ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

         ชายหนุ่มภายในโรงเตี๊ยมของเผ่าพันธุ์เต่านิลกาฬ ไต่ถามถึงเรื่องราว ที่เกิดขึ้น จนในยามนี้ กลายเป็นที่พูดคุยหนาหู ของเหล่าอนุชนดินแดนเทพ "พวกเจ้าได้ยินข่าวคราวของเผ่ามังกรทองกันหรือไม่ เมื่อ2วันก่อนภายในเขตบึงน้ำใหญ่ เหมือนมีการต่อสู้ ครั้งใหญ่เกิดขึ้น เห็นว่า อนุชนจำศีล นามว่า เงาสังหาร เทียนเฟิง ไล่ฆ่าสังหาร อนุชนรุ่นใหม่มีชื่อ นามว่าอี้เฉิน เหมือนว่าพวกเขา จะมีเรื่องบาดหมางอะไร กันบางอย่าง ถึงกับส่งกลุ่มคนออกไปไล่ล่าฆ่าสังหาร"
 

         ชายหนุ่มอีกท่าน กล่าวเสริมแลกเปลี่ยนข้อมูลด้วยเช่นกัน เนื่องด้วยเขามีสหายแอบแฝงอยู่เผ่ามังกรทอง ย่อมรับรู้ข่าวคราว ภายในไม่น้อย "ข้าได้ยินมาจากสหายข้าเช่นกัน แต่เหมือนว่าพวกเขาจะไล่ล่ากันเข้าไปภายในบึงน้ำมืดแล้วในยามนี้ พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าสถานที่แห่งนั้น อันตรายมากถึงเพียงใด"

        ก่อนน้ำเสียงหนึ่งจะกล่าวพูดออกมา ทำให้ภายในโรงเตี๊ยมแห่งนั้นเงียบสงัดไม่น้อย ด้วยความตกใจ เนื่องด้วยข่าวคราวนี้ กดดันพวกเขาเหล่าอนุชนอยู่ไม่น้อย "ข้าได้ยินว่า เงาสังหาร เทียนเฟิง ผู้นั้น ไปอยู่ในขั้นครึ่งก้าวเทพสวรรค์ กลืนกินไฟเทพระดับสูง แถมยังได้หยั่งรู้มรดก ของเผ่ามดแดงสวรรค์ เกรงว่าเขาคงคิดจะฆ่าสังหารอนุชน มีชื่อย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก"

สตรีนางหนึ่งภายในโรงเตี๊ยม กล่าวตัดพ้อ ครั้นได้ยินชื่อนามว่าอี้เฉิน ในยามนี้ กลายเป็นชื่อที่ผู้คน พูดคุยหนาหู ทำให้ใบหน้านาง แฝงด้วยความกังวลอยู่ไม่น้อย แต่ใจลึกๆ ก็หวังว่าอี้เฉินจะไม่เป็นไร นางก็คือ องค์หญิงเมิ่งอี้แห่งดินแดนเบื้องล่าง "แดนลับ มรดกเซียน ใกล้จะเปิดในอีกไม่ช้า พวกเขายังจะมีเวลาไปเข่นฆ่ากันอีก"

ครั้นคำพูดหญิงสาวดังขึ้นมา มันก็ทำให้หลายคนภายใน โรงเตี๊ยมเห็นด้วยกับคำพูดของนางไม่น้อย

      ยามนี้ หลายๆ คนต่างรอคอย แดนลับ มรดกเซียน เปิดขึ้นหมายจะเข้าไปช่วงชิงแสวงหาของล้ำค่า แต่สิ่งที่หลายคนหมายตา เกรงว่าจะเป็นซากของเซียนเทวะ ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยปราณพลัง หมายมั่นจะใช้พวกมัน ในการเปิดเส้นลมปราณเซียน

      อนุชนหลายคนในยามนี้ จึงอยู่ในขั้นพลังเทวะขั้นสุดเสียเป็นส่วนใหญ่ แม้แต่บางคนที่พบเจอไฟเทพ ยังไม่คิดจะกลืนกินมันเข้าไป เนื่องด้วยพวกเขาต้องเลือกสรร ไฟเทพที่ดีที่สุด ไม่อาจกินเป็นดวงที่สองได้ หลายคนจึงเลือกที่จะรอคอยโชควาสนา ช่วงชิงไฟเทพระดับสูง

แม้จะมีข่าวลือหนาหูว่า มีคนพบเจอไฟเทพ ระดับตำนาน แต่ก็ไม่เคยมีใคร เคยเห็นคนดูดซับมันเข้าไปจริงๆ เสียที

**********

      ด้านอี้เฉิน เขาที่หลบหนี การไล่ล่า มาได้สองวันเต็ม ยามนี้เขาอิดโรยอยู่ไม่น้อย ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดแห้งกัง ซีดขาว จากการสูญเสียปราณพลัง

