นิยายแห่งการรำลึกถึงรักแท้ เพราะรักของฉัน.. คือเธอ เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๒๙
แค่ได้รัก
.
....... หลังจากงานศพของไม้เสร็จสิ้นลง ผองเพื่อนที่มาร่วมแรงร่วมใจช่วยงานศพไม้ จนงานทุกภาคส่วนสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี พวกเขาก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันกลับไปทำงานในหน้าที่ของตน..ทีละคนสองคน ..
....... จนหมด .. . .
....... ความครึกครื้นในชีวิตของเตโชที่เพื่อนๆ ช่วยกันสร้างสรรค์.. ก็เบาลง .. บางลง.. จน.. สงบ.. เงียบ
....... เงียบ .. จน .. สงัด.. ในที่สุด
....... กระทั่งอ้อยกับหมอแนนที่อยู่เป็เพื่อนเตโชมาตลอด ก็ยังต้องกลับไปทำหน้าที่ของตน
.
....... มีเพียง.. ‘นพคุณ’ ที่ยังอยู่ข้างๆ เตโชไม่ห่าง
....... แม้เตโชจะพยายามเป็ ‘ปรกติ’ เท่าใด .. แต่เพื่อนแท้อย่างนพคุณดูออกเสมอ.. ว่าเตโชยังไม่ปกติเลยสักนิด ..
....... เตโชยังจมอยู่กับความสูญเสียครั้งนี้ .. อย่างที่สุด!! ..
.
....... และ .. แม้อ้อยผานิตจะรู้ว่า.. เตโชยังจมอยู่ในห้วงแห่งทุกข์อันมหาศาล ..แต่เธอก็ไม่รู้จะช่วยเพื่อนรักอย่างไร?
.
....... “อ้อย” นพคุณเรียกชื่ออ้อย เป็การเปิดประเด็นการพูดคุยในเย็นวันหนึ่ง “เราว่า..เราจะพาเตโชไปสงบจิตสงบใจสักสี่ห้าวัน”
....... อ้อยผานิตมองหน้านพคุณ แม้เธอจะไม่รู้จักชายคนนี้ .. แต่จากการแสดงออกของเตโชกับนพคุณ.. เธอก็พอจะเดาได้ว่า .. ทั้งสองสนิทกันมาก!!
....... “ถ้ามันจะช่วยให้โชกลับมาทำงานได้ .. ก็ไปเถอะ ..อ้อยจะดูแลน้องมายด์ให้เอง”
....... คำพูดออ้อยสะกิดใจนพคุณ เขาจึงมองหญิงสาวแทนการถาม
....... อ้อยมองหน้านพคุณ .. ในใจเธอก็สองจิตสองใจ .. จะบอกดี.. หรือจะเก็บงำไว้ในใจ .. . .
....... นพคุณยิ้มให้เธออย่างเป็มิตร
....... อ้อยจึงตัดสินใจบอก “ก็.. ทั้งงานเขียนบทภาพยนตร์ .. ทั้งงานเขียนรายงานเรียนโท” อ้อยถอนหายใจ “โชไม่ได้เขียนอะไรเพิ่มเติมเลย ..ั้แ่ไม้เริ่มป่วย .. จนถึงตอนนี้ .. ก็ไม่มีเพิ่มสักตัวอักษรเดียว ..ทั้งมหาลัย ทั้งบริษัททำหนัง ทวงกับอ้อยทุกวัน”
....... “งั้น.. เราพาโชไปสักสามสี่วันนะ .. จะไม่ให้เกินห้าวัน” นพคุณบอกอ้อย “พอกลับมา .. โชน่าจะพอทำอะไรได้บ้าง”
....... “ได้ค่ะ” อ้อยตอบ “แต่อย่ามากเกินเจ็ดวันนะคะ ถ้าเกิน ค่ายหนังน่าจะไม่รอ”
....... “ครับ”
.
