แวมไพร์พี่เลี้ยงเด็ก (มี E-Book)

        “นายท่าน เด็กๆ จากหอหงไถมีเรื่องชกต่อยกับเด็กในเมืองสือเจีย ข้าน้อยตั้งใจจะไปรับท่านยายเฉินไปเจรจากับทางนั้น แต่นางไม่อยู่ในเรือนคาดว่าคงจะอยู่กับเด็กๆ ภายในหอหงไถ ข้าน้อยขอเข้าไปตามนางด้านในได้หรือไม่ขอรับ” หวังหยวนละล่ำละลักกล่าว

        “ชกต่อย? ร้ายแรงถึงขั้นต้องมาตามคนไปเจรจาเชียวหรือหวังหยวน” ฉีฟ่งรีบถามกลับด้วยความเป็นห่วง

        “จะว่าแรงก็ไม่แรง แต่ฝ่ายนั้นหน้าตาปูดบวมไปหมดและมีแผลถลอกตามตัว ส่วนทางเราก็มีข้าวของเสียหายขอรับ นายท่านทหารที่เฝ้าประตูเมืองเลยแนะนำให้หาคนไปเจรจาชดใช้ค่าเสียหายกันไปจะได้หมดเรื่อง”

        ฉีฟ่งพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเองก็คิดเหมือนทหารหน้าประตูเมือง หากพวกตนจะแสร้งดุให้แล้วเลิกกันไปก็ทำได้ แต่หอหงไถเป็นสถานที่พิเศษซึ่งผู้คนเข้าใจผิดไปว่าทหารคอยคุ้มกันเด็กๆ อยู่ หากทำเช่นนั้นย่อมสร้างความแตกแยกไปกันใหญ่

        “เข้าไปเถิด รีบไปดูพวกเขาเสีย ตกใจกันแย่แล้วกระมัง”

        พอได้รับอนุญาตหวังหยวนก็รีบเข้าไปตามหาท่านยายเฉินด้านในทันที

        “ท่านอาหวัง! พวกพี่ชายกลับมาแล้วหรือขอรับ” หลินอีเห็นหวังหยวนก่อนใคร เขากับเด็กเล็กอีกหลายคนกำลังช่วยกันตัดต้นหญ้าไปเลี้ยงกระต่ายอยู่บริเวณรอบกำแพง

        “หลินอี พี่ขายพวกเจ้ามีเรื่องชกต่อยอยู่ในเมือง ข้ามาตามท่านยายเฉินให้ออกไปดูเสียหน่อย นางอยู่ไหนเล่า แล้วพี่สาวคนโตที่พวกเจ้าว่าอีกคน นางอยู่หรือไม่"

        “ท่านอาหวัง รอสักครู่ขอรับข้าไปตามพี่สาวก่อน” หลินอีได้ยินว่ากลุ่มพี่ชายเกิดเรื่องราวก็หน้าซีดเผือด วิ่งแจ้นไปหาเจียวจู นางเฉินกับฉู่หลิงออกไปช่วยกันหาหน่อไม้มาทำไส้ซาลาเปา ในหอหงไถจึงมีเจียวจูเป็นพี่สาวใหญ่ที่สุด 

        ครู่เดียวเจียวจูก็รู้เรื่องทั้งหมดจากปากของหวังหยวน นางเข้าไปในห้องพักของฉู่หลิงค้นหาเงินจะนำติดตัวเข้าไปในเมืองกับหวังหยวน แต่นางไม่รู้ว่าฉู่หลิงแยกเงินเก็บไว้อีกส่วน ที่วางอยู่ในหีบไม้ใบเล็กที่เด็กสาวหยิบไปทั้งหมดเป็นเงินส่วนน้อยที่เป็นรายได้จากการขายซาลาเปาของเมื่อวานเท่านั้น

        “เสี่ยวผิง เฉาหวาเจ้าสองคนไปกับข้า ตงเหม่ยเจ้ารอแจ้งข่าวให้พี่สาวหลิงหลิงอยู่ที่นี่ ข้าจะรีบกลับมาประตูเมืองใกล้จะปิดแล้วเรารอช้าไม่ได้” 

        หวังหยวนทีแรกก็เข้าใจว่าเด็กสาวนามเจียวจูผู้นี้คือเด็กที่โตที่สุดในหอหงไถแล้ว แต่เมื่อได้ยินว่าพวกเด็กๆ ยังมีพี่สาวอยู่อีกคนก็แปลกใจไม่น้อย แต่เวลานี้การรีบกลับไปหาเจียวจ้านเป็นเรื่องเร่งด่วน

        “หากพี่สาวอีกคนของเจ้ากลับมาก็ให้นางรอที่นี่เถิด หากนางคิดจะตามไปทีหลังก็คงไม่ทันเวลาประตูเมืองปิด บอกนางกับท่านยายเฉินว่าข้าจะรีบพาเด็กทุกคนกลับมาส่งเอง วางใจได้” หวังหยวนสั่งความกับตงเหม่ยและเด็กๆที่เหลืออีกครั้ง ก่อนจะพาเจียวจู เสี่ยวผิงและเฉาหวาขึ้นเกวียนจากไป

……….

