บทที่ 25 ข้อเสนอแยกบ้าน
ตอนที่หนิงเวยกับหนิงลั่วกลับมาจากูเา พวกนางนำฟืนติดมือกลับมาเพื่อเป็ข้ออ้าง แต่ของมีค่าจริงๆ อย่างสมุนไพร ซานเย่า และเกาลัด พวกนางไม่ได้บอกใคร มีเพียงตัวอ้นเท่านั้นที่กลายเป็หัวข้อสนทนา
เมื่อเห็นว่าย่าหนิงกลัวตัวอ้นมาก หนิงลั่วก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองคิดถูก นางยังคิดไปไกลกว่านั้นด้วยซ้ำว่าอนาคตควรจะจับงูมาด้วยดีหรือไม่ งูย่างพริกไทยช่างเป็เมนูที่หอมน่ากิน!
หากย่าหนิงรู้ว่าหนิงลั่วมีความคิดเช่นนี้ คงได้คิดว่านางบ้าไปแล้วแน่ๆ งูไม่ใช่สิ่งที่จะจับกันง่ายๆ หากพลาดขึ้นมา อาจถึงแก่ชีวิตได้ นางยังอยากมีชีวิตอยู่ไปอีกนาน
แม้ย่าหนิงจะกล่าวว่าถ้าหนิงลั่วไม่โยนตัวอ้นทิ้ง จะไม่ได้กินข้าวเย็น แต่ถึงเวลาอาหารเย็น หนิงลั่วก็ยังคงเดินเข้ามาที่โต๊ะด้วยรอยยิ้ม
ย่าหนิงมองหนิงลั่วด้วยความไม่พอใจ “เ้าทิ้งหนูพวกนั้นไปแล้วหรือยัง ถ้ายังก็ไม่ต้องมากินข้าว”
คำตอบของหนิงลั่วแน่นอนว่าคือทิ้งไปแล้ว จากนั้นก็กินข้าวอย่างสบายใจ
ตอนที่ทำอาหาร หนิงเวยก็ยังคงอ่อนน้อม ถามไถ่น้องสาวเกี่ยวกับวิธีการปรุง นางรับฟังคำแนะนำของหนิงลั่วอย่างตั้งใจ แล้วนำไปปรับใช้
ย่าหนิงมองพี่น้องคู่นี้ด้วยสายตาดูแคลน กล่าวบางคำอย่างเ็า แล้วเดินเข้าห้องไปพัก
ด้วยคำแนะนำของหนิงลั่ว หมั่นโถวข้าวฟ่างแข็งๆ ก็ถูกเปลี่ยนแป้งทอดยัดไส้ผักโดยไม่ต้องใช้เงินเพิ่ม แต่รสชาติดีขึ้นมาก ซึ่งแน่นอนว่าเป็ที่ยอมรับได้ ทุกคนเพียงต้องหาผักป่าเพิ่มเท่านั้น ผักพวกนี้มีอยู่ทั่วไป ไม่มีใครกิน ถือเป็โชคของพวกนาง
แท้จริงแล้ว แป้งอบสามารถทำได้หลายรสชาติ เพียงแต่ตอนนี้บ้านพวกนางไม่มีวัตถุดิบมากพอ ถ้าหากมีโอกาส พวกนางก็จะพัฒนาฝีมือไปเรื่อยๆ
มื้อเย็นวันนี้ค่อนข้างเงียบสงบ เมื่อเห็นว่าพวกนางกลับจากูเาด้วยความสุขและได้ของติดมือมาไม่น้อย ทุกคนก็ดูอารมณ์ดีขึ้น
แต่หนิงลั่วก็รู้ว่าความสงบนี้ไม่น่าจะยั่งยืน และก็เป็เช่นนั้นจริงๆ หลังอาหารเย็น ย่าหนิงก็ประกาศเื่หนึ่งซึ่งทำให้ทุกคนชะงัก
ปกติหลังอาหารเย็น พวกนางเพียงล้างจานแล้วกลับไปพักผ่อน แต่วันนี้กลับไม่เป็เช่นนั้น
ย่าหนิงลูบมือตัวเองช้าๆ แล้วกล่าวขึ้น “ทุกคนกินอิ่มกันแล้วใช่หรือไม่? เช่นนั้น ข้ามีเื่จะพูด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าทุกคนก็ตึงเครียดขึ้นมา เพราะปกติหากย่าหนิงจะประกาศเื่ใด ก็มักไม่ใช่ข่าวดี
