ตอนที่ 4 ต่อกรกับพวกเกเร
แสงแดดส่องมาตรงกลางลานกว้างที่มีหญ้าสีเขียวขจีมีกองไฟไว้ให้สำหรับก่อกองไฟบ้านพักที่เรียงกันเป็เส้นขีดแนวนอนและเรียงกันเป็ตัวยู จุดที่พวกเธออยู่นั้นอยู่แถวๆ บ้านพักที่เรียงกันเป็แนวนอนโพรทาเลียมองผู้คนที่เดินกันไปมาตามทางที่ให้เดินกัน โพรทาเลียไม่นึกเลยว่าจะมีที่บ้านดีๆที่บ่งบอกว่าเป็บ้านของเทพองค์ไหนมั้งระหว่างที่โพรทาเลียกับเทพีอลิซ่าเบ็ธกำลังจ้องกับสถานที่ตรงหน้าโทมัสกำลังจะแนะนำบางอย่าง
“เอาล่ะทั้งสองคน เดียวฉันจะพาไปแนะนำ-”
โทมัสยังพูดไม่ทันจบประโยคก็มีเสียงโวยวายตัดเสียงเขาตอนที่กำลังพูด
“เอาคืนมานะ!!”
พวกโพรทาเลียหันไปทางต้นเสียงที่ดูเป็น้ำเสียงที่เหมือนกำลังเกิดเื่ขึ้นพวกเขาเห็นเด็กชายตัวเล็กอายุประมาณเจ็ดถึงแปดขวบกำลังโดนเหล่าวัยรุ่นที่สูงกว่าตนเองล้อมด้านหน้าไว้หมดท่าทางเด็กชายเหมือนกำลังจะยื้อแย่งสิ่งที่พวกอีกฝ่ายเอาไปจากเขา นั้นทำให้โพรทาเลียไม่ชอบใจเลยที่มาเจอพวกรังแกคนที่อ่อนแอกว่าตนเองเหมือนพวกปีศาจรังแกมนุษย์กึ่งเทพไม่มีผิด
“ผมบอกแล้วไงว่าให้เอาคืนมา!!” เด็กหนุ่มผมดำกำลังะโเพื่อเอาขนมที่เขาพึ่งซื้อมาอยู่ในมืออีกฝ่ายที่ยกขึ้นสูง “มันของผมนะ"
“เื่สิ เ้าเตี้ย!”
ชายที่อยู่ตรงกลางมีผมแดงอย่างกับเปลวเพลิงสายตาสีแดงจ้องมองเ้าเตี้ยตรงหน้า ก่อนจะตีถุงขนมจนเกิดเสียงดัง ทำเอาสาวๆแถวนั้นในึกว่าะเิ เมื่อถุงแตกชายคนนั้นก็หยิบขนมขึ้นมากิน
“ตอนนี้มันเป็ของพวกเราแล้ว รู้ไว้ด้วย!!”
เด็กชายกำหมัดแน่นอย่างรู้สึกโกรธ เขาไม่รู้ว่าควรทำไงดีก่อนจะพูดบางอย่างออกมา“พวกหมาหมู่!!ผมจะเอาเื่นี้ไปฟ้องคุณแจ็กสัน!!”
“ก็ลองดูสิ!!” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นทำให้ดวงตาของโพรทาเลียนั้นลุกวาวเธอหันไปมองด้วยสีหน้าที่ขมวดคิ้วอย่างโกรธเคือง พอหันไปมองต้นเสียงนั้นทุกคนต่างมองไปที่หญิงสาวคนนั้นที่กำลังเดินออกมาจากกลุ่มผู้ชายที่กำลังรังแกเด็กชายอยู่หญิงสาวตัวสูงแค่หัวไหล่ของพวกผู้ชาย ผมสีดำหยิกยาวสลวยดวงตาสีเขียวที่กำลังจับจ้องเด็กชายเหมือนงูกำลังจ้องเหยื่อเธอสวมเสื้อสีส้มของค่าย กางเกงยีนขายาว เธอหยิบขนมจากมือของชายผมแดงพร้อมกับเอาเข้าปากของเธอ
“ลองฟ้องสิ พ่อฉันจะเชื่อนายเหรอ? ว่าลูกสาวเขาจะเป็คนทำนะ”
“เชื่อแน่!!” เด็กชายหยิบบางอย่างขึ้นมาทันที “เพราะผมอัดเสียงไว้หมดแล้ว!!”
