เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]

        เจิ้งเทียนหมิงยังเพ่งมองสายน้ำเกลือที่แขวนเหนือหลังมือตนเองคิดว่าของเหลวในนั้นช่างหยดช้าเสียเหลือเกิน เมื่อได้ยินเสียงของเฝิงหมิงเยว่ก็ขาน“อือ” แล้วหันหน้ามาถาม “เรื่องอะไรเหรอ?”

        เฝิงหมิงเยว่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอหลบสายตาสามีที่นอนอยู่บนเตียงแล้วลดเสียงเบาราวกระซิบเล่าเรื่องของเจิ้งเทียนหู่ความจริงก็ไม่ได้ลงรายละเอียดเป็นพิเศษ แค่บอกว่าช่วงนี้เจิ้งเทียนหู่มักวอแวเธอและเล่าเรื่องที่เขาใช้เงินข่มขู่เธอเมื่อวาน

        “หยวนหยวนให้ฉันมาปรึกษาคุณ…”เฝิงหมิงเยว่ก้มหน้าพูดอ้ำๆ อึ้งๆ นิ้วมือประสานกันแน่น

        ครั้นได้ยินเรื่องจากปากภรรยาตนเองเจิ้งเทียนหมิงพลันโกรธจัดจนเส้นเลือดขมับปูดโปนไปหมดเจิ้งเทียนหู่กล้าอยากได้ภรรยาเขา!

        “นานขนาดนี้แล้วทำไมเธอเพิ่งมาบอกฉัน?” เขาจ้องเฝิงหมิงเยว่ไม่วางตา “ถ้าหยวนหยวนไม่พบเข้าเธอคงจะปิดบังฉันตลอดใช่ไหม?”

        เมื่อเผชิญสายตาไม่พอใจของสามีเฝิงหมิงเยว่ก็ก้มหน้าก้มตายิ่งกว่าเดิม ความอับอายฉายชัดผ่านอากัปกิริยาเธอเอ่ยตะกุกตะกัก “ขะ... ขอโทษ… ฉันคิด...คิดว่าเลี่ยงเขาหน่อยก็คงไม่เป็นไรแล้ว……”

        “เธอคิดว่าหลบเขาเขาจะยอมแพ้เรื่องเธอหรือไง!” เจิ้งเทียนหมิงเดือดดาลจนแทบจะตบโต๊ะ อยากตะโกนลั่นออกมา ติดที่ในห้องผู้ป่วยรวมยังมีคนอื่นอยู่เขาเลยทำได้เพียงข่มเสียง และพูดเสียงลอดไรฟัน “เธอนี่ชักเลอะเลือนแล้ว!”

        เฝิงหมิงเยว่เม้มริมฝีปากล่าง ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรงเธอคิดว่าเจิ้งเทียนหมิงจะด่าเปิงเธอสักยกแต่หลังจากรอครู่หนึ่งสิ่งที่คาดไว้ก็ยังไม่เกิดขึ้นครั้นลอบมองก็เห็นสีหน้าเจิ้งเทียนหมิงเปลี่ยนไปไม่หยุดหย่อนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่กันแน่

        ผ่านไปสักพัก เจิ้งเทียนหมิงถึงมองเธอ “ความจริงที่ฉันบาดเจ็บคราวนี้มีคนผลักฉันจากข้างหลัง ฉันถึงตกลงไปในคู”

        เฝิงหมิงเยว่เงยหน้าขึ้นมามองทันที หัวใจร่วงไปถึงตาตุ่มพลันร้องอุทานด้วยเสียงเล็กแหลมอย่างตื่นตระหนก “อะไรนะ?” เสียงร้องตกใจของเธอเกือบปลุกหนิวหนิวที่หลับสนิทในอ้อมแขนให้ตื่น โชคดีที่เด็กน้อยขยับยุกยิกเท่านั้น เธอจึงรีบตบปลอบเบาๆ แต่ดวงตาจับจ้องเจิ้งเทียนหมิงไม่ลดละ น้ำเสียงที่เอ่ยถามยังคงร้อนรน “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? คุณบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าบาดเจ็บได้ยังไง?”

        “ก็มีคนผลักฉันจากข้างหลังไง”เจิ้งเทียนหมิงพูดซ้ำอีกรอบ

        เฝิงหมิงเยว่คล้ายหัวใจร่วงหล่นลงพื้นอีกครั้ง “ใครมันเลวได้ขนาดนี้! ทำไมเขาต้องผลักคุณด้วย? เทียนหมิง คุณรู้ไหมว่าใครผลักคุณ? ก่อนหน้านี้พ่อก็อยู่ด้วยไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่บอกพ่อล่ะ? ค่าผ่าตัดบานเบอะ พวกเราต้องลากตัวคนทำมาชดใช้ให้ได้นะ!”

