ซุปเปอร์สตาร์ของฉัน

       ผมถือวิสาสะเข้าไปในห้องเธอพร้อมกับปิดประตู!  บลู ถึงกับตกใจกับประตูที่ผมปิดลง ผมแค่เข้ามานั่งเล่นในห้องเธอ และนอนบนเตียงให้เธอบ่น เหมือนสักพักเธอก็ใจอ่อน แล้วถามผมว่า ความสัมพันธ์ของเราตอนนี้คืออะไร ผมตอบเธอไปว่า เราเป็นแฟนกัน คำตอบของผมทำให้บลู ยิ้มออกมา ผมเลยพูดขึ้นไปว่า เราแต่งงานกันนะ 

“มิดไนท์ นายขอแต่งงานที่ห้องนอนเนี่ยนะ”

“ผมชวนคุณไปข้างนอก คุณไม่ไปเอง”

“นายไม่บอกฉันล่ะ”

“ผมจะรู้ไหมล่ะ ว่าบลูจะง้อง่ายขนาดนี้”

“นายบุกมาขนาดนี้ ฉันไม่กล้าไล่หรอก”

“ตกลงเราจะแต่งงานกันไหมครับ”

“แต่งค่ะ”

“นายกลับไปได้แล้ว”

“ผมนอนที่นี่ดีกว่า ห้องหวานแหววเหมาะกับเราสองคนนะครับ”

“ฉันไม่อนุญาต”

“ขอบคุณนะครับ สำหรับห้องนอนคืนนี้ ”

“นายนี่.มัน.. ”

             มิดไนท์เขานอนบ้านฉันจริงๆ เมื่อเช้ามาเขาวานให้ฉันไปหยิบเสื้อผ้าในรถมาให้เขา ทำให้เมื่อคืนฉันต้องหนีไปนอนกับแม่ เพราะเตียงมันนอนได้แค่คนเดียว เขาทำอาหารเช้าให้ฉันทาน พร้อมชงกาแฟให้ด้วย นี่ตกลงบ้านใครกันแน่ เย็นนี้เรามีนัดกับพ่อแม่ของมิดไนท์ คราวที่แล้วผิดนัดกับพวกท่านเพราะแก๊งเด็กพวกนั้น

             พ่อแม่ของฉันไม่ไปด้วย ท่านสองคนไม่ชอบการเข้าสังคม ฉันต้องออกมากับมิดไนท์กันสองคน  เรากำลังเดินทางไปโรงแรมแห่งหนึ่ง มิดไนท์ได้ทำการจองล่วงหน้าไว้แล้ว  ฉันถามมิดไนท์ว่า เราจะไปกินกันทำไป ฉันคิดว่ามันเปลืองเงินนะ 

“แม่ผมอยากเลี้ยงข้าวลูกสาว บ้าง”

“ฉันกินร้านในห้างก็ได้”

“บลู กินไปเถอะครับ ผมจ่ายเอง”

 “อือๆ ” (ฉันไม่ได้เห็นแก่กินนะ)

ณ โรงแรม

             ฉันลงรถมาเท่านั้นแหละ การแต่งตัวของฉันดูธรรมดาทันที เพราะแต่ละคน ชุดจัดเต็มมาก เขามากินหรือมาเดินแฟชั่นโชว์กันแน่ ฉันสะกิดแขนมิดไนท์ จึงถามออกไปว่า นายแน่ใจนะแค่มาทานอาหาร ไม่ได้มาเดินแฟชั่นโชว์

“เราแค่มากินข้าวครับ ”

“แล้วไป ฉันไม่ได้มาผิดงาน”

“555 บลูไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นครับ”