เถาวัลย์ทั้งหกเส้นเลื้อยไปยังทิศต่าง ๆเพื่อหาพื้นที่ว่าง ห่างกันยี่สิบก้าว จากนั้นก็ขดไปมาเป็ทรงกรวยขนาดใหญ่ แล้วขยับตัวขึ้นเป็เกลียวสปริงมีช่องว่างระหว่างกันประมาณหนึ่งคืบ
แมลงแห่งเต๋าที่หนีการไล่จับก็บินมาหลบภายในกรวยหยางฉินเทียนมองดูตลอดเวลาพอได้จังหวะก็ให้เถาวัลย์หดตัวกลับเป็ทรงกรวยแล้วม้วนตัวเป็ทรงกลมและดึงกลับอย่างรวดเร็ว กว่าคนอื่นจะเข้าใจว่าก้อนเถาวัลย์ที่เคลื่อนที่ผ่านไปนั้นล้วนเต็มไปด้วยแมลงแห่งเต๋ามันก็สายไปแล้ว!
วื้ดด!
วื้ดด!
วื้ดด!
ท่อเถาวัลย์แหวกออกให้ก้อนเถาวัลย์หดตัวเข้าไป
“หึหึ ครั้งนี้น่าได้เยอะกว่าเดิม”
หยางฉินเทียนเอามือล้วงเข้าไปในก้อนเถาวัลย์จับแมลงแห่งเต๋าไปเก็บไว้ในจุดตันเถียนการจะเก็บแมลงเหล่านี้ไว้ในจุดตันเถียนทำได้ในกรณี กรณีแรกคือการใช้ออร่าจากแก่นพลังข่มให้แมลงยอมรับเป็เ้าของอย่างที่สองคือการใช้พลังผนึกแมลงไว้ชั่วคราว เมื่อแก่นพลังของเขายังอยู่ที่ระดับหนึ่งการจะสยบแมลงเหล่านี้จึงใช้เวลานาน เขาจึงใช้วิธีการผนึกแมลงไว้ทั้งหมด
“มู่เป่ย ถ้าปล่อยหยางฉินหลงให้จับแมลงแบบนี้ต่อไปพ่อของเ้าอาจจะหลุดจากตำแหน่งาุโอันดับสองก็ได้นะ”หยางเทียนหลงพูดกับชายหนุ่มชุดขาวอย่างกระวนกระวายใจ
หยางมู่เป่ยหันไปมองที่ประตูเห็นบิดาของตนยืนลูบหนวดด้วยสีหน้าเรียบเฉยจึงหันกลับมาตอบ “เ้าเห็นบิดาข้ามั้ยท่านไม่เห็นจะรู้สึกกระวนกระวายอย่างเ้าคิดเลย ในฐานะที่ข้าเป็ลูกของท่านข้าจะไม่ทำเื่น่าละลายด้วยการขัดขวางผู้อื่น เ้าเอาเวลาไปจับแมลงแห่งเต๋าเถอะ!”