หญิงสาวเห็นเครื่องอัดเสียงในมืออีกฝ่ายทำให้เธอขมวดคิ้วพร้อมกับใช้ขาสะบัดเตะเครื่องในมือเด็กตกลงไปกระแทกกับพื้นจนแตกเธอเดินเข้าไปใกล้ๆ พร้อมกับเอี่ยมมือไปบีบคอเด็กชาย
“แกกล้ามากเลยนะ โจชัว”
“อึ้ก!” โจชัวถึงกับดิ้นไปมาอย่างทรมานเพราะอีกฝ่ายกำลังบีบคอเขาอย่างรุนแรง
“เดียวสิ!!ทำไมไม่มีใครเข้าไปช่วยเด็กคนนั้นเลยล่ะ!?” เทพีมองเด็กน้อยกำลังทรมานอยู่
“ไม่มีหรอก...เพราะลูกสาวคุณเพอร์ซีย์คุมทุกอย่างในค่ายหมดไม่มีคนกล้าแข็งคอกกับเธอหรอก!!” โทมัสกำหมัดแน่นเขาอยากเข้าไปช่วยเหมือนกันแต่ถ้าเขาเข้าไปตอนนี้โจชัวมีสิทธิ์าเ็มากกว่าเขาอีก
โพรทาเลียได้ยินทุกอย่างที่โทมัสพูดทำเอาเธอกำมือไว้แน่นเลยเธอไม่นึกว่าผู้หญิงที่ปลอมเป็เธอจะทำเื่แย่ๆ ไว้เยอะแบบนี้ตอนที่โพรทาเลียอยู่ในเกาะก็ได้รู้ชื่อของปีศาจตนนั้น ชื่อของมันคือ นูอัส เป็ลูกครึ่งปีศาจกับมนุษย์ที่แซเทิร์นดูแลแต่พอเห็นภาพตรงหน้าอีกฝ่ายกำลังทำให้ชื่อของเธอพังทลาย เสียงของเด็กชายกำลังส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเ็ปที่อีกฝ่ายกำลังบีบคออยู่ใบหน้าที่สะใจที่กำลังบีบคอเด็กทำให้โพรทาเลียฟิวส์ขาดขึ้นมาทันทีเธอพุ่งตรงเข้าไปอย่างรวดเร็วจนโทมัสที่คิดจะเข้าไปช่วยกับรู้สึกถึงแรงลมและร่างกายของอีกฝ่ายที่วิ่งนำเข้าไปก่อน
“ไวมาก!!” โทมัสจ้องมองอย่างตะลึงที่อีกฝ่ายวิ่งออกไปก่อนเข้าแล้ว
โพรทาเลียวิ่งเข้าไปใกล้จนประชิดตัวนูอัสเธอยกมือขึ้นสูงฟันลงบนมือของนูอัสที่กำลังบีบคอเด็กชายเสียงกรีดร้องของอีกฝ่ายดังขึ้นเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่กระแทกกับมือของเธอด้วยความเ็ปทำให้เธอปล่อยมือที่บีบคอเด็ก โพรทาเลียรับตัวเด็กชายไว้ทัน นูอัสหันไปมองว่าใครกันที่มาเล่นงานเธอก่อนที่โพรทาเลียจะยกเท้าถีบอีกฝ่ายกระเด็นไปข้างหลังที่มีเหล่าลูกน้องอยู่เต็มไปหมดจนกระจายไปคนละทิศคนละทางโจชัวไอออกมาสองสามครั้ง เพราะขาดอากาศหายใจชั่วขณะ เขาค่อยๆเงยหน้ามองว่าใครช่วยเขาไว้ จนได้เห็นใบหน้าอันงดงามของอีกฝ่าย ดวงตาสีเขียวที่งดงามผมสีน้ำตาลที่โดนหมวกปิดปังไว้ การแต่งกายที่บ่งบอกว่าไม่ใช่คนของค่ายสายตาของโพรทาเลียหันไปจ้องมองเด็กชายที่เธออุ้มอยู่
“เ้าไม่เป็ไรนะ?” โพรทาเลียถามอีกฝ่ายที่กำลังจ้องมองเธออยู่
“ฮะ...” โจชัวตะลึงกับความงดงามของใบหน้าอีกฝ่ายที่ดูเหมือนผู้หญิงแต่มีความเป็ชายอยู่เล็กน้อย“ขอบคุณที่ช่วยครับ...”
