“ใช่เป็ผู้หญิงคนนึง” แทนรับ
ยังไงเขาก็ต้องให้ดอกเตอร์ดูวงจรปิดอยู่แล้ว
“ตอนที่เธอปิดประตูครั้งแรกประตูปิดสนิทหรือไม่” พีท
“ทำไมเหรอ” แทนถาม
“เพราะนั่นจะเป็ตัวบอกว่าการเปิดประตูมิติทำได้จากฝั่งไหน” พีท
“เื่นั้นผมบอกได้ เป็เพราะเธอคนนั้น ตอนที่เธอเปิดประตูมาครั้งแรกผมมองออกไปเห็นฝั่งของเธอ แต่พอเธอปิดประตูไปแล้วผมจึงรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่ฝั่งนี้แล้วเมื่อเธอเปิดประตูอีกครั้งผมจึงเดินออกไปจากห้องและตอนกลับมาที่เธอเป็คนเปิดประตูให้ผม” แทน
“เข้าใจแล้ว เธอคือกุญแจนี่เอง” พีทพยักหน้า
“มีรายละเอียดอื่นอีกมั้ย” พีทถามต่อ
“แปลนบ้านที่เธออยู่รวมไปถึงแหล่งน้ำ แทบจะเรียกได้ว่าเป็แปลนเดียวกัน ห้องโถงของบ้านเธอคือฮอลของที่นี่ ตำแหน่งห้องนอนและห้องทำงานของเธออยู่ตำแหน่งเดียวกันกับที่นี่ เธอมีศาลาริมน้ำ ที่เป็แม่น้ำแต่ที่นี่เป็ทะเลสาบ” แทนอธิบาย
“แล้วอาณาบริเวณเท่ากันหรือไม่” พีทถามต่อ
“ผมไม่ได้เดินไปทั่วบริเวณ แค่จะคุยให้รู้เื่ก็ค่อนข้างลำบาก” แทน
ใช่สิเจอหน้าทีก็ถีบแล้วก็โต้เถียงกันประหนึ่งศัตรูคู่อาฆาต
“แล้วคุณว่าข้อมูลเท่านี้เพียงพอสำหรับคุณหรือไม่” พีทถาม
“หึ” แทนหัวเราะ
“คุณก็รู้ว่ามันไม่พอ"แทน
“คุณ้าเจอเธออีก?” คำถามดีแสกหน้าเลย
“ใช่” กล้าถามก็กล้าตอบ
“คุณรู้มั้ยว่าผลที่จะตามมาจากการเปิดการเชื่อมมิติเป็ยังไง” พีทถาม
“คุณมีวิธีให้ผลกระทบน้อยที่สุดมั้ย” แทน
พีทกำลังชั่งใจว่าจะบอกเขาเื่นี้หรือไม่ และในที่สุด
“มิติที่เหลื่อมกันมันเคยเกิดขึ้นมาแล้วเมื่อ 25ปีที่แล้ว” แทนฟังอย่างอดทน
"ตอนนั้นทำให้เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ คุณอาจจะยังเด็กเกินไป” พีท
ถึงแม้ข่าวจะเก่าแต่เป็ข่าวดังเพราะเป็ผลกระทบต่อทั้งโลก
“แต่นั้นไม่ใช่เพราะเปลือกโลกเคลื่อนตัวเหรอ” แทน
“นั่นเป็การออกข่าวอย่างเป็ทางการ” พีท
เพื่ออธิบายเหตุผลที่พอจะเข้าใจได้ จึงทำให้เกิดการวิจัยลับเกิดขึ้นั้แ่ 25 ปีที่แล้ว เื่นี้เหตุผลที่ทำให้เขารู้ก็ทำให้เขาบอกใครไม่ได้เช่นกัน
“ผมกำลังสร้างเครื่องมืออย่างหนึ่งเพื่อมองโลกอีกฝั่งหนึ่งโดยไม่กระทบกับวงมิติ” พีท
นั่นน่าสนใจมาก แต่เขาอยากรู้ด้วยว่าการเข้ามาของเธอสามารถคำนวณได้ด้วยหรือไม่ และการเข้ามาของเธอจะมีผลกระทบกับโลกทั้งสองใบนี้หรือไม่ แล้วเธอจะถูกทำร้ายหรือไม่
เพราะเขาเชื่อว่าไม่ใช่แค่สถาบันนี้ที่รู้เื่การเหลื่อมของมิติ และถ้าคนพวกนั้นรู้ว่าเธอสามารถเปิดประตูมิตินี้ได้จะเป็อย่างไร โชคดีที่ประตูอยู่ที่บ้านของเขาซึ่งมีระบบความเป็ส่วนตัวและการป้องกันขั้นสูง
