[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย

บทที่ 47 ราชินีจอเงินแอบแต่งงานมีลูก

ไม่มีใครเข้าไปห้ามได้ พวกเขาล้วนเป็นผู้มีอำนาจ แล้วยังจะต้องกลัวใครอีก หากมีเด็กน้อยวัยนี้อยู่ที่บ้าน คนเหล่านี้ก็เป็นคนแวดวงชั้นสูงทั้งนั้น แต่ไม่ว่าจะเป็นใครพวกเขาก็ไม่กลัว

เด็กคนนี้รบกวนอารมณ์ของพวกเขาจริง ๆ ลงโทษนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป แม้ว่าเขาจะตกใจหรือบาดเจ็บ แต่แล้วใครจะกล้ามาถึงหน้าประตูบ้านของเขา

……

เหม็นมาก ซิงซิงสูดจมูกเล็ก ๆ ของเธอกับกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์นี้เลย ทุกคนที่นี่มีกลิ่นเหม็นเหลือจะทน มีเพียงมู่จือเท่านั้นที่ทำให้เธอรู้สึกใกล้ชิด

ซิงซิงจับมือของมู่จือ ร่างกายของมู่จือเกร็งไปหมดแล้ว แต่สัมผัสที่อบอุ่นและนุ่มนวลที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เธอแทบจะสะดุ้ง

เธอมองลงไปก็เห็นเด็กน้อยมองตนเองอยู่ ดวงตาใสแดงระเรื่อฉายชัดทั้งยังมั่นคง

“พี่สาวไม่ต้องกลัวนะ ซิงซิงจะปกป้องพี่เอง”

ในขณะที่พูด โจวเฉียงก็เดินไปหามู่จือแล้วผลักมู่จือออกไป แต่คาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่ขยับสักนิด

โจวเฉียงไม่ทันคิดว่าทำไมมู่จือที่ดูผอมเพรียวกลับไม่ขยับเขยื้อนเลย แต่นั่นกลับทำให้เขาโกรธมากขึ้น เขาเดินผ่านมู่จือไปกระชากตัวซิงซิง

มู่จือตกใจจนไม่ทันได้ตอบโต้อะไร

ซิงซิงพลันถูกยกขึ้นมา เด็กน้อยกรีดร้องก่อนจะกัดนิ้วของโจวเฉียงเข้าอย่างจัง!

“แม่งเอ๊ย!”

โจวเฉียงปล่อยมือ ร่างกายของซิงซิงล้มลงกระแทกพื้น มู่จือดึงเธอขึ้นมาและป้องกันไม่ให้เธอล้ม รอยฟันเล็ก ๆ ปรากฏบนมือของโจวเฉียง ซึ่งมันค่อนข้างลึก

“อะไรวะเนี่ย!” ชายขี้เมาโมโหมาก เขาหันไปทางซิงซิงที่อยู่ตรงหน้า ก่อนคว้าเก้าอี้ข้าง ๆ ขึ้นมา!

เขาเกือบจะเสียสติไปแล้ว ยกเก้าอี้ขึ้นสูงและจะทุบมันลงอย่างแรงในวินาทีถัดมา

รูม่านตาของมู่จือขยายออกเล็กน้อย เธอก้าวไปข้างหน้าเพื่อกันซิงซิงไว้ แผ่นหลังของมู่จือแข็งเกร็ง เธอไม่ได้รับความเจ็บปวดที่คาดไว้ กลับกลายเป็นอีกฝ่ายที่ร้องเสียงหลงเหมือนหมูถูกเฉือดซะเอง

“อ๊ากกก ใครวะ!”

คนที่เหลือต่างก็ยืนขึ้นจ้องมองไปที่ประตูด้วยดวงตาเบิกกว้าง

ใครกันน่ะ?

