เชนเม่ยอิง

        “ทุกคนมาทานข้าวได้แล้วค่ะ” หมานผิงเริ่มเข้าครัวทำอาหาร เธอทำอาหารที่แปลกแตกต่างไปจากที่แม่ของเชนเม่ยอิงทำเป็๞ประจำ

        “ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็๞ยังไงบ้างนะคะ เพราะฉันเองก็ไม่ถนัดเ๹ื่๪๫การบ้านการเรือน แต่เ๹ื่๪๫อื่นดิฉันไม่เป็๞สองรองใคร”

        หมานผิงพูดพร้อมกับยื่นเท้าของเธอขึ้นไปแตะที่เท้าของเชนอันยูสามีเพื่อน ตอนแรกเชนอันยูคิดว่าคงเป็๞เ๹ื่๪๫บังเอิญจึงขยับเท้าออกโดยไม่ได้คิดอะไร แต่เมื่อเป็๞อย่างนี้เกือบจะทุกครั้งที่นั่งทานข้าวด้วยกัน หมานผิงจงใจนั่งตรงข้ามกับเขา ทุกครั้งที่เท้าของเธอแตะที่ขาของเชนอันยู เธอก็จะเหลือบตามองเล็กน้อย แต่มือของเธอยังหยิบจับหรือตักอาหารให้คนอื่น บางครั้งก็ก้มหน้าทานข้าว แต่เท้ายังซุกซน ครั้งนี่เธอยกเท้าสูงขึ้นมาจนเกือบถึงหัวเข่าของฝ่ายชาย เชนอันยูกระแอมออกมาเล็กน้อยหมานผิงจึงค่อยๆ ปล่อยเท้าลงบนพื้นทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะเชนอันยูเริ่มรู้สึกอึดอัดแต่ไม่กล้าบอกภรรยา

        เวลาพ่อของเม่ยอิงกลับมาจากทำงาน หมานผิงก็จะรีบเอาน้ำมาให้พ่อเม่ยอิงดื่ม ในขณะที่แม่ของเม่ยอิงนั้นยุ่งอยู่ในครัว

        คืนนี้หมานผิงนั่งดูนาฬิกาเมื่อเห็นว่าใกล้เวลาที่เชนอันยูจะออกมาดื่มน้ำในครัวและเข้าห้องน้ำก่อนเข้านอนเป็๞ประจำ เธอก็รีบเดินออกจากห้องและเข้าไปในครัวก่อนพ่อของเม่ยอิงเข้ามา หมานผิงตรวจดูชุดนอนอันบางเบาและสุดเซ็กซี่ของเธอก่อนที่จะหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม

เมื่อเชนอันยูเข้ามา 

        “อุ๊ย” หมานผิงก็ทำเสียง๻๠ใ๽และทำน้ำหกใส่ตัวเอง อันยูเองก็๻๠ใ๽เช่นกันไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ในห้องครัวเวลานี้

        "ขอโทษครับที่ทำให้๻๠ใ๽" แล้วก็ยื่นมือไปเปิดไฟ

        มือของหมานผิงที่ยังคงถือแก้วน้ำอยู่และยังพยายามจะใช้มือนั้นปัดน้ำออกจากชุดอันบางเบาของเธอ ยิ่งทำให้น้ำหกใส่มากขึ้น ทำให้เห็นเนินอกและยอดถันอันชูช่อของเธออย่างชัดเจนเพราะเธอไม่ได้สวมใส่เสื้อชั้นใน

        “เอ่อ ผมขอโทษด้วย นึกว่าไม่มีคนอยู่ในนี้” แล้วก็เบือนหน้าหนี

        “ฉันก็ต้องขอโทษด้วยค่ะที่ไม่ได้เปิดไฟ เผอิญคืนนี้ฉันคอแห้งหนะค่ะ คุณละคะ คอแห้งเหมือนกันเหรอค่ะ"

        เชนอันยูกลืนน้ำลายเล็กน้อย เพราะผู้หญิงตรงหน้าขยับตัวเข้ามาใกล้ทำเขาให้ได้กลิ่นหอม ซึ่งต่างจากคราวที่แล้วคราวนี้กลิ่นหอมชวนให้เคลิบเคลิ้ม หมานผิงหยิบขวดน้ำจากตู้ยื่นให้เขา เธอจงใจให้มือของเธอ๼ั๬๶ั๼มือของเขาแล้วก็มองตา คราวนี้เชนอันยูมองตาเธอนานกว่าทุกครั้ง ก่อนที่จะหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียว 

        หมานผิงมองลูกกระเดือกที่กระดกทุกครั้งที่ฝ่ายชายกลืนน้ำเข้าไป มันช่างยั่วยวนจุดประกายความอยากของเธอเหลือเกินแต่ก็ต้องอดไว้เพราะยังไม่ถึงเวลา เธอจึงเอ่ยขึ้นว่า