เมื่อพูดจบเขาก็หลีกไป แม้เทียนหลงจะโกรธแต่ก็ไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้เขาจึงหาแนวร่วมจากลูกของาุโท่านอื่น เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม หยางฉินเทียนก็ผนึกแมลงแห่งเต๋าได้ครบทุกตัวพอดี
“หยางฉินเทียน! ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็มอบแมลงแห่งเต๋าที่เ้าจับได้มาให้ข้าเดี๋ยวนี้!” หยางเทียนหลงะโด้วยความมั่นใจ หยางฉินเทียนแง้มเถาวัลย์มองออกไปก็เห็นผู้ชายใส่ชุดหลากสีห้อมล้อมท่อเถาวัลย์อยู่ประมาณห้าสิบคน
“แน่ใจนะว่าจะได้ผล” หยางลู่เหอซึ่งยืนข้าง ๆหยางเทียนหลงเอ่ยถาม เขาเป็ลูกชายคนเล็กของาุโลำดับสาม ร่างกายใหญ่โตหน้าตาดูไม่ค่อยมีสมอง การที่ใครก็ตามสามารถจับแมลงแห่งเต๋าได้เป็จำนวนมากย่อมไม่เป็ผลดีต่อตระกูลของเขาเช่นกันเขาจึงรับปากที่จะช่วยเหลือเพราะเทียนหลงตกลงที่จะแบ่งแมลงที่แย่งชิงจากงานนี้สามในสิบส่วน
“มันเพียงตัวคนเดียวจะทำอะไรได้ พวกเรามีกันตั้งมากมายต่อให้มีปีกก็บินหนีไม่พ้น แม้เราไม่สามารถฆ่าคนแซ่เดียวกันได้แต่หักแขนหักขาสักข้างสองข้างก็คงพอกำราบให้ศิโรราบ และมอบแมลงให้กับพวกเรา”เทียนหลงตอบอย่างมั่นใจ
“หืม... แม้เ้าจะมั่นใจแต่ข้าไม่อยากเสี่ยงโดยไม่มีการรับประกัน”ชายร่างอ้วนเตี้ยกางพัดออกแล้วโบกอย่างช้า ๆ บนพัดมีตัวหนังสือเขียนไว้ว่า ‘หยางสงป้า’ มันคือชื่อของเขา บุตรชายคนเล็กของาุโลำดับสี่“แล้วถ้ามันไม่ได้ผล เ้าจะรับผิดชอบอย่างไร ถ้าไม่ได้คำตอบที่น่าพอใจคนของข้าจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น”
“ชิ! เ้านี่มันงกไม่เปลี่ยนเลยนะ”
“เ้าอย่าพูดอย่างนั้น ข้าแค่รักษาผลประโยชน์ของตระกูลถ้าเ้าทำพลาด ทำไมข้าจะต้องโดนลงโทษเพราะเ้าด้วยล่ะ อีกอย่างโอกาสแบบนี้ก็มีเพียงครั้งเดียว การรวบรวมคนอายุ 15 มาแต่ละปีมันไม่ง่ายเ้าก็น่าจะรู้ดี” เขาชำเลืองมองสีหน้าของเทียนหลงด้วยหางตาพัดในมือโบกอย่างเชื่องช้า
“ชิ! ก็ได้หากเอาแมลงแห่งเต๋ามาจากหยางฉินเทียนไม่ได้ข้าจะชดเชยให้พวกเ้าคนละสามแสนหลงเฉียน!”
“ดี! ทำธุรกิจต้องมีความชัดเจน”หยางสงป้าสลัดพัดเก็บแล้วโบกมือให้สัญญาณ “พวกเ้า จัดการ!”
“ขอรับนายท่าน!” ลูกน้องรับคำสั่งโดยพร้อมเพียงกันพวกเขาต่างมุ่งไปที่เถาวัลย์แล้วเริ่มดึงให้ฉีกขาดเสียหายแม้หยางฉินเทียนจะสร้างเถาวัลย์มาเสริมส่วนที่เสียหายแต่ก็ถูกทำลายอย่างรวดเร็วเพราะระดับพลังที่แตกต่างเขากำลังเสียเปรียบ!
ตู้มม!!
ตู้มม!!
ตู้มม!!
“หากปล่อยไว้แบบนี้เห็นจะไม่รอด ข้าคงต้องสังเวยแมลงแห่งเต๋าที่มีทักษะเถาวัลย์พันธนาการหวังว่าการยกระดับทักษะจะทำให้เถาวัลย์เหนียวขึ้นกว่านี้” ผู้อยู่ในท่อเถาวัลย์เริ่มกังวล
“อ้ากกกก!”
เสียงร้องนิรนามดังขึ้นทำให้หยางฉินเทียนเกิดความฉงน‘พวกมันทำลายข้าวของอยู่ดี ๆ แล้วจะร้องทำไม? มีใครไปเหยียบเท้าเพื่อนหรือโจมตีพลาดไปโดนเพื่อน? พวกมันจะโง่ขนาดเลยรึ’
“หยางโม่จื่อ! พวกเ้าจะทำอะไร!?”