“ท่านแม่ มีเื่อะไรหรือ” เฉินซื่อผู้เป็สะใภ้ใหญ่เอ่ยถามอย่างร้อนรน
ย่าหนิงมองนางผาดหนึ่ง แล้วกล่าวต่อไป “เป็เื่ดีแน่นอน พวกเ้าก็รู้ว่าวันนี้ว่าที่สะใภ้ของข้ามาดูบ้านแล้วใช่หรือไม่ ทุกอย่างเป็ไปด้วยดี งานแต่งของโหย่วไฉจะถูกกำหนดในเร็ววัน คาดว่าอีกหนึ่งเดือนก็คงจัดพิธีได้ ค่าสินสอดยี่สิบตำลึง พวกเ้าก็รู้ว่าข้าเพิ่งจัดงานศพให้บิดามารดาของเด็กพวกนี้ไป และหลังจากนั้นก็ต้องจ่ายค่ารักษาให้นางกับเสี่ยงเสี่ยง ข้าเองก็ใช้เงินไปมาก ดังนั้น ค่าสินสอดครั้งนี้ พวกเราทุกคนต้องช่วยกันออก”
เมื่อย่าหนิงกล่าวจบ ก็กวาดสายตาไปทางหนิงเวยกับหนิงลั่ว หนิงลั่วยังไม่เอ่ยคำใด แต่หนิงเวยกลับรีบลุกขึ้นทันที “ท่านย่า ข้าจะไปหาเงินจากที่ใด พวกเรายังติดเงินอาสะใภ้หวังและเพื่อนบ้านอยู่เลย!”
“ไม่มีหรือ? พวกเ้าต้องหามา! นี่เป็งานแต่งของโหย่วไฉ จะปล่อยให้ล้มเหลวไม่ได้ ดังนั้น...ข้าบอกพวกเ้าไว้ก่อน ภายในครึ่งเดือน พวกเ้าต้องหาเงินมาให้ข้า”
ท่าทางของย่าหนิงราวกับเื่ที่พูดมาเป็แค่เื่เล็กน้อย พูดเหมือนห้าตำลึงเป็เพียงเงินห้าเหวินก็ไม่ปาน หนิงลั่วอยากหัวเราะออกมาดังๆ นางเคยเจอคนไร้ยางอายมาไม่น้อย แต่ไม่เคยเจอใครที่หน้าด้านได้ขนาดนี้ คนที่ควรจะปกป้องหลานๆ กลับเป็ฝ่ายขูดรีดพวกหลานๆ เสียเอง
“ท่านย่า ท่านกำลังบีบคั้นพวกเราให้ตาย!” หนิงเวยหน้าเสีย นางต้องปกป้องน้องๆ แต่เหมือนคำพูดของนางไม่มีน้ำหนักใดๆ เลย
“หนิงเวย เ้าอย่าลืมสิ่งที่เ้าพูดกับข้า เ้าบอกว่าจะทำทุกอย่างที่ข้าขอ เ้าลืมแล้วหรือ!” ย่าหนิงตอกกลับทันที
“ฮ่าๆๆ! ท่านย่า ท่านช่างเป็ผู้ใหญ่ที่ยอดเยี่ยมยิ่ง ข้าขอคารวะ!” หนิงลั่วกล่าวเย้ยหยัน ใบหน้าของย่าหนิงเปลี่ยนเป็แดงก่ำ นางลุกพรวดจากเก้าอี้ทันที
“หนิงลั่ว เ้ากล้าท้าทายข้าหรือ! จำไว้ ข้าไม่ยอมให้พวกเ้าหลบเลี่ยงไปได้! นี่เป็หน้าที่ของพวกเ้า!” ย่าหนิงกล่าวเสียงแข็ง
“หน้าที่หรือ? อย่างนั้นบอกข้ามาสิ ท่านย่าให้ค่ารักษาพวกเราครั้งก่อนเท่าใด ท่านทำราวกับเสียเงินมหาศาล ทั้งที่แทบจะไม่ให้เงินเลย! หากการหาเงินห้าตำลึงเป็เื่ง่ายสำหรับพวกข้า แล้วทำไมตอนนั้นท่านถึงให้เงินพวกข้ามาแค่ยี่สิบเหวินล่ะ ท่านคงอยากให้พวกข้าตายๆ ไปเลยใช่หรือไม่ หากเป็เช่นนั้นจริงก็ไล่พวกข้าออกไปเสียเถิด ปล่อยให้พวกข้าต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดกันเอง!”
