เยว่ชิงเซียน (มาเฟีข้ามภพ) [จบแล้ว]

        หลังจากที่ทุกคนได้ยินเช่นนั้นต่างก็พากันตกใจกันยกใหญ่ ข้าจำต้องมานั้งอธิบายการทำพันธะสัญญาชีวิตคู่กับพี่หลงเทียนให้ทุกคนในครอบครัวเข้าใจ รวมถึงรายละเอียดเงื่อนไขในการทำสัญญาครั้งนี้อีกด้วย

      ส่วนเรื่องที่ทำไมถึงต้องเป็นสัญลักษณ์รูปมังกรดำนั้นอาจจะเป็นเพราะพวกเราทั้งสองมีมังกรทมิฬเป็นสัตว์อสูรในพันธะสัญญาเหมือนกันก็เป็นได้ หรืออาจจะเป็นเพราะมังกรดำหรือมังกรทมิฬมันเป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่งและทรงอำนาจ อีกทั้งมังกรยังเป็นสัญลักษณ์ของการมีชีวิตที่ยืนยาวแลรุ่งเรืองก็เป็นได้ใครจะรู้และเข้าใจได้ ในเมื่อมันเป็นไปแล้วก็ถือซะว่าได้รอยสักสวยๆที่น่าเกรงขามแล้วกัน....

       ในช่วงที่ข้าอธิบายเรื่องต่างๆนั้นข้าก็แอบเห็นพี่หลงเทียนยิ้มมุมปากเหมือนแสดงให้รู้ว่าตนเองเป็นฝ่ายชนะและมีความสุขยิ่งผิดกับบุรุษทั้งสามของสกุลเยว่ที่หายใจฟึดฟัดตลอดเวลา แต่ก็ไม่ได้กล่าวคัดค้านอะไร? ข้าก็พอเข้าใจพวกท่านนะที่ถึงแม้จะขัดใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ และพอข้ากล่าวถึงการที่ต้องแต่งข้าคนเดียวเป็นชายาและห้ามมีสตรีอื่นหากผิดคำสัญญาทุกอย่างจะสิ้นสุดลง ทุกคนต่างก็มีสีหน้าดีขึ้นแต่ก็ยังมีความกังวลนิดๆเกี่ยวกับบทลงโทษของคนที่ผิดสัญญาอยู่ดี....

"ข้าเข้าใจเเล้ว แต่ถ้าท่านทำให้เซียนเออร์เสียใจและผิดหวังถึงแม้ท่านจะมีอำนาจมากเพียงใดก็ตามหรือแม้แต่มีองค์ฮ่องเต้คอยหนุนหลังอยู่ ท่านอย่าคิดว่าคนสกุลเยว่จะเกรงกลัวหากวันใดท่านผิดคำสัญญาและคำสัตย์ที่ให้ไว้เมื่อวันนั้นมาถึง ข้าเยว่ฉางอี้จะไม่มีวันให้ท่านได้มีโอกาสร้องขอเป็นครั้งที่สอง และท่านจะไม่มีวันได้เจอเซียนเออร์อีกตลอดชั่วชีวิตของท่าน!"

"ข้าเข้าใจแล้ว! และมันจะไม่มีวันนั้นแน่นอน!"

"เอาหละหากพวกท่านเข้าใจกันแล้วข้าจะได้คุยกับพวกท่านเรื่องอื่นๆบ้าง...."ชิงเซียน

"มีเรื่องอะไรรึเซียนเออร์?"ชิงหลง

"ข้าจะไม่อยู่ที่นี่สักวันหรือสองวันเพราะข้าต้องไปจัดการเรื่องบางอย่างแต่ตอนนี้ข้ายังบอกอะไรไม่ได้มากไว้เรากับเมืองหลวงก่อน แต่พวกท่านไม่ต้องห่วงมันหาใช่เรื่องคอขาดบาดตายไม่..."ทุกคนต่างรู้แก่ใจว่าไม่มีใครทำอันตรายนางได้แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยูดีเพราะนางเป็นคนที่พวกเขารัก!

"เจ้าจะเดินทางเมื่อใดเซียนเออร์?" เหมยเซียนกล่าวถามออกไปด้วยความเป็นห่วง ด้วยตนเป็นมารดาย่อมรักและเป็นห่วงบุตรเป็นธรรมดาเพราะคงไม่มีพ่อแม่คนใดที่จะไม่รักและเป็นห่วงบุตรของตนเป็นแน่ นอกเสียจากคนผู้นั้นไร้ความคิดหรือจิตสำนึกของความเป็นคน!.....