พวกเขาอยู่ห้อง VIP ของคนแวดวงคนดัง ทำไมถึงยังมีคนเข้ามาได้อีก

โจวเฉียงรู้เพียงว่าข้อมือของเขาเหมือนถูกคีมเหล็กขนาดใหญ่บีบเอาไว้ รู้สึกเหมือนกระดูกกำลังจะหัก เจ็บจนแทบทนไม่ไหว

เก้าอี้ในมือของเขาถูกแย่งไป ทำให้เขาเห็นชัดเจนว่ามีชายแปลกหน้ามาปรากฏตัวตรงหน้า ชายร่างสูงสวมหมวกกันน็อก มองไม่เห็นใบหน้า แต่สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกทั่วทั้งร่าง

“แม่งเอ๊ย ปล่อยสิว่ะ! รปภ. รปภ.!” โจวเฉียงร้องด้วยความเจ็บปวด

ในที่สุดชายคนนั้นก็ปล่อยมือ โจวเฉียงพลันทรุดลงกับพื้นแล้วโวยวายเสียงดัง แต่ซิงซิงกลับลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ!

“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่!” เสียงของเด็กน้อยดูตื่นเต้น!

ซิงซิงจำได้ว่าใครคือคนที่เข้ามาจึงรีบวิ่งไปหาเขา!

พี่ชายของฉันคือซูเปอร์แมน!

มู่จือยืดตัวขึ้น ดวงตาเรี่ยวยาวจ้องมองอีกฝ่าย

ชายคนนั้นถอดหมวกกันน็อกออก เผยให้เห็นใบหน้าที่พวกเขาทุกคนคุ้นเคย

“ฉันจะพาเด็กน้อยของฉันกลับ”

เสียงของอินเสินเย็นชาพอ ๆ กับการแสดงออกของเขา

เขาดึงซิงซิงที่เกาะขาเขาแน่นคล้ายโคอาล่าออกอย่างชำนาญ แล้วอุ้มเจ้าตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนของตนเอง เดิมทีเขาอยากจะตีก้นเล็ก ๆ ของเจ้าตัวซนแรง ๆ สักที แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้ทำในเวลานี้

“ประธานอิน?” ผู้กำกับซ่งเป็นคนแรกที่ตอบสนอง

ในเวลาเดียวกัน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนก็รีบเข้ามา ผู้คนที่เข้ามาร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำโบกมือให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยออกไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่

“ไม่เป็นไร มันเป็นแค่ความเข้าใจผิดเล็กน้อยเท่านั้น”

“ประธานอิน ทำไมคุณถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?”

“นี่เป็นเด็กน้อยของคุณเหรอ ทำไมถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย ไม่แปลกใจเลยที่เธอสวยมาก”

“ประธานอินนั่งลงเถอะ เดี๋ยวฉันดื่มให้คุณสักแก้ว”

ทุกคนต่างปรับตัวไปตามสถานการณ์ และไม่ได้สนใจโจวเฉียงที่ยังคงร้องโอดครวญอยู่บนพื้น ทุกคนรู้ดีว่าอินเสินกำลังวางแผนที่จะเข้าสู่วงการบันเทิง บางทีเขาอาจจะเป็นนักลงทุนรายใหญ่ที่สุดในอนาคต

โจวเฉียงเป็นน้องชายของโจวเต๋อ และคอยช่วยจัดการเรื่องอุตสาหกรรมวงการบันเทิงให้โจวเต๋อในปัจจุบัน เพราะได้ยินข่าวว่าโจวเต๋อมีสุขภาพร่างกายไม่ค่อยดี และเขากำลังพบกับปัญหาบางอย่าง แม้ว่าตอนนี้จะดูดีขึ้นแล้ว แต่ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต

โจวเฉียงนั่งอยู่บนพื้น ข้อมือของเขาบวมแดง ใบหน้าก็ขึ้นสีเขียว

นังเด็กน้อยนี่เป็นเด็กบ้านประธานอินหรือ

ประธานอินมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่!?

อินเสินเพียงเหลือบมองทุกคนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เด็กน้อยของฉันวิ่งเล่นสร้างปัญหาให้ทุกคนแล้ว เด็กสามสี่ขวบก็ซนอย่างนี้แหละ ทุกคนอย่าถือสาเลยนะ”

“ไม่รบกวนแล้ว ไว้เจอกันใหม่”

หลังจากพูดจบ เขาก็หมุนกายเดินจากไป

ซิงซิงซบบนไหล่ของอินเสินและรีบเอื้อมมือไปหามู่จือ

“พี่สาว พี่สาวก็ไปด้วยกันเถอะ”

มู่จือตกตะลึง

เธอจะจากไปได้ยังไงกัน คนที่นี่ไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่ เว้นแต่อินเสินจะเอ่ยปาก แต่อินเสินจะมาออกตัวแทนได้ยังไง

เธอยิ้มเล็กน้อย “พี่สาวไม่ไป...”

ยังไม่ทันพูดจบ อินเสินก็พูดอย่างเย็นชา

“มู่จือ ตามมา”

เขาไม่ได้พูดเสียงดัง แต่เมื่อออกคำสั่งแล้วก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ

มู่จือกัดฟันทั้งยังรู้สึกแปลกใจ

อินเสินใจดีพอที่จะช่วยเหลือเธอตั้งแต่เมื่อไหร่

มู่จือแสดงรอยยิ้มที่สดใสงดงาม หันไปเผชิญหน้ากับผู้คนด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันแล้วพูดว่า

“ต้องขอโทษจริง ๆ ประธานอินเรียกฉันแล้ว ฉันคงต้องไปก่อน ไว้คราวหน้าฉันจะขอโทษทุกคนอีกครั้งนะคะ”

หลังจากพูดจบ ราวกับว่าเธอเพิ่งเห็นโจวเฉียงบนพื้น จึงแสร้งพูดขึ้นด้วยความตกใจ

“อ้าว ประธานโจว ทำไมคุณถึงไปนั่งอยู่ที่พื้นซะล่ะ ให้ฉันช่วยคุณ…”

โจวเฉียงผลักมู่จือออกไปด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ แต่เขาก็ไม่กล้าว่าอะไร

ซิงซิงซบลงบนไหล่ของอินเสิน เธอรู้สึกถึงความปลอดภัยและความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน จนกระทั่งอินเสินเดินอุ้มซิงซิงออกมาจากโรงแรม เด็กน้อยจึงตระหนักได้ถึงความน่ากลัว

หนึ่งคือหวาดกลัวคนชั่วพวกนั้นในตอนนี้ และอย่างที่สองคือกลัวพี่ใหญ่ที่แผ่ความกดดันออกมา

มู่จือตามอินเสินมา และเมื่อออกมาจากโรงแรม เธอก็มองเห็นแสงไฟกะพริบข้าง ๆ โรงแรม

เธอกำลังจะเตือนอินเสิน แต่อินเสินกลับเปิดปากพูดก่อน

เขาพูดกับซิงซิง “ยังกล้าวิ่งเล่นไปทั่วอีกไหม”

ซิงซิงประสานมือ ลดศีรษะลงและทำหน้ามุ่ย ยอมรับความผิดของตัวเอง “ไม่กล้าแล้ว...”

หลังจากพูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง โอบแขนรอบคอของอินเสินแล้วพูดด้วยรอยยิ้มอันแสนหวาน

“พี่ใหญ่คือซูเปอร์แมน เป็นซูเปอร์แมนที่ดีที่สุดในโลกเลย เจ๋งมาก เก่งมาก!”

เด็กน้อยชื่นชมจากใจ ดวงตากลมโตซึ่งแต่เดิมเป็นสีแดงด้วยความโกรธและความกลัว บัดนี้กลับเปล่งประกาย

ดวงตาสีนิลใสสะท้อนภาพของพี่ใหญ่

หัวใจของอินเสินอ่อนยวบ เขาลืมทุกสิ่งที่เขาเตรียมจะว่าทันที

เหอะ

เขากัดลิ้นเพื่อรักษาสีหน้าที่จริงจังเข้มงวด “กลับบ้านกันก่อน”