ดังนั้นหากเขาไม่เปิดวาร์ปให้ดอกเตอร์เข้ามา ดอกเตอร์ถึงจะรู้พิกัดแต่ไม่สามารถหาจุดของการเหลื่อมมิติที่แท้จริงได้
“เื่นั้นเราต้องวางแผนและสังเกตการณ์ ถ้าหน้าต่างสำเร็จเราจะสามารถประเมินพฤติกรรมของฝั่งโน้นทั้งเื่ฤดูกาลและลักษณะทางกายภาพและภูมิศาสตร์ด้วย"พีท
“ถ้าคุณ้าทำงานกับผม ผมยินดีสนับสนุนคุณสร้างหน้าต่างมิติที่ว่า แต่เราต้องทำข้อตกลงกัน” แทน
“มีแร่และของบางอย่างที่ผมไม่สามารถหาเองได้ แต่คุณหาได้ไม่ยาก” พีทกล่าว
“แสดงว่าคุณตกลง” แทนถาม
พีทพยักหน้า แทนยื่นมือไปจับเพื่อแสดงความตกลงแต่พีทกลับไม่ยื่นมือออกมา
“ตกลง” แล้วยื่นกระดาษหนึ่งแผ่นให้เขา
แทนรับกระดาษแผ่นนั้นมา
“นั่นเป็รายการที่ต้องรบกวนคุณช่วยจัดหาให้” พีท
แทนมองรายการที่เขียนด้วยปากกา คนที่ทำงานด้านเทคโนโลยีกลับส่งของล้าสมัยอย่างกระดาษให้เขามันช่างดูขัดกันเกินไป
“มันไม่มี digital footprint น่ะ” เป็เื่ที่เข้าใจได้ พีทหันหลังเดินจากไปแล้วหันหลังกลับมา
“อย่าถือสาเื่ที่ผมไม่จับมือคุณเลยนะ ผมไม่ชอบการัักับมนุษย์น่ะ” พีท
แทนไม่ถือสาและไม่สนใจด้วย ตอนนี้เขามีความหวังในใจขึ้นบางอย่างแล้วใบหน้ายียวนของผู้หญิงหยาบคายคนนั้นก็ลอยขึ้นมาในสมองของเขา แต่ทำให้หัวใจของเขารู้สึกคันยิบๆ
กลับมาที่อีกมิติ รินมองหน้าพ่อ
“พ่อตื่นเต้นเกินไปนะ” ริน
ทุกคนหันมามองหน้าการัณ เขาเองก็ทำหน้าไม่ถูกเช่นกัน
จะเริ่มตรงไหน อย่างไร รินโตพอที่จะรับรู้แล้ว แล้วนรีล่ะ นี่มันเป็ครั้งแรกที่เจอลูกหลังจากแปดปี เขาไม่อยากเสียลูกไป
แต่กลับเป็ว่าเขาไม่รู้ว่าการบอกความจริงหรือไม่บอกความจริงกันแน่ที่จะถนอมใจลูกมากกว่ากัน
“ถ้าฉันเป็พ่อฉันก็ใแก จู่ๆ ลูกหลุดไปอยู่ที่ไหน แล้วมันเป็มิติคนละโลกนะ แกเข้าไปแล้วถ้าออกมาไม่ได้ล่ะ ขนาดฉันไม่ใช่พ่อแกฉันยังใเลย” เขตออกตัวแทนพ่อ
รินหันไปมองพ่อ เธอใช้คำว่าตื่นเต้น ไม่ได้ใช้คำว่าใ พ่อไม่ได้ใแต่ดูตื่นเต้นมากกว่าแต่ตอนนี้คงไม่เปิดโปงพ่อหรอก
“เดี๋ยว่บ่ายไปดูโรงงานฉันกันมั้ยแก” แป้งเปลี่ยนเื่
"เครื่องพิมพ์สามมิติขนาดใหญ่จะมาถึงวันนี้ จะได้ลองแอปใหม่ของอิซาด้วย” แป้งพยายามเปลี่ยนเื่พูด
“ไปดิ่” มะปรางตอบ อยากเห็นหุ่นต้นแบบของเพื่อน
“หุ่นยนต์เก็บผลไม้มันไม่ได้มีดาบหรือปืนเลเซอร์นะเว้ย” แป้งตอบ
“แล้วจดสิทธิบัตรยัง” เขตถาม
“กำลังดำเนินการอยู่ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ” แป้ง
เมื่อใช้คำว่าดำเนินการอยู่ทั้งหมดก็กลับมาทำหน้าเซ็งๆ อีกครั้ง อย่าที่รู้กัน การเดินเอกสารของประเทศสารขันธ์นี้มันช่าง….
