ผมไม่ได้เบียว แค่เป็นหนึ่งเดียวกับอนิเมะ (อ่านฟรีตลอดชีพ)

        วันเวลาได้ล่วงเลยผ่านไปนับตั้งแต่วันประกาศผล รด. นักเรียนโรงเรียนเบียวศาสตร์และเทคนิคบ้านท่อมักจะเขม่นหน้ากันและเกือบจะมีเรื่องกันหลายครั้ง แต่ดูเหมือนว่าไอ่เอ็มหัวหน้าของฝ่ายตรงข้ามได้ออกคำสั่งไว้ว่าห้ามมีเรื่องกันในค่ายด้วยเหตุผลบางอย่าง 

        “ไอ่เอ็ม! ไอ่พวกนั้นแม่งมองหน้าเราหลายรอบละนะxัส เปิดแม่งเลยดีมั้ย” 

        “กุบอกว่าไง ห้ามมีเรื่องในค่าย มึงจำไม่ได้ไง! แต่ไม่เป็นไร กุมีแผนดี ๆ ละ พวกมึงเตรียมตัวออกเดินทางได้เลย” 

        และภายในเย็นวันนั้น พวกเด็กเทคนิคบ้านท่อก็ได้บิดมอเตอร์ไซต์ท่อดังโขยงกันมาที่หน้าโรงเรียนเบียวศาตร์พร้อมกับอาวุธครบมือ ทว่า พอพวกมันมาถึง ก็ได้มีชายหนึ่งคนที่ไว้ผมทรงสกินเฮดยืนรออยู่หน้าโรงเรียนอยู่ก่อนแล้ว เหมือนกับว่าเขารู้อยู่แล้วว่าพวกมันจะมา ทันใดนั้นเอง ก็ได้มีนักเรียนชายหลาย 10 คนโผล่ออกมาซึ่งคาดว่าจะเป็นนักเรียนของชมรมมวยไทยเข้ามารุมล้อมพวกนั้นไว้ ก่อนที่ไม่กี่นาทีต่อมาพวกที่มาบุกจะโดนกระxืบจนสภาพไม่เหลือชิ้นดี

        “ยะ-อย่าทำอะไรพวกผมเลยนะพี่ พวกผมแค่มาเที่ยวเล่นเฉย ๆ น่ะ” เมื่อกี้ยังซ่าอยู่เลย ตอนนี้กลับยกมือไหว้ขอชีวิตซะงั้น 

        จากนั้นเคก็เดินออกมาและพูดกับพวกมัน “พวกแกไม่ต้องกลัวไป พวกเราไม่ทำอะไรแกหรอก แต่ว่าฝากไปบอกหัวหน้าพวกแกด้วยว่า มีปัญญาแค่นี้เองเหรอวะ ถ้าแน่จริงก็ส่งมาเยอะ ๆ มากันแค่นี้ยังไม่หายคันมือเลยว่ะ ฝากด้วยนะ” 

        “ดะ-ได้ครับ! เดี๋ยวพวกผมไปบอกให้!!” มันรีบยกมือไหว้และขับรถออกไปทันที 

        - ณ เทคนิคบ้านท่อ - 

        ทันทีที่เอ็มได้ยินคำท้าทายสุดจะหยามหน้ากันแบบนี้ก็เกิดปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที 

        “บอกทุกคนในวิลัย ตั้งแต่วันนี้ไปเตรียมอาวุธและกระจายกันออกไปกระxืบพวกมัน นี่คือคำสั่ง ใครไม่ทำตามเจอกู!” 

