ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        การเดินทางไปกับฉู่ลี่ข้างนอกในครั้งนี้ใช้เวลาเพียงสามวันเท่านั้น ทว่าภายในใจของนางกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างบอกไม่ถูก

        เมื่อเดินกลับเข้ามาในห้องโถงจวนองค์ชายหกแม่นมเสิ่นที่เห็นทั้งคู่ ก็รีบเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาต้อนรับ ใช้ให้บ่าวรับใช้มาช่วยรับกระเป๋าจากมือมู่อวิ๋นจิ่น

        “องค์ชายกับพระชายากลับมาแล้วหรือเจ้าคะ” แม่นมเสิ่นเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้ารับทักทายปราศรัยกับแม่นมเสิ่นครู่หนึ่ง ก่อนเดินกลับไปที่ห้องตนเองเพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย

        พอเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวแม่นมเสิ่นรายงานฉู่ลี่ว่า “องค์ชาย วันนี้ตอนเช้าคุณหนูฉินมาหาที่จวน เห็นว่าองค์ชายไม่อยู่จึงกลับไปดูจากท่าทางแล้วเหมือนจะมีธุระอยากพูดคุยกับองค์ชายเพคะ”

        “อืม” ฉู่ลี่ตอบรับเสียงเรียบ

        เมื่อได้ยินชื่อคุณหนูฉินเท้าของมู่อวิ๋นจิ่นก็พลันหยุดฝีเท้าลงด้วยความไม่พอใจ

        คุณหนูฉินผู้นี้ช่างมารังควานยิ่งกว่าวิญญาณร้ายเสียอีก

        มู่อวิ๋นจิ่นคิดไปคิดมาก็พลันได้สติขึ้นจนต้องยกมือขึ้นมานวดขมับพลางส่ายหน้าให้กับความคิดตนเอง “คุณหนูฉินนั่นมาหาฉู่ลี่ ย่อมไม่เกี่ยวข้องอะไรกับข้าทั้งนั้นข้าจะเป็นเดือดเป็นร้อนไปทำไมกัน”

        จากนั้นนางถอนหายใจเฮือกใหญ่และเดินกลับเรือนไป

        หลังจากมาถึงเรือนแล้วบ่าวใช้สองสามคนช่วยมู่อวิ๋นจิ่นเตรียมน้ำร้อนสำหรับอาบ นางจึงมานั่งรออยู่ที่เก้าอี้พร้อมกับควักตั๋วเงินใบนั้นที่ฉู่ลี่ให้ขึ้นมาเชยชมอย่างเป็นสุข

        “คุณหนู ดูท่าการไปเที่ยวครั้งนี้จะมีความสุขไม่น้อยนะเจ้าคะ” จื่อเซียงเดินมาเห็นตั๋วเงินในมือมู่อวิ๋นจิ่น

        “ถูกต้องแล้ว หลังจากข้าออกจากจวนองค์ชายหกไป ก็สามารถซื้อเรือนหลังใหญ่โตอยู่ได้อย่างสุขสบายแล้ว”มู่อวิ๋นจิ่นพูดไปบริหารคอไป

        จื่อเซียงเหมือนคิดอะไรขึ้นได้เลยนั่งยองๆ และกระซิบข้างหูมู่อวิ๋นจิ่นว่า “ช่วงสามวันมานี้ที่คุณหนูกับองค์ชายหกไม่อยู่ที่จวนคุณหนูฉินผู้นั้นมาที่จวนทุกวันเลยเจ้าค่ะ”

        “อีกอย่างตอนมาถึงทุกครั้งก็นั่งรออยู่ที่ห้องโถงเป็นเวลานาน พูดคุยปราศรัยกับแม่นมเสิ่นอย่างสนุกปากดูเหมือนแม่นมเสิ่นถูกตาต้องใจคุณหนูฉินเป็นพิเศษ และทุกครั้งที่มาก็มักคุยกันหนึ่งถึงสองชั่วยามเลยเจ้าค่ะ”

