อาริสะเดินเคียงข้างมิโนรุโดยไม่ได้พูดอะไร ใจของเธอยังรู้สึกหนักอึ้งจากการเผชิญหน้ากับท่านหญิงอายาเมะ
“นางดูไม่ค่อยชอบข้าเท่าไร” เธอพูดขึ้นเบา ๆ
"แน่นอน" มิโนรุตอบโดยไม่หันมามอง "อายาเมะไม่ชอบใครก็ตามที่เข้าใกล้ข้า"
“เพราะอะไรหรือ?”
มิโนรุหยุดเดิน ก่อนจะเหลือบมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
"เพราะนาง... ถูกกำหนดให้เป็พระชายาของข้า"
อาริสะเบิกตากว้างทันที "หมายความว่า..."
"เป็การสมรสทางการเมือง" มิโนรุกล่าวเสียงเรียบ "ข้าไม่ได้รักนาง แต่นางถูกสอนมาตลอดว่าต้องแต่งงานกับข้าเพื่อเสริมอำนาจของตระกูล"
อาริสะเงียบไปครู่หนึ่ง ในใจกำลังคิดอะไรบางอย่าง
“แล้วองค์ชายทรง้าแต่งงานกับนางหรือเพคะ?”
มิโนรุหัวเราะในลำคอ แต่เป็เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน
"ข้ามีสิทธิ์เลือกด้วยหรือ?"
อาริสะนิ่งไป ก่อนจะเม้มปากเล็กน้อย
เธอเพิ่งเข้าใจบางอย่าง...
ชีวิตขององค์ชายมิโนรุไม่ใช่ของเขาเอง
แม้จะเป็รัชทายาท แต่เขากลับถูกบีบบังคับให้ทำตามหน้าที่ ถูกควบคุมโดยขนบธรรมเนียมและการเมือง
และอายาเมะ... ก็คือสายโซ่ที่พันธนาการเขาไว้
อาริสะมองใบหน้าด้านข้างของมิโนรุ หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่เข้าใจว่าทำไม... แต่เธอรู้สึกสงสารเขา
ยามค่ำคืน ณ ตำหนักใน
หลังจากเหตุการณ์ในวันนี้ อาริสะกลับมาที่ห้องของเธอแล้วนั่งนิ่งอยู่หน้าต่าง สายลมยามค่ำคืนพัดเบา ๆ ขณะที่เธอทอดสายตามองท้องฟ้า
เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรต่อไป
เธอควรหาทางกลับไปโลกเดิม... หรือว่า...
เธอควรอยู่ที่นี่?
หัวใจของเธอสับสนไปหมด
และที่สำคัญที่สุด...
เธอรู้สึกได้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในเงาของการเมืองในวังหลวงที่ซับซ้อนขึ้นทุกที
ณ ตำหนักขององค์ชายมิโนรุ
มิโนรุยืนอยู่ตรงหน้าต่าง จ้องมองพระจันทร์ด้วยสายตาลึกซึ้ง ขณะที่มือของเขากำพัดพับไว้แน่น
"องค์ชาย..."
เสียงขององครักษ์คนสนิทดังขึ้นด้านหลัง
"เราสืบมาแล้ว นางไม่ใช่คนของขุนนางคนใด... แต่ก็ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับตัวนางเลยเช่นกัน"
"ไม่มีข้อมูล?" มิโนรุหรี่ตา
"ใช่พะย่ะค่ะ... เหมือนนางไม่ได้มีตัวตนอยู่ในโลกนี้มาก่อน"
มิโนรุเงียบไป ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะขยับขึ้นเล็กน้อย
"น่าสนใจ..."
เขาหันไปมองท้องฟ้าอีกครั้ง ดวงตาฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก
"อาริสะ... เ้าคือใครกันแน่?"