"คืนนี้ยามจื่อ(23.00น.- 24.59น.) เจ้าค่ะท่านแม่ ท่านอย่าได้กังวลไปเลยลูกหาได้ไปผู้เดียวไม่เจ้าคะ..."

"ทำไมเจ้าต้องไปยามค่ำมืดเช่นนั้น?เซียนน้อยเจ้าเดินทางยามรุ่งมิได้รึ?"หลงเทียนอย่างนึกกังวล

"ข้าเข้าใจว่าทุกคนต่างพากันเป็นห่วงข้า แต่พวกท่านอย่าลืมว่าในสามแคว้นนี้หามีผู้ใดทำร้ายข้าได้ไม่และอีกเหตุผลนึงที่ข้าเลือกเดินทางตอนกลางคืนเพราะข้าจะใช้การเดินทางโดยให้ฮุ่ยหลงเปลี่ยนใช้ร่างมังกรในการเดินทางหากเดินทางตอนกลางวันอาจมีคนพบเห็นก็เป็นได้ และนั้นอาจนำปัญหามาสู่พวกเราอีกเพราะฉะนั้นข้าถึงเลือกเดินทางตอนกลางคืนเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าเถิดเซียนเออร์ หากแต่เจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆ อย่าได้ประมาทเป็นอันขาดถึงแม้เจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใดหากแต่ถ้าเจ้าประมาทอาจจะส่งผลให้เจ้ามีภัยได้...."ฉางอี้

"ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ แต่พวกท่านอยู่ทางนี้ก็อย่าได้ประมาทเช่นกันถึงแม้เราจะมีค่ายกลที่แข็งแกร่งแต่ข้าสัมผัสได้ว่าทางฝั่งนั้นก็มีผู้ที่แข็งแกร่งเช่นกัน และข้าคิดว่าอีกไม่นานฝั่งนั้นอาจจะบุกมาแน่นอน แต่พวกท่านจงระวังการศึกครั้งนี้หาได้เป็นศึกที่ทำการรบอย่างมีเกียรติเช่นบุรุษชาตินักรบไม่แต่มันจะมาเยี่ยงกองโจรที่พวกท่านต้องระวังคือ'น้ำ'ที่ทุกคนในค่ายใช้อาจมีสิ่งแปลกปลอมเช่น ยาพิษ! แต่ข้าจะให้ยาถอนพิษพวกท่านไว้เผื่อมันอาจจะเกิดขึ้นในระหว่างข้าไม่อยู่จะได้แก้ไขได้ทันการข้าจะไปเพียงไม่นานจะรีบกลับมาเจ้าค่ะ!"

"ทำไมเจ้าถึงคิดแบบนั้นหละเซียนเออร์?"ชิงเทียนที่เงียบฟังอยู่นานกล่าวด้วยความสงสัย?

"เพราะจากที่ข้าสังเกตุการมาสักระยะ ทางฝั่งนั้นไม่มีท่าทีจะบุกโจมตีพวกเราเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่ทางแคว้นต้าต่างก็พากันยกทัพมาเนินนานแล้วพวกท่านคงไม่รู้ว่าทางฝั่งนั้นมาเตรียมการที่ค่ายนานแล้วเพียงแต่รอฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเท่านั้นและถึงตอนนี้ฮ่องเต้แคว้นต้าก็เสด็จมาถึงที่ค่ายแล้วแต่ก็ยังไม่มีทีท่าจะทำอะไรเพียงเตรียมความพร้อมเท่านั้น แต่จริงๆแล้วฝั่งนั้นเริ่มทำสงครามกับเรานานแล้วโดยการส่งนักฆ่าเข้ามาทุกวันเพียงแค่ทางเราจัดการได้หมดพอทำไม่สำเร็จทางนั้นอาจเปลี่ยนแผนโดยการตัดกำลังของทางเราและการใช้ยาพิษนั้นคือตัวเลือกที่ดีที่สุดและง่ายที่สุด! และที่ข้าบอกว่ามาเยี่ยงกองโจรเพราะตอนนี้ฝั่งนั้นได้ทำการว่าจ้างโจรภูเขาให้ทำการปล้นขบวนสะเบียงอาหารของค่ายเราที่ทางเมืองหลวงจะส่งมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้!"ที่ข้ารู้เพราะทางฉินพึ่งรายงานผ่านลมปรานมาตอนที่ข้าอธิบายเรื่องต่างๆให้ทุกคนฟังอยู่ ข้าจึงรีบเตือนพวกเขาเสียก่อนจะสายเกินไป!