“ไม่มีปัญหา” โพรทาเลียยิ้มให้อีกฝ่ายพร้อมกับปล่อยอีกฝ่ายให้ยืน
โจชัวจ้องมองอีกฝ่ายที่ดูใบหน้าคล้ายใครบางคนแต่ใบหน้าอีกฝ่ายดูงดงามและน่ารักยังไงชอบกล คนอื่นๆ ที่มองเหตุการณ์ตรงหน้าพวกเขาตาค้างที่มีคนเข้าไปจัดการพวกโพรทาเลียที่ยึดอำนาจในค่ายนี้มาเกือบหลายปีและยิ่งหัวโจ๊กเป็โพรทาเลียโดนคนปริศนาเล่นงานแบบนี้คงทำให้เธออับอายมากแน่ๆระหว่างที่ทุกคนมุงดูเหตุการณ์อยู่นั้นนูอัสกำลังพยุงตัวเองขึ้นมาหลังจากโดนใครบางคนถีบเข้ามาที่ท้องของเธอจนทำให้เธอเจ็บมากๆใบหน้าของเธอนั้นเริ่มโกรธจัดสุดๆ ที่มีคนมาเล่นงานเธอโดยไม่เกรงกลัวเธอเลยสักนิดนูอัสหันไปมองบุคคลปริศนาที่เข้ามาเล่นงานเธอเมื่อมองใบหน้านั้นเธอไม่รู้จักอีกฝ่าย เธอลุกขึ้นมาแล้วเดินตรงไปหาอีกฝ่ายทันที
“แก!!”
โพรทาเลียมองอีกฝ่ายที่เรียกเธอ แต่สีหน้าอีกฝ่ายดูโกรธเหมือนกันแต่เธอก็ไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว
“กล้ามากเลยนะที่เตะฉันนะ!!”
“เตะ? “โพรทาเลียทวนคำที่อีกฝ่ายพูดก่อนจะยกคิ้วคิดอย่างสงสัย”เปล่านะ ที่ทำนั้นนะเขาเรียกว่าถีบต่างหากล่ะ!!”
“ห๊า!! แกกวนประสาทฉันเหรอ!!” นูอัสถึงกับปรี๊ดแตกที่อีกฝ่ายมากวนประสาทเธอกำหมัดแล้ววิ่งเข้าไปเพื่อจะชกอีกฝ่ายทันที
“ระวัง!!” โจชัวเตือนอีกฝ่ายที่กำลังจะโดนโจมตี
สายตาของโพรทาเลียจ้องมองโดยไม่ขยับไปไหนเธอมองการเคลื่อนไหวอีกฝ่ายได้อย่างทะลุปรุโปร่ง จนส่ายหัวไปมา
‘มัวแต่ี้เีจนการโจมตีของเ้านั้น...ช้าจริงๆนูอัส’ โพรทาเลียคิด
นูอัสวิ่งตรงมาใกล้ตัวโพรทาเลีย เธอก็หันหลบไปด้านข้างอีกฝ่ายแล้วยื่นขาสกัดเท้าอีกฝ่ายที่วิ่งอยู่จนสะดุดล้มลงไปกองกับพื้นดินที่มีโคลนหนองอยู่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างหัวเราะกันเสียงอย่างสะใจเทพีอลิซ่าเบ็ธถึงกับส่ายหัวกับความขี้เล่นของเด็กสาวที่อยากเอาคืนเ้าตัวปลอมนูอัสค่อยๆ พยุงตัวเองขึ้นจากโคลนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยโคลน เธอรู้สึกโกรธมากๆที่หน้าแตกเป็รอบที่สอง นูอัสพยายามลุกขึ้นมาจ้องมองเ้าคนที่กล้ามาต่อกรกับเธอเมื่อโพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายมันทำให้เธอนึกถึงสภาพตัวเองสมัยก่อนจริงๆ
“แกกล้ามากเลยนะ!!” นูอัสลุกขึ้นมาหยิบดาบของตนเองที่อยู่ข้างล่างตัว“แกตาย!!”
นูอัสถือดาบวิ่งตรงเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วโจชัวเห็นแบบนั้นเขารีบจับชายเสื้ออีกฝ่ายอย่างกลัวๆโพรทาเลียมองเด็กชายที่จับชายเสื้อเธอใบหน้าอีกฝ่ายนั้นทำให้เธอนึกถึงเด็กคนหนึ่งที่เธอคิดถึงมากๆเธอจับมือเด็กชายเอาไว้ พร้อมกับเตรียมตัวตั้งรับการโจมตีอีกฝ่ายก่อนจะมีเสียงหนึ่งะโขึ้นมา
“หยุดเดียวนี้ โพรทาเลีย!!”