        มู่อวิ๋นจิ่นได้ฟังเรื่องราวก็เบะปากแต่ก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรทั้งนั้น “หากฉู่ลี่ไม่ว่าจะมาก็มาเถอะ”

        “คุณหนู…” ใบหน้าของจื่อเซียงเต็มไปด้วยความสงสัย “ถึงแม้คุณหนูกับองค์ชายหกจะไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่ต่อกัน แต่อย่างน้อยก็เป็นพระชายาหกอย่างถูกต้องสมบูรณ์อีกทั้งคนภายนอกต่างรับรู้ว่าคุณหนูกับองค์ชายเพิ่งแต่งงานกันมาไม่นาน หากคุณหนูฉินเข้ามาแย่งตำแหน่งพระชายาหกไปไม่รู้ว่าจะมีคนอีกเท่าไหร่ที่คอยหัวเราะเยาะสมน้ำหน้าเจ้าค่ะ”

        “สองคนนั้นเขารู้จักกันมาแต่เล็กแต่น้อย ทั้งยังเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกหากมีใจรักใคร่ต่อกัน คนที่เข้ามาแย่งคงเป็นข้าต่างหาก… หากข้าถอนตัวออกไป ทุกคนควรชื่นชมข้าถึงจะถูกต้อง!”มู่อวิ๋นจิ่นเชิดหน้าอย่างภาคภูมิ

        จื่อเซียงถึงกลับไปต่อไม่ถูกเมื่อได้ยินมู่อวิ๋นจิ่นสาธยายมายืดยาวเช่นแต่พอเห็นใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของมู่อวิ๋นจิ่น ในใจของจื่อเซียงกลับรู้สึกเสียดายแทนจับใจ

        …

        หลังจากที่มู่อวิ๋นจิ่นอาบน้ำชำระร่างกายเป็นที่เรียบร้อยแล้วนางบอกว่าอยากนอนพักผ่อน จื่อเซียงจึงขอตัวออกไปทำงานอื่น จากนั้นนางจึงหยิบคัมภีร์เฉวียนหลิงที่ซ่อนใต้หมอนขึ้นมาเปิดอ่าน

        มู่อวิ๋นจิ่นเปิดอ่านคัมภีร์ไปได้ไม่กี่หน้านางกลับตาลายขึ้นมา จึงอดคิดถึงคำพูดเมื่อสองสามวันของฉู่ลี่มิได้

        คิดได้ดังนั้นมู่อวิ๋นจิ่นจึงกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะนำคัมภีร์เฉวียนหลิงไปซ่อนไว้ที่ช่องลับภายในตู้เสื้อผ้า

        หลังจากที่มู่อวิ๋นจิ่นนอนพักผ่อนเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงยามโหย่วสือ[1]แล้ว

        “จื่อเซียง” มู่อวิ๋นจิ่นเรียกหา

        จื่อเซียงรีบผลักประตูเข้ามา“คุณหนูตื่นแล้ว จะรับอาหารเลยไหมเจ้าคะ?”

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้าเดินลงจากเตียงออกมาที่ประตูพลางปรายตามองห้องที่อยู่เยื้องด้านข้าง

        “ฉู่ลี่ไม่อยู่ที่จวนหรือ?” มู่อวิ๋นจิ่นเห็นประตูปิดสนิทจึงถามขึ้นอย่างสงสัย

        “ไม่อยู่เจ้าค่ะ หลังจากองค์ชายหกกลับมาได้ไม่เท่าไหร่ก็ออกจวนไป เห็นแม่นมเสิ่นเล่าว่าองค์ชายไปหาคุณหนูฉินเจ้าค่ะ”จื่อเซียงก้มหน้าเล่าด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

        มู่อวิ๋นจิ่นตอบรับด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้ายก่อนจะหันหลังกลับไปคว้าอาภรณ์คลุมตัวสีเรียบมาคลุมให้เรียบร้อย

        “คุณหนูจะออกข้างนอกหรือเจ้าคะ?” จื่อเซียงเอ่ยถามขึ้นอย่างใคร่รู้

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้า“ข้าจะออกไปข้างนอกเสียหน่อย เจ้ารออยู่ที่จวนแล้วกัน”

        “คุณหนู…”

        ยังไม่ทันที่จื่อเซียงจะพูดจบประโยคมู่อวิ๋นจิ่นกลับหายวับไปกับตาด้วยวิชาตัวเบา

        จื่อเซียงยกมือขึ้นขยี้ตาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า  คุณหนูบินได้?

