"ไปซิ!!!!! "
"ค่ะๆ ๆ "
"เอาไรบ้างบอกมา"เขาทำหน้าเซ็งๆ เธอเลยบอกรายละเอียดเขาไป"ก็แค่นั้น.... เข้าห้องไปได้แล้ว.... ชิ"
"ค่ะ"เธอปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง"วันอะไรเนี่ย" ผ่านไปเกือบชั่วโมงเสียงเคาะประตูจึงดังขึ้น.... เธอเดินขากะเผลกไปเปิดประตู
"เปิดให้ไวๆ หน่อยถือของหนักนะรู้ป่าว"
"ไม่รู้ค่ะ"เธอส่ายหน้า
"ถอยไปสิ อย่ามายืนเกะกะ"
"ค่ะ"เธอหลีกทางให้เขาเข้ามาด้านในหมอดลหอบหิ้วของมากมายมาวางไว้ที่โต๊ะ"ขอบคุณค่ะ..... เท่าไหร่คะ"
"ทำไม.... เธอจะจ่ายเองหรอ"
"ใช่ค่ะ.... เท่าไหร่คะ"
"200000จ่ายมาดิ"เขายักไหล่ท่าทีกวนๆ
"ค่าของนี่หรอคะ.... แพงจังเลย"เธอห่อปากมองเขาตาโต"200000จริงหรอคะ"หมอดลยกมือขึ้นเกาหัวทันที
'ขนาดเื่วันนั้นยังไม่สงสัยเลยนับประสาอะไรกับเื่นี้' เขาคิดอย่างขำๆ
"ใช่มั้ง"
"เดี๋ยวหว้าใช้คืนเลยค่ะ.... ขอไปเอามือถือแปป"
"ไม่ต้อง..... ไม่ถึง200000ไรหรอก หยอกเล่นเฉยๆ "
"หยอกเล่น? "เธอทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ
"ใช่..... และ เพื่อเป็ไถ่โทษในครั้งนั้น.... ฉันซื้อให้เธอ ให้จริงๆ "
"ไม่จำเป็หรอกค่ะ..... หว้าไม่โกรธหมอหรอก.... ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว หว้าลืมไปหมดแล้วค่ะ ต่อไปนี้หมอสบายใจได้หว้าจะไม่ไปที่นั่นอีก ถ้าจะไปคงไปหาตองนวลค่ะ หรือถ้าหมอไม่อนุญาตหว้าจะไม่เหยียบไปเลยจริงๆ นะคะ" เขาอึ้งไปเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้ยิน"ขอบคุณที่ซื้อของให้นะคะ"เธอยิ้มหวานโชว์เขี้ยวน่ารักทั้งสองข้าง
"ฮะ แฮม...... ก็ดี..... กลับก่อนแล้วกัน"
"ค่ะ"เธอตอบสั้นๆ สร้างความขุ่นเคืองให้เขายิ่งนัก
"หิวข้าว.... ทำไรให้กินหน่อยสิ"เขาบอกหน้าตาเฉย...
"ห้ะ!!!! "
"หิวข้าว"
"ค่ะ"เขาเดินไปล้มตัวลงนอนบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์เธอยืนนิ่งมองเขาอย่างอึ้งๆ
"เร็วๆ ซิ หิวข้าว"
"ค่ะๆ "
ยิหวาเดินมาหยิบถุงข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างทุลักทุเลเขาเหลือบตาขึ้นมองเธอเห็นแล้วขัดใจจึงลุกขึ้นมา
"ถอยไปซิยัยขาเป๋!!!!!! "หมอดลเข้าไปแย่งของในมือเธอมาถือเอาไว้"ให้วางตรงไหนก็ไม่บอกรำคาญสายตาจริงๆ "
"............ "
"อ้าว.... มองไร เดินตามมาซิ หิวข้าวแล้วจะได้ช่วยทำ.... ช้าจริงๆ "
"ค่ะ"เธอเดินกะเผลกตามเขาเข้าไปในครัว"ของใช้หว้าจะเอาไปเก็บในห้องก่อนค่ะ"
"ไม่ต้อง.... ไสหัวไปนั่งเฉยๆ เลยไป.... เกะเกสายตา"เขาส่งสายตาดุๆ มาให้เธอ
"แต่ว่า.... รบกวนคุณหมอเปล่าๆ นะคะ"
"ยุ่ง? ออกไปเลยไป"เขาไล่เธออย่างหงุดหงิดใจนิดๆ
"แต่! "เขาหันมาจ้องเป็จริงเป็จังพร้อมทำตาดุวับ"ค่ะ"เธอก้มหน้าเดินกลับไปนั่งที่โซฟาเขามองตามเธอไปด้วยสายตาบางอย่าง.......