นูอัสถึงกับหยุดชะงักแล้วหันไปทางต้นเสียงทันทีทำให้เธอหน้าซีดแล้วเหงื่อตกทันที โพรทาเลียค่อยๆ หันไปมองเ้าของเสียงที่เธอรู้ว่าเป็ใครเพอร์ซีย์กำลังเดินตรงมาทางพวกเขาด้วยใบหน้าที่ดูน่ากลัวทำเอาทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างหน้าซีดกันไปเลยพวกนูอัสเห็นอีกฝ่ายมาก็รีบวิ่งหนีกันออกไปจากตรงนั้นก่อนจะโดนลูกหลงนูอัสเห็นแบบนั้นก็ไม่พอใจที่พรรคพวกหนีเอาตัวรอดกัน
“พวกแกจะหนีไปไหนนะ!! พวกขี้ขลาด!!”
“หุบปากเดียวนี้!! โพรทาเลีย!!” เพอร์ซีย์ะโออกไปทันที
นูอัสถึงกับนิ่งเงียบทันที “อึ้ก!!”
เธอไม่นึกว่าครั้งนี้จะพลาดท่าทำให้อีกฝ่ายมาเห็นเธอแบบนี้สายตาของเธอหันไปจ้องมองอีกฝ่ายที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ เธอ เพอร์ซีย์จับจ้องมองลูกสาวของตนเองที่กำลังเื่แย่ๆในค่ายเขาหยุดมองลูกสาวแล้วหันไปมองอีกคนที่เขาได้เห็นก็รู้สึกไม่ชอบใจเลยที่เห็นอีกฝ่ายมาต่อกรกับลูกสาวเขาเขาเห็นเด็กหนุ่มหน้าใหม่กำลังปกป้องเด็กชายที่ไม่รู้จักเพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ เขาหันกลับไปมองลูกสาวอีกครั้ง
“โพรทาเลียพ่อเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าดาบควรใช้ที่ไหน!?”
“คือ...ให้ใช้สำหรับการต่อสู้หรือการประลอง...”นูอัสพูดด้วยเสียงอ่อนๆแต่เธอก็กำหมัดไว้แน่นอย่างอับอาย
“ก็รู้ไม่ใช่เหรอ!? แต่ก็ไม่เคยทำตามจริงๆตอนแรกพ่อก็ไม่อยากเอาเื่ที่ลูกก่อเื่ในค่ายแต่ครั้งนี้คงปล่อยวางไม่ได้แล้วจริงๆั้แ่วันนี้ไปลูกโดนทำโทษไปเก็บอึม้าเป็เวลา 5 เดือน”
“5 เดือน!!” นูอัสถึงกับตกตะลึงที่โดนลงโทษแบบที่เธอรังเกียจที่สุด“พ่อ!!หนูไม่เอาแบบนั้นนะ!!”
“ไม่มีคำว่าปฏิเสธ! ลูกทำเื่เอง!!”เพอร์ซีย์ะโใส่ลูกสาว”งั้นก็ไปซะ!ก่อนที่พ่อจะเล่นงานลูกเยอะขึ้นกว่านี้”
“ไป...ไปไหน?” นูอัสงงว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร
“ก็ไปเก็บอึม้านะสิ!!” เพอร์ซีย์พูดด้วยหน้าตาน่ากลัวทันที
นูอัสถึงกับขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจเสียงหัวเราะคิกคักเต็มบริเวณนั้น เธอหันไปมองเ้าพวกนั้นพร้อมกับหันไปจ้องมองไอ้คนที่ทำให้เธอต้องเจอเื่แบบนี้แต่โพรทาเลียไม่สนใจอะไรถึงอีกฝ่ายส่งสายตาอาฆาตแค่ไหนก็ตามทีนูอัสเดินสะบัดตัวออกไปอย่างโกรธเกรี้ยวโพรทาเลียรู้สึกสะใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายนั้นโดนพ่อลงโทษเธอหันไปมองคนเป็พ่อกำลังจ้องมองเธอด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย จนเธอสงสัยว่าเขามองเธอแบบนั้นทำไม
“มีอะไรหรือขอรับ?”