        มู่อวิ๋นจิ่นเห็นมองไปยังซอยหนึ่งและเห็นว่ายังมีผู้คนเดินอย่างขวักไขว่ นางจึงเดินเข้าไปในซอยแห่งนั้น

        จากนั้นไม่นานมู่อวิ๋นจิ่นก็มายืนอยู่หน้าประตูซีจิ่นย่วน

        นางเดินข้ามประตูใหญ่เข้าไปด้านในก่อนจะมองซ้ายมองขวาและเห็นลูกค้าสองสามคนกำลังเลือกสิ่งของอยู่นานสองนาน สุดท้ายก็ส่ายหน้าเดินออกไป

        “เห้อ สงสัยของเหล่านี้ไร้วาสนาต่อพวกท่าน” ชายชราที่เปิดร้านถอนหายใจ หลังจากเห็นลูกค้าต่างเดินออกจากร้าน

        แค่เพียงแวบเดียวสายตาที่คอยสอดส่องของชายชราก็เห็นมู่อวิ๋นจิ่นเข้า “โอ้โห ยินดีต้อนรับพระชายาหกขอรับ”

        “ข้ามีเรื่องรบกวน จึงมาหาเจ้าต่างหาก” มู่อวิ๋นจิ่นเดินไปนั่งเก้าอี้ “แส้หางหงส์ของร้านเจ้าไม่เลวเลยใช้ได้คล่องไม้คล่องมือดี”

        มู่อวิ๋นจิ่นกล่าวจบก้มมองแส้หางหงส์ที่อยู่ในมืออย่างมีความสุข

        “มิทราบว่าพระชายาหกมีธุระเรื่องใดขอรับ” ชายชราหันมาโค้งคำนับ

        “ข้าอยากได้เรือนที่เมืองธารรัตติกรในอาณาจักรซีหยวน เมืองจางโจวและเมืองเซินเย้าเมืองละหลัง เรื่องเงินนั้นเจ้าเรียกมาได้เลย” มู่อวิ๋นจิ่นจ้องมองที่ชายชราเจ้าของร้านเบื้องหน้า

        ชายชราเจ้าของร้านขมวดคิ้วด้วยความสงสัย“พระชายาหก ที่นี่ขายเพียงอาวุธและของล้ำค่า ไม่ได้ขายที่ขายเรือนขอรับ”

        “ขายไม่ขายเรือนนั้นเจ้ารู้อยู่แก่ใจ ที่ซีจิ่นย่วนแห่งนี้ หากซื้ออาวุธและของล้ำค่านับว่ามีวาสนาแต่ไม่ใช่ทุกคนจะซื้อของเหล่านี้ได้ เจ้าเปิดร้านที่นี่มานานหลายปี หากรอให้คนมีวาสนาต่อของล้ำค่าเหล่านี้มาซื้อเกรงว่าคนที่ร่วมเปิดร้านของพวกเจ้าคงอดตายกันหมดไปแล้ว”

        “เหตุใดพระชายาหกคิดว่าที่นี่จะมีขายเรือนด้วยขอรับ?” ชายชราเจ้าของร้านมองด้วยแววตาใคร่รู้

        มู่อวิ๋นจิ่นยกขาขึ้นชันเล็กน้อย“ความรู้สึกน่ะ!”