      ระหว่างที่บินทะยาน ผ่านบึงน้ำมืด อี้เฉินไม่เพียงต้องคอยหลบหนี กลุ่มคนที่ไล่ล่าฆ่าสังหารเขา แต่เขาต้องหลบเลี่ยงคมเขี้ยว ของอสูรร้ายภายในบึงน้ำมืด อย่างจระเข้ยักษ์เกล็ดมังกร ที่อยู่ในขั้นพลัง เทวะฝูงใหญ่ ไล่ตามอย่างไม่ลดละ ราวกับมองเห็นเขาเป็นเหยื่ออันโอชะ

       แม้ว่าสัตว์อสูร จระเข้ยักษ์เกล็ดมังกร จะไม่ได้ร้ายกาจอะไร แต่เรื่องความเหนียวทนทานของเกล็ดมัน ทำให้ยากที่จะจัดการ อี้เฉินจึงทำได้เพียงสับฝีเท้า หนีต่อไปเช่นนั้น จนเสียงริมฝีปากกัดกรามกรอด เล็ดลอดออกมาตามไรฟัน

       กลุ่มของเทียนเฟิง ที่ไล่ตามอี้เฉินมาอย่างบ้าคลั่ง ไม่แม้จะสนใจว่า สถานที่แห่งนี้ อันตรายถึงเพียงใด ไล่ตามอี้เฉินออกมาอย่างไม่ลดละ แม้แต่ อี้เฉินที่เห็น ยังมีใบหน้าที่บูดเบี้ยว เขียวคล้ำจนไม่น่ามอง

       ...ทว่าเพียงช่วงเวลาสองวัน ที่เข้าไปภายในส่วนลึกของบึงน้ำมืด ผ่านเกาะแก่งต่างๆ อยู่หลายครา สมุนไพรต่างๆ เองก็มีพบเจออยู่ประปราย แม้แต่ไฟเทพยังสามารถพบเจอได้ภายในสถานที่อันตรายแห่งนี้ แต่ว่าระดับของพวกมันต่ำเกินไป ทว่าของล้ำค่าเหล่านั้น ล่อตาล่อใจเหล่าลิ่วล้อ กันอยู่ไม่น้อย เนื่องด้วยพวกเขาต้องการไฟวิเศษ เป็นครึ่งก้าวเทพสวรรค์ จึงคิดจะเสาะหาไฟเทพ จากสถานที่แห่งนี้

        ก่อนเทียนเฟิงจะหยุดฝีเท้ากะทันหัน อยู่บริเวณเกาะกลางน้ำ ทำให้คนในกลุ่มประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็น เงาสังหาร เทียนเฟิง ผู้ที่ชำนาญการฆ่าสังหารในเงามืด หยุดฝีเท้าเสียดื้อๆ
เทียนเฟิงเขาไม่คิดไล่ล่า ติดตามอี้เฉินไปสู่ความตาย เมื่อเห็น แมลงปีกแข็ง ฝูงใหญ่ มันก็คือแมลงดื่มเลือด ปีกที่แข็งราวใบมีด จะตัดเฉือนร่างเนื้อ ราวกับเป็นเศษกระดาษ ก่อนจะรุมทึ้งดื่มกินเลือดเหล่านั้นลงไป แถมพวกมันมีเป็นแสนตัว แม้ว่ามันจะตัวเล็ก แต่ร้ายกาจไม่น้อย แถมถูกจัดอยู่ในขั้นพลังเทวะ

"พวกเจ้าไม่ต้องตามมันไป ปิดขั้นพลังรอคอยมันอยู่ตรงนี้แหละ หากมันไม่ออกมา มันได้ตายกลายเป็นซากมัมมี่แห้ง ถูกสูบเลือดออกหมดตัวแน่"

ชายหนุ่มในกลุ่มไต่ถามด้วยความสงสัย "ท่าน เทียนเฟิง มันอยู่ตรงหน้าเราเองนะ จะหยุดไล่ล่าจริงๆ หรือ?"

        อนุชนเผ่าอสูรฟ้าคำรามออกมาในทันที เหมือนเขาเองก็รับรู้แมลง ดื่มเลือดพวกนี้อันตราย แม้แต่ขั้นเทพสวรรค์แท้จริงก็อาจตายตกได้หากไม่รู้ "ทำตามที่นายน้อยข้าสั่งเถอะ หากพวกเจ้ายังไม่อยากตาย รู้หรือไม่แมลงสีดำ นั้นคืออะไร"

อีกสี่คนในกลุ่มมีท่าที ไม่เข้าใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่คิดค้าน คำพูดของเทียนเฟิง เฝ้ารออยู่บริเวณนั้นไม่ไปไหน

        ด้านอี้เฉินที่รับรู้ว่าด้านหลังของเขา ไม่มีผู้ใดตามมา เขารู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย ก่อนจะพุ่งปราดเข้าไปภายใน ฝูงแมลงสีดำ ราวกับเป็นกลุ่มควัน ไม่รู้แม้กระทั่งอันตราย ที่กำลังย่างกายมาเยือน

