คุณซีอีโอครับ โปรดทำตามแผนการหัวใจ

        เสียงคลิกแป้นพิมพ์ในแล็บดังเป็นระยะขณะที่นารากำลังสรุปผลการทดลองลงในรายงาน เธอหันมองนาฬิกาพบว่าเวลาล่วงเลยไปจนเกือบสองทุ่ม

         โอ้โหดึกขนาดนี้แล้วเหรอ?  เธอบ่นกับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจ

        เมื่อหันไปมองรอบห้องเธอพบว่าอชิระยังคงนั่งอยู่ที่มุมหนึ่ง ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารเหมือนเดิม

         คุณยังไม่กลับอีกเหรอคะ?  เธอถามพร้อมเดินเข้าไปหา

         ผมยังมีงานที่ต้องตรวจ เขาตอบโดยไม่เงยหน้า

         แต่คุณทำงานมาทั้งวันแล้วนะคะ

         คุณเองก็เหมือนกัน

        นาราหัวเราะเบาๆ ก็จริงค่ะ งั้นเราสองคนก็ไม่ต่างกัน

        เธอนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ๆพลางจิบกาแฟที่เหลืออยู่ในแก้ว

         คุณไม่ควรดื่มกาแฟดึกแบบนี้ อชิระพูดขึ้น

         ทำไมล่ะคะ?

         มันทำให้คุณนอนไม่หลับ

         แต่ถ้าฉันไม่ดื่มฉันก็ทำงานไม่เสร็จ

        เขาหยุดคิดครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น  งั้นเสร็จงานแล้วกลับบ้านทันทีไม่ต้องอยู่ดึก

        นาราชะงักเล็กน้อยเธอมองเขาด้วยสายตาสงสัย  คุณห่วงฉันเหรอคะ?

         แค่ไม่อยากให้คุณทำงานหนักเกินไป

        คำตอบนั้นฟังดูเรียบง่ายแต่ในใจของนารากลับรู้สึกอุ่นวาบอย่างบอกไม่ถูก

        ในวันถัดมาทีมงานได้รับมอบหมายให้ทดสอบระบบสำคัญที่ต้องใช้ความร่วมมือจากทุกฝ่ายอชิระและนาราต้องทำงานร่วมกันใกล้ชิดมากขึ้น เพราะระบบนี้เป็นส่วนสำคัญของโปรเจกต์

         โอเคค่ะฉันจะดูแลส่วนนี้ คุณช่วยตรวจสอบค่าด้านนั้นได้ไหมคะ?  นาราพูดขณะชี้ไปที่จอแสดงผล

         ได้  เขาตอบสั้นๆ ก่อนเดินไปทำตาม

        ทั้งสองทำงานกันอย่างเคร่งเครียดแต่บรรยากาศกลับมีความสบายใจแปลกๆ ทุกครั้งที่พวกเขาพูดคุยหรือขอความช่วยเหลือกัน

        ในช่วงหนึ่งที่นาราต้องเลื่อนตัวไปดูค่าที่อีกฝั่งเธอเกือบจะสะดุดสายไฟที่พื้น

         ระวัง! อชิระคว้าตัวเธอไว้ทันก่อนที่เธอจะเสียหลัก

         โอ๊ะ!ขอบคุณค่ะ  เธอพูดพร้อมหัวเราะแห้งๆ

         คุณต้องระวังมากกว่านี้ เขาตำหนิ แต่แววตาของเขากลับมีความอ่อนโยน

        หลังจากการทดสอบเสร็จสิ้นทั้งทีมถอนหายใจด้วยความโล่งอก นารานั่งลงที่โต๊ะของเธอ พลางเริ่มจดบันทึกผลลัพธ์

        อชิระเดินเข้ามายืนข้างๆมองเธอทำงานเงียบๆ

         คุณทำได้ดี เขาพูดเบาๆ

        เธอเงยหน้ามองเขา นี่คุณชมฉันอีกแล้วเหรอคะ?

         ผมพูดความจริง

        เธอยิ้ม  ฉันเริ่มชินกับคำชมของคุณแล้วนะคะ

         งั้นก็อย่าทำให้ผมต้องหยุดชม

        คำพูดนั้นทำให้นาราหน้าแดงเธอก้มลงจดงานต่อเพื่อซ่อนความรู้สึก

        ในช่วงเย็นขณะที่นาราเก็บของเตรียมกลับบ้าน เธอเดินไปที่ลิฟต์พร้อมกับอชิระ

         คุณกลับพร้อมกันกับฉันเหรอคะ?

         วันนี้ผมไม่อยากอยู่ดึก

         แปลกจังปกติคุณจะอยู่ทำงานจนดึกทุกวัน

        เขาหันมามองเธอ บางครั้งการกลับบ้านเร็วก็สำคัญ

        นาราหัวเราะเบาๆ คุณเริ่มพูดอะไรที่ฉันไม่คุ้นเลยนะคะ

        เมื่อถึงลิฟต์ทั้งสองยืนเงียบกันชั่วครู่ ก่อนที่นาราจะพูดขึ้น

         คุณคิดว่าความสัมพันธ์ในที่ทำงานเป็นเรื่องยุ่งยากไหมคะ?

        อชิระหันมามองเธอทันที ทำไมถามแบบนั้น?

         แค่สงสัยน่ะค่ะฉันเคยได้ยินคนบอกว่ามันไม่ควรเกิดขึ้น เพราะมันทำให้การทำงานซับซ้อน

        เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ  มันยุ่งยากถ้าคุณปล่อยให้มันเป็น

         งั้นถ้าเกิดขึ้นจริงคุณจะจัดการยังไงคะ?

         ผมยังไม่มีคำตอบ

        คำตอบของเขาทำให้นารานิ่งไปเธอเริ่มตั้งคำถามกับความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น

        เมื่อถึงหน้าตึกทั้งสองเดินแยกกัน นารายืนมองเขาที่กำลังเดินไปทางรถของเขา

        ในใจของเธอเริ่มชัดเจนขึ้นว่าความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้นี้อาจกำลังเปลี่ยนแปลงบางสิ่งในชีวิตของเธอ

        ในขณะเดียวกันอชิระที่นั่งอยู่ในรถกลับคิดถึงคำถามของเธอเขาเริ่มรู้ตัวว่าคำถามนั้นไม่ได้มีคำตอบง่ายๆและตัวเขาเองก็อาจหลีกเลี่ยงความรู้สึกนี้ไม่ได้อีกต่อไป