....... เมื่อพูดคุยกับอ้อยเรียบร้อยแล้ว นพคุณก็พาเตโชขึ้นรถคันงามของเขาโดยมิได้บอกอะไรเตโชเลย พอคาดเข็มขัดนิรภัยให้เตโชเสร็จ เขาก็ขับรถคู่ใจออกไปโลดแล่นบนท้องถนนทันที
....... เตโชเองก็เลือกที่จะไม่ถามอะไร เขานั่งรถไปกับนพคุณด้วยดี ..แม้จะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเกือบตลอดเวลา .. แต่ก็มิได้สังเกตสังกาใดใด ..ยังคงปล่อยทุกสิ่งเลื่อนผ่านสายตาไป .. โดยที่เ้าตัวมิได้สนใจอะไรเลย ..
....... กระทั่งรถของนพคุณมาจอดที่บ้านหลังเดิมของเขา บ้านหลังที่เตโชชอบปั่นจัดรยานมาหาเขาตอนม.ปลาย .. เตโชมากินข้าวเย็นกับนพคุณ .. จนติดใจกระเพราหมูสับน้ำท่วม ก็ที่บ้านหลังนี้แหละ
.
....... เตโชมองไปรอบๆ สถานที่ที่เขามีความทรงจำที่ดี ..ที่ที่เขาเคยอิ่มสุข .. ที่ที่เคยชำระทุกข์ออกไปจากใจได้ทุกครั้งที่มา
....... แต่ครานี้ .. เตโชกลับรู้สึก .. อ้างว้าง ..
....... ทุกอย่างมิมีวันกลับไปเป็เช่นอดีตได้อีกแล้ว ..
....... ในใจมันก็เลย .. โหยหา .. ความอบอวลของอดีตที่แสนงดงาม.. จนรู้สึก .. ปวดร้าว ..
....... ก็ทุกอย่างที่เป็อยู่ตอนนี้ ..เกิดจากการเลือกในอดีตทั้งสิ้น
....... นพคุณมิได้เร่งรัดใดใด เขาปล่อยให้เตโชเหม่อมองอยู่อย่างนั้น ส่วนตัวเขาขนสัมภาระเข้าไปไว้ในบ้าน แล้วก็กลับออกมา เขายังเห็นว่า.. เตโชยังคงเหม่อมองอยู่ในท่วงท่าเดิมๆ เขาจึงเข้าไปนั่งที่นั่งคนขับอีกครั้ง และขับรถออกไป
.
....... ไม่นาน ..รถคันงามของนพคุณก็มาจอดที่หน้าอาคารไม้ในโรงเรียนมัธยมที่เตโชเรียนจบ
....... เตโชมองไปรอบๆ พื้นที่ .. บางสิ่งยังคงเหมือนเมื่อหลายปีก่อน.. บางอย่างก็เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้
....... นพคุณลงจากรถ แล้วเดินมาเปิดประตูรถด้านที่เตโชนั่งอยู่ “ไม่ลงมาเดินเล่นหน่อยเหรอ?”
....... เตโชยิ้มบางๆ ให้นพคุณ แล้วลงจากรถ ..ก็นี่คือโรงเรียนเก่าที่เตโชเพิ่งจบไปไม่นานนัก .. ไม่เห็นต้องกังวลอะไร ทำไมจะลงมาเดินเล่นไม่ได้ .. เตโชคิดในใจ แต่มิได้ตอบโต้กับนพคุณ
.
.......นพคุณกับเตโชเดินโต๋เต๋อยู่ในบริเวณหน้าอาคารไม้ของโรงเรียนสักพัก
....... “เตโช” เสียงหนึ่งเรียกเตโชอย่างไม่แน่ใจ
....... เตโชหันไปมองที่มาของเสียง
....... เขาเห็นชายหนุ่มหน้าหวาน.. รูปร่างสูงโปร่ง ..แต่ก็อ้อนแอ้น .. ยิ่งสวมเสื้อยืดขาวพอดีตัวนุ่งโจงกระเบนพิมพ์ลายไทยยกดอกยิ่งดูโดดเด่น
....... “ภูผา” เตโชเรียกผู้ชายที่เรียกชื่อเขาเมื่อครู่
....... คนที่ถูกเรียกว่า ..ภูผา..ยิ้มตอบและโผเข้ากอดเตโชทันที
....... นพคุณได้แต่มองดูห่างๆ .. เขาเคยได้ยินชื่อนี้ เตโชเคยเล่าให้เขาฟังว่า .. ภูผาเป็เพื่อนนักเรียนมัธยมต้น บ้านภูผามีชุดนาฏศิลป์ให้เช่า เตโชเองที่แต่งชุดนาฏศิลป์ได้งดงาม ก็เพราะภูผานี่แหละที่เป็คนสอน
.