        และตั้งแต่วันนั้น วัยรุ่นเทคนิคที่แทบนับจำนวนไม่ได้ ก็ได้เกาะกลุ่มกระจายกันเข้าไปรังควานที่เขตของโรงเรียนเบียวศาสตร์ แต่ทว่า พวกที่บุกเข้าไปนั้นกลับถูกจัดการซะเละกลับมาทุกรายโดยคนที่เล่นงานพวกมันลักษณะรูปลักษณ์ไม่เหมือนกันสักคน

        “แม่งเอ้ย! xัส!! ตอนแรกนึกว่าจะไม่มีใครอยู่กะจะไปฟาดกระจกในโรงเรียนแม่งซะหน่อย จู่ ๆ ก็มีไอ่ขายาวกับเพื่อนของมันที่ไหนไม่รู้แม่งเข้ามาเxือก เล่นพวกกุยี่สิบกว่าคนซะยับ พวกกุก็เลยต้องถอยมาตั้งหลักก่อน” 

        “เหมือนกันว่ะxัส! แต่ของกุแม่งเป็นไอ่สกินเฮด กรามกุแทบหลุดไอ่เxี้ย กุพาไปสามสิบคนโดนแม่งคนเดียวเก็บไปยี่สิบกว่าคน ส่วนที่เหลือก็โดนลูกน้องมันเก็บเหมือนกัน กุก็เลยต้องถอยมาตั้งหลักเหมือนมึงนั่นแหละ” 

        “พวกมึงยังดี พวกกูนี่ไปเจอยักษ์มา ยักษ์ตัวเป็น ๆ กล้ามเป็นมัด ๆ ทั้งหัวหน้ายักษ์และลูกน้องยักษ์ แม่งจับมอไซต์กุเหวี่ยงเล่นเกือบพัง! เกือบหนีออกมาไม่ได้ไอ่xัสเอ้ย!” 

        จะไปเล่นเขาแต่โดนเขาเล่นกลับมาซะงั้น แต่ถึงแม้ว่าพวกมันจะโดนเล่นงานโดยคนที่ต่างกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกมันโดนฝากมาบอกเหมือนกัน 

        “เออใช่! แม่งฝากข้อความมาให้ไอ่เอ็มด้วย มันบอกว่า ตั้งใจเรียน รด. นะ เดี๋ยวโดนพ่อตีก้น มันบอกกุมาเงี้ย!” 

        “เออ ๆ มันก็บอกกูเหมือนกัน”” 

        “เออ กูก็ด้วย” 

        จากนั้นพวกเทคนิคบ้านท่อก็ส่งคนไปโรงเรียนเบียวศาตร์เรื่อย ๆ และก็มักจะเละกลับมาพร้อมกับโดนฝากข้อความแบบนี้ทุกราย จนมันได้กลายเป็นเรื่องฮือฮากันไปทั่ว จนในที่สุดมันก็ได้ไปเข้าหูของเอ็ม หัวหน้าใหญ่ของที่นั่น 

        “ใครบอกมึงมา...” 

        “ไอ่พวกโรงเรียนนั้นบอกมา” 

        “งั้นเหรอ... ออกไปได้ละ” 

        ทันทีที่ลูกน้องของมันเดินออกไป ไอ่เอ็มก็เหงื่อแตกพลั่กและหน้าซีดขึ้นมาทันที 

        มะ มะ มะ มันรู้ได้ไงวะ ขนาดเรื่องนี้เรายังไม่เคยบอกคนใกล้ตัวเราเลยแท้ ๆ ซวยแล้ว ถ้าเรื่องนี้แดงออกไปเราต้องแย่แน่!!

        เอ็มเหงื่อแตกตัวสั่นระริกพร้อมกับขบเล็บของตัวเองไปมาด้วยความกลัว จนกระทั่งมันได้ตัดสินใจว่า จะขอไปเจราจาสงบศึกด้วยตัวเอง เพื่อไม่ให้ความลับถูกแพร่งพรายออกไป ทั้งที่เป็นฝ่ายไปหาเรื่องเขาก่อนแท้ ๆ 

        ทันที่ที่ไอ่เอ็มและพรรคพวกมาถึงโรงเรียนเบียวศาสตร์ ก็ได้มีเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อกำลังยืนรออยู่แล้ว พวกมันลงจากรถและเดินเข้ามาด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ  

        “กะ-แก เป็นหัวหน้าใช่ไหม! เรามาเจรจากันเถอะ เรียกไอ่เxี้ยเตี้ยนั่นออกมาคุยด้วยก็ดิ-” 

        ตู้ม!!! 

        “ห้ามเรียกอาจารย์ว่าเตี้ย!” 