        หน้าเจิ้งเทียนหมิงดำทะมึน นัยน์ตาซ่อนแววคมปลาบเขากดเสียงต่ำเอ่ยว่า “เป็นเจิ้งเทียนหู่”

        วินาทีนั้น เฝิงหมิงเยว่ลมหายใจพลันสะดุดกึก

        “ตอนนั้นหัวหน้าบอกว่ามีปูนบนถนนช่วงหนึ่งปูไม่เรียบร้อยดีให้พวกเขาไปดู คนก็เลยเบียดเสียดกันเป็นกลุ่มก้อนฉันหันหลังเตรียมจะไปหยิบเครื่องมือมาทำถนนให้เรียบ แต่ทันทีที่หันหลังก็รู้สึกเหมือนมีคนผลักฉันจากข้างหลังตอนนั้นฉันยืนริมถนนพอดี ข้างทางคือคูน้ำ เลยร่วงลงไปทันทีตอนล้มฉันพยายามคว้าอะไร หรือใครก็ได้ที่อยู่ข้างหลัง ฉันจับไปโดนคนคนหนึ่งแต่คว้าไว้ไม่ทัน ฉันจำได้ว่าทิ้งรอยไว้บนมือคนคนนั้น หลังล้มคนในกองเข้ามาช่วยพยุงฉันขึ้นตอนนั้นฉันเหลือบไปเห็นบนมือเจิ้งเทียนหู่มีแผลข่วนบนมืออยู่รอยหนึ่ง พอฉันคิดทบทวนอย่างละเอียดคนที่ยืนข้างฉันเหมือนจะเป็นเจิ้งเทียนหู่นี่แหละ”เจิ้งเทียนหมิงหวนนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นแล้ว ใบหน้ายิ่งดำคล้ำกว่าเดิม“ตอนแรกฉันคิดว่าเขาแก้แค้นบ้านเรา เพราะเรื่องของหยวนหยวนกับเสี่ยวสยาซึ่งเรื่องนี้ หยวนหยวนก็ถือว่าทำลายชื่อเสียงของเสี่ยวสยาจริงๆ เราติดค้างบ้านเขามิหนำซ้ำยังแซ่เจิ้งเหมือนกัน เป็นครอบครัวเดียวกันหมดถ้าหยวนหยวนรู้เรื่องนี้ต้องโวยวายอีกแน่ มันจะดูไม่ดีเอาตอนแรกฉันคิดว่าช่างมันไปคงดีกว่า เลยไม่ได้บอกใคร… เหอะ คาดไม่ถึงจริงๆว่าเขาจะแอบคิดล้ำเส้นเธอลับหลังฉัน!”

        เฝิงหมิงเยว่ตะลึง “เขาทำแบบนี้ได้ยังไง? คุณคือลูกพี่ลูกน้องเขานะ!”คราวนี้แค่ผลักจนล้มขาหัก ถ้าสวรรค์ไม่เข้าข้าง ไม่เพียงสูญเสียทรัพย์สิน แต่ยังรักษาชีวิตเอาไว้ไม่ได้ขึ้นมาล่ะ? เขาไม่คิดว่ามันคือการฆ่าคนบ้างหรือไง! ครอบครัวกันเองทั้งนั้น เจิ้งเทียนหู่โยนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีให้หมากินไปแล้วหรืออย่างไร! ก่อนเอ่ยสิ่งที่ตนคาดเดาไว้ “เขาเกลียดครอบครัวเราเพราะเรื่องหยวนหยวน ถึงทนเห็นครอบครัวเราอยู่ดีกินดีไม่ได้เหรอ? ไม่เพียงรังควานฉัน ยังรังแกคุณด้วยอีกต่างหาก?”

        “เท่าที่ฉันดูเขาอาจไม่ได้ทำร้ายฉันเพราะหยวนหยวนหรอก” สีหน้าเจิ้งเทียนหมิงดำมืดเขาตระหนักดีว่าเจิ้งเทียนหู่เป็นคนเช่นไรเมื่อก่อนเขาชอบแอบเหลือบมองสาวน้อยใหญ่ในหมู่บ้านเสมอครานี้คาดไม่ถึงว่าจะหมายปองเฝิงหมิงเยว่! เป็นผู้ชายเหมือนกัน เขาย่อมเดาความคิดของเจิ้งเทียนหู่ออกบางอย่าง กอปรกับมีเรื่องเจิ้งเทียนหู่ข่มขู่เฝิงหมิงเยว่ก่อนหน้า จึงมั่นใจว่าเจิ้งเทียนหู่นั้นอยากฆ่าเขา หรือทำให้เขาพิการ เพื่อจะได้ครอบครองภรรยาเขาง่ายๆ !

        ไอ้สารเลวเจิ้งเทียนหู่! กล้ามาหมายตาภรรยาเขา! หากไม่ใช่เพราะขาขยับไม่ได้ เขาต้องกระทืบมันจนตายแน่! เสียดายที่เขาเคยมองมันเป็นพี่น้อง แถมยังคิดว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน เหลวไหลทั้งเพ เจิ้งเทียนหู่นั่นไม่คู่ควรกับแซ่เจิ้งเลยสักนิด!

