[ นิว ]
ผมลืมตาตื่นขึ้นมา รู้สึกปวดหัว มองไปรอบๆก็เห็นพี่ตี๋ นั่งอ่านอะไรอยู่ที่ข้างเตียงผม พอเขาเห็นผมขยับตัวเขาก็พูดขึ้น “ตื่นแล้วหรอ เป็ไงบ้าง” พอว่าจบก็เดินไปหยิบน้ำให้ผมดื่ม “ดีขึ้นแล้วครับ แล้วพี่มาได้ไงหรอครับ” ผมถามด้วยความสงสัย เพราะล่าสุดที่ผมจำได้ก็ตอนอยู่ที่ลานจอดรถที่ห้าง พอผมดื่มน้ำเสร็จๆจึงเอ่ยถาพี่ตี๋ว่า ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ครับ แล้วพี่มาได้ไง พี่ตี๋เล่าให้ฟังว่า ผมโดนมีนาทำร้าย แล้วยูริเพื่อนตัวดีของผมโทรไปต่อว่าพี่เขาที่ปล่อยให้แฟนเก่ามาทำร้ายผม ผมรับรู้ถึงความรู้สึกผิดของพี่เขา "พี่ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ ผมไม่เป็อะไรแล้ว" พี่เขาจ้องหน้าผมเหมือนจะดูว่าผมโอเคอย่างที่ผมพูดจริงมั้ย แต่ผมกลับรู้สึกหน้าร้อนผ่าว ใจเต้นแรง พี่เขาค่อยๆขยับมาใกล้ๆผมเรื่อย ๆ ตอนนี้ผมเหมือนใจจะหยุดเต้นแล้ว "พี่ว่าเราไม่ไหวหรอกหน้าแดงขนาดนี้ ให้พี่เรียกพยาบาลมั้ย" ผมได้แต่ขำในใจกูเขินโว้ยถึงหน้าแดง "ผมไม่ได้เป็อะไรจริงครับ โอเคดี" พอพี่เขาเห็นผมยิ้มได้ ก็เชื่อผม แต่ผมหน้าพี่เขาเหมือนมีอะไรในใจเหมือนอยากจะคุยอะไรสักอย่าง ผมเลยเอ่ยถามพี่เขาด้วยความสงสัย พี่เขาอ่ำๆอึ้งๆสักพักแล้วก็พูดมา "นิวย้ายมาอยู่คอนโดพี่ได้มั้ย พี่ไม่อยากให้มีนามาทำร้ายเราอีก"ผมคิดสักพักก็ตอบ "เขาคงไม่กล้าทำร้ายอีกแล้วล่ะครับ เขาน่าจะทำแค่ขู่ผม"พอพูดจบพี่เขาก็ตอบกลับด้วยท่าจริงจังมาก "เชื่อพี่นะว่ามีนาจะไม่หยุดแค่นี้ พี่รู้จักมีนาดี พี่ไม่สบายใจจริงที่จะปล่อยเราให้คนเดียว พี่คุยกับเพื่อนเราแล้วว่าจะไม่ให้เื่นี้เกิดขึ้นอีก ถ้าไม่โอเคที่จะย้ายไปอยู่กับพี่ พี่จะจ้างบอดี้การ์ดให้ นิวก็เลือกเอา" ผมเองไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไง คิดหนักอยู่เหมือนกัน การที่จะย้ายไปอยู่กับพี่เขาจะทำให้ พี่เขาอึดอัดมั้ย ถ้ามีบอดี้การ์ดมันจะวุ่นวายมั้ย ผมจะทำอะไรไปไหนก็ต้องมีคนตามติดเป็เงา มันจะอึดอัดน่าดูเหมือนกันแล้วผมเองก็ใกล้จะไปฝึกงานแล้ว ตอนนี้ผมรู้สึกกดดัน ไม่อยากเลือกอะไรสักทาง แต่คนตรงหน้า ก็มีท่าทางเป็ห่วง ได้ส่งสายตาให้ผมเลือกสักทาง "งั้นผมขอคิดก่อนนะครับว่าจะเอาอย่างไง ถ้าผมออกจากโรงพยาบาลแล้วจะให้คำตอบนะครับ" พี่เขาพยักหน้าเป็อันเข้าใจให้ผม "แต่มีเวลาแค่คืนเดียวเองนะครับ เพราะพรุ่งนี้หมอบอกออกจาโรงพยาบาลได้แล้ว" ผมไม่ได้แต่ตกปากรับคำไป
24:40 น.
ผมหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา เกือบห้าทุ่มแล้วผมได้แต่นอนคิดเื่ที่คุยกับพี่ตี๋วันนี้ั้แ่พี่เขากลับไป จนตอนนี้ผมเองนอนไม่หลับ จะเอาไงดี ผมเลยลองกดโทรหาไอ้ยูริ เพื่อปรึกษาว่าจะเอาอย่าไงดี
มันบอกให้ผมลองย้ายไปอยู่กับพี่เขาสักสองอาทิตย์ ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็กลับมาอยู่คอนโดแล้วกัน เพราะมันเองก็เป็ห่วงผมเหมือนกันถ้ามันไม่ติดว่าต้องทำวิจัยให้ผ่านภายในอาทิตย์นี้ มันก็จะมาอยู่เป็เพื่อนผมเหมือนกัน ผมองก็เขาใจเพราะวิจัยผมพึ่งจะผ่านไปไม่กี่วันนี้เอง พอผมคุยกับเพื่อนเสร็จก็หลับไปแบบไม่รู้ตัว ตื่นขึ้นมาอีกที ก็เกือบแปดโมงแล้ว ก็เห็นพี่ตี๋นั่งที่โซฟาอยู่ก่อนแล้ว สักพักคุณพยาบาลก็เข้ามาตรวจผมตามปกติ แล้วบอกผมทุก “อย่างปกติดีแล้วค่ะ สามารถกลับบ้านได้เลยค่ะ” “ขอบคุณครับ” ตอบรับคุณพยาบาลด้วยความดีใจ พี่ตี๋เอาเสื้อมาให้ผ้าเปลี่ยนแล้วจัดการค่ารักษาของผมจนเสร็จ แล้วขับรถมาส่งผมที่คอนโด ระหว่างทางเราก็คุยกันหลายเื่จนใกล้ถึงคอนโด พี่เขาก็ถามขึ้น “ตกลงตัดสินใจได้ยัง เื่ที่พี่ถามเมื่อวาน” หน้าพี่เขาดูลุ้นกลับคำตอบของมาก ผมเงียบสักพักก็ตอบ “ผมจะย้ายไปอยู่กับพี่ครับ แต่แค่สองอาทิตย์นะครับ” สีหน้าพี่เขาดีใจที่ผมจะไปอยู่ด้วย แต่ก็เหมือนสะดุดตรงที่ผมบอกแค่สองอาทิตย์ “ทำไมถึงอยู่แค่สองอาทิตย์ล่ะ” “เพราะเหลืออีกสองอาทิตย์ผมต้องไปฝึกงานแล้ว ไม่อยากรบกวนพี่เยอะครับ” พี่ตี๋ก็พยักหน้ารับรู้ พอถึงคอนโดพี่เขาก็พาผมไปเก็บของ ผมเอาไปเฉพาะของที่จำเป็ มันก็ไม่มากเท่าไรแค่สองกระเป๋าเดินทางเอง “ไหนบอกพี่ว่าไปอยู่สองอาทิตย์ เก็บของอย่างกับไปอยู่สองเดือนเลย” พอพี่แกพูดจบเราก็ขำกัน “ก็มันจำเป็นี้ครับ” ผมตอบพี่เขา แล้วเราก็ขนของขึ้นรถไปคอนโดพี่เขา ถึงห้องพี่ตี๋ก็ให้ผมนอนที่ผมเคยนอนครั้งนั้น ผมจัดข้าวของเสร็จ ก็ล่มตัวลงตัวกับเตียง แล้วผล็อยหลับ
1K