        หินปล่อยหมัดใส่ต้นไม้แถวนั้นเข้าอย่างแรงจนมันสั่นสะเทือนไปทั้งทั่วทั้งต้นพร้อมกับเปลือกไม้ที่กลายเป็นรอยรูปหมัดของเขา ขณะนั้นเอง ตูนก็ได้ออกมาพอดีพร้อมกับเพียงดาวที่อยู่ข้าง ๆ ความสวยของเพียงดาวทำให้พวกเทคนิคลืมจุดประสงค์ของตัวเองไปเลยว่าพวกมันมาที่นี่กันทำไม จากนั้นไม่นานไอ่เอ็มก็นึกขึ้นได้ว่าเรื่องที่เขาต้องทำมันสำคัญกว่าผู้หญิงตรงหน้า 

        “นี่เจ้าเตี้-!” พูดอะไรระวังด้วย ความตายกำลังจ้องมองอยู่ “นี่นายน่ะ เรามาคุยกันหน่อยไหม ฉันอยากจะสงบศึกน่ะ เรื่องในห้องน้ำที่ค่ายคราวนั้นฉันให้อภัยนายก็ได้นะ ถือว่าเราหายกัน” 

        ตูนไม่พูดอะไรและเดินตรงเข้ามา ส่วนเพียงดาวที่สังเกตเห็นว่ามีใบไม้ร่วงเต็มพื้นและต้นไม้เป็นรอยหมัดก็รู้ทันทีเลยว่าเป็นฝีมือของหินแน่ เธอจึงเดินเข้าไปบ่นจนทำให้หินกลายเป็นเด็กน้อยไปเลย 

        ทางด้านของตูน เขาเงยหน้ามองขึ้นมาที่ชายตรงหน้าพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา “ทำไมนายไม่ไปเรียนหนังสือหรือออกกำลังกายล่ะ ถ้าเรียน รด. ไม่ผ่านระวังจะโดนพ่อตีนะ~” 

        พวกลูกน้องที่ได้ยินต่างก็พากันซุบซิบว่าที่ตูนพูดออกมาเรื่องจริงหรือเรื่องแต่ง หัวหน้าใหญ่ของพวกเขากลัวโดนพ่อตีงั้นเหรอ? 

        “นะ นะ นายพูดอะไรของนาย ไม่เห็นจะรู้เรื่อง...” เอ็มยิ้มเจื่อน ๆ และพยายามเก็บอาการอย่างเต็มที่แล้วแต่มันก็ยังดูออกอยู่ดี 

        “เอางี้ละกัน ฉันไม่ค่อยมีเวลาว่างมากด้วย แกส่งลูกน้องเข้ามาและก็โดนกระxืบซะเละกลับไปตลอดเลยใช่ไหม ในฐานะหัวหน้าของพวกมัน แกต้องเป็นตัวแทน ถ้าแกชนะฉันได้ แกอยากจะทำอะไรกับโรงเรียนนี้ก็ทำไปเลย พวกฉันจะไม่ยุ่ง และจะไม่เผยแพร่ความลับของแกด้วย แต่ถ้าฉันชนะ เราต้องมาคุยกันหน่อย” 

        ไอ่เอ็มและลูกน้องที่ได้ยินแบบนั้นต่างก็มองหน้ากันไปมาก่อนที่จะพากันหัวเราะชอบใจ 

        “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ได้เลย! งั้นก็ดี! การใช้ความรุนแรงไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดแต่เป็นวิธีที่เร็วที่สุด! มาเลย ตรงไหนดีล่ะ!” 

        “หึ... ตามฉันมา” 

        จากนั้นตูนก็ได้เดินนำเอ็มและพรรคพวกออกไป ส่วนหินก็โดนเพียงดาวใช้ให้ไปเอาไม้กวาดมาเศษใบ้ไม้ที่เขาทำหล่นอยู่หน้าโรงเรียน 

        ไม่นานจากนั้น ตูนก็ได้เดินนำพวกมันมาที่โรงยิมแห่งหนึ่งที่เป็นที่สำหรับซ้อมกีฬาวอลเลย์บอล และในจังหวะที่กำลังเดินตามกันเข้าไปเงียบ ๆ ไอ่เอ็มก็เล่นทีเผลอปล่อยหมัดเข้าไปที่ร่างเล็กตรงหน้า ทว่าจังหวะนั้นตูนก็ได้หันหน้ามาพอดีและรับหมัดของอีกฝ่ายเข้าไปเต็ม ๆ พร้อมกับต่อยสวนกลับไปแบบทันควันจนเอ็มถึงกับเซถอยออกไป 

        “เล่นทีเผลอเหรอ...? ก็ถ้าเป็นพวกแกก็คงทำแบบนั้นอยู่แล้ว” 

        “แก..!!” 