ณ พระราชวังเฮอัน
ยามเช้าของวังหลวงยังคงสงบเงียบ แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลงมาต้องกับพื้นหินขาวสะอาด เสียงขลุ่ยที่ดังแว่วมาไกล ๆ คลอไปกับเสียงใบไม้ที่ปลิวไหวตามสายลม
อาริสะเดินตามหลังนางกำนัลไปตามทางเดินไม้ ขณะที่พวกนางกำลังพาเธอไปยังศาลากลางสวนเพื่อพบกับองค์ชายมิโนรุ
เธอใช้เวลาอยู่ที่นี่ได้เพียงไม่กี่วัน แต่ก็รู้ซึ้งถึงกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดและสายตาที่คอยจับจ้อง
ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะอยู่ได้อย่างอิสระ
แม้แต่องค์ชายเองก็ยังต้องเผชิญกับเกมการเมืองที่ซับซ้อน
เมื่อมาถึงศาลากลางสวน อาริสะก็เห็นองค์ชายมิโนรุนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ ดวงตาคมกริบจ้องมองไปที่กระดาษม้วนหนึ่งบนโต๊ะ ข้างกายเขามีชายหนุ่มในชุดขุนนางสีดำยืนอยู่
"องค์ชายเพคะ" นางกำนัลคุกเข่าลงพลางเอ่ยเสียงเบา "หม่อมฉันพานางมาแล้ว"
มิโนรุละสายตาจากกระดาษแล้วหันมามองอาริสะ ดวงตาของเขาเรียบเฉยเช่นเคย แต่ครั้งนี้กลับมีบางอย่างที่แตกต่างออกไป
“เ้ามานั่งสิ”
อาริสะเดินเข้าไปแล้วนั่งลงตรงข้ามเขา
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างองค์ชายมองเธอด้วยแววตาสำรวจ ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “นางคือหญิงที่องค์ชายทรงรับสั่งให้ดูแลใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
“ใช่” มิโนรุตอบสั้น ๆ “อาริสะ ข้าจะแนะนำให้เ้ารู้จัก อาซาฮิ ขุนนางฝ่ายซ้ายของราชสำนัก และเป็เพื่อนสนิทของข้า”
อาริสะยิ้มบาง ๆ “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ท่านอาซาฮิ”
อาซาฮิมองเธออย่างพิจารณา “ข้าเองก็เช่นกัน”
"ท่าน้าพบข้าด้วยเื่อะไรหรือเพคะ?"
มิโนรุกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนกระดาษม้วนตรงหน้าไปให้อาริสะ
"ลองดูนี่สิ"
อาริสะคลี่กระดาษออกแล้วอ่าน
มันคือจดหมายจากขุนนางคนหนึ่งที่กล่าวหาว่าเธอเป็สายลับที่ถูกส่งมาจากศัตรูทางการเมืองขององค์ชาย!
เธอเบิกตากว้างทันที "นี่มัน... อะไรกันเพคะ!?"
"ก็อย่างที่เ้าเห็น" มิโนรุเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ "มีคน้าให้เ้าถูกขับออกจากวัง"
"แต่ข้าไม่ใช่สายลับ!" อาริสะรีบปฏิเสธ เธอไม่คิดว่าตัวเองจะถูกลากเข้าสู่เกมการเมืองเร็วขนาดนี้
"แน่นอนว่าข้ารู้" มิโนรุกล่าว "แต่คนอื่นไม่ได้คิดเช่นนั้น"
อาริสะกำมือแน่น
เธอไม่ใช่คนที่มีอำนาจ ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้ เธอเป็เพียงหญิงสาวที่บังเอิญหลุดเข้ามาในโลกนี้เท่านั้น
"แล้วองค์ชายจะทำอย่างไรเพคะ?"
มิโนรุจ้องหน้าเธอ ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ
"ข้าจะปกป้องเ้า"
อาริสะชะงัก ดวงตาของเธอสบกับดวงตาคมขององค์ชาย หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"แต่มีข้อแม้"
"ข้อแม้?"
มิโนรุยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้
"เ้าต้องเป็ คู่หมั้นของข้า"
อาริสะรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ
"ขออภัยเพคะ!?"
เธอเผลออุทานออกมาเสียงดังจนกระทั่งอาซาฮิหลุดหัวเราะเบา ๆ
"องค์ชายทรงคิดการใหญ่เสียจริง" อาซาฮิพูด "นี่คงเป็วิธีที่เร็วที่สุดในการปกป้องนาง"
อาริสะยังคงตกตะลึงกับคำพูดของมิโนรุ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าองค์ชายจะเสนอวิธีนี้
"ทำไมต้องเป็การหมั้นหมายด้วยเพคะ?" เธอถามเสียงสั่น ๆ
มิโนรุนั่งไขว้ขาอย่างผ่อนคลาย "หากเ้ากลายเป็คู่หมั้นของข้า ไม่มีใครกล้าตั้งข้อสงสัยหรือแตะต้องเ้าได้ง่าย ๆ"
"แต่นี่มัน..."
"หรือ้าให้ข้าโยนเ้าออกจากวัง?"
"ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น!" อาริสะรีบโบกมือ "แต่... การหมั้นหมาย..."
"มันเป็เพียงแค่การแสดง" มิโนรุเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าไม่้าให้เ้าแต่งงานกับข้าจริง ๆ"
อาริสะเม้มปากแน่น
เขาพูดเหมือนเป็เื่ง่าย ๆ
แต่สำหรับเธอ... นี่ไม่ใช่เื่เล็ก ๆ เลย
"แล้วถ้าหากข้ายอม..." เธอกลืนน้ำลายลงคอ "องค์ชายทรงแน่ใจหรือเพคะว่าจะรับมือกับปัญหาที่ตามมาได้?"
"ข้าคือองค์ชาย" มิโนรุตอบ "ไม่มีสิ่งใดที่ข้ารับมือไม่ได้"
คำพูดของเขามั่นคงจนทำให้อาริสะพูดอะไรไม่ออก
เธอรู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกมากนัก
หากเธอ้าอยู่รอดในวังนี้...
เธอคงต้องเล่นไปตามเกมขององค์ชาย
548