....... หลังจากถามสารทุกข์สุขดิบกันชั่วครู่ เตโชก็แนะนำให้ภูผารู้จักกับนพคุณ และบอกทั้งภูผาและนพคุณว่า.. เป็เพื่อนกัน
....... ภูผากลับเข้าไปสอนนักเรียนรำไทยอีกพักใหญ่ นพคุณจึงมีเวลามากพอที่จะพาเตโชเดินไปรอบๆโรงเรียน เตโชได้สวัสดีทักทายครูบาอาจารย์
....... กว่าที่นพคุณและเตโชจะเดินไปทั่วทั้งโรงเรียน แล้วกลับมาที่ที่นพคุณจอดรถไว้ ภูผาก็สอนเสร็จพอดี ทั้งสามจึงได้ไปทานอาหารด้วยกัน
.
....... “ทำไมภูผาถึงได้มาเป็ครูสอนนาฏศิลป์ที่โรงเรียนนี่ล่ะ” เตโชเปิดประเด็นถามแล้วก็หันหน้ามาอธิบายกับนพคุณว่า “ที่จริง ภูผาเค้าฝันที่จะเป็พระรามของกรมศิลป์ฯเค้าเลยวิ่งตามความฝันแบบทุ่มทั้งชีวิต”
....... “รูปร่างหน้าตาแบบภูผาเนียะ ถ้าแต่งองค์ทรงเครื่องละก็ น่าจะเป็พระรามที่หล่อและหน้ามองที่สุดนะ” นพคุณยังอดที่จะชมเชยไม่ได้
....... “แต่.. เราไปไม่ถึงฝันละเตโช .. พอเข้าไปเรียนจริงๆ ..เราถึงเพิ่งรู้ว่า .. เรามีสัดส่วนแขนยาวกว่าปกติหน่อยนึง .. ฝันก็เลยสลาย ..เพราะครูไม่เลือกให้เราเป็พระราม .. เราเลยสอบมาเป็ครูนี่แหละ” ภูผาเล่าเื่ของเขาสั้นๆ ก็เปลี่ยนเื่ “เราดีใจมากนะที่เจอเตโชวันนี้” พูดจบภูผาก็มองเตโชด้วยสายตาที่เตโชต้องหลบ ภูผาหันไปสบตานพคุณ “ถ้าเตโชกับนพคุณไม่ได้คบกัน ..และเตโชยังไม่มีใคร .. งั้น .. เราจีบเตโชนะ” ภูผาเป็คนชัดเจนเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ
....... นพคุณยิ้มให้ภูผาอย่างเป็มิตร “นพเป็เพื่อนแท้ของโช”
....... ภูผายิ้มรับคำตอบนี้เต็มใบหน้าของเขา ใบหน้าที่แสนหวานของภูผาจึงยิ่งชวนมองมากขึ้น
....... “แต่..” นพคุณลากเสียง “โชจะให้คุณจีบหรือเปล่า? คงต้องฟังจากปากเค้าเองนะ”
....... เตโชมองนพคุณ สลับกับมองภูผา .. ในใจก็กำลังประเมินว่า.. ทั้งสองกำลังเล่นเกมอะไรกันอยู่ .. การที่นพคุณพาเขามาที่นี่ ..เพื่อมาหาภูผาหรือเปล่า?
........ แต่!! .. ทั้งสองไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนี่ .!!