“ก็...ไม่นึกว่าวันแรกของเธอจะหาเื่ให้ตัวเองจนได้นะวันเดอร์เลอร์”
“ฮ่า...ขอโทษขอรับ...ข้าก็ไม่อยากมีเื่หรอกนะ...ถ้าหญิงคนนั้นไม่ทำร้ายเด็กก่อนนะขอรับ”
“จริงของเธอ...ขอโทษแทนลูกสาวฉันด้วยที่ทำให้เกิดเื่แบบนี้ขึ้น...”เพอร์ซีย์กล่าวคำขอโทษออกมาแล้วหันไปมองเด็กชายที่อยู่ข้างหลังของคีย์ “โจชัวสินะ”
“ครับ...คุณแจ็กสัน” โจชัวโผล่หน้าออกมาจากข้างหลังของคนที่ช่วยเขาไว้
เพอร์ซีย์ย่อตัวลงมองอีกฝ่ายที่ยังแอบอยู่ข้างหลังคีย์ “ขอโทษกับสิ่งที่ลูกสาวฉันทำกับเธอนะเธอไม่เป็ไรนะ”
“ไม่เป็ไรครับผมแค่โดนบีบคอแล้วก็โดนขโมยขนมเท่านั้นล่ะครับ” โจชัวเลื่อนสายตาหันไปจ้องมองขนมที่ตกพื้นไปแล้ว“แต่ตอนนี้คงไม่ได้คืนแล้วล่ะ”
เพอร์ซีย์หันไปมองที่พื้น เขาเห็นซองขนมที่เลอะดินโคลนไปหมด “อ๊า...งั้นเดียวฉันพาเธอไปซื้อขนมให้ใหม่เอาไหม?”
“ไม่ล่ะครับ...ผมเกรงใจ...” โจชัวรู้สึกเกรงใจขึ้นมาเนื่องจากเขาถูกสอนมาว่าต้องซื้ออะไรด้วยเงินของตนเอง อย่าให้คนอื่นซื้อให้
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะ...” เพอร์ซีย์ถึงกับทำหน้าลำบากใจเลยที่เด็กไม่อยากให้เขาซื้อขนมให้
โพรทาเลียเห็นแบบนั้น เธอก็แอบขำหน่อยๆที่พ่อดูรับมือเด็กที่มีนิสัยเกรงใจไม่ได้จริงๆเธอก้มลงไปหยิบบางอย่างที่อยู่ข้างในกระเป๋าคาดเอว ก่อนที่โพรทาเลียยื่นขนมแบบกล่องสีน้ำตาลให้เด็กชาย
“เอาขนมนี้ไปก่อนได้ไหม?”
โจชัวหันไปมองสิ่งที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ ทำให้เขาตาลุกวาวทันที “นี่มัน...ช็อกโกแลตร้านดังที่ฮอลลีวู้ดนี่น่า!!ให้ผมจะดีเหรอครับ?”
“ดีสิ ข้าซื้อมาเยอะอยู่นะ รับไปเถอะนะถือว่าเป็ของชดเชยขนมของเ้านะ เด็กน้อย”
“ขอบคุณครับ!” โจชัวรับขนมมาอย่างดีใจเขาไม่คิดว่าจะได้กินขนมราคาแพงแบบนี้ จนนึกบางอย่างขึ้นมาได้ "เอ่อ...คือว่า...ผมไม่เคยเจอพี่ชายมาก่อนเลย...พี่ชายเป็เด็กใหม่ของที่นี่เหรอครับ?"
“ใช่ ข้ากับพี่สาวพึ่งมาที่นี่วันแรกนะ ข้าคีย์ วันเดอร์เลอร์” โพรทาเลียยื่นมือไปทักทายเด็กชาย
“ผม โจชัว เดย์ ผมอยู่ที่นี้มาไม่นานมานี้เอง” โจชัวจับมืออีกฝ่ายทันที “แล้วขอบคุณที่ช่วยผมแล้วก็...ขนมที่พี่ชายให้ด้วยผมจะกินช้าๆ เลยล่ะ”
“ไม่ต้องกินช้าๆ ก็ได้นะกินเท่าที่เธออยากกินนะ” โพรทาเลียลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ
โจชัวมองอีกฝ่ายที่อ่อนโยนกับเขามากๆ เหมือนพ่อแม่ดูแลลูกเขาก้มมองช็อกโกแลตในมืออย่างมีความสุขที่ได้ขนมที่ดีกว่าอันที่โดยขโมยไป โพรทาเลียยิ้มอย่างดีใจที่เด็กชายดูมีความสุขขึ้นแต่ภายใต้ดวงตานั้นกับเห็นภาพแฝงของเด็กคนหนึ่งทำให้โพรทาเลียมองด้วยความเศร้าเล็กน้อยก่อนที่เพอร์ซีย์ที่อยู่ตรงนั้นมองเด็กหนุ่มอย่างสงสัย
“เธอใจดีกับเด็กจังนะ...”
“อ๊ะ...” โพรทาเลียสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันหน้าไปทางอื่นเล็กน้อย“ก็...ข้ารักเด็กนี่น่า...มันทำให้นึกถึง...เด็กที่ข้าเคยดูแล...ก็เท่านั้น...”
“เธอเคยเลี้ยงเด็กด้วยเหรอ?”