        “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ความรู้สึกหรือขอรับ สงสัยซีจิ่นย่วนต้องมีจุดไหนเกิดความผิดพลาดจนพระชายาหกมองเห็นใช่หรือไม่ขอรับ”

        จากนั้นชายชราเจ้าของร้านเดินไปที่โต๊ะเก็บเงินเปิดลิ้นชักออกมา และหยิบกระดาษขึ้นมาเป็นตั้ง ๆ

        “เหล่านี้คือโฉนดที่ดิน พระชายาหกเลือกตามสบายขอรับ เพียงแต่ขอให้จำไว้เสียหน่อยอาวุธและของล้ำค่าที่นี่ขายให้เฉพาะคนมีวาสนาต่อกัน ส่วนขายที่ขายเรือนนั้นอาจต้องเป็นอีกราคานะขอรับ”

        “วางใจได้ ข้ามีเงินเหลือเฟืออยู่แล้ว” มู่อวิ๋นจิ่นพลิกเลือกดูโฉนดที่ดินทีละใบทีละใบพร้อมกับเปรียบเทียบอย่างละเอียดรอบคอบ

        ในที่สุดมู่อวิ๋นจิ่นก็สามารถเลือกเรือนในสามเมืองได้แล้ว โดยที่เรือนแต่ละหลังนั้นล้วนงดงามทั้งสิ้น

        “เอาสามหลังนี้แล้วกัน” มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ย

        ชายชราเจ้าของร้านรับโฉนดที่ดินจากมือของมู่อวิ๋นจิ่นพร้อมกับร้องด้วยความตกใจ “พระชายาหกสายตาเฉียบแหลม เรือนทั้งสามที่เลือกนั้นเป็นเรือนที่ราคาแพงที่สุดด้วยขอรับ”

        “ทั้งหมดเท่าไหร่?” มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ย ก่อนจะจ้องเขม็งไปยังชายชรา

        ชายชราเจ้าของร้านยักคิ้วหลิ่วตาทำทียกมือคำนวณไปมา ก่อนบอกราคาด้วยเสียงนิ่ง ๆ “หนึ่งหมื่นห้าพันตำลึงทองขอรับ”

        “ราคาไม่เบาเลย” มู่อวิ๋นจิ่นหันมองโฉนดที่ดิน ฉีกยิ้มอย่างกว้างขวาง “เจ้าต้องมั่นใจนะว่าเรือนที่เลือกมาทั้งสามหลังเหมือนดั่งที่เขียนบรรยายเอาไว้ทุกประการ มิฉะนั้นระวังข้าจะมาถล่มร้านของเจ้า!”

        “พระชายาหกวางใจได้ขอรับ กระผมมิกล้าหลอกลวงท่านหรอก สรุปแล้วเรือนทั้งสามหลังนี้ท่านเอาหมดเลยใช่ไหมขอรับ?” ชายชราเจ้าของร้านเอ่ยถามอย่างระวัง

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้ารับ“เอาหมดทั้งสามหลัง”

        “ใช่แล้ว เรื่องนี้ห้ามบอกให้คนอื่นรู้เด็ดขาด มีเพียงเจ้ากับข้ารู้เท่านั้นเข้าใจหรือไม่?” มู่อวิ๋นจิ่นกำชับกำชา

        ชายชราเจ้าของร้านพยักหน้างกๆ “กระผมทราบเป็นอย่างดีขอรับ”

        จากนั้นมู่อวิ๋นจิ่นควักตั๋วเงินหนึ่งใบจากแขนเสื้อยื่นให้เขา“นี่ตั๋วเงินหนึ่งหมื่นกว่า ๆ ตำลึงทอง”

        “พระชายาหกรอสักครู่ กระผมจะขอนำไปขึ้นเงินก่อนขอรับ” ชายชราเจ้าของร้านรับตั๋วเงินไปขึ้นเงินด้านข้าง

        มู่อวิ๋นจิ่นนั่งดูโฉนดที่ดินทั้งสามหลังอย่างมีความสุขก่อนที่นางกับฉู่ลี่จะยุติความสัมพันธ์ในฐานะสามีภรรยา นางต้องเตรียมการล่วงหน้าให้กับชีวิต

