คฤหาสน์ตระกูลหยาง, ใจกลางเมือง XX | เวลา 00:05 น.
เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์แผดคำรามกระแทกความเงียบจนดังสนั่นหวั่นไหวฉีกกระชากความเงียบงันของราตรีให้ขาดสะบั้นแรงลมกรรโชกหมุนวนจนยอดไม้รอบคฤหาสน์ลู่เอนอย่างเสียขวัญ
หยาง เป่ย ก้าวลงจากเครื่องด้วยท่วงท่าองอาจดุจราชสีห์ที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการล่าเส้นผมสีขาวโพลนอันเป็เอกลักษณ์สะบัดพลิ้วไปตามแรงลมรับกับดวงตาคมกริบสีเทาเข้มที่เย็นเยียบยิ่งกว่าหยาดน้ำค้างแข็งเขาหยุดชะงักฝีเท้าลงชั่วครู่ ก่อนจะตวัดสายตาที่เปี่ยมด้วยรังสีอำมหิตกลับไปมองเ้าสาวที่ยังคงนั่งนิ่งสนิทอยู่ภายในห้องโดยสาร
ผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขาเพิ่งพาเข้าพิธีวิวาห์ลวงโลกเพื่อตบตาคนทั้งเมืองมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน...
ชายหนุ่มยื่นมือหนาออกไปตามมารยาทอันจอมปลอม เพื่อรับมือของ เจิ้งชิงหลี ให้ก้าวลงมาสู่รังของเขา—รังที่อาจกลายเป็กรงขังไปตลอดกาลใบหน้าสวยสะกดิญญาและเสน่ห์เย้ายวนที่เหลือร้ายของเธออาจทำให้ชายทั่วโลกยอมคุกเข่าสยบแทบเท้าทว่าสำหรับหยางเป่ยในนาทีนี้... เธอคือสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจที่สุด
ชิงหลีส่งยิ้มบางๆ กลับมาให้เขา รอยยิ้มนั้นงดงามราวกับภาพวาดทว่าั์ตาสีเทาหม่นคู่สวยกลับว่างเปล่า ลึกล้ำ และเ็าราวกับข้างในนั้นไร้ซึ่งดวงิญญามานานแสนนาน
หยางเป่ยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิงทั้งความโกรธแค้นและความชิงชังที่ถูก เจิ้ง ยวน เล่นตลบหลังสลับตัวเ้าสาวอย่างหน้าด้านๆทั้งที่คนที่ควรจะมาคุกเข่ารับกรรมเป็ทาสของเขาในคืนนี้ คือ เจิ้ง อิงอิง น้องสาวต่างมารดาที่เป็ดั่งแก้วตาดวงใจของมัน!
ย้อนกลับไป 5 ชั่วโมงก่อนหน้า...