        "ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ฝันดีนะคะ" ก่อนจะเดินจากไปแล้วก็ยิ้ม คืนนี้เธอตั้งใจออกมายั่วราคะของเขา และหวังว่าเมื่อเขากลับเข้าห้องไปแล้วจะไม่ได้แอ้มเมียที่นอนอยู่ เพราะวันนี้หมานผิงรู้ว่าเยว่เฟยหลิงเพื่อนของเธอนั้นคงเหนื่อยจากการไปช่วยเพื่อนบ้านทำสวนผักแน่นอน 

        เชนอันยูมองตามแผ่นหลังของหมานผิงที่เดินออกไป ชุดอันเบาบางของเธอเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ หุ่นของเธอช่างดีนักไม่เหมือนคนอายุจะสี่สิบแม้แต่น้อย

        เชนอันยูเดินกลับเข้าไปในห้องล้มตัวลงนอน มองภรรยาที่นอนอยู่ข้างๆ จึงสะกิดเป็๲การบอกว่าคืนนี้เขา๻้๵๹๠า๱เธอ แต่เธอกลับหลับสนิท นี่ก็หลายวันแล้วที่เขาและเธอยังไม่ได้ทำการบ้าน เพราะภรรยาเหนื่อยจากการทำสวนไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ภรรยาเป็๲ฝ่ายรุกยั่วยวนเขาก่อน คงหลายปีแล้วมั้งเชนอันยูมองผมของภรรยาที่ตอนนี้เริ่มมีสีขาวเปรียบเทียบกับเพื่อนของเธอที่ผมยังดำนุ่มสลวยและหอมชื่นใจอีกด้วย เขาพยายามที่จะไม่คิดถึงเพื่อนเมียแต่ก็อดไม่ได้ คืนนี้เขาจึงใช้มือช่วยตัวเองและนึกถึงกลิ่นหอมและหน้าอกของเพื่อนเมีย ซึ่งได้ผลเกินคาดเขาเสร็จเร็วมากและเกือบจะครางออกมาด้วย

        ตื่นเช้ามาเชนอันยูรู้สึกผิดที่นึกถึงผู้หญิงคนอื่นตอนนอน ดังนั้นวันนี้หลังเลิกงานเขาจึงได้เอ่ยปากชวนภรรยาว่าอยากจะออกไปข้างนอกด้วยกันสองต่อสองเหมือนตอนที่ยังไม่ได้แต่งงานกันหรือตอนที่ยังไม่มีลูกด้วยกันไหม ในวันเสาร์หรืออาทิตย์ที่จะมาถึง พร้อมกับยื่นถุงกระดาษใบใหญ่ให้ภรรยา

        เยว่เฟยหลิงปฏิเสธบอกว่ายังช่วยเพื่อนบ้านทำสวนไม่เสร็จเลย ก่อนที่จะเปิดถุงกระดาษนั้นออกดู เธอยิ้มและขอบคุณสามีที่ซื้อชุดมาให้ 

        "คุณชอบไหม" สามีถาม

        "ชอบค่ะ แต่ว่ามันสิ้นเปลืองเปล่าๆ นะคะ"

        "ผมเห็นคุณใส่ชุดเดิมๆ มานานแล้ว"

        "แต่ชุดพวกนั้นก็ยังดีอยู่นะคะ ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะอ้วนขึ้น แต่ฉันก็ขยายมันออกได้ ไม่จำเป็๲ต้องซื้อชุดใหม่" เยว่เฟยหลิงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าดู

        “เห็นไหมคะ ว่ามีชุดในตู้อีกหลายชุดเลยที่ฉันไม่ได้ใส่มานานแล้ว”

        “แต่ผมอยากให้คุณมีชุดใหม่ใส่บ้างจะได้ไม่น่าเบื่อ” เชนอันยูพูดก่อนที่จะหยิบขวดน้ำหอมออกมา

        “นี่คุณซื้อน้ำหอมมาด้วยเหรอคะ คงแพงน่าดูเลย ฉันว่าเราน่าจะเก็บเงินพวกนี้ไว้เป็๲ค่าเทอมลูกดีจะกว่านะคะ”

        “แต่ผมอยากให้คุณกลับมาใส่ใจตัวเองบ้าง”

        “ฉันชอบและมีความสุขที่จะใส่ใจคุณและลูกมากกว่า ฉันว่าคุณเอาชุดและน้ำหอมนี้ไปคืนเถอะค่ะ”

        “ชุดผมอาจจะเอาไปคืนได้ แต่น้ำหอมคงคืนไม่ได้”

        “ไม่แน่นะคะ อาจจะคืนได้เพราะเรายังไม่ได้แกะกล่องเลย”

        เชนอันยูชักหงุดหงิด จึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าปกตินิดหน่อยว่า “นี่คุณจะให้ผมเสียหน้าหรือไง ถึงขนาดต้องเอาน้ำหอมไปคืน ถ้าคุณไม่ชอบผมก็จะเอาให้คนอื่น”

        “ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ฉันแค่คิดว่ามันไม่จำเป็๲และถ้าหากคืนได้เราก็ได้เงินกลับมา ไม่ได้คิดที่จะทำให้คุณเสียหน้า” เยว่เฟยหลิงเอ่ยขอโทษสามี