไปยังเตียงนอนหลังใหญ่กลางห้อง โดยที่ตัวเขาเองก็คอยส่องสายตามองลอดตามทิศทางของกล้องไปด้วย ความตื่นเต้นพุ่งพล่านจนหัวใจเต้นรัว แววตาพราวระยับด้วยความสะใจที่จะได้หลักฐานชิ้นเด็ดไว้แซวพี่สาว
ทว่าในวินาทีที่สายตาของพีชปรับโฟกัสส่องมองผ่านกล้องเข้าไปเห็นภาพเหตุการณ์บนเตียงได้อย่างชัดเจน ร่างโปร่งของเกย์รับตัวแม่กลับแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นจนแทบถลนออกจากเบ้า รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าพลันเลือนหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความช็อกสุดขีดจนหน้าซีดเผือด
สมองของพีชขาวโพลนเหมือนโดนค้อนปอนด์ทุบเข้ากลางกบาล สิ่งที่เขาคิดไว้ในหัวกับความเป็จริงที่ประจักษ์อยู่บนหน้าจอมือถือตอนนี้มันคนละเื่กันเลย
ใช่... บนเตียงหลังใหญ่มีร่างของสองคนกำลังเย็ดกันอย่างเมามัน ดุดัน และถึงพริกถึงขิง พี่เขยของเขาอย่างเพลิง กำลังคร่อมร่างอยู่เบื้องบน แผ่นหลังหนาเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยสักขยับขึ้นลงตามแรงอารมณ์ สองมือหนาจับยึดสะโพกของร่างเบื้องล่างเอาไว้แน่นก่อนจะกระหน่ำซอยควยลำโตเข้าใส่ร่องหีอย่างบ้าคลั่งจนเหงื่อไหลซึมตามแผ่นหลังเป็ประกาย
“นี่มัน... เหี้ยอะไรกันวะเนี่ย...”
พีชสบถอุทานออกมาแ่เบาจนแทบไม่เล็ดลอดจากลำคอ ั์ตาสั่นระริกด้วยความสับสน ใ และตื่นตระหนกจนขีดสุด มือที่ถือโทรศัพท์อัดวิดีโออยู่เริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ แต่สายตาก็ยังคงจ้องเป๋งไปยังภาพบนเตียงที่พี่เขยเขากำลังกระทุ้งควยใส่ร่างนั้นอย่างไม่รู้เื่รู้ราวว่ามีคนแอบถ่าย
“พี่เพลิง...”
โปรดติดตามตอนต่อไป.
ว๊ายยยย ยัยพีชมึนมาก แอบดูพี่เขยเยเย่ มันจะเสวนะ
ฮั่นแน่
แนบภาพพี่เพลิง ????
1K
![ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699849144_11695011.webp)