        ร้านซาลาเปาสกุลหง เมืองสือเจีย

        “เด็กเลว!! พวกเจ้ามันไม่มีพ่อไม่มีแม่ก็เป็นเช่นนี้ รีบมาคุกเข่าขอโทษลูกข้าเสียเดี๋ยวนี้เลย!” นางผิงซื่อมารดาของหงเป่าซานเดือดดาลจัด เมื่อเห็นสภาพร่างกายของบุตรชายและสหายของเขา

        เจียวจ้านถูกหวังหยวนกำชับเอาไว้ว่าไม่ให้โต้ตอบ เขาทำได้เพียงยืนกางมือสองข้างออกปกป้องน้องชายทั้งสี่คนที่ตัวเล็กว่าตนเล็กน้อยเอาไว้อย่างแน่นหนา

        “ไปเชิญท่านหมอมาดูบาดแผลให้พวกเขาก่อนเป็นไร พวกท่านเป็นพยานให้เราด้วยเล่า ค่าหมอค่ายาเด็กพวกนี้ต้องชดใช้ให้พวกเราทั้งหมด” มารดาของเด็กขายอีกคนรีบร้องเตือนสองสามีภรรยาสกุลหงที่กำลังด่าทอเด็กชายทั้งห้าไม่หยุดปาก

        “ข้าส่งคนไปเชิญมาแล้ว นั่นไงท่านหมอมาแล้ว เร็วพาลูกเข้าไปข้างในก่อน” หงเหวินเถ้าแก่ร้านซาลาเปาสกุลหงรีบต้อนเด็กชายทั้งสามเข้าไปหลังร้าน

        “ทำผิดแล้วยังไม่สำนึก พวกเจ้าสมควรแล้วที่เกิดมาในสถานที่เช่นนั้น ข้าบอกให้มาคุกเข่าอย่างไรยังไม่รีบมาอีก” นางผิงซื่อยังคงด่าทอไม่ลดละ ไม่สนใจหันไปมองบุตรชายที่เดินเข้าไปด้านในกับท่านหมอชราเลยด้วยซ้ำ

        “ข้าบอกให้มานี่!” นางผิงซื่อด่าจนเหนื่อย เด็กชายทั้งห้าก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมทำให้นางบันดาลโทสะอย่างหนัก รุดไปกระชากแขนข้างหนึ่งของเจียวจ้านบังคับให้เขามาคุกเข่าที่หน้าร้านซาลาเปา

        “อย่ามายุ่งกับพวกเรา ท่านอาหวังหยวนกำลังไปตามท่านยายกับพี่สาวของเรามา บุตรชายของพวกท่านก็ผิดเช่นกัน เขารังแกพวกเราก่อน” เจียวจ้านฝืนร่างเอาไว้ เอ่ยปากโต้เถียงอย่างอดไม่ได้

        “เจ้ายังกล้าพูดว่าพวกเขารังแกเจ้าอีกหรือ? ดูสิพวกเจ้ามีกี่คน พวกเขามีกี่คน แล้วพวกเจ้าเสียหายสักนิดหรือไม่ มีแต่ลูกข้าที่ต้องมาเจ็บตัว” นางผิงซื่อกัดไม่ปล่อย ลากเจียวจ้านออกมายืนหน้าร้านจนได้และพยายามจะตีขาของเจียวจ้านเพื่อให้เขาคุกเข่าลงกับพื้น

        เด็กชายสี่คนที่เหลือเห็นพี่ชายใหญ่ของตนถูกรังแก พวกเขาก็ไม่นิ่งนอนใจวิ่งมาฉุดรั้งดึงร่างของเจียวจ้านเอาไว้เช่นกัน 

        “คิดจะสู้หรือ? มาพวกเจ้าไม่มีผู้ใดสั่งสอน ข้านี่ล่ะจะสั่งสอนเอง!” มืออีกข้างหนึ่งของนางผิงซื่อพยายามเอื้อมไปหยิบท่อนไม้ฟืนที่เตรียมไว้ใส่เตาอุ่นซาลาเปา 

        เห็นอีกฝ่ายมีท่อนไม้และยังง้างมือจะฟาดไปที่เจียวจ้าน เว่ยหลงตัวน้อยก็ถอยหลังไปเล็กน้อย แล้ววิ่งเอาศีรษะชนเข้าไปที่สตรีใจร้ายตรงหน้าอย่างจัง

        “โครม!!” 