....... และ .. ที่สำคัญ .. ไม้เพิ่งจากไป .. ไม่ควรที่..ไม่ควรที่โชจะเปิดโอกาสให้หัวใจในเวลาแบบนี้
....... “ตอนนั้นเรากับเตโชรู้สึกดีต่อกันมากๆ นะ” ภูผาเล่าให้นพคุณฟัง “แต่เพราะเราอยากเป็พระรามของกรมศิลป์ เราจึงต้องตัดใจ ต้องขอให้เตโชเป็แค่เพื่อน.. แต่ตอนนี้ .. ไม่มีข้อห้ามใดใดมาห้ามใจเราแล้ว .. เราขอนะ ..ขอเป็คนพิเศษที่จะดูแลเตโช” พูดจบภูผาก็หันมามองเตโช “นะเตโชนะ”
....... “ขอเล่านะโช” นพคุณขออนุญาตเตโช แล้วเขาก็เล่าให้ภูผาฟังว่า..เตโชมีรักที่งดงามกับไม้ .. แล้วไม้ก็เพิ่งจากไป .. เขาพาเตโชมาที่นี่ก็เพื่อทำใจ.. ซึ่งเตโชอาจจะยังไม่พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่ในวันนี้ .. แต่มิใช่.. ไม่พร้อมที่จะเริ่มต้นกับภูผา
....... “เสียใจด้วยนะ” ภูผาพูดพร้อมกับสบตาเตโชอย่างจริงใจ และจับมือให้กำลังใจ
....... เตโชพยักหน้ารับ ..รื้นน้ำตาปรากฏรอบดวงตาเมื่อนพคุณพูดถึงไม้
....... แล้วภูผาก็เปลี่ยนเื่พูดอีก เขาชวนเตโชพูดถึงเื่ราวใน่มัธยมต้นและพูดถึงเพื่อนบางคนที่เตโชแทบจะลืมไปแล้ว วิธีพูดของภูผาช่วยให้เตโชคลายทุกข์ได้บ้าง ยิ้มออกได้ในบางจังหวะ
....... นพคุณบอกตัวเองว่า .. เขาคิดถูกแล้ว ที่พาเตโชมาที่นี่มาเจอคนแบบนี้ .. เตโชน่าจะคลายเศร้าได้เร็วขึ้น
.
...... คืนนั้นเตโชนอนเตียงเดียวกับนพคุณ จับมือนพคุณจนหลับไป
....... คืนนี้น่าจะเป็คืนแรกๆที่เตโชได้หลับพักผ่อนจริงๆ
....... นพคุณมองหน้าเตโช ในใจเขาคิดอะไรไปมากมาย .. เขาควรจะดูแลเตโชแบบเพื่อนสนิทแบบนี้ ..หรือควรจะขยับฐานะเป็คนพิเศษของเตโช ..
....... ข้อแม้ที่ทั้งนพคุณและเตโชเคยบอกกันไว้ว่า .. เพราะทั้งสองมีอะไรที่เหมือนกันมากจนเกินไป.. จนไม่ควรจะเป็แฟนกัน .. ยังเป็ข้อแม้ที่จริงอยู่หรือไม่?
....... และ.. หากไม่จริงแล้ว .. ทำไมนพคุณไม่เลือก.. จีบ..เตโช?
....... นพคุณไม่อาจตอบคำถามนี้ได้ มือเตโชที่จับมือเขาจนหลับไป ..ก็ยังจับมือเขาอยู่อย่างนั้น กลับเป็นพคุณที่นอนไม่หลับ เฝ้าคิดทบทวนเื่ราวต่างๆ ไปมาจนเกือบสว่าง ..
....... ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ !!
.
...... รุ่งขึ้นเป็วันหยุด และภูผาก็ขอให้เตโชไปหาเค้าที่บ้าน นพคุณจึงขับรถพาเตโชไปบ้านภูผา ตามเส้นทางที่เตโชบอก
....... ไม่นาน.. ก็ถึงบ้านทรงไทยที่มีเรือนชานกว้างพอที่จะรำไปสักสิบคน มีชุดนาฏศิลป์แขวนผึ่งแดดไว้ตามมุมต่างๆ หัวโขนก็วางผึ่งแดดในมุมที่ไม่ไกลจากชุดนาฏศิลป์เท่าใดนัก
....... พอไปถึง ทั้งพ่อและแม่ของภูผาก็ต้อนรับเตโชและนพคุณอย่างดี พร้อมกับชวนทานอาหารเช้าด้วยกัน ซึ่งทางบ้านภูผาตระเตรียมไว้พร้อมแล้ว ภูผาคงบอกพ่อแม่ไว้แล้วแน่ๆ
....... นพคุณสังเกตว่า ทั้งพ่อและแม่ของภูผา ดูจะเอาอกเอาใจเตโชมากเป็พิเศษ ราวกับเป็คนพิเศษของครอบครัว ซึ่งเขาก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร ..
