ตอน 6 คนของข้าห้ามแตะ
"ห่ะ... นี่เ้าเป็ผู้ใดกันกล้าบุกห้องหอของข้า...เด็กๆๆๆ ใครก็ได้ลากตัวเ้าหนุ่มนี่ออกไปเสีย"
"เ้าเรียกหาผู้ใดก็มิมีผู้ใดช่วยเ้าได้หรอก"
"ข้ากับเ้าเคยมีเื่บาดหมางกันหรือไม่เหตุใดจึงไร้มารยาทเช่นนี้"
"ข้าไม่เคยมีเื่บาดหมางกับผู้ใด...แต่เห็นทีว่าเ้ายุ่งเกี่ยวกับคนของข้า... อีกไม่นานคงจะบาดหมางกันแน่"
อี้เทียนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น...เดินดุ้มๆเข้าไปอุ้มร่างของตงฟาง...ออกจากห้องหอคณิกา...
มู่หรงเซียว...ยอมไม่ได้ ไม่อาจทนเห็นชายอื่นแย่งนางไปต่อหน้าต่อตาได้เข้าไปยื่อแย่งร่างของนางจากอ้อมอกของอี้เทียน
"นี่เ้าจะไม่ยอมรามือใช่ไหม...ได้ข้าจะจัดให้เ้า"
อี้เทียนซัดหมัดใส่หน้ามู่หรงเซียว...
หลังจากนั้น ทั้งสองก็ซัดกันนัว กระทั่งมู่หรงเซียวหมดสติไป...อี้เทียนจึงได้อุ้มร่างนางจากไปด้วยความเ็ป....
เดินทางไปได้เพียงครึ่งหนึ่ง... โชคชะตาไม่เป็ใจ มีพายุฝนตกลงมาทั้งสองเปียกปอนไปทั้งตัว..
"ไม่ได้การ นางต้องเปียกฝนแน่"
อี้เทียนพานางเข้าไปหลบฝนที่โรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง...ที่ห่างไกลออกไปจากหอคณิกา
"คุณชายตอนนี้โรงเตี้ยมของเราเหลือห้องพักแค่ห้องเดียว ท่านยินดีจะพักหรือไม่เหตุใดท่านต้องแยกห้องกับภรรยาด้วยล่ะ"
"ตอนนี้นางเปียกข้ากลัวว่านางจะป่วย...ท่านรีบไปเตรียมห้องให้ข้าเถอะ ห้องเดียวก็ไม่เป็ไร"
เมื่อถึงห้องพักอี้เทียนค่อยๆวางร่างที่มึนเมาไร้สติของนางลงบนที่นอน...ตงฟางไม่เปิดจังหวะให้อี้เทียนได้ลุกขึ้นเลย นางลืมตาขึ้นมา สายตาพร่ามัว...อยู่ดีๆก็หัวเราะออกมา พร้อมกับพูดพึมพำบางอย่างทำเอาอี้เทียนทำตัวไม่ถูกเมื่อได้ยินคำพูดพวกนั้นของนาง
"เอ๋....ทำไมอี้เทียนมาอยู่ในความฝันของข้าล่ะ.."
"หรือว่าในใจของข้าจะมีอี้เทียนจริงๆ... "
นางเอามือกอดคออี้เทียนเอาไว้ไม่ให้อี้เทียนลุกขึ้นทำเสียงพึมพำออดอ้อน
"อี้เทียนอย่าเพิ่งไป... ข้ามีบางอย่างอยากจะพูดกับเ้า...ทำไมเ้ามักจะผลักไสข้านักล่ะเ้ารู้ไหมว่าข้าไม่อยากห่างจากเ้าแม้แต่ก้าวเดียว"
"ข้า....รักเ้า... "
ตงฟางเอื้อมตัวขึ้นมาจูบปากอี้เทียน...วินาทีนั้นเองอี้เทียนตกตะลึงทำตัวแข็งทื่อ.... เขาไม่คิดว่านางจะกล้าทำเช่นนี้
"อี้เทียนปากเ้าหวานจัง... ฝันนี่ดีจริงๆข้าอยากฝันแบบนี้ทุกวัน"
"อ๋าาาาาา นี่นางกำลังคิดว่าตนเองอยู่ในห้วงฝัน...ถึงว่าล่ะทำไมนางถึงกล้าทำเช่นนี้กับข้า"
ตึกๆๆๆ "ใจข้าเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนจะะเิ"
อี้เทียนเกร็งตัว กำมือแน่น มืออีกข้างจิกผ้าห่มแน่น....
"ปล่อยข้าเสียทีสิ ไม่เช่นนั้นข้าจะทนไม่ไหวแล้วนะ"
อี้เทียนพึมพำในใจ...
เขาพยายามผลักนางออกไป แต่นางล็อคแน่นจนอี้เทียนไม่สามารถขยับได้...
ยิ่งอี้เทียนผลักนางออกแรงเท่าไหร่นางยิ่งจูบอย่างดูดดื่มมากขึ้นเท่านั้น...