หยางเทียนเห็นหยางโม่จื่อทำร้ายลูกน้องของเขาที่กำลังง่วนกับการทำลายเถาวัลย์ก็ของขึ้นเพราะไม่ใช่แค่หยางโม่จื่อคนเดียวเท่านั้น แม้แต่ลิ่วล้อและพันธมิตรของตระกูลโม่นับร้อยคนก็ทำเช่นเดียวกันกลุ่มของหยางเทียนหลงนอกจากจำนวนจะน้อยกว่าครึ่งแล้วยังไม่ทันระวังตัวอีกด้วยสภาพในตอนนี้ก็ได้รับาเ็นอนเกลือกกลิ้งอยู่ที่พื้น
“ก็ทำเหมือนที่พวกเ้ากำลังทำไง ได้ยินว่าเ้าอยากจะอัดหยางฉินเทียนไม่ใช่เหรอถ้าใครอยากจะทำร้ายใครก็ได้หากมีกำลัง ข้าก็อยากร่วมสนุกด้วย”
“นี่เ้า!!”หัวโจกต้นเื่เดือดจนตัวสั่น
“หยางฉินเทียน ข้าคือหยางโม่จื่อหากเ้ายินดีที่จะขายแมลงแห่งเต๋าที่เ้าไม่ได้ใช้ให้กับตระกูลของข้า พวกข้าก็ยินดีที่จะปกป้องเ้าขณะจับแมลงใน่เวลาที่เหลือเ้า...”
“ตกลง!”หยางฉินเทียนตอบกลับอย่างรวดเร็ว นี่มันเป็การแก้ปัญหาที่ดีสุดแล้วเมื่อมีทางออกที่ดีอย่างนี้ ทำไมเขาต้องลังเลด้วยล่ะหยางเทียนหลงดึงกำลังของตนเองกลับมารักษา แล้วทำทีเป็จับแมลงแต่ลอบโจมตีอยู่เรื่อยๆ หลังล้มเหลวถึงสามครั้งจึงหันไปไล่จับแมลงแห่งเต๋า
เมื่อหมดเวลาสามชั่วยามเ้าหน้าที่ได้ช่วยกันจับแมลงแห่งเต๋าให้กับผู้ที่ยังจับไม่ได้ จากนั้นาุโหยางมู่เหรินประกาศให้ทุกคนมารวมตัวกันที่หอคัมภีร์ในวันพรุ่งนี้ทั้งหมดต่างแยกย้ายกลับบ้านส่วนหยางฉินเทียนได้ติดตามหยางโม่จื่อไปบ้านของตระกูลโม่ตามคำเชิญ
...............
หยางมู่เหรินเดินเข้าไปในห้องแห่งหนึ่งภายในมีชายคนหนึ่งยืนหันหน้าไปในทิศตรงกันข้าม แม้จะเห็นเพียงด้านหลังก็ให้ความรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของชายผู้นี้
“ท่านประมุข” มู่เหรินทำความเคารพประมุขของตระกูล
“เด็กใหม่รอบนี้เป็อย่างไรบ้าง”หยางต้าเฉิงหันกลับมาถาม ก่อนที่จะนั่งลงที่เก้าอี้รอฟังคำตอบใบหน้าของเขาราวกับชายอายุ 60 แต่ผมและหนวดเครายังคงดกดำ
“ปีนี้มีเด็กคนหนึ่งที่น่าสนใจ”
“สังกัดใคร?”
“ไร้สังกัด เขาเป็หลานของหยางฉินหลงชื่อว่าหยางฉินเทียน เด็กคนนี้เลือกแมลงแห่งเต๋าธาตุไม้สามารถใช้เถาวัลย์ได้มากและมีประสิทธิภาพมากกว่าระดับพลังของตน ข้าคิดว่านี่จะเป็พลัง‘มหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง’ ขอรับ” หยางมู่เหรินรายงาน
“พลังมหาสมุทรไร้ก้นบึ้งในตำนาน!?”
29K