        เจิ้งเทียนหมิงสบตาภรรยาด้วยแววตาซับซ้อนยากจะคาดเดาได้เฝิงหมิงเยว่อึ้งงันอยู่ครู่หนึ่ง อยู่ๆ ก็เข้าใจสิ่งที่สามีจะสื่อขึ้นมาฉับพลันใบหน้าเธอขาวซีดเหมือนกระดาษ ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “ฉัน ฉัน…”

        เฝิงหมิงเยว่คาดไม่ถึงว่าเจิ้งเทียนหมิงจะเดือดร้อนเพราะตัวเองหยดน้ำตาเธอไหลอาบแก้มด้วยความรู้สึกผิด พลางพูดซ้ำไปมา “ต้องโทษฉัน... ต้องโทษฉันฉันน่าจะบอกคุณเร็วกว่านี้”หากเจิ้งเทียนหมิงรู้ความคิดชั่วร้ายของเจิ้งเทียนหู่ตั้งแต่เนิ่นๆ เขาคงระวังตัวไว้บ้างและคงไม่ต้องบาดเจ็บจนต้องผ่าตัดด้วยซ้ำ เมื่อคิดเช่นนี้ เฝิงหมิงเยว่ก็ดึงเอาความรับผิดชอบที่เจิ้งเทียนหมิงล้มขาหักมาไว้กับตัวเองละอายใจยิ่งขึ้นไปอีก

        เป็นสามีภรรยากันมาห้าหกปี เพียงเฝิงหมิงเยว่หลั่งน้ำตาเจิ้งเทียนหมิงก็รู้แล้วว่าเธอคิดไปถึงไหน เขาถอนหายใจ “อย่าร้องไห้เลยไม่โทษเธอหรอก เธอเองก็ตกใจมากเหมือนกัน… เอาละๆ ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ ขาฉันเจ็บ…”

        การเคลื่อนไหวของสองสามีภรรยาดึงดูดความสนใจของคนรอบข้างผู้หญิงที่มาเฝ้าไข้ไปต้มน้ำกลับมาเห็นเข้า จึงวางกาน้ำร้อนลงเดินเข้ามาถาม“เกิดอะไรขึ้น? ผัวเมียทะเลาะกันเหรอ?”

        เฝิงหมิงเยว่รีบยกมือข้างที่ว่างอยู่ขึ้นมาเช็ดหน้าเช็ดตาลวกๆฝืนหยักยิ้มแข็งทื่อเอ่ยกับพี่สาวแปลกหน้า “เปล่าค่ะ พี่สาว พวกเราไม่ได้ทะเลาะกัน”

        “ไม่ทะเลาะกันก็ดีแล้วๆ”เธอคนนั้นเอ่ยยิ้มๆ จากนั้นจึงหันกลับไปเทน้ำให้สามีของเธอต่อ

        เฝิงหมิงเยว่เห็นเจิ้งเทียนหมิงเจ็บจนหน้าซีดเผือดเหงื่อออกเต็มหน้าผากจึงวางหนิวหนิวที่กำลังหลับสนิทไว้บนเตียงผู้ป่วยที่ยังว่างข้างๆแล้วหาผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อให้เขา เช็ดไปก็ปวดใจไม่น้อย “ฉันผิดเอง...ฉันผิดเองที่ทำให้คุณต้องทุกข์ทรมานขนาดนี้”

        ยามพลบค่ำเจิ้งหยวนยกตะกร้ามาส่งอาหารถึงรู้ว่าที่พี่ชายเธอบาดเจ็บไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุแท้จริงแล้วเป็นฝีมือของคนต่างหาก

        “ฉันว่าแล้วเจ้าลูกเต่านั่น ขนาดแค่ทำนายังขี้เกียจเลยจะมากระตือรือร้นตามเข้ากลุ่มก่อสร้างได้ยังไงนี่มันเจตนาจะลงมือกับพี่ชายฉันชัดๆ” เจิ้งหยวนเหยียดยิ้มเย็นเยียบคาดว่าชาติก่อนที่พี่ชายเธอตกลงมาจากบนภูเขา ก็อาจไม่ใช่อุบัติเหตุเหมือนกันหากแต่น่าจะเป็นฝีมือของเจิ้งเทียนหู่พอนึกถึงจุดจบอันน่าสังเวชและอ้างว้างของคนในครอบครัวเมื่อชาติก่อนแล้วมองพี่ชายเธอที่นอนทนเจ็บปวดทรมานบนเตียง แต่ยังข่มกลั้นเสียงร้องครวญครางเธอก็อยากจะพุ่งไปหาเจิ้งเทียนหู่ถึงบ้าน ฟันร่างคนชั่วช้านั่นให้ตายในดาบเดียว

        เจิ้งหยวนยิ่งคิดยิ่งโมโห กัดฟันกรอดๆ พยายามข่มอารมณ์ชั่ววูบก่อนเอ่ยเสียงเด็ดขาดว่า “พี่ เราปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้”