"ห๊ะ!!! เจ้าว่าอย่างไรนะ!"×5

"นี่เป็นความจริงใช่กรือไม่? หากที่เจ้ากล่าวมาเป็นจริง หากเราไม่ได้รับสะเบียงที่ส่งมาจากเมืองหลวงรอบนี้อาจทำให้พวกเราและทหารในค่ายอดตายก็เป็นได้เพราะสะเบียงที่มีอยู่คงไม่พอจนจบศึก และที่สำคัญก็คือไม่รู้มันจะจบเมื่อไหร่ในเมื่อมันยังเป็นเช่นนี้!"ฉางอี้

"แล้วทำไมพวกท่านไม่เริ่มก่อนหละเจ้าคะ?"

"เพราะว่าหากเราเริ่มก่อนสัญญาที่ตกลงกันไว้ก็จะเป็นอันสิ้นสุดและในสัญญาสงบศึกของทั้งสามแคว้นทำไว้คือ หากแคว้นใดเข้าทำการเปิดศึกสงครามก่อนและมีความเห็นชอบหรือมีส่วนเกี่ยวข้องของคนในราชวงศ์นั้นๆจะทำให้เมื่อทำสงครามพ้ายแพ้จะไม่มีการทำสัญญาสงบศึกอีกครั้งหรือแม้แต่จะเป็นเมืองขึ้นก็ไม่ได้และที่สำคัญหากแคว้นที่ทำการเปิดศึกอย่างเป็นทางการก่อนเกิดแพ้ขึ้นมา ทุกคนในราชวงศ์นั้นๆจะถูกประหารกันหมดไม่ว่าจะเด็ก สตรีหรือคนแก่! และถึงจะไม่มีส่วนรู้เห็นแต่ถ้าเป็นคนในราชวงศ์จะถูกสั่งประหารทันที!"ฉางอี้

"โหดร้ายจังเลยนะเจ้าคะ? แต่มันก็มีช่องว่างมากมายในสัญญานี้! หนึ่งเพราะถ้าหากทำการโดยไม่โจ่งแจ้งก็ไม่เป็นไร สองหากปฏิเสธว่าไม่รู้ไม่เห็นก็ไม่เป็นไร สามหากชนะก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแถมยังได้ในสิ่งที่ต้องการ สี่หากไม่ใช่คนในราชวงศ์ก็ฆ่าคนของอีกฝั่งได้ถือว่าไม่ผิด? อะไรกันนี้มันเป็นสัญญาที่โง่มาก! ใครเป็นคนคิดสัญญาฉบับนี้กัน? พวกเขาเอาส่วนไหนคิดกัน? การสงบศึกอะไรกันพวกนั้นมันไม่มีแต่แรกแล้ว! เพราะใครคิดที่จะทำสงครามก็ทำได้เลยและทุกอย่างในสัญญามันก็เป็นผลของการเป็นฝ่ายที่พ้ายแพ้สงครามที่ควรได้รับอยู่แล้ว! โง่! โง่ยิ่งนัก! ข้าหละอยากเห็นหน้าคนผู้นั้นจริงๆ! ถ้าเจอข้าจะบอกให้พวกเขาคนนั้นกินหญ้าแทนข้าวซะ!!"ชิงเซียนกล่าวออกมาตามความคิดของตัวเอง นางไม่ได้ดูคนรอบข้างตัวเองเลยที่ต่างพากันมีสีหน้าที่ตื่นตะลึงกับสิ่งที่นางพูดอีกทั้งดูเหมือนนางจะลืมไปว่าคนที่จะเป็นคนแสดงความคิดเห็นหรือความเห็นชอบในสัญญานี้ได้มีแต่ ฮ่องเต้ของทั้งสามแคว้นเท่านั้น!!

"คึก~~พรืดดดดดด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ"×2

"ท่านพ่อและพี่หลงเทียนหัวเราะอะไรกันรึเจ้าคะ? มันไม่ตลกหรอกนะเจ้าคะ! ไอ้สัญญาโง่ๆนั่นน่ะทำมาเพื่ออันใดโง่เง่าสิ้นดี!"ชิงเซียนหงุดหงิดเล็กน้อยที่ทั้งสองต่างพากันหัวเราะในความคิดของตน!