อี้เทียนหักห้ามใจตนเองต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว....เขาค่อยๆคลายมือที่จิกผ้าห่มออก เป็โอบกอดร่างของนางเอาไว้ค่อยๆใช้มือลูบไล้ไปตามเรือนร่างของนาง...มีอีกข้างหนึ่งรองหัวของนางเอาไว้...ชิงอี้เทียนจูบกลับอย่างเร่าร้อน.... มือทั้งสองข้างของเขาค่อยๆเลื่อนลงมาถกอาภรณ์ของนางจนฉีกขาด...อี้เทียนกลายเป็คนคุมเกม....
ตงฟางพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"อืม...ฝันนี้ดีจริงๆ"
อี้เทียนกระซิบข้างหูนาง...
"ข้าจะทำให้มันเป็ฝันที่เ้ามิอาจลืมเลือน"
คำพูดนั้น ทำเอาตงฟางส่างเมา... แม้จะส่างเมาแล้ว ก็ไม่ทันการ...อี้เทียนลงมือกดนางลงบนเตียง...ใช้ใบหน้าซักไซ้นางตามจุดต่างๆของร่างกายราวกับหมาป่่าที่หื่นกระหาย..กระทั่งซักไซ้ลงไปถึงจุดข้างล่างอ๋าาาาา อืออ ซี้ด
"เ้าคงถึงจุดสุดยอดแล้วสินะ "
อี้เทียนเงยหน้าขึ้นมามองหน้าตงฟางด้วยสายตาที่ดุดัน...ค่อยๆเอามือเช็ดปากที่เปื้อนน้ำรักของนาง
อี้เทียนเห็นตงฟางทำหน้าฟิน ก็หลุดยิ้มมุมปากออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจ...ควักท่อนรัก ของตนที่ชี้โด่เด่พร้อมออกศึก...เสียบแทรกสอดใส่เข้าไปในร่องน้อยของตงฟาง...วินาทีที่ท่อนรักเสียบหัวเข้าไปได้เพียงครึ่งเดียว...นางก็ร้องเฮือกตัวสั่นสะดุ้งเป็จังหวะ... นางเอามือจิกแผ่นหลังอี้เทียนจนเืซิบออกมา...
"เ้าเจ็บหรือ... เจ็บก็ทนหน่อยนะนี่คงเป็ครั้งแรกของเ้าสินะ"
"ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะเบามือที่สุด..."
อี้เทียนไม่รอช้า เร่งลงมือต่อค่อยๆซอยบั้นท้ายเบาๆให้ท่อนรักสอดใส่เข้าไปช้าๆ จนมิดด้าม....
หลังจากนั้นเขาจึงค่อยๆเร่งจังหวะ... เร่งจังหวะรุนแรงขึ้นไปเรื่อยๆยิ่งตงฟางจิกแผ่นหลังแรงเท่าไหร่... เขายิ่งเร่งความเร็วมากขึ้นเท่านั้น...อี้เทียนไม่ปรานีนางแม้แต่น้อย แม้ในคืนนั้นนางจะร้องขอชีวิตอย่างหมา
อี้เทียนเร่งจังหวะอยู่ครู่หนึ่ง...เขาก็รู้สึกว่าร่องแคบนั้นค่อยๆบีบรัดท่อนรักเป็จังหวะๆๆ....พร้อมกับมีน้ำสีขาวขุ่นไหลออกมา... ตงฟางหมดแรงร่างกายอ่อนระทวย...
"ศึกนี้ยังไม่สิ้นสุดง่ายๆ...เ้าก็หมดแรงแล้วหรือไม่เป็ไรงั้นข้าจะเป็คนควบคุมศึกนี้เอง"
อี้เทียนอุ้มตงฟางขึ้น...ให้นางโอบคอของตนไว้...และให้นางใช้ขาทั้งสองข้างเกี่ยวเอวของตนเอาไว้ให้ดีวินาทีนั้นเขาค่อยๆสอดแทรกท่อนรักเข้าไปในช่องแคบอีกครั้ง...กระแทกขึ้นลงจนนางร้องซี้ด....
ทั้งสองร่วมรักกันตลอดทั้งคืน...อย่างเร่าร้อน...ช่างเป็ค่ำคืนที่เหนือคำบรรยาย...ทั้งสองหลับใหลไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย...
กระทั่งรุ่งเช้า... ตงฟางลืมตาขึ้นมา... สิ่งแรกที่นางเห็นคือใบหน้าที่หล่อเหลาของอี้เทียน... นางเฝ้ามองใบหน้านั้นอยู่ครู่หนึ่ง....กระทั่งสาดสายตาไปรอบๆห้อง เห็นว่าทั้งสองอยู่ในสภาพร่างเปลือย...ภาพเ่าั้ก็ทำให้นางฉุกคิดถึงฉากรักที่เร่าร้อนในยามค่ำคืน
นางค่อยๆลูบไล้ร่างกายของอี้เทียน พร้อมกับยิ้มสะใจประมาณว่านี่ของฉันจ้ะ
ไม่นานอี้เทียนรู้สึกตัวตื่นขึ้น...สิ่งแรกที่เขาทำคือโอบกอดร่างของนางพร้อมกับจูบหน้าผากของนางเบาๆ
"เป็อย่างไร เมื่อคืนหลับสบายไหม"
"ฮ่าๆ อืม...หลับสบาย หลับลึกจนกระทั่งฝัน"
"ที่เกิดขึ้นทั้งคือฝันอย่างนั้นหรือ...งั้น ถ้าเ้าฝันจริงๆเหตุใดข้ากับเ้าอยู่ในสภาพนี้ล่ะ"
ตงฟางทำท่าเขินอาย...ใช้มือตีอี้เทียน
"เ้าบ้า... เ้าพูดอะไรของเ้าน่ะ"
ทั้งสองเผยความในใจต่อกัน...ก่อนที่จะร่วมรักกันอีกครั้งในยามเช้าตรู่...