“แล้วร้านริมทางแกเป็ไงบ้าง” มะปรางถาม
“ก็ดีนะ ต้องขอบคุณอีเจ้ที่ให้พี่ชมพูหาผู้จัดการร้านให้แต่ละสาขา ปัญหาเื่เ้าถิ่นเลยเคลียร์ได้ แล้วลุงผู้ว่าแกก็เคลียร์กับทางผู้ใหญ่ให้” รินตอบ
โชคดีที่เธอเป็ผู้สนับสนุนงานประจำปีและช่วยงานทางจังหวัดบ่อยครั้งจนทำให้สนิทกับคุณนายผู้ว่าแล้วเลยไปถึงท่านผู้ว่าด้วย
โชคดีที่จังหวัดที่เธออยู่ผู้ว่าเป็คนเข้มแข็งและเถรตรง เธอเลยยินดีสนับสนุนโครงการพัฒนาชุมชนที่ดี แล้วก็โชคดีที่นักการเมืองท้องถิ่นของที่นี่เป็คนทำงานตรงไปตรงมา เธอเลยไม่ค่อยเจอเื่ไร้สาระเท่าไหร่
“ตอนนี้มีกี่สาขาแล้ว” เขตุถาม
“ถ้าเอาแค่ในจังหวัดก็แปดร้านแล้ว” ริน
ร้านของเธอมักจะตั้งบริเวณริมทาง ที่ค่อนข้างเปลี่ยวติดกับโรงงานของบริษัทที่เธอทำกับเขต เพื่อให้ให้พนักงานสามารถหาของกินได้ง่าย
และเมื่อมีโรงงาน เศรษฐกิจในชุมชนนั้นๆ ก็จะดีขึ้น แต่ร้านของเธอไม่ได้มีเฉพาะใกล้กับโรงงาน แต่สร้างริมถนนด้วย
ทรัพย์สินของบริษัทของเธอกับเพื่อนๆ ที่รวมกันสร้างขึ้นมามีมากและกระจัดกระจายออกไปเพื่อไม่ให้ใครตามรอยได้ แผนการล้มช้างของพวกเขากำลังดำเนินการอย่างเงียบ บริษัท sme เล็กๆ หลายๆ บริษัทจดทะเบียนขึ้นอย่างกระจายตัว
ค่อยๆ ดึงส่วนแบ่งการตลาดเล็กๆ น้อยๆ ของบริษัทั์ใหญ่ออกแบบขนหน้าแข้งๆ ไม่ร่วง แต่พวกเขาค่อยๆ ทำ
ตอนนี้เท่าที่ทุกคนรู้คือรินมีร้านอาหารริมทาง และได้เงินจากการเทรดบิตคอยน์ และขายงานศิลปะออนไลน์ ดังนั้นขึ้นชื่อว่าเป็เนิร์ดที่หาเงินจากออนไลน์จึงไม่มีใครสงสัยว่าเธอเอาเงินมาจากไหน
“แล้วงานทางเหนือล่ะ” อิซาถาม
“ซื้อที่ไว้แล้วล่ะ ตอนนี้กำลังเตรียมปรับหน้าดินอยู่ ส่วนูเาหัวโล้นก็ปล่อยให้ป่าฟื้นฟูตัวเองไปก่อน” รินตอบ
ตอนนี้ที่ดินที่พวกเขากว้านซื้อไว้เพื่อทำเกษตรกรรมแนวใหม่ที่ใช้เทคโนโลยีในการควบคุมและใช้แรงงานคนมหาศาลกระจายตัวออกไปเกือบทุกภาคยกเว้นภาคใต้เพราะข้อขัดแย้งยังมีมากเกินไป
และพวกเขาพยายามจะมีเื่ให้น้อยที่สุด แผนการนี้เสี่ยงมากและไม่สามารถทำเล็กๆได้ การหาแบ็คอัพที่แข็งแกร่งก็เป็เื่ยาก แต่ถ้าไม่มีก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ การัณซึ่งเป็คนนอกยืนฟังอยู่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร
เพราะเขาได้ยินแค่ลูกสาวมีร้านอาหารริมทางเล็กๆ ในจังหวัดมีสาขาย่อย ส่วนโรงงานของเพื่อนลูก หรือการซื้อที่ดินของลูกเศรษฐีก็เป็เื่ธรรมดา
แต่ถ้าเขารู้ความในทั้งหมดเขาจะช็อกจนเป็ลมไปเลยหรือไม่ คนหนุ่มสาวเหล่านี้อายุยังไม่ถึงสามสิบสักคน คิดหาญกล้าล้มั์ใหญ่ที่คุมเศรษฐกิจของประเทศมาเกือบศตวรรษเด็กน้อยช่างไร้เดียงสา