        หากมีเรือนทั้งสามหลังนี้ชีวิตของนางย่อมมีหลักประกัน อย่างน้อยก็ไม่ต้องร่อนเร่ไร้ที่ซุกหัวนอน

        มู่อวิ๋นจิ่นคิดไปคิดมารู้สึกว่าตัวนางนั้นเป็นคนรอบคอบที่เตรียมการล่วงหน้าได้เป็นอย่างดี

        ในระหว่างนั้นมู่อวิ๋นจิ่นก็คอยเหลือบมองชายชราเจ้าของร้านนั่งนับเงินทองหลังจากนำตั๋วไปขึ้นเงิน

        อันที่จริงนางไม่รู้หรอกว่าที่ร้านซีจิ่นย่วนแห่งนี้ขายที่อยู่อาศัย แต่เพราะครั้งก่อนที่ฉู่ลี่ซื้อแส้หางหงส์ให้นางเหลือบเห็นโฉนดที่ดินตอนชายชราเจ้าของร้านเปิดลิ้นชักออกมา

        ด้วยเหตุนี้จึงปะติดปะต่อจนมั่นใจว่าที่ร้านแห่งนี้ต้องสามารถซื้อบ้านซื้อเรือนได้

        หลังจากชายชรานับเงินเป็นที่เรียบร้อยก็นำเงินส่วนที่เกินมาคืนให้ “พระชายาหก นี่เป็นโฉนดที่ดินกับเงินที่เกินขอรับ”

        “อืม” มู่อวิ๋นจิ่นยื่นมือไปรับ และตรวจสอบว่าไม่มีปัญหา ก่อนหันหลังเดินออกประตูซีจิ่นย่วนไป

        เมื่อมู่อวิ๋นจิ่นเดินไปลับตาชายชราเจ้าของร้านก็พลันถอนหายใจเบา ๆ “ดูท่าคุณหนูฉินกลับมาแล้ว ตำแหน่งพระชายาหกอาจมีการสั่นคลอน”

        …

        หลังจากมู่อวิ๋นจิ่นกลับมาที่จวนองค์ชายหกท้องฟ้าก็มืดมิดลงแล้ว

        “อะไรกัน พระชายาออกไปข้างนอกตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ?” แม่นมเสิ่นร้องด้วยความตกใจ เมื่อเห็นมู่อวิ๋นจิ่นก้าวผ่านประตูเข้ามา

        มู่อวิ๋นจิ่นยิ้มกรุ้มกริ่ม“ข้าออกประตูหลังน่ะ”

        “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง” แม่นมเสิ่นพยักหน้าเข้าใจ “องค์ชายกับคุณหนูฉินกำลังทานอาหารเย็นที่ห้องอาหารพระชายาจะร่วมทานด้วยไหมเจ้าคะ?”

        “คุณหนูฉินมาแล้วหรือ?” มู่อวิ๋นจิ่นหยุดฝีเท้า หันมองไปทางห้องอาหาร

        “ใช่แล้วเจ้าค่ะ มาก่อนพระชายาประเดี๋ยวเดียว เวลานี้คงเพิ่งเริ่มทานเจ้าค่ะ”แม่นมเสิ่นเล่าด้วยความระวังที่สุด ด้วยกลัวมู่อวิ๋นจิ่นจะโมโหโกรธา

        “ช่างเหอะ ข้าเป็นคนรู้จักกาลเทศะ มิอยากไปรบกวนพวกเขาน่ะ” มู่อวิ๋นจิ่นเบะปากเดินไปอีกทาง

        เดินไปได้ไม่กี่ก้าวด้านหลังกลับมีเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยเรียกอย่างสนิทสนม “พี่สะใภ้อวิ๋นจิ่น กลับมาแล้วหรือ?”

        [1] ยามโหย่วสือ เทียบกับปัจจุบันเป็นเวลาประมาณ 17.00 - 19.00 น.