เฉินซื่อเห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบพูดขึ้นมาทันที “ท่านแม่ หนิงเวยพูดถูก พวกเราไม่มีเงินจริงๆ! นางต้องดูแลหนิงลั่วกับหนิงเสี่ยงเสี่ยง ส่วนข้าก็ต้องส่งเงินให้หนิงเซวียนเรียนหนังสือ ไหนจะค่าใช้จ่ายของหนิงฮวนอีก ท่านต้องเข้าใจพวกเราบ้าง!”
“หุบปาก! ข้ารู้ว่าพวกเ้าไม่เต็มใจช่วยโหย่วไฉ! เ้าอย่าลืมว่าใครเป็คนส่งหนิงเซวียนไปเรียนหนังสือ! ข้าเป็คนที่รักหนิงฮวนที่สุด! พวกเ้ากลับมาบอกว่าไม่มีเงิน?! พวกเ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ!” ย่าหนิงกล่าว
“ข้าออกได้แค่สองตำลึง ข้าให้มากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ!” เฉินซื่อกัดฟันพูด
“ไม่ได้! ห้าตำลึงต้องครบถ้วน! เงินสินสอดไม่ใช่แค่ค่าตัวสะใภ้ใหม่ แต่ยังต้องซ่อมบ้าน ซื้อของใช้! โหย่วไฉทำการค้าในเมือง แต่สุดท้ายแล้วเขาต้องกลับมาอยู่ที่นี่! บ้านต้องพร้อม!” ย่าหนิงไม่ยอมเช่นกัน
“เข้าใจแล้ว” เฉินซื่อถอนหายใจ ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับแม่สามีอีก
เมื่อเห็นว่าเฉินซื่อยอมตกลง ย่าหนิงก็พอใจ หันกลับมามองหนิงเวย “เห็นหรือไม่ เฉินซื่อตกลงแล้ว แล้วพวกเ้าเล่า”
ยังไม่ทันที่หนิงเวยจะตอบ หนิงลั่วก็กล่าวขึ้นมาก่อน “หากต้องช่วยออกเงิน ข้ามีเงื่อนไข!”
หนิงเวยรีบคว้ามือน้องสาว “หนิงลั่ว! พวกเราไม่มีเงิน! อย่าไปยอมรับอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า!”