โพรทาเลียพยักหน้าทันที เธอไม่ค่อยอย่างพูดอะไรออกมามันอาจจะทำให้เธอน้ำตาตกได้เหมือนกัน โทมัสรีบวิ่งไปหาคีย์อย่างตื่นกลัวเขาประคองโหลอัฐของน้องชายไว้ตลอด
“คีย์!!” โทมัสะโเรียกอีกฝ่าย
โพรทาเลียหันไปมองอีกฝ่ายเรียกเธอ “เรียกข้าทำไม?”
“ก็...” โทมัสหันไปหาคุณเพอร์ซีย์พร้อมกับรอยยิ้ม"สวัสดีอีกครั้งครับ คุณเพอร์ซีย์" โทมัสทำความเคารพผู้ดูแลทันที
“อืม” เพอร์ซีย์รับคำทักทายของอีกฝ่าย
โทมัสเห็นสีหน้านิ่งๆ ของอีกฝ่าย เขายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ๆคีย์
“ที่ฉันเรียกนายเพราะฉันคิดว่านายควรรีบออกจากตรงหนีก่อนที่คุณเพอร์ซีย์จะเล่นงานได้ดีว่านายดันไปเล่นงานลูกสาวเขา มีหรือเขาจะไม่โกรธนะ”
“เหรอ?” โพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าเธอจะโดนฆ่าได้เหรอ
โทมัสหันไปทางคุณเพอร์ซีย์ทันที “งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับจะต้องพาคีย์กับลิซ่าไปชมบ้านและสถานที่ต่างๆ ในค่ายอีกนะครับ..”
“ฉันว่าเธอพาสองคนกลับบ้านพักไปก่อนดีกว่า” เพอร์ซีย์พูดขึ้นทันที
“เอ๊ะ?” โทมัสงงเลยว่าทำไม
“เพราะเชื่อได้ว่าพวกนั้นรอเล่นงานคีย์แน่ๆรอไว้สักวันสองวันค่อยมาเดินชมในค่ายดีกว่านะ”
“อ๋อ แบบนี้เอง...” โทมัสเข้าใจในคำแนะนำของอีกฝ่าย “งั้นผมพาพวกเขากลับบ้านพักละกัน...”
โจชัวกำลังกินขนมช้าๆ พอได้ยินว่าจะกลับบ้านกันโจชัวก็เดินมาหาคีย์ทันที
“พี่คีย์ ไปกับผมนะ เดียวผมก็จะกลับบ้านพอดี”
“เอางั้นก็ได้” โพรทาเลียมองปากอีกฝ่ายเธอหยิบผ้าออกมาจากเสื้อแล้วย่อตัวลงไปเช็ดปากให้อีกฝ่าย “ปากเลอะช็อกโกแลตหมดแล้วนะโจชัว”
“อ๊ะ...” โจชัวมองอีกฝ่ายเช็ดปากให้เขา “ขอบคุณครับ”
โพรทาเลียได้เห็นรอยยิ้มนั้นมันทำให้เธอรู้สึกสับสนและกระอักกระอ่วนไปหมดแต่ก็ฝืนยิ้มได้ต่อไป ระหว่างที่โพรทาเลียสนใจโจชัวเพอร์ซีย์กำลังมองคีย์อย่างสงสัยกับเหตุการณ์เมื่อกี้การต่อสู้ที่สามารถต่อกรกับลูกสาวเขาได้คนในค่ายมีไม่กี่คนที่สามารถต่อสู้ได้เก่งแบบนั้น
ตอนที่เด็กทั้งสองแยกย้ายกันไปนั้น เพอร์ซีย์ก็เข้าไปบ้านใหญ่แต่เขากับรู้สึกตงิดใจบางอย่างเลยลองตามพวกเด็กๆ ไปอย่างสงสัยว่าเด็กชายจะทำอะไรจนวันนี้เขาได้เห็นเต็มสองตากลับพฤติกรรมของลูกสาวมันทำให้เขาเคืองใจมากๆที่เห็นลูกสาวรังแกเด็กแถมตอนลูกสาวโดยเตะข้างใจของเขาดันคิดว่าสะใจที่โดนแบบนั้นและอีกอย่างพลังโพไซดอนที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเพอร์ซีย์กับรู้สึกพลุ่งพล่านตลอดเวลานั้นทำให้เพอร์ซีย์อยากรู้แล้วว่าเด็กชายคนนี้จะสร้างวีรกรรมอะไรอีก
พวกโพรทาเลียเดินกันไปแถวๆ บ้านที่ถูกจัดเรียงกันแต่ถ้ามองดีๆมันถูกจัดเรียงเป็ฟันปลา แล้วก็มีช่องว่างตรงกลางโจชัวพาเดินไปยังบ้านหลังหนึ่งที่มีดูมืดมนหน่อยๆ แต่มีอุปกรณ์ศาสตร์เวทมนตร์ หม้อกิ่งไม้มากมาย ทำเอาโพรทาเลียคิดเลยว่านี่มันออกแนวๆ บ้านแม่มดโพรทาเลียมองอย่างสนใจเล็กน้อย
“น่าสนใจ...” โพรทาเลียตาลุกวาวอย่างสนใจว่าบ้านเฮคาทีมีอะไรน่าสนใจมั้ง
จนเทพีอลิซ่าเบ็ธหันไปมองเด็กน้อยพร้อมกับคำเตือนบางอย่าง “อย่าสร้างเื่นะ...คีย์...”