เธอรอเขาจนเผลอหลับไปนานแค่ก็ไม่รู้ได้จนรู้สึกมีบางอย่างมาััที่ผิวแก้ม
"ฮือ... อย่ายุ่ง"เธอใช้มือปัดไปที่ใบหน้า หมอดลยังคงใช้นิ้วจิ้มไปที่แก้มเธอ"อย่ายุ่ง!!!! จะนอน"เธอร้องบอกทั้งๆ ที่ยังหลับตาอยู่.... ธนดลนั่งมองเธออย่างหมั่นไส้จิ้มแก้มเนียนไปตั้งหลายครั้งยังไม่ยอมตื่นอีกเขาเลยใช้มือทั้งสองข้างบีบเคล้นแก้มขาวผ่องทั้งดึงทั้งบีบขย้ำหน้าของยิหวาจนเธอลืมตาขึ้นมา"โอ๊ย...... เจ็บนะหมอ"เขายังไม่ยอมปล่อยยิ่งเพิ่มแรงบีบขึ้นอีกก่อนจะก้มลงมาจุ๊บปากเธอแรงๆ ทีนึง.. จ๊วบบบบบบบบบบ ยิหวาตาเบิกกว้างอย่างใ... ช็อคไปชั่วขณะหมอดลจึงยอมปล่อยมือจากแก้มนวลนั่งมองเธอที่หน้าเริ่มมีรอยแดงๆ เกิดขึ้นอย่างชอบใจ.....
"คนบ้าอะไรหลับลึก.... ลุกขึ้นกินข้าว"เขาดึงแขนเธอให้ลุกขึ้นนั่ง"เดินไหวหรือเปล่า"
"ค่ะ.... ไหว "ยิหวากระพริบตาถี่ๆ ไล่ความมึนงงออกไปจากสมองน้อยๆ ของเธอ
"ไม่ไหวหรอกมั้ง.... อุ้มดีกว่า"
"ว้ายยยย.... หมอดล"
"จุ๊บ..... หุบปากซะ"
เขาจุ๊บไปที่ปากเธอ ยิหวามองเขาตาโตใอีกรอบกับการกระทำของเขา...