        ตัวก็เล็กนิดเดียวแท้ ๆ ทำไมหมัดมันหนักจังวะ! 

        “ฉันน่ะรู้ความลับของแกนะ ว่าพ่อแกน่ะเป็นทหา-” 

        “หุบปาก!!!” 

        เอ็มกระโจนเข้าใส่เด็หนุ่มพร้อมกับปล่อยหมัดออกไปแบบไม่ยั้งมือ ทว่าตูนก็สามารถหลบและสวนกลับไปได้ตลอด พวกลูกน้องของเอ็มที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็ยืนมองและวิเคราะห์การต่อสู้กันอย่างกะผู้เชี่ยวชาญ

        “ไอ่เจ้าเตี้ยนั่นไม่ธรรมดาเลยแฮะ เมื่อกี้ตอนที่ไอ่เอ็มต่อยออกไปถึงจะโดนเข้าเต็ม ๆ ก็เถอะ แต้มันก็สวนกลับมาในเสี้ยววินาทีแถมยังไม่แสดงอาการเจ็บเลยอีกต่างหาก...” 

        “ไอ่xัส... สรุปมึงอยู่ข้างใครกันแน่วะ อย่าไปชมมันดิ ไอ่เอ็มน่ะถึกยิ่งกว่าคxายไทยอีกนะเว้ย มันไม่แพ้ไอ่เตี้ยนั่นหรอก กูเคยเห็นคนสิบคนรุมไอ่เอ็มคนเดียว แม่งเอาไอ่เอ็มไม่ลง มันหนังหนาจะตาย ตัวก็ใหญ่ด้วย แรงก็เยอะ” 

        ทว่าเจ้าตัวที่กำลังสู้อยู่กลางสนามกลับไม่คิดอย่างงั้น 

        พวกมึงช่วยเงียบ ๆ กันหน่อยได้มั้ยไอ่พวกเxี้ย!! อย่าอวยกุเยอะ ไอ่เตี้ยนี่มันไม่ธรรมดา 

        ตูนปล่อยหมัดที่เปี่ยมไปด้วยความแข็งแกร่งและความนุ่มนวลใส่ชายร่างใหญ่ตรงหน้าอย่างต่อเนื่องจนอีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้พักหายใจ 

        “อันที่จริง ฉันก็เคยเจอคนตัวใหญ่แบบนายมาก่อนนะ เป็นหัวหน้าแก๊งซิ่งน่ะ คนอ่านเขารู้ดีว่ามันน่ะโหดขนาดไหน ตอนนั้นน่ะฉันทำอะไรไม่ได้เลย ทว่าแกก็โผล่มาเป็นที่ซ้อมมือพอดีหลังจากที่ฉันไปพัฒนาฝีมือและร่างกายมา เอาเป็นว่าถ้าจบการต่อสู้นี้แล้วฉันจะมอบรางวัลให้แกหน่อยก็แล้วกัน” 

        พูดจบ ตูนก็ได้เร่งความเร็วขึ้นไปอีกจนอีกฝ่ายไม่สามารถทำอะไรได้เลย ขนาดยืนหายใจยังลำบาก 

        “เอาล่ะฉันจะจบแล้วนะ... หมัดสายน้ำทลายหิน!” (กาโร่ : ONE PUNCH MAN) 