“ไม่ทำแน่!” โพรทาเลียหันมามองเทพีอลิซ่าเบ็ธทันทีแต่สีหน้าอีกฝ่ายดูยังไม่เชื่อใจเธออยู่ดี
ระหว่างที่พวกทั้งสองคนคุยกันอยู่นั้นก็มีคนออกมาจากบ้านพักสีมืดมนนั้นกำลังเดินออกมาด้วยสีหน้าที่แตกตื่นหน่อยๆก่อนจะเห็นโจชัวที่โบกมือพวกเขารีบลงมาจากบ้านแล้วตรงไปหาโจชัวแล้วกอดเขาด้วยความห่วงใยทันที
“โจชัว น้องไปไหนมา!!” หญิงสาวที่กอดโจชัว ดึงน้องออกมาถามทันที
“จริงด้วยนะ ไหนว่าจะไม่ไปไหนมาไงเดียวโดนพวกโพรทาเลียเล่นงานพอดี” ชายหนุ่มอีกคนพูดอย่างเป็ห่วง
“ขอโทษครับ พี่ๆผมอยากกินขนมเลยออกไปโดยไม่ได้บอกทุกคน เพราะเห็นพวกพี่ๆก็เหนื่อยอยู่แล้วจากการฝึก ผมก็เลย...”
“โธ่ น้องรัก นายอยู่ที่นี้นายก็เป็เหมือนน้องของพวกเรานะนายต้องเข้าใจนะว่าพวกเราช่วยนายได้เสมอ...” ชายหนุ่มจับไหล่โจชัวทันที
“ขอโทษนะครับ...พี่ๆ แล้วก็ทุกคนด้วย” โจชัวขอโทษพี่ๆ แต่ละคนทันที “แต่ว่าก็มีคนมาช่วยผมจากพวกของโพรทาเลียนะครับ”
โจชัวหันไปทางที่พวกคีย์อยู่ หญิงสาวที่จับแขนโจชัวลุกขึ้นยืนโพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายที่กำลังเดินมาหาอีกฝ่ายนั้นเป็หญิงสาวที่มีผมยาวสีม่วงเหมือนท้องฟ้ายามราตรี ดวงตาสีม่วงดำเธอเดินตรงมาหาแล้วหันไปจ้องโทมัสอย่างเคืองๆ
“พวกนายช่วยน้องเราเหรอ? โทมัส”
“ฉันเปล่านะ แต่เป็...” โทมัสเอียงตัวหันไปหาคนที่อยู่ข้างๆเขา “หมอนี้ที่ช่วยน้องเธอจากโพรทาเลียนะฟรีดา”
ฟรีดาหันไปทางเด็กหนุ่มที่เธอไม่รู้จักทันที “นายช่วยน้องพวกเราเหรอ?”
โพรทาเลียพยักหน้าหนึ่งครั้งก่อนที่ฟรีดาจะเข้าไปกอดอีกฝ่ายทันทีโพรทาเลียถึงกับอึ้งเลยว่านี่มันเื่อะไรกัน
“ขอบใจนะ ที่ช่วยน้องของพวกเรา พวกเราเหล่าบุตรธิดาของเทพีเฮคาทีขอบคุณจากใจจริง”
“บุตรธิดา...” โพรทาเลียสงสัยทันที
“ใช่แล้ว พวกเขาคือลูกๆ ของเทพีเฮคาทีนะ คีย์” โทมัสอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง
“อ๋อ...แบบนี้เอง” โพรทาเลียมองโทมัสที่อธิบายให้เธอฟังก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายที่ถอยตัวออกห่าง
“ใช่แล้ว บุญคุณครั้งนี้พวกเราจะตอบแทนให้ได้ค่ะเอ่อ...นายชื่อ...”