....... หรือ .. เราเหมาะที่จะเป็เพื่อนแท้ของเตโช ? นพคุณถามตัวเอง แล้วเขาก็ไม่กล้าที่จะตอ บ
.
....... พอทานอาหารอิ่ม ผู้คนทั้งบ้านของภูผาต่างก็ขนข้าวของออกไปทำงาน ตามที่พวกเขารับงานว่าจ้างไว้
....... มีเพียง ภูผา เตโช นพคุณ เพียงสามที่อยู่บ้าน ภูผาเสนอให้นพคุณเป็แบบให้เตโชลองเย็บชุดโขนโดยภูผาจะคอยแนะ คอยบอก ซึ่งก็เป็การทบทวนวิธีเย็บชุดโขนให้เตโชไปในตัว
....... คงเพราะเมื่อคืนนพคุณนอนไม่หลับ ตอนนี้.. พอมายืนนิ่งๆ เป็แบบให้เย็บชุด จึงมีสัปหงกบ้าง ซึ่งแต่ละครั้งที่สัปหงกก็จะถูกเข็มที่เย็บชุดทิ่มเข้าหน่อยนึง พอให้ได้สติชั่วครู่
....... ภูผาช่วยดู ช่วยแนะ ช่วยสอน และก็มีััโอบกอดเตโชเป็ระยะ ระยะ
....... จนเตโชต้องมอง ต้องอมยิ้ม ต้องขึงตาใส่ ต้อง .. ต้อง.. ต้อง ... อีกหลายตัอง ภูผาจึงเลิกเกาะแกะตัวเขา
....... นพคุณแปลกใจที่ตัวเขารู้สึกดีกับเตโชมากก็จริง ..แต่กลับไม่รู้สึกแย่ .. ไม่โกรธ หรือไม่ที่จะไม่พอใจ ที่เห็นภูผาทำอย่างนั้น
....... หรือ.. เราไม่ได้รักเตโชเลย ??
....... รักสิ อีกความคิดนึงตอบ
....... แล้วทำไมไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยล่ะ .. นพคุณถามใจตนเอง
....... แต่ก็ไม่มีคำตอบ
.
....... ไม่นาน นพคุณก็อยู่ในชุดพระรามที่น่ามอง ด้วยฝีมือของเตโช โดยมีภูผาแนะนำบ้าง
....... “ใส่ชุดแบบนี้แล้ว เข้าห้องน้ำยังไง” นพคุณถามขึ้น
....... “ตายละ!!” เตโชอุทาน “โชลืมให้นพเข้าห้องน้ำก่อนเย็บชุด”
....... “หมายความว่ามันถอดไม่ได้เหรอ?”
....... ทั้งภูผาและเตโชพยักหน้าตอบพร้อมกัน
....... “ยังไม่ปวดมากใช่ไหม” ภูผาถามต่อ
....... นพคุณพยักหน้ารับ
....... “งั้นขอถ่ายรูปไว้ดูก่อนนะแล้วจะรีบตัดด้ายที่เย็บชุดให้”
....... พูดจบ ทั้งภูผาและเตโชก็จัดท่าให้นพคุณในชุดพระรามถ่ายภาพไว้ดู และถ่ายภาพกับพวกเขาไว้เป็ที่ระลึก
....... แล้วภูผาก็เป็คนตัดด้ายที่เย็บชุดให้ เพราะเขารู้หลักและทำได้เร็วกว่า
....... ครู่เดียว .. นพคุณก็วิ่งไปเข้าห้องน้ำได้แล้ว
....... เตโชถึงกับหัวเราะกับความทุลักทุเลของนพคุณ ที่แทบจะเข้าห้องน้ำไปถ่ายหนักไม่ทัน
.