        จู่ๆ ตัวอี้เฉินก็รู้สึกเจ็บแสบ อย่างรุนแรง ประหนึ่งร่างถูกผ่าแยก จนเสียงคำรามร้องดังออกมาไม่ขาด "อ๊ากๆๆๆ" อาภรณ์ขาดวิ่น เต็มไปด้วยบาดแผลฉีกขาดไม่มีชิ้นดี มาพร้อมกับเลือดที่สาดกระจาย ออกมาทั่วอากาศ ราวกับเป็นละอองเลือด ก่อนจะถูกฝูงแมลงที่บ้าคลั่ง พุ่งโจมตีอี้เฉินจนมืดฟ้ามัวดิน ประหนึ่ง พบเจออาหารอันโอชะ เมื่อได้กลิ่นคาวเลือดเหล่านั้น

กลุ่มคนที่ตามไล่ล่าฆ่าสังหาร อี้เฉิน พวกเขาต่างพากันฉีกยิ้มเมื่อได้ยินเสียง กรีดร้องของอี้เฉิน "ฮ่าๆ ไอ้เวรดูสิเจ้าจะหนีรอดหายนะ ครานี้ไปได้เยี่ยงไร"

        เทียนเฟิงที่ได้ยินเสียงร้องโหยหวน อันไพเราะของอี้เฉิน เขาเอ่ยสั่งการในทันที "พวกเจ้าเฝ้าดูมันไว้ให้ดี หากมันย้อนกลับเส้นทางเก่าเมื่อใด ฆ่าสังหารมันเสีย" สิ้นคำพูดของเทียนเฟิง เขานั่งขัดสมาธิ ปิดขั้นพลัง ฟื้นฟูปราณพลังที่เขาสูญเสียไปในทันที เขาไม่คิดประมาทอี้เฉิน อีกต่อไปในยามนี้ พร้อมจะปะทะกับ อี้เฉินซึ่งๆ หน้า ไม่จำเป็นต้องลอบสังหารแต่อย่างใด

         ด้านอี้เฉิน ในยามนี้ เขาที่พยายามจะบินทะยานฝ่าฝูงแมลงดื่มเลือด กายาจึงเต็มไปด้วยบาดแผลฉีกขาด เลือดหลั่งไหลออกมาทั่วร่างไม่หยุด จนทำให้ใบหน้าซีดเผือดมากขึ้นกว่าแต่ก่อนหลายเท่า จากการสูญเสียเลือดภายในร่างกาย จนอี้เฉินในยามนี้เห็นปากหุบเหว อเวจีอีกครา พร้อมกับดวงตาสีแดงที่เริ่มพร่ามัว ลงไปช้าๆ

         อี้เฉินถึงกับต้อง สบถ ด่าออกมา "บัดซบ! บัดซบ! ข้าจะต้องมาตาย กับไอ้พวกแมลงดื่มเลือดพวกนี้หรือ?" แม้แต่ม่านพลังที่อี้เฉินสร้างขึ้นมาป้องกัน ยังแตกยับไม่มีชิ้นดี

          เมื่ออี้เฉินคิดจะบินหนีขึ้นฟ้า เกรงว่า เขาก็ไม่อาจรอดพ้น เขาจึงสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด ก่อนดำดิ่งลงไปภายใต้บึงน้ำ หมายจะสลัดให้หลุดจาก แมลงดื่มเลือดเหล่านั้น

         กลุ่มคนที่ไล่ล่าอี้เฉิน พวกเขา มองชมอี้เฉิน อยู่บนเกาะแก่งอย่างไม่วางตา ครั้นเห็นการกระทำของอี้เฉิน สุดสายปรายตา พวกเขาต่างก็ยกยิ้มออกกว้าง พร้อมกับเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่ง เมื่อเห็นหลังมังกรทองไหวๆ ภายในบึงน้ำมืด "ไอ้เวรนั้นมันไม่รู้หรือว่า ภายใต้บึงน้ำบริเวณแห่งนี้ มีมังกรบรรพกาลอยู่ เกรงว่า มันอยากจะตายไวขึ้นกระมัง"

"ฮ่าๆ เหมือนว่าพวกเราไม่จำเป็นต้องเปลืองแรง ให้เหนื่อยแล้ว"

          ภายใต้บึงน้ำใหญ่ที่หนาวเย็น แม้ว่าอี้เฉินจะรอดพ้น เหล่าแมลงดื่มเลือดได้ก็จริง ทว่าท่ามกลางบึงน้ำที่มืดมิด อี้เฉินกลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่ขยับไหว ใต้บึงน้ำแถมยังตัวใหญ่ไม่เบา มีอยู่ด้วยกันหลายสิบตัว แหวกว่ายปิดล้อมตัวเขาเป็นวงกลม มันก็ทำให้อี้เฉินมีใบหน้ามืดครึ้ม หัวสมองเริ่มครุ่นคิดอย่างหนัก ว่าจะผ่านสถานการณ์เลวร้าย นี้ไปได้เช่นไร