เยว่หรานไม่รู้ว่าตอนนี้หัวใจกำลังสั่นไหวเพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดหรือััวาบหวิวจากชายหนุ่มตรงหน้ากันแน่
เป็ครั้งแรกที่หญิงสาวเคยถูกบุรุษจุมพิตฝ่าเท้าอย่างอ่อนโยนเช่นนี้ทุกครั้งที่ััได้ถึงลมร้อนที่รดลงผิวกาย รับรู้ถึงริมฝีปากร้อนที่จรดฝากรอยไว้จากบริเวณน่องจนถึงต้นขาด้านใน ส่งผลให้นางยากจะหายใจเป็ปรกติได้ทั่วทั้งร่างรู้สึกเสียววูบวาบอย่างไม่เคยเป็
"อื้มม เด็กดี อ่าา"
ซินเหยียนยกยิ้มพึงใจกับการตอบสนองจากหญิงสาวเขาจรดริมฝีปากจุมพิตต้นขาอ่อนอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มถอดกางเกงขาสั้นออกจากร่างบางให้เขาได้เชยชมสิ่งสำคัญที่เก็บซ่อนเอาไว้ภายใน
"อย่าเพิ่ง ไปดับไฟก่อน" เยว่หรานประคองสติที่มีอยู่น้อยนิดจับรั้งฝ่ามือใหญ่ที่ดึงกางเกงนางใกล้จะหลุดพ้นจากจุดกลางกาย
ตอนนี้ทั้งห้องเต็มไปด้วยแสงไฟสว่างโร่นางยังไม่ใจกล้ามากพอที่จะเผยเรือนร่างให้กับบุรุษแปลกหน้าได้เชยชมถึงแม้อีกไม่กี่่ลมหายใจจะต้องเสพสมกับเขาก็ตาม
"ได้ ซินเหยียนตามใจพี่สาว" ชายหนุ่มมองกลางกายร่างบางด้วยความรู้สึกเสียดายอีกแค่เพียงนิดเดียวเท่านั้น เขาก็จะได้เชยชมความงามที่เฝ้ารอ
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาขัดใจหญิงสาวเขาเลยสะบัดมือให้เทียนทุกเล่มในห้องดับลงตามที่นางสั่งอย่างว่าง่าย
วันนี้จะยอมปล่อยผ่านไปก่อนแต่วันข้างหน้า เขาจะต้องสำรวจทุกส่วนของเรือนร่างนางด้วยสองตาให้ชัดเจนอย่างแน่นอน
"เ้าฝึกยุทธ"
"ความสามารถแค่นี้ คนของหอฉุยเหลียงทำกันได้ทุกคนขอรับ"ซินเหยียนลงมือถอดกางเกงที่ค้างคาให้หลุดจากร่างบางก่อนจะดันกายเข้าแทรกระหว่างสองขาเรียวกักขังร่างบางไว้อยู่ตรงกลางด้วยสองแขนแกร่ง
"พี่สาว จูบได้ไหม"
อยู่ๆ เยว่หรานก็รู้สึกว่าใบหน้ากำลังร้อนผ่าวขึ้นมา กับแค่เพียงถูกคณิกาชายใช้น้ำเสียงนุ่มออดอ้อนยังดีที่นางให้ปิดไฟไปก่อน ไม่เช่นนั้นคงรู้สึกขายหน้าเป็แน่
"จะจูบก็จูบสิ จะขอ..อ๊ะ อื้มมม"
ซินเหยียนไม่รีรอที่จะจุมพิตริมฝีปากบางทันที่ได้รับอนุญาตเขาจุมพิตที่ไม่ใช่แค่เอาริมฝีปากมาัักันดั่งเด็กน้อย เหมือนที่หญิงสาวกระทำกับเขาก่อนหน้าแต่เป็จุมพิตดูดดื่มหวานล้ำที่แฝงไปด้วยความถวิลหา
ชายหนุ่มค่อยๆ ััริมฝีปากนุ่มอย่างอ่อนโยน ไม่รีบร้อนจู่โจมให้ร่างบางใ แต่ให้นางค่อย ๆยินยอมและตอบรับให้เขาส่งเรียวลิ้นเข้าโพรงปากหวานอย่างเต็มใจ
และหญิงสาวก็ไม่ได้ทำให้ต้องผิดหวังนางเผยอปากให้เขาส่งเรียวลิ้นเข้าโพรงปาก ลัดเลอะสำรวจไรฟันขาวถึงตามด้วยเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นเล็กที่หลบซ่อนอยู่ภายในให้เรียวลิ้นทั้งสองได้ทำความคุ้นชิน แลกเปลี่ยนสายธารน้ำใสดูดดื่ม
ขณะที่โรมรันจุมพิตกับหญิงสาวหัวใจซินเหยียนยังคงเต้นระส่ำไม่หยุด ริมฝีปากเยว่หรานหอมหวานและนุ่มละมุนอย่างที่เขาวาดฝันไว้จริงๆ
"อื้มม อืออ" หญิงสาวรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งกายนางไม่รู้ว่าควรตอบสนองอย่างไร หัวสมองขาวโพลนคิดอันใดต่อไม่ถูก ได้แต่ปล่อยให้ชายหนุ่มชักนำ
นางเคยคิดว่าการจุมพิตเป็อะไรที่สกปรกการที่คนสองคนต้องแลกเรียวลิ้นเปลี่ยนน้ำลายกัน เป็สิ่งที่ยากจะยอมรับได้
แต่ไม่คิดว่าเมื่อถึงเวลาจริงไม่เพียงนางไม่ได้รู้สึกขยะแขยงหรืออยากผลักไสกลับกันยังรู้สึกหวานล้ำและโหยหาอย่างแปลกประหลาด
"พี่สาว หายใจ" ซินเหยียนััได้ว่าั้แ่เขาเริ่มจุมพิตััริมฝีปากบางหญิงสาวก็เอาแต่กลั้นลมหายใจไว้ตลอด หากเขาไม่เว้นจังหวะและบอกเกรงว่านางอาจจะสิ้นใจก่อนเขาจุมพิตเสร็จก็เป็ได้
"แค่ก ๆ ๆ รู้แล้ว"
"พี่สาว อย่าบอกว่าเป็จูบแรกของท่าน" การตอบสนองเงอะงะของหญิงสาวทำให้ซินเหยียนอดไม่ได้ที่จะสงสัย
"จริง ๆ หรือขอรับ"
"อย่าพูดมาก เ้ามีหน้าที่ทำก็ทำไป"เยว่หรานไม่เคยรู้สึกอับอายเช่นนี้มาก่อน ั้แ่เกิดมาจนถึงตอนนี้นางไม่เคยจุมพิตมาก่อนมันผิดมากนักหรือไง
"หรือว่า... ท่านก็ยังไม่เคย.."