....... หลังจากกินข้าวเที่ยงแล้ว นพคุณขอนอนงีบที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ชานบ้านของภูผา ภูผาจึงขี่จักรยานให้เตโชซ้อนท้าย ..ไปตามเส้นทางต่างๆ ที่ประดับประดาด้วยธรรมชาติแสนน่ามอง
....... ไม่ว่าภูผาจะพาเตโชไปที่ใด .. ภาพเก่าๆที่เตโชเคยปั่นจักรยานไปเที่ยวกับไม้ .. ก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำ .. บางครั้ง ..มัน .. แจ่มชัด .. จน .. เตโชยิ้มไม่ออก
....... ภูผาที่พยายามสร้างรอยยิ้มให้เตโช ..เมื่อเขารู้สาเหตุที่อีกฝ่ายยิ้มไม่ออก .. เขาจึงบอกเตโชว่า .. หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง
....... ว่าแล้ว .. ภูผา ก็พาเตโชไปอุโมงค์ต้นไม้ ..ที่ที่เคยสวีทหวานกับไม้
....... เตโชถึงกับน้ำตาคลอหน่วยขึ้นมา .. เพราะความทรงจำแสนหวานมากมายอยู่ที่นี่
....... แต่ตอนนี้ .. ความหวานนั่น .. กำลังเป็พิษ!!
....... “นายคนนั้นไม่อยู่แล้วเตโช” ภูผาพูดขึ้น “ไม่ว่าเตโชจะร้องไห้อีกแค่ไหน เค้าก็ไม่อยู่แล้ว”
....... เตโชมองหน้าภูผา .. แล้วก็ต้องหลบหน้าเขา
....... “วันนี้ เตโชจะคิดว่าเราใจร้าย..!! ก็ไม่เป็ไร!!” ภูผาพูดต่อ “แต่เราจะพูด!! พูดให้เตโชได้คิด!!” ภูผาเว้นวรรคนิดนึง พอให้เตโชตั้งสติได้หน่อย ก็พูดต่อ “ว่าเตโชต้องอยู่กับวันนี้ .. ทำวันนี้ให้ดี .. เพื่อวันหน้าถึงจะดี .. อดีตมันผ่านไปแล้ว.. ก็เก็บมันไว้ในความจำ .. จะคิดถึง .. จะร้องไห้ .. จนไม่ทำอะไรแบบนี้..ไม่ได้นะ!! ”
....... ยิ่งภูผาเสียงดังขึ้น เตโชก็ยิ่งร้องไห้มากขึ้น
....... “เตโชจะโกรธจะเกลียดที่เราพูดแรง เราก็ยอมนะ!!” ภูผาชัดเจนจริงๆ “แต่เราจะพูด!! พูดให้เตโชรู้ว่าชีวิตพวกเรามันต้องเดินไปข้างหน้า จะเสียใจจนไม่ทำอะไรแบบนี้ไม่ได้”
....... “โชเข้าใจนะ .. ภูผา .. แต่โชทำใจไม่ได้” เตโชพยายาม
....... “ทำไม่ได้ หรือ ไม่ได้ทำ!!”
....... คำพูดภูผา ราวกับเป็สายฟ้า ฟาดลงที่กลางใจเตโช!!