"มีอะไร.... มองทำไม....... จุ๊บบบบบ"เขาจุ๊บลงมาที่ปากบางอีกครั้ง.... จุ๊บ และอีกครั้ง"มองทำไม หื้อ.... "
"หมอ..... ทะ ทำอะไรคะ.... "เธอถามอย่างมึนงง"จูบหว้าทำไมคะ"
"ไม่ได้จูบ.... แค่จุ๊บปาก ถ้าจูบมันจะไม่ใช่แบบนี้อย่ามากล่าวหากันนะ"
"จุ๊บ? หรอคะ"
"ใช่.... แค่การทักทายเหมือนฝรั่งไงล่ะ เธอไม่เคยทำหรอ"เขาพูดหน้าตาเฉย เธอส่ายหน้าดิก"หัดๆ ไปบ้าง เวลาไปต่างประเทศจะได้ชิน"
"หัดไว้หรอคะ.? "เธอจ้องเขาตาแป๊ว"หัดกับใครก็ได้หรอคะ"
"ไม่ได้!!!!! .... ห้ามให้ใครทำแบบนี้เด็ดขาด"เขาหน้าบึ้ง
"แต่หมอบอกเองนี่คะว่าหัดไว้จะได้ชิน"
"หุบปากไปเลย.... ฉันสั่งห้ามเด็ดขาดจำไว้"
"ห้าม???? "
"เดินเองล่ะกัน"เขาวางเธอลงกับพื้น"รำคาญ"เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวหน้าตาบึ้งตึง"เดินมาเร็วๆ ซิ "
"........?????????? ....... "ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมดมันเป็อะไรที่เธอไม่เข้าใจเขาเลยว่าเขา้าอะไรกันแน่....... 'เฮ้อ'
หลังจากทานข้าวเสร็จเขาก็ช่วยเก็บจานชามไปล้างอาสาทำเองทุกอย่างเธอมองเขาอย่างทึ่งๆ คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำไรแบบนี้เป็ด้วย....
"มองไร... ไปนั่งเลยไป"
"หมอดล... ที่จริงตั้งไว้ก็ได้หว้าเก็บเอง"
"มีปัญหาหรือไง"
"ป่าวค่ะ"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก....
"ผมไปดูเอง"เขาเดินตัวปริวออกไป ผลักกกกกก "มาหาใครครับ"เขาถามเสียงเครียด
"เจ๊หว้าครับ.... เอ่อคุณเป็ใครครับ"
"ผัว!!! "สั้นๆ ห้วนๆ ได้ใจความ"มีไร"ส่งสายตาดุๆ ไปให้
"เอ่อ.... นี่ครับฝากให้เจ๊ด้วยบอกว่า ชัย เอามาให้ครับ"เขาพยายามสอดส่องมองเขาไปในห้องแต่หมอดลยืนขวางเต็มประตูเลยมองไม่ถนัด"ผมไปล่ะนะ"
"เชิญ" ปังงงงงงงงง เปิดประตูใส่หน้าชัยทันทีอย่างหงุดหงิด
ชัยอ้าปากหวอใมากกับการกระทำของเขา"ผัวเจ๊นี่โหดจริงๆ เลย..... "
หมอดลพลิกซองสีขาวไปมาก่อนจะถือวิสาสะแกะดูด้านใน
"ตั๋วเครื่องบิน!!!! ชิ"เขาดูอย่างละเอียดก่อนที่จะฉีกทิ้ง"อุ้ย!!!! มือลั่น ตายล่ะงานนี้ หึหึหึหึ"เขายัดใส่ไว้ในซองเหมือนเดิม
"ใครมาหรอคะ"ยิหวาชะโงกหน้ามาถามอย่างสงสัย
"ไม่รู้สิ... ฝากนี้มาให้.... "เขาเอามายื่นส่งให้เธอนั่งลงข้างๆ ยิหวาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ขอบคุณค่ะ"เธอรับมาเปิดดู"เฮ้ย!!!! ขาดได้ไงเนี่ย!!!!! ..... บ้าจริง ต้องโทรหาชัยก่อน"เธอใหันซ้ายขวามองหามือถือ หมอดลนั่งนิ่งเขาเหลือบตาไปเห็นมือถือเธอหล่นอยู่บนพรมข้างๆ เท้าของเขาจึงไม่รอช้าใช้เท้าดันมือถือของยิหวาให้เข้าไปอยู่ในซอกโซฟาซึ่งมันก็เข้าได้พอดีเป๊กเลย!!!!!