เมื่อหนิงเวยพูดจบ หนิงลั่วก็บีบมือพี่สาวเบาๆ ว่าให้เชื่อใจนาง
“เงื่อนไขอะไร ลองว่ามา” ย่าหนิงพูดด้วยน้ำเสียงสนใจ
“แยกบ้าน หากพวกข้าหาเงินห้าตำลึงมาให้ท่านภายในครึ่งเดือนได้ พวกข้าจะขอแยกออกไปจากเรือนใหญ่และใช้ชีวิตกันเอง” หนิงลั่วกล่าวอย่างหนักแน่น นางคิดเื่นี้มานานแล้ว และในที่สุดก็ถึงเวลาเอ่ยปากเสียที
“หนิงลั่ว! เ้าเสียสติไปแล้วหรือ หากแยกบ้านออกไปพวกเราจะใช้ชีวิตกันอย่างไร” หนิงเวยใ รีบห้ามน้องสาวทันที
“ท่านย่าอย่าไปฟังนางเ้าค่ะ นางแค่พูดด้วยอารมณ์เท่านั้น” หนิงเวยกล่าวกับย่าหนิง
ทุกคนที่ได้ยินต่างตกตะลึง หนิงลั่วคิดจะทำอะไรกันแน่ เห็นได้ชัดว่านางกำลังพาตัวเองไปสู่ความลำบากแท้ๆ!
แต่ย่าหนิงกลับสงบนิ่งเหมือนรอให้หนิงลั่วพูดคำนี้ออกมา
“ช่างกล้าหาญเสียจริงนะ? ข้ายังไม่ได้เสนอเื่แยกบ้าน เ้ากลับเป็ฝ่ายพูดขึ้นมาเองได้ เ้าคิดจะดูแลพี่สาวกับน้องชายเองหรือ ก็ได้! แต่ทุกๆ ครึ่งปี พวกเ้าต้องส่งข้าวห้าร้อยจินและเงินอีกหนึ่งตำลึงให้เรือนใหญ่ ถือเป็ค่าตอบแทนที่ข้าเลี้ยงดูพวกเ้ามา พวกเ้าทำได้หรือไม่”
“ตกลง!” หนิงลั่วตอบโดยไม่ลังเล
“หากทำไม่ได้เล่า?” ย่าหนิงถามต่อ สายตาจับจ้องหนิงลั่วเพื่อดูปฏิกิริยานาง
“หากทำไม่ได้ ก็ให้เป็ไปตามที่พวกท่านจะตัดสินใจ แต่ข้าก็มีข้อแม้เช่นกัน! เมื่อแยกบ้านกันแล้ว ทุกสิ่งที่เป็ของพวกข้า พวกท่านห้ามแตะต้องหากพวกข้าไม่มอบให้ด้วยความสมัครใจ” หนิงลั่วกล่าวเสียงดังฟังชัด
“พูดราวกับว่าพวกเ้ามีอะไรให้เราหยิบยืม!” เฉินซื่อพูดพลางหัวเราะ นางกับหนิงฮวนมองหนิงลั่วอย่างเยาะเย้ย
“ท่านแม่ นางช่างอวดดีนัก อยากแยกไปใช้ชีวิตเอง เช่นนั้นพวกเรามารอดูกันเถอะ! ครึ่งเดือนช่างเร็วเหลือเกิน” หนิงฮวนกล่าวอย่างสะใจ
“ข้าไม่เห็นด้วยกับการแยกบ้าน! ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ พวกเ้ายังเด็กนัก ออกจากเรือนใหญ่จะต้องอดอยากลำบากแน่” ปู่หนิงกล่าวเสียงเข้มเป็ครั้งแรก
“ขอบคุณท่านปู่ที่หวังดี แต่หากท่าน้าให้พวกข้าออกเงินห้าตำลึง พวกเราจะต้องแยกบ้านเ้าค่ะ!” หนิงลั่วพูดพลางสะกิดพี่สาวให้รีบตอบตกลง “พี่รอง หากพวกเราแยกบ้าน ข้าย่อมมีวิธีหาเงินได้แน่นอน!”
หนิงเวยมองน้องสาวอย่างลังเล ใจหนึ่งกลัวความลำบาก แต่อีกใจหนึ่งก็เชื่อมั่นในตัวหนิงลั่ว นางจึงต้องตัดสินใจให้เร็วที่สุด
670