ณ งานวิวาห์สุดหรู
แสงสปอตไลต์นับสิบดวงสาดสะท้อนลงบนพรมแดงที่ทอดยาวสุดสายตา ราวกับบันไดทอดตัวสู่สรวง์...ที่ฉาบไว้ด้วยคำลวง ท่ามกลางสายตาชื่นชมของแเื่ชั้นสูง เจิ้ง ชิงหลี เยื้องกรายเคียงคู่มากับผู้เป็บิดาเจิ้ง ยวน มุ่งหน้าสู่แท่นพิธีที่มีร่างสูงตระหง่าน 6’4” ฟุต ยืนรออยู่ด้วยท่าทีสงบนิ่งทว่าทรงพลัง
เธอปรากฏกายในชุดเ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ทว่ารอยตะเข็บกลับเน้นส่วนเว้าโค้งขับเน้นความเย้ายวนอันตรายที่สั่นประสาทผู้มองจนเกินคำบรรยาย ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของเธอตรึงลมหายใจคนทั้งงานให้หยุดชะงัก
เมื่อเจิ้งยวนส่งมอบมือของลูกสาวให้แก่ หยาง เป่ย ชิงหลีก็เงยหน้าสบตาเขาพร้อมรอยยิ้มที่งดงามหยดย้อยราวกับเธอรอคอยวินาทีแห่งความสุขนี้มาแสนนาน ทว่าลึกลงไปในั์ตาสีเทาหม่นกลับมืดมิดและไร้ก้นบึ้งไร้ซึ่งร่องรอยของความปิติยินดีแม้เพียงนิดเดียว
ฝ่ายหยางเป่ยเองก็ประดับรอยยิ้มจอมปลอมไว้บนใบหน้าคมเข้ม เขาเล่นบทบาทเ้าบ่าวผู้เปี่ยมสุขได้อย่างแเีไร้ที่ติหากแต่แววตาสีเทาเข้มกลับวาวโรจน์ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากสตรีตรงหน้าให้เป็ชิ้นๆ
เขาบรรจงสวมแหวนเพชรน้ำงามขนาด 20 กะรัต ลงบนนิ้วเรียว...มันดูสวยงามล้ำค่า ทว่าในความเป็จริง มันคือ 'ตรวน'ที่เขาใช้พันธนาการตัวตายตัวแทนผู้น่าสมเพชที่เจิ้งยวนส่งมาเป็เหยื่อรับะุแทนลูกสาวคนโปรด!
3 วันก่อนหน้านั้น...
ณ สำนักงานทะเบียน
ความจริงถูกกระชากหน้ากากอย่างไร้ปรานีในเช้าวันจดทะเบียนสมรสเมื่อร่างที่ปรากฏตัวต่อหน้าหยางเป่ยไม่ใช่ 'เจิ้งอิงอิง' ผู้แสนอ่อนหวานตามข้อตกลง ทว่าเป็ เจิ้ง ชิงหลี...ทายาทนอกคอกที่ถูกบิดาเขี่ยทิ้งไว้ในเงามืดมาตลอดทั้งชีวิต
เธอเดินลงจากรถด้วยท่าทีนิ่งสนิท ในชุดเดรสสั้นรัดรึงสีแดงไวน์ที่ขับเน้นผิวขาวจัดที่โชว์เรียวขาเนียนสวยทุกสัดส่วนโค้งเว้าถูกเน้นย้ำด้วยเนื้อผ้าจนเหล่าผู้ติดตามของหยางเป่ยต่างลืมหายใจและตกอยู่ในภวังค์พลางลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ภายใต้บรรยากาศที่แสนกดดัน
หยางเป่ยเค้นลมหายใจหยาบพร่าด้วยโทสะที่พุ่งพล่านระคนแค้นเคืองเจิ้งยวนเพิ่งส่งข่าวแจ้งเขาอย่างกะทันหันก่อนจะจดทะเบียนสมรสเพียงไม่กี่ชั่วโมงว่าเ้าสาวจะถูกเปลี่ยนตัว
แม้ภายในจะรุ่มร้อนด้วยเพลิงกัลป์ที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างแต่เขากลับไร้ทางเลือก... พันธสัญญาทางธุรกิจที่มีมูลค่ากำไรมหาศาลและความช่วยเหลือลับที่เขาจำเป็ต้องพึ่งพากำลังจากตระกูลเจิ้ง คือพันธนาการที่ล่ามเขาไว้กับความอัปยศที่ปฏิเสธไม่ได้
ชายหนุ่มจดจ้องใบหน้าสวยเฉี่ยวของสตรีตรงหน้าด้วยแววตาเกลียดชัง ก่อนจะตวัดปลายปากกาลงนามด้วยแรงอารมณ์ที่หนักหน่วง...ปลายปากกาครูดผ่านเนื้อกระดาษจนเกือบขาด... ราวกับเขากำลังกรีดลงบนหนังสดของศัตรู
โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าทั้งหมดที่เขาคิดว่า้าความช่วยเหลือจากเจิ้งยวนเป็เพียงเื่หลอกลวงตัวเขาเองเท่านั้น
170