"อยู่ไหนนะ.... เมื่อกี้ยังวางอยู่แถวๆ นี้เลย หายไปไหนนะ"เธอนั่งก้มๆ เงยๆ หาอยู่ตรงนั้นเพราะลุกเดินไม่ถนัด"หมอดล... เห็นป่าวคะ.... "
"ไม่เห็น..... "เขาตีหน้าขรึม
"หายไปไหนนะ... ช่วยหาหน่อยได้มั๊ยคะ..... "
"ได้สิ..... "เขาแสร้งทำเป็ก้มๆ เงยๆ "หายไปไหนนะ...... ลึกลับจริงๆ "
"หมอช่วยโทรเข้าให้หน่อยได้มั๊ยคะ"ยิหวาหน้าเครียด
"ได้สิ..... "เขาเลื่อนหาเบอร์ของโทรแสร้งทำเป็กดโทรออก... "โทรไม่ติด... ปิดมือถือไว้หรอ"
"ไม่นะคะ.... ไม่ได้ปิด.... หว้ารอชัยโทรมา"
"ชัยอีกแล้ว.... มันคือใคร"
"ลูกน้องที่ทำงานค่ะ"
"หึ....... "
"หายไปไหนนะ...... หรือหว้าหยิบไปตั้งไว้ตรงไหน"เธอจับไม้เท้าเดินขากะเผลกไปในห้องนอนเดินวนไปทั่ว หมอดลยิ้มกริ่มนั่งไขว่ห้างมองเธอ"หมอคะ... หาเจอหรือยัง.. ในนี้ไม่มีไปไหนนะ"
"กำลังหาอยู่ครับ..... ไปไหนนะ... โทรไม่ติดแย่จัง"
"งั้นหว้าต้องไปหาชัยที่ห้องเสื้อแล้วล่ะคะ"เธอะโตอบมา หมอดลหูผึ่งทันที
"อ้าว... นี่ไงเจอแล้ว"
เขาหยิบมือถือออกมาโชว์ให้เธอดูยิหวารีบเดินกะเผลกมาหาเขา....
"เจอตรงไหนหรอคะ"
"แถวๆ นี้แหละ... รีบโทรซิ"เขายื่นมือถือให้เธอ
"ค่ะ..... เอ๊ะ!!! มือถือก็เปิดไว้นี่คะทำไมโทรไม่ติด ไม่เห็นมีเบอร์หมอโทรเข้าเลย"
"ใช่หรอ.... ผมโทรแล้วนะ สงสัยกดเบอร์ผิดมั้ง"เขาทำหน้าหรอหรา
"ขอตัวก่อนนะคะ"เธอเลี่ยงไปคุยโทรศัพท์ ธนดลมองตามตาเป็มันเธอเดินไปคุยสายสักพักจึงกลับมาใบหน้าบูดบึ้งนิดๆ "หมอฉีกตั๋วเครื่องบิน หว้าหรอคะ"
"ตอนไหนกัน..... กล่าวหากันหรือเปล่า"เขาตีหน้ามึน
"แล้วมันจะขาดได้ไงคะ.... แล้วหว้าจะทำไงได้บ้างเนี่ย!!!! หรือต้องจองใหม่แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น.... ประเด็นคือไปถึงที่โน้นล่าช้ากว่าเดิม.... งานสำคัญด้วยซิ..... ฮึก..... ไม่น่าเลย"เธอหน้าแบะปากทำหน้าจะร้องไห้
"ไปทำอะไรถามจริง"
"แฟชั่นโชว์ไงคะ..... หว้าเป็เ้าของห้องเสื้อมีคนจ้างเราก็ต้องไป ร้านหว้าดีไซน์เองออกแบบเองทุกอย่าง"
"อ่อ!!!!! "
"หว้าคงต้องตามไปทีหลังคนอื่นๆ แล้ว ขาก็ไม่ดีลำบากแท้ๆ เลย"
"ไม่ไปได้มะ"
"ไม่ได้ค่ะ"
"ไปกี่วัน"เขาถามเสียงขรึม
"อย่างช้าก็2อาทิตย์หรือมากกว่านั้น เร็วสุดคงอาทิตย์เดียวค่ะ"หมอดลทำหน้าครุ่นคิด
"เดี๋ยวโทรไปจองให้แล้วกัน... พอจะรู้จักกับเ้าของสายการบินอยู่"
"ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ..... ให้ชัยจองให้ดีกว่า"
"ตามใจล่ะกัน.... กลับล่ะ เสียอารมณ์"
"ค่ะ... "
"นี่เธอ!! "เขาหันมาตีหน้าั์ใส่
"อะไรคะ? "
"ป่าว"หมอดลหุนหันไปที่ประตู ปังงงงงงง เธอสะดุ้งโหย่งหันไปมอง
"บ้าไรของเขานะ ใหมดเลย"
.....................................