"เปล่าๆ ที่พ่อขำหาใช่สิ่งที่เจ้าพูดไม่! แต่พ่อเห็นด้วยกับความคิดเห็นของเจ้าต่างหาก!ฮ่าๆๆๆ"

"ใช่! พี่ก็คิดเช่นนั้น! ช่างเป็นกลุ่มคนที่โง่เง่าจริงๆหึหึหึ..."

"ท่านพี่! ท่านด้วยชินอ๋องยังจะมาหัวเราะอีกพวกท่านก็รู้ว่าเป็นผู้ใด? หากมีคนได้ยินที่เซียนเออร์กล่าวจะไม่ถูกประหารยกตระกูลหรอกรึ! หึ! แล้วเจ้าด้วยเซียนเออร์ คนที่เจ้าอยากให้กินหญ้า เอ้ย ไม่ใช่อยากรู้นั้นก็คือฮ่องเต้ของทั้งสามแคว้น! เจ้าอย่าได้พูดให้ใครได้ยินหละถึงจะจริงอย่างที่เจ้าพูดก็เถอะ..." เหมยเซียนกล่าวดุสามี แล้วปรามชินอ๋องเล็กน้อยและหันไปพูดกับชิงเทียนด้วยเสียงติดดุเล็กน้อยแต่ยังไม่วายแอบเห็นด้วยเล็กน้อยนั้นก็เรียกเสียงหัวเราะของทุกคนได้ดี! 

"เจ้าค่ะ...ข้าจะไม่กล่าวเช่นนี้อีกเจ้าค่ะ แต่มันก็อดไม่ได้นิเจ้าคะ ความคิดเห็นแบบโง่ๆแบบนี้ทำกันได้ยังไงสู้ไม่ทำเลยดีกว่า!...."

"เซียนเออร์!!! ยังจะพูดอีก!"

"ข้าขอโทษเจ้าค่ะท่านแม่!!!!"

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ"×7

       ชิงเซียนเห็นทุกคนหัวเราะอย่างมีความสุขก็มีความสุขไปด้วย! นางอยากให้ความสุขนี้อยู่กับนางไปนานๆ

"เอ่อ....ท่านพ่อข้ามีความคิดอะไรดีๆออกแล้วในการทำศึกครั้งนี้? แต่ข้าต้องการอะไรจากท่าน ท่านพ่อจะยินดีหรือไม่และหากท่านพ่อตกลง ข้าจะจัดการกับศึกครั้งนี้ให้จบเร็วที่สุด! และไม่กระทบต่อสัญญาสงบศึกโง่ๆนั้นด้วยเจ้าค่ะ!"

" เจ้าต้องการอะไรเซียนเออร์ พ่อให้เจ้าได้ทุกอย่างถ้าเจ้าทำให้ศึกในครั้งนี้จบเร็วๆและเสียคนของเราน้อยที่สุดพ่อก็ยินดีทำ! แต่มันจะไม่อันตรายไปหน่อยรึหากเจ้าจัดการคนเดียว?"

"ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ มันจะไม่มีการเสียเลือดของทางฝั่งเราแน่นอน! และมันจะจบภายในไม่ถึงชั่วยามด้วยซ้ำอีกทั้งไม่มีใครรู้ด้วยว่าเป็นฝีมือของพวกเรา!...."

"หากเจ้าพูดแบบนั้นพ่อก็ตกลง! ว่าแต่เจ้าต้องการอะไรรึเซียนเออร์!"

"ข้าไม่ขออะไรมากหรอกเจ้าค่ะ ขอเพียงสองข้อเท่านั้น! หนึ่งท่านพ่อลาออกจากการเป็นแม่ทัพได้รึไม่เจ้าคะ?"ข้าพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนอายเหมือนกันนะเนี่ย!

"ฉ่าาาา....."ข้าเหมือนได้ยินอะไรมาจากทุกคนแต่พอมองดูหน้าจองแต่ละคน? ทำไมถึงหน้าแดง?เช่นนั้นล่ะ

"เอ่อ......เซียนเออร์เจ้าอย่าทำแบบนี้ที่ใดอีกนะ...." พี่หลงเทียนกล่าวพร้อมใบหน้าที่มีริ้วแดงจางๆแต่ใบหูท่านช่างแดงยิ่งนัก! ท่านเขิล?