"ข้าถึงถามเ้าว่าทำเป็ไหมอย่างไรเล่า" เยว่หรานใช้เสียงดังเข้าสู้เมื่อถูกชายหนุ่มจับได้
บุรุษผู้นี้ทำไมคิดเองไม่เป็แค่เพียงจุมพิตนางยังไม่เคย แล้วจะให้เคยเสพสังวาสได้อย่างไร
"ทำไม หรือไม่อยากทำ ถ้าเช่นนั้นก็ออกไป ข้าได้เรียกคนอื่นมาทำแทน"
"ทำขอรับ ทำอย่างแน่นอน" ซินเหยียนไม่อาจเก็บซ่อนน้ำเสียงแห่งความดีใจเอาไว้ได้เขาไม่คิดว่านายหญิงมู่หรงที่มีชื่อเสียงเื่ชอบเลี้ยงนายบำเรอจะยังคงเป็สตรีบริสุทธิ์ไม่เคยผ่านบุรุษมาก่อน
ชายหนุ่มจับร่างบางที่ทำท่าจะลุกขึ้นหนีให้กลับมาอยู่ในท่าเดิมใช้สองแขนกักขังนางไว้ ก่อนจะจู่โจมริมฝีปากบาง มอบจุมพิตแก่นางอีกครั้งแต่ครั้งนี้เป็จุมพิตที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนดุดัน เต็มไปด้วยแรงปรารถนา
ซินเหยียนทำให้หญิงสาวหยุดขัดขืนเปลี่ยนเป็คล้อยตามแลกเปลี่ยนเรียวลิ้นจนมุมปากสวยเปียกไปด้วยน้ำใส ถึงเริ่มซุกไซ้ลำคอระหงขมเม้มฝากรอยรักเอาไว้บนผิวขาว สูดดมกลิ่นกายหอมที่เขาเคยทำได้แค่เดินเฉียดกายผ่าน
"อื้มม อืออ"
การตอบสนองกับเสียงหวานครางกระเส่าดั่งเป็ตัวสุมไฟในกายซินเหยียนลุกโชน ฝ่ามือใหญ่เริ่มไม่อยู่นิ่งลูบไล้ตามเรือนร่างเย้ายวน ััทุกสัดส่วนที่เคยจินตนาการถึงว่าแท้จริงผิวขาวเรียบเนียนมากเพียงใด
ซินเหยียนควบคุมตนเองไม่ให้ตื่นเต้นมากเกินไปพยายามไม่ให้ฝ่ามือที่หยุดอยู่บนปทุมถันคู่สวยสั่นไหวไม่ให้สติหลุดกับการแค่ได้จับก้อนเนื้ออวบอิ่มกับยอดถันที่ตั้งชันผ่านเนื้อผ้า
"เป็อะไร" อยู่ ๆ การเล้าโลมอย่างเร่าร้อนก็หยุดลงทำให้อารมณ์เยว่หรานที่เริ่มพุ่งทะยานค้างตามไปด้วยนางจึงอดถามไม่ได้ว่าชายหนุ่มเป็อันใด
หรือว่าปทุมถันนางเล็กเกินไปเขาเลยไม่พอใจ
"ถอดออกได้ไหม ซินเหยียนไม่อยากจับผ่านเนื้อผ้า"ถึงในห้องจะไม่มีแสงไฟจากเทียนไขแต่ก็ยังมีแสงจากดวงจันทร์ที่รอดผ่านช่องไม้เข้ามาั์ตาสีนิลจึงเปร่งประกายวาววับเต็มไปด้วยแรงปรารถนา หลังร่างบางค่อย ๆปลดเชือกที่ผูกกระโปรงเกาะอกเอาไว้ออก เผยให้เห็นก้อนเนื้ออวบอิ่มกลมสวยเนื้อขาวผ่องล้อแสงจันทร์
เป็อีกครั้งที่ซินเหยียนต้องพยายามคุมสติเมื่อโพรงจมูกเขารู้สึกถึงน้ำอุ่นที่ใกล้จะหยดไหลออกมา
ไม่คิดว่าการได้เห็นหญิงสาวเปลือยกายต่อหน้าจะทำให้เขาสูญเสียการควบคุมได้ถึงเพียงนี้