        ท่วงท่าที่ดูนุ่มนวลลื่นไหลและสวยงามแต่แฝงไปด้วยความอันตรายและสามารถสร้างความเสียหายได้สูง กำลังถูกกระหน่ำแทงเข้าไปอย่างไม่ยั้งมือ จนสุดท้ายไอ่เอ็มก็หมดสติตาเหลือกกลางอากาศ เข่าทั้ง 2 ข้างทรุดไปกับพื้น คอพับลงไปบน-อก ร่างกายของมันไม่ตอบสนองอะไรอีกแล้ว ส่วนพวกลูกน้องที่เห็นแบบนั้นต่างก็วิ่งกระเจิงออกไปหน้าโรงเรียนและบิดรถหนีไป ส่วนหินก็กวาดใบไม้เสร็จพอดี 

        และจากนั้นไม่นาน เอ็มก็ได้สติฟื้นขึ้นมาก็พบกับตูนที่กำลังนั่งอ่านมังงะอยู่ข้าง ๆ  

        “อ่าวฟื้นแล้วเหรอ... งั้นก็มาคุยกันดีกว่าเรื่องความลับของแกน่ะ” ร่างเล็กปิดหนังสือและตั้งเป้าความสนใจมาที่เด็กหนุ่มร่างใหญ่ตรงหน้า “พ่อนายน่ะ เป็นทหารใช่ไหมล่ะ” 

        อีกฝ่ายพยักหน้าตอบ 

        “แล้วก็ดุมากเลยใช่ไหมล่ะ” 

        พยักหน้าอีกครั้ง 

        “ถ้าเรียน รด. ไม่จบจะโดนตีก้น โดนริบเงินค่าขนมทั้งหมด และจะโดนส่งกลับบ้านนอกใช่ไหมล่ะ” 

        “อืม...” 

        “ให้ฉันไปบอกพ่อแกไหมที่แกมาสร้างความวุ่นวายให้กับโรงเรียนคนอื่นแบบนี้เนี่ย แถมยังสูบบุหรี่ในค่าย มาเดินชนจนนมชมพูฉันหกกระจายอีก” 

        “ไม่!! อย่า! อย่าบอก! ผมไหว้ล่ะครับพี่ เดี๋ยวผมไปซื้อนมชมพูคืนให้! เดี๋ยวผมซื้อให้ 10 แก้วเลย!”” 

        เอ็มพยายามยื่นข้อเสนอ แต่ตูนก็ไม่สนใจเลยสักนิด

        “นั่นไม่ใช่ประเด็น ฉันจะให้โอกาสแก ฉันจะไม่บอกความลับของแกกับคนอื่นและจะไม่ฟ้องพ่อของแกด้วย ถ้าแกสามารถทำตามสิ่งที่ฉันบอกได้” 

        “อะไรครับพี่ บอกมาเลย ผมยอมทำหมดทุกอย่าง!” 

        “งั้นก็ดี เลิกเป็นอันธพาล เลิกสูบบุหรี่ เลิกขับรถท่อดัง เลิกสร้างวุ่นวาย ความเดือดร้อนให้กับคนอื่น และก็ตั้งใจเรียนซะ!” 

        “โอ้ ได้เลยครับลูกพี่ เดี๋ยวผมทำให้เล-” 

        “แต่เดี๋ยวก่อน ถ้าแบบนั้นมันจะง่ายไป แกต้องทำให้เด็กเทคนิคบ้านท่อทุกคนเป็นแบบที่ฉันบอกด้วยไม่ใช่แกคนเดียว ย้่ำว่าทุกคน และอย่าคิดจะเหลี่ยมเชียวล่ะ ถ้าฉันจับได้ว่าแกเล่นไม่ซื่อล่ะก็ โดนพ่อตีก้นแน่!” 

        ปฏิบัติการเปลี่ยนจากเด็กอันธพาลให้เป็นคนดีขึ้นก็เหมือนกับเปลี่ยนหน้าxีนเป็นหลังมือ ตูนสามารถจัดการไอ่หมอนี่ได้ซะอยู่หมัด การโจมตีของเขาสามารถสร้างความเสียหายให้กับคนที่มีร่างกายหนา ๆ ได้อย่างง่ายดาย? ทีนี้ใครจะมาหยุดเขาได้ หรือจู่ ๆ จะมีศัตรูที่เขาแพ้ทางโผล่มาอีก!!? โปรดติดตามตอนต่อไป