"อ่าาา.....แล้วตกลงท่านพ่อจะรับเงื่อนไขนี้หรือไม่เจ้าคะ?"

"มันไม่ใช่ว่าพ่อไม่อยากลาออกแต่เพราะไอ้เจ้าฮ่องเต้บ้านั่นมันไม่ยอมน่ะสิ!ชิร์!"พูดแล้วอารมณ์เสีย

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะเพียงท่านพ่อตกลงส่วนฮ่องเต้นั้นข้าจะจัดการเอง! หึหึหึ!" ใครขวางความต้องการของข้าจะต้องเจอดี! ทุกคนต่างพากันขนลุกกับเสียงหัวเราะในลำคอของชิงเซียนและได้กล่าวอวยพรและไว้อาลัยล่วงหน้าให้แก่ฮ่องเต้แคว้นหยาง ขอให้ท่านโชคดี หวังว่าท่านคงไม่ไปขัดใจนางนะ!

"แล้วแต่เจ้าเลยพ่อยินดีที่จะลาออกเพราะพ่อก็อยากลาออกมานานแล้วติดแค่เจ้านั่นคนเดียว และอีกข้อหละเจ้าต้องการอะไร?"

"เจ้าก้อนแป้งเจ้าค่ะ! "

"ห๊ะ!!! เจ้าจะเอาก้อนแป้งไปทำอันใด? แล้วเจ้าก้อนแป้งที่เจ้าต้องการคือแป้งอะไร?"ฉางอี้กล่าวกับบุตรีเขาไม่เข้าใจว่านางจะเอาไปทำอะไร และอีกอย่างนางจะมาขอเขาทำไมในเมื่อนางไปหาเองก็ได้? หรือนางขี้เกียจ?  ผิดกับฝั่งเหมยเซียนตอนนี้นางหน้าแดงขึ้นเป็นริ้วๆเพราะนางเข้าใจในสิ่งที่บุตรีนางต้องการเป็นอย่างดี! 

"ท่านพ่อเจ้าค่ะ! หาใช่แป้งอะไรทั้งนั้น! เจ้าก้อนแป้งที่ข้าหมายถึงคือเจ้าตัวกลมๆขาวดั่งก้อนแป้ง น่ากอดน่าจับมาฟัดหนะเจ้าคะท่านเข้าใจหรือไม่! หรือถ้าไม่เข้าใจ? เอาง่ายๆข้าอยากได้น้อง! เด็กตัวน้อยๆหนะเจ้าค่ะ! ท่านเข้าใจหรือไม่!!เจ้าคะ!"ข้าตอบด้วยความหงุดหงิด! ท่านพ่อท่านช่างซื่อบื้อไม่เลือกเวลายิ่งนัก!!

"เอ่อ....เซียนเออร์พ่อว่าพ่ออาจจะทำให้เจ้าไม่ได้?"

"ทำ-ไม-เจ้า-คะ!!"

"เอ่อ....คือพ่ออายุเยอะแล้วนี่ก็ปาเข้าไปสี่สิบแล้ว เวลาก็ไม่มี ไหนจะร่างกายอีกมีบุตรตอนนี้เขาจะไม่นินทาหรอกรึ? ดูหน้าพ่อสิถึงตอนนี้จะดูไม่แก่เหมือนแต่ก่อนแต่ภายในร่างกายพ่อและแม่ของเจ้าอาจจะไม่เหมาะแก่การมีบุตรก็ได้อีกอย่างหลังจากแม่เจ้าคลอดเจ้ามาร่างกายของนางก็ไม่พร้อมที่จะมีบุตรอีกเพราะเคยมีแต่แม่เจ้าก็แท้งหาใช่พ่อไม่อยากมีไม่!"ฉางอี้กล่าวอย่างอ่อนใจเพราะตนก็เคยพยายามแล้ว!

"นั้นหาใช่ปัญหา? ถ้าข้าบอกว่าอยากได้เจ้าก้อนแป้งข้าต้องได้! หรือ......ท่านจะให้ข้ามีเอง?"