“ข้า คีย์ วันเดอร์เลอร์พึ่งมาอยู่ที่ค่ายนี้นะ ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ”
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ วันเดอร์เลอร์ฉัน ฟรีดา วอร์เซ็นต์ ที่ปรึกษาบ้านเฮคาทีค่ะ”
“เรียกคีย์เฉยๆ ก็ขอรับ” โพรทาเลียเสนอให้อีกฝ่ายเรียกชื่อเฉยๆ
เธอได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกคุยกับอีกฝ่ายนั้นสบายใจมากๆ “โอเค คีย์”
โจชัวเดินมาหาคีย์พร้อมกับจับมือ “พี่คีย์ๆเข้าบ้านผมไหม? ผมจะแนะนำพี่ให้ทุกคนรู้จัก”
“คือว่า...”
โทมัสรีบเข้ามาขัดในทันที “ขอโทษนะ โจชัว วันนี้คีย์ต้องพักผ่อนแล้วล่ะ”
“เอออออออออ๋!!” โจชัวทำหน้าแบบเสียดายทันที
โพรทาเลียเห็นแบบนั้น ก็เอื้อมมือไปลูบหัวโจชัวทันที “ไว้ครั้งหน้าละกันโจชัว”
“ครั้งหน้า...งั้นเอาแบบนั้นก็ได้ครับ!!” โจชัวถึงกับร่าเริงขึ้นมาทันที
“งั้นพวกเราขอไปก่อนนะ”
โทมัสบอกลาทุกคนจากบ้านเฮคาที พวกโพรทาเลียก็โบกมือลาให้พวกโจชัวแล้วเดินตามโทมัสไปยังบ้านพักหมายเลขสิบเอ็ดที่เขาอยากพาพวกเธอไปจะขาดพวกเขาเดินไปสักระยะก็มาถึงบ้านไม้ที่ดูแล้วดูอบอุ่นดีทำให้เธอนึกถึงหลายสถานที่ที่เคยไป มันจะมีบ้านไม้ให้พักผ่อนเธอชอบบ้านแนวนี้มากๆ
“น่าอยู่จัง...” โพรทาเลียเอ่ยขึ้นมองบ้านอย่างสนใจ
“ใช่ไหมล่ะ!?” โทมัสยิ้มอย่างดีใจที่อีกฝ่ายชอบบ้านของพวกเขา“ที่นี่...น่าอยู่สุดแล้วล่ะอ๋อ! ลืมบอกไป ยินดีต้อนรับสู่บ้านหมายเลข 11 หรือเรียกกันว่า บ้านเฮอร์มีส”
“บ้านเฮอร์มีส...เทพเฮอร์มีสนะเหรอ?”
“ใช่ เอาล่ะเข้าไปกัน!”
โทมัสเดินนำทั้งสองคนเดินไปยังหน้าประตูบ้านพักโพรทาเลียจ้องมองบ้านอย่างสงสัยว่าเป็บ้านของสายเืเทพจะมีลูกเล่นอะไรหรือเปล่าก่อนที่เธอจะหันไปมองเทพีที่กำลังจ้องมองบ้านตรงหน้าอย่างสนใจเช่นกันพออีกฝ่ายเดินมายืนใกล้ๆ เธอก็แอบกระซิบกับอีกฝ่าย
“ท่าน...อลิซ่าเบ็ธ”
“อ๊ะ...” เทพีอลิซ่าเบ็ธหันไปมองอีกฝ่าย “จ้ะ...”
“เป็อะไรหรือเปล่าขอรับ?”
เธอส่ายหน้าทันที “เปล่าจ้ะ...แค่...” เธอหันไปมองรอบๆ ค่าย “รู้สึกถึงบางอย่าง…ความรู้สึกที่คุ้นเคย...”
“ความรู้สึกที่คุ้นเคย?”
โพรทาเลียสงสัยในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังรู้สึก ภายในค่ายแห่งนี้มีสิ่งบางอย่างที่ทำให้เทพีอลิซ่าเบ็ธรู้สึกที่คุ้นเคยขึ้นมาจุดหนึ่งในค่ายฮาล์ฟบลัดมีชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่แถวๆ บ้านใหญ่เพื่อรอใครบางคนกลับมา ระหว่างที่เพอร์ซีย์กำลังเดินกลับมานั้นเขาก็พบกับอีกฝ่ายที่กำลังยืนรออยู่แถวๆ หน้าบ้านใหญ่ ทำเอาเพอร์ซีย์ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายมาทำอะไรในเวลานี้
“คุณ!?”
“ไง แจ็กสัน ข้ามีเื่จะคุยกับเ้าหน่อย!”
“มีอะไรให้ผมช่วย? โครนอส!”
จบตอนที่ 4 โปรดติดตามตอนที่ 5ต่อไปค่ะ
266