"พี่ชายผมฝากดูคลีนิคหน่อยนะ"
"แกจะไปไหนเ้าดล"
"ปารีส"
"ไปทำไม"
"ธุระส่วนตัว"
"เคๆ ... แล้วแต่แกล่ะกัน"
"ดูแค่คลีนิคนะอย่าดูอย่างอื่น"
"หึ... ไม่ดูหรอก"
"ให้มันแน่ล่ะกัน"
"อย่างฉันไม่มองยัยนั่นให้เสียลูกตาหรอกผู้หญิงบ้าอะไรร้ายกาจที่สุด"
"เธอเรียบร้อยดีนิครับพี่กล่าวหาเธอเกินไปแล้ว"
"ดีต่อหน้าคนอื่นอะดิ.... อย่าพูดถึงเสียอารมณ์"
"ตามนั้น.... "
................................
แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ..........
..... ว้าว... สวยจังเลย.... กรี๊ดดดดด ดูดีมาก......... เสียงของเหล่าช่างภาพและผู้คนภายในงานดังกระหึม....
"เจ๊.... ของเรานิเริ่ดมากค่ะ"ชัยจีบปากจีบคอพูดวันนี้เขาจัดเต็มมีขนนกสีขาวพันอยู่รอบคอ
"ใช่..... เริ่ดสุดๆ เสียดายขาเจ๊.... ไม่ปกติไม่งั้นวันนี้ได้สนุกแน่"
"หมายความว่าเจ๊จะเดินแบบเองใช่ม๊า.... อุ้ยตายว้ายกรี๊ด"ชัยยกมือทาบอก
"ใช่... อิอิอิ"สองคนคุยกันกระหนุงกระหนิงโดยไม่รู้ว่ามีสายตาพิฆาตมองอยู่จากมุมหนึ่งของงานนี้.... ธนดลกำมือแน่นมองอย่างขุ่นเคือง...... จนทนดูต่อไปไม่ไหวจึงเดินแหวกผู้คนเข้าไปหาคนทั้งสองทันที ชัยเห็นเขาปุ๊บจำได้ทันทีจึงรีบชิ่งออกมาเพราะดูจากสายตาไม่เป็มิตรเอาเสียเลย
"เจ๊...... เชอร์รี่ขอตัวก่อนนะค๊า"
"ไปไหนล่ะ.... ชัย.... เดี๋ยวชัย"ไม่ทันแหละชัยวิ่งฝ่าผู้คนออกไปอย่างรวดเร็ว"อะไรว่ะ"เธอหันหลัง ตุ้บบบบบบ ชนเข้ากับใครบางคน"หมอดล!!! "ร่างบางชะงัก
"มาธุระเลยแวะมาดู.... งานใหญ่ดีนี่"เขายิ้มนิดๆ แต่แววตาดุสุดๆ
"ค่ะ.... ขอตัวก่อนนะคะ"
"ไปไหน"
"ดูแลเื่ชุดไงคะดูทั้งหมด... มีอะไรหรือเปล่าคะ"เธอเอียงคอถาม เขายิ่งจ้องเธอเข้าไปอีก"มองอะไรคะ"เธอก้มลงสำรวจตัวเอง"ไม่สวยหรอคะ"เธอหน้าเสียนิดๆ
'สวย... สวยมากจนฉันอยากจะฆ่าเธอ... ให้ตายเถอะ รัดแนบเนื้อแบบนั้นยั่วกิเลสตัณหาชะมัด'เขาคิดในใจ