        “กรี๊ด!! ร้อน! ช่วยข้าด้วยท่านพี่ เด็กพวกนี้จะฆ่าข้าแล้ว ช่วยด้วย"

        ร่างของนางผิงซื่อมารดาหงเป่าซานซวนเซไปกระแทกเข้ากับเตาไฟที่ตั้งไว้อุ่นซาลาเปาหน้าร้าน แม้ว่าไฟในเตาจะดับไปแล้ว แต่น้ำในกระทะใบโตก็ยังร้อนอยู่ อีกทั้งด้านบนยังมีซาลาเปาจำนวนมากที่ขายไม่ออกล้มลงมาทั้งเตา 

        “ฮูหยิน!! ช่วยพานางเข้าไปก่อนเร็วเข้า!" หงเหวินรุดไปประคองร่างภรรยารักขึ้นมา เห็นนางมีรอยแดงจากน้ำร้อนลวกแขนข้างหนึ่งเต็มๆ เขารีบให้พ่อแม่ของเด็กคนอื่นที่ยืนอยู่รีบพานางผิงซื่อเข้าไปให้ท่านหมอชรารักษาอีกคน 

         "เกินไปแล้วนะ! พวกเจ้าทำร้ายลูกข้ายังไม่พอ เวลานี้ยังทำร้ายภรรยาข้าอีก พวกเรามาดูเร็ว เด็กพวกนี้จะฆ่าคนแล้ว!”

        ทีแรกชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมาก็เพียงแค่หยุดมองแล้วก็ผ่านไป แต่พอทางหน้าร้านซาลาเปาสกุลหงเริ่มมีเสียงเอะอะโวยวายพวกเขาก็เริ่มเข้ามามุงดู

        “พวกเราไม่ได้ฆ่าใคร นางรังแกพี่ชายข้าก่อน พวกเราก็แค่จะช่วยพี่ชายของเราเท่านั้น” เว่ยหลงกลัวจนตัวสั่น เมื่อครู่ตนโมโหเลยตัดสินใจวิ่งชนสตรีใจร้ายผู้นั้น ไม่คิดว่าเรื่องราวมันกลับจะบานปลายไปมากกว่าเดิม

        หงเหวินไม่ได้หยุดฟัง เขาโมโหเรื่องที่เด็กจากหอหงไถเข้ามาแย่งทำการค้าซาลาเปาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอภรรยาและลูกชายต้องมาบาดเจ็บไปอีกสองคน เถ้าแก่หงก็บันดาลโทสะใส่เด็กๆ เต็มที่พยายามวิ่งไล่ตีกลุ่มเด็กชายที่พากันวิ่งหนีไปรอบร้านชนข้าวของโต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาดไปเกือบหมด

        “พอเถิดเถ้าแก่หง พวกเขาก็เป็นเพียงแค่เด็กตัวเล็กๆ หยุดก่อน!” บิดามารดาของเด็กอีกสองคนยังพอมีสติดีรีบเข้ามาห้ามปราม

        “ท่านใจเย็นสักหน่อยก่อน ดูเอาเถิดเวลานี้ข้าวของเสียหายไปใหญ่แล้ว พวกเขาจะมีเงินมาชดใช้ให้หรือ? หยุดก่อน!!” 

        ได้ยินคำว่าเงินหงเหวินจึงนึกขึ้นได้ เด็กเหล่านี้เป็นเพียงเด็กกำพร้าขายซาลาเปาวันละร้อยกว่าลูกอย่างไรก็ได้เงินไม่กี่ร้อยอีแปะ ค่ายาค่าหมอ ข้าวของในร้านที่เสียหายไปมากมายเวลานี้เขาจะเรียกร้องเอาจากผู้ใด!

        ชาวบ้านหลายคนก็เริ่มเกาะกลุ่มซักถามต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวกันยกใหญ่ พอรู้เรื่องทั้งหมดพวกเขาก็มองเด็กชายห้าคนด้วยความสังเวชใจ เห็นชัดๆ ว่าฝ่ายของหงเป่าซานเป็นฝ่ายเริ่มเรื่องแต่กลุ่มเด็กจากหอหงไถพลาดไปที่มีจำนวนมากกว่าแล้วเข้าไปรุมทำร้ายพวกเขา พอเด็กพวกนี้มายืนรอรับผิด ก็เป็นนางผิงซื่อที่ไม่ยอมหยุดทำให้เรื่องราวเลยเถิดลุกลามไปใหญ่โต 

        แต่จะให้พวกช่วยอะไรได้เล่าในเมื่อก่อนหน้านี้ก็มีทหารมาดูแล้ว พวกทหารยังไม่ยุ่ง แล้วพวกตนเป็นใคร จะออกหน้าเข้าไปสอดเรื่องของชาวบ้านได้หรือ 

        แต่บางคนก็ไม่คิดเห็นเช่นนั้น พวกเขารุมประณามก่นด่าเด็กชายทั้งห้าไปด้วย หากไม่ใช่พวกเขามีเรื่องราวชกต่อยกับผู้อื่นก่อนเหตุการณ์ทั้งหมดก็จะไม่เกิดขึ้น และที่สำคัญหลายคนมองเห็นว่าแท้จริงแล้วคนของทางการก็ไม่ได้โอบอุ้มถือหางเด็กเหล่านี้เท่าใดนัก