"ไม่ได้!!!×4/ได้สิข้าพร้อม!!!"ทุกคนกล่าวพร้อมกันโดยทางครอบครัวชิงเซียนกล่าวปฏิเสธทันที ส่วนชินอ๋องตอบรับอย่างหน้าชื่นตาบาน ส่วนสัตว์อสูรทั้งสามต่างนั่งฟังทำตัวเหมือนตัวประกอบฉากเท่านั้น!

"ถ้าไม่ท่านต้องมีให้ข้า! ส่วนพี่หลงเทียนใครบอกจะมีกับท่าน! หึ!"

"ถ้าเจ้าไม่มีกับข้าแล้วเจ้าจะมีกับใคร? หึหึ"

"เชอะ!!"

"ท่านไม่ต้องตอบข้าแล้ว เอาเป็นว่าท่านตกลงแล้วเช่นนั้นก็......พรึบ!!"ข้าสบัดมือหนึ่งครั้งจากนั้นก็มีเม็ดยาลอยเข้าไปในปากของท่านพ่อและท่านแม่ทันทีแล้วมันก็ลื่นลงคอไปเลย?

"เซียนเออร์! เจ้าเอาอะไรให้ท่านพ่อท่านแม่กิน?"ชิงเทียนที่มองเหตุการณ์อยู่ตลอดกล่าวออกมาด้วยความตกใจทั้งความเร็วที่นางใช้อีก!

"มันเป็นโอสถที่ข้าปรุงขึ้นเอง มันมีผลทำให้ร่างกายคืนสู่ความอ่อนเยาว์และส่งผลต่อร่างกายภายในอีกด้วย! มันจะช่วยทำให้ทุกอย่างภายในและภายนอกร่างกายย้อนกลับไปสิบปี! เท่านี้พวกท่านก็สามารถมีเจ้าก้อนแป้งให้ข้าได้แล้วเจ้าค่ะ! แต่ตอนนี้พวกท่านดูดซับเม็ดยาก่อนนะเจ้าคะ ส่วนข้าจะไปเตรียมตัวเดินทางก่อน และเมื่อข้ากลับมาข้าจะจัดการทุกอย่างแน่นอนแต่ที่ตอนนี้ไม่ทำเพราะข้าต้องการดูว่ามีใครเป็นสายให้ทางฝั่งนั้นบ้าง เพราะการที่จะรู้ว่าสะเบียงจะมาถึงเมื่อใดนั้นพวกเขาจะต้องรู้ว่าทางเมืองหลวงส่งมาตอนไหน นั้นหมายถึงมีใส้ศึกในวังหลวงเพราะการขนส่งสะเบียงครั้งนี้เป็นความลับใช่ไหมเจ้าคะพี่หลงเทียน?"

"ใช่! แล้วเราจะต้องส่งคนไปช่วยหรือไม่?"หลงเทียนต้องลองถามความคิดเห็นของนางดูเพราะเขาไม่รู้ว่าไปตอนนี้ยังจะทันหรือไม่ และอีกอย่างเขาก็พึ่งรู้ว่าจะมีคนปล้นสะเบียงทั้งที่พวกเขาทำให้เหมือนขบวนสินค้าทั่วไปแท้ๆ

"พวกท่านไปตอนนี้ก็ไม่ทันหรอกเจ้าคะแต่พวกท่านไม่ต้องกังวลข้าได้ทำการส่งคนไปช่วยเหลือแล้วและพวกเขาจะคุ้มกันขบวนมาส่งถึงค่ายอย่างปลอดภัย!"

"ได้! ว่าแต่เจ้ามีคนช่วยตั้งแต่ตอนไหน? แล้วเจ้ารู้เรื่องทุกอย่างได้อย่างไร? ทั้งที่ข้าไม่เคยเห็นหรือจำสัมผัสได้เลยแม้แต่เงาของเจ้าก็ไม่มี?"

"ข้ามีเพียงแต่ท่านไม่เห็นและไม่ใช่ว่าไม่เห็นแล้วจะไม่มี ข้าไปหละ ทุกคนโปรดดูแลตัวเองด้วยเจ้าคะแล้วข้าจะรีบกลับมาจัดการเอง..."

     หลังจากนั้นข้าก็ออกไปจัดเตรียมการเดินทางและสั่งงานคนของข้า รอก่อนนะข้าจะรีบกลับมาแต่ตอนนี้ขอไปเจรจาหาช่องทางทำเงินก่อน! เงิน เงิน เงิน เงินจ๋ารอพี่ก่อนนะพี่กำลังจะไปหาแล้ววว!!