"นี่สำหรับที่เ้าดื้อ หนีออกจากวัหลวง"
"เ้ารีบไปแต่งตัวเถอะ..ข้าจะได้พาเ้ากลับวังวันนี้เ้าต้องไปคำนับน้ำชากับไทเฮามิใช่หรือ"
"อืม ใช่"
"แต่เสื้อผ้าของข้าใส่ไม่ได้แล้ว...ก็่านฉีกมันขาด"
"ฮ่าๆ จริงด้วย งั้นรอข้าสักประเดี๋ยวนะ"
"อี้เทียนสั่งให้คนไปหาชุดของหญิงสาวมาชุดหนึ่งมอบให้ตงฟางใส่"
อี้เทียนโดนเถ้าแก่โรงเตี้ยมแซวก่อนที่จะออกไปจากโรงเตี้ยม
เถ้าแก่กระซิบข้างหูอี้เทียนเบาๆ
"เ้าที่ช่างร้ายกาจนักจัดการภรรยาทั้งคืนจนร้องโหยหวน..."
"นี่เ้า เสียงดังไปถึงห้องของเ้าเลยหรือ"
"ไม่ได้เสียงดังเฉพาะข้าเสียงดังลั่นทั่วทั้งโรงเตี้ยมเลยล่ะ คิกๆ"
อี้เทียนเขินอายมาก รีบออกจากโรงเตี้ยมเร่งรุดเข้าวังหลวงกลัวจะพานางไปคำนับน้ำชาไม่ทัน
ณ ตำหนักไทเฮา
"ท่านแม่ ลูกขออภัยที่ให้ท่านรอนาน"
"เหตุใดพวกเ้ามาช้านักล่ะ.... ั้แ่เ้ามีนางเ้าก็ดูหย่อนยานลงไปมากนะอี้เทียน"
"แม่จะรีบหาชายาเอกให้เ้าโดยเร็วที่สุดไม่ว่าเ้าจะเต็มใจหรือไม่ ก็ปฏิเสธไม่ได้..."
"ท่านแม่ ตอนนี้ลูกยุ่งงานราชการมิอาจมีใจใฝ่หาผู้ใดอีก"
"นี่เ้า!!! ลูกคนนี้ช่างดื้อรั้น"
ตงฟางเห็นไทเฮาอารมณ์ไม่ดีอยากเอาใจไทเฮาจึงได้รีบร้อนเข้าไปคำนับน้ำชา ด้วยความซุ่มซ่ามไม่รู้ธรรมเนียมวังทำให้นางสะดุดล้ม น้ำชาในถ้วย กระเด็นไปราดไทเฮาเต็มๆ เื่นี้ทำให้ไทเฮาทรงกริ้วมาก
"ข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยวเข้าใกล้กับสนมนางนี้อีก ...อี้เทียนลูกข้า เอานางออกไปซะ อย่าได้พานางมาพบข้าอีก แม้แต่ธรรมเนียมวังนางยังไม่รู้ จะเป็สนมได้อย่างไร"
ฮองเฮาเริ่มมีความคิดหาชายาเอกให้อี้เทียนโดยเร็ว เพื่อเอามาจัดการสนมคนนี้ให้อยู่หมัด
กิริยาท่าทางของไทเฮาทำให้ตงฟางเสียความรู้สึกเป็อย่างมาก ...แต่อี้เทียนก็พยายามปลอบใจนางเต็มที่ เพื่อให้นางสบายใจ...ด้วยความรักที่มีต่ออี้เทียนตงฟางก็ยินยอมอดทนอดกลั้นใช้ชีวิตในวังเฉกเช่นมนุษย์ต่อไปเพื่อหวังครองรักกับชิงอี้เทียนชั่วชีวิต....
ไม่นาน...ข่าวลือเกี่ยวกับการแต่งตั้งชายาเอกก็ลือหนาหู...
อี้เทียนร้อนใจ เข้าพบไทเฮา
"ท่านแม่ลูกได้ยินข่าวลือเื่ชายาเอกของลูกหนาหูนักวันนี้อยากกล่าวถามความจริงจากท่านแม่"
"ใช่...ชายาของเ้าถูกเลือกไว้แล้ว อีกไม่กี่วันข้างหน้าเ้าจะต้องเข้าพิธีกับนาง"
1K