"เธอใส่แล้วไม่สวย... ไปเปลี่ยนเหอะ ขาก็ใหญ่ใส่สั้นๆ ไม่ดีหรอกอายคน ส่วนหน้าอกก็เล็กนิดเดียว"
"ดูเหมือนจะไม่เท่ากันนะหน้าอกเธอน่ะ..... "
"ห้ะ.... "
"เธอลืมยัดฟองน้ำหรือไงกัน"
"ห้ะ!!!!! "ยิหวาอ้าปากหวอ
"หรือไม่ก็เป็โรคบางอย่างอาจจะเกี่ยวกับมะเร็งเต้านมก็ได้.... คืนนี้จะตรวจให้ล่ะกัน น่าเป็ห่วงอย่าปล่อยไว้นาน ถ้าเป็จะได้รู้ั้แ่เนิ่นๆ ไม่ต้องตัดเต้านมทิ้ง"เขาพูดเป็ตุเป็ตะจนเธอหน้าซีด
"หว้าน่ะหรอคะ..... "
"ใช่"
"ทำไงคะ... มันเล็กหรอคะแต่หว้าใส่ไซส์38แล้วนะคะ เล็กอยู่หรอ"เธอยกมือจับหน้าอกตัวเองทั้งสองข้างใบหน้าเคร่งเครียด
"จากสายตาและประสบการณ์ของการเป็หมอมาไม่เคยพลาดต้องรีบตรวจนะ ด่วนที่สุด...... "
"แล้วเื่ตรวจภายในครั้งก่อนล่ะคะผลเป็ไงบ้าง"
"ต้องตรวจอีกทีด้วยนะ"
".............. "
"แล้วแต่เธอล่ะกัน"
"แต่มันเจ็บมากเลย... ไม่ตรวจได้มั๊ย"
"ไม่เจ็บเหมือนครั้งแรกหรอก.. รับรอง"เขายักคิ้วให้เธอ
" :- ("
...................................
คลีนิคธนดล.....
บดินทร์เดินถือแฟ้มเข้ามาด้านในเขามุ่งตรงไปห้องทำงานของธนดลน้องชายสุดที่รัก ก่อนเข้าห้องเขาเหลือบตามองตองนวลนิดนึงเธอก็ปรายตามองเขาก่อนจะแลบลิ้นใส่ บดินทร์ตีหน้าั์กลับไป..........
"กวนตีนจริงๆ "
ก๊อก ก๊อก ก๊อก......
"เชิญ!!!!! "
"ไฮ.... ดาร์ลิ่ง"
"มาทำไม... ออกไปเลยนะ"เขาสั่งเสียงเข้ม
"กลัวหรออออออ..... "เธอลากเสียงยานๆ เดินเข้าไปนั่งลงเป็โต๊ะของเขาโน้มตัวลงไปพูดชิดริมหูของเขาเบาๆ "คิดถึงนะ"
"หยึ๋ยยยยย ขยะแขยง ออกไป"
"หึ.. กลัวหรอ.... วันก่อนหมอดินไปเมาหัวราน้ำที่...... "เธอเริ่มใช้เสียงดัง
"เฮ.... หยุดนะ"เขาตะครุบปากเธอไว้ปิดปากเธอด้วยมือหนาของเขา"อย่าเสียงดัง.... ยัยบ้า"เธอสะบัดมือเขาออก
"ไปกินข้าวกันคืนนี้.. ไม่งั้นฉันจะ... บอก... ป่าวประกาศให้ทุกคนได้รู้"
"ก็ได้"
1K