....... .. เออ .. จริงสิ .. ทำไม่ได้ .. หรือ .. ไม่ได้ทำ ..เตโชถามตัวเองซ้ำ .. แต่ก็หาคำตอบไม่ได้
....... “แล้ว.. โชต้องทำยังไงล่ะ”
....... “ตัดใจ!!” ภูผาพูดชัดเจน “เหมือนเมื่อก่อนงัยล่ะ เราสองคนมีความรู้สึกดีดีต่อกัน แต่เราก็เลือกตัดใจ เลือกไม่คบกัน ทั้งที่เรากับโชก็มีความรู้สึกดีดีต่อกัน และความรู้สึกพวกนั้นมันก็อยู่ในใจ” ภูผาอธิบาย
....... เตโชคิดตาม .. จริงสิ ..จริงอย่างที่ภูผาพูดจริงๆ
....... “ตอนนี้ .. แฟนของเตโชไม่อยู่แล้ว .. เค้าไปสบายแล้ว ..เตโชจะทุกข์ จะร้องไห้ไปทำไม? .. เตโชก็ต้องตัดใจสิ!! .. เก็บความรักเค้าไว้ในใจ .. ในเมมโมรี่ของเตโช .. แล้วก็เริ่มต้นใหม่.. กับเรา .. หรือกับนพคุณก็ได้” ภูผาใจกว้างแบบนี้เสมอ “ใช้ชีวิตอยู่กับความรักใหม่ ตัดใจจากรักเก่า ส่งรักเก่าใปอยู่ในซอกลึกๆของความทรงจำ”
....... คำพูดของภูผาสะกิดใจให้เตโชได้คิดอะไรไปอีกตั้งมากมาย “โชจะพยายามนะ”
....... “ไม่ใช่พยายามเตโช” ภูผาเน้นเสียง “แต่เตโชต้องทำให้ได้ เพื่อตัวเตโชเอง ถ้าเอาแต่ร้องไห้อย่างนี้ จะไปทำอะไรได้ ถ้าไม่ทำอะไร ก็ไม่มีงาน ไม่มีเงิน แล้วเราจะอยู่ยังไงล่ะทีนี้”
....... ใบหน้าหลานมายด์ผุดขึ้นมาในความทรงจำเตโชทันที
....... ใช่..!! โชต้องมีชีวิตอยู่ .. และต้องมีงานการอย่างดีทำ.. เพื่อที่โชจะมีเงินมาเลี้ยงดู ‘มายด์’ หัวใจของไม้ .. หัวใจที่ไม้ฝากไว้กับโช ..
.....
...
.
....... คืนนั้น .. เตโชตั้งคำถามกับนพคุณ “นพเห็นโชอยู่กับภูผา .. แล้ว..นพรู้สึกอะไรบ้างล่ะ?”
....... “ก็.. ไม่แย่นะ” นพคุณตอบกลางๆ .. จริงอยู่ .. เขาไม่ได้รู้สึกแย่ .. แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีซะทีเดียว
....... เตโชสบตานพคุณ “แล้ว .. ระหว่างเรา ..” แม้จะมีแววลังเลนิดนึง แต่ก็ตัดสินใจถาม “ควรอยู่ในสถานะอะไร?”
....... นพคุณหลบตาเตโช “แบบนี้ก็ดีอยู่แล้วนะโช” เขาเองก็ยังไม่มีคำตอบให้หัวใจตนเองเช่นกัน
....... “ไม่อะ .. นพอย่าทำแบบนี้สิ” เตโชคาดคั้น “ถ้าโช.. เลือกที่จะคบกับภูผา .. โชต้องรู้ว่า .. นพจะยังอยู่กับโช ..เป็คนพิเศษของโช .. เป็....” เตโชเองก็หาคำตอบไม่ได้ว่า.. สำหรับเขา .. เขาอยากให้นพคุณเป็อะไร
....... คำพูดบางคำผุดขึ้นในหัวนพคุณ ..
....... เขาตัดสินใจมองหน้าเตโช .. สบตาเตโช .. คำถามที่กวนใจเขามาหลายวัน ..คงมีคำตอบให้ทั้งเขาและเตโชในตอนนี้ “นพว่า .. นพชอบโช .. รักโช .. แต่นพไม่ได้อยากเป็แฟนโช .. นพไม่ได้อยากเป็เ้าของโช.. หรือโช ..” พูดถึงตรงนี้ นพคุณก็อดที่จะยิ้มให้ตัวเองไม่ได้
....... เตโชมองหน้านพคุณ .. ในใจเขามีคำถามมากมาย
....... “นพว่า .. นพพอใจที่จะอยู่กับโชแบบนี้ .. ดูแลโชแบบนี้.. โชจะไปคบใคร .. อยู่กับใคร .. หรือนอนกับใคร .. นพก็ไม่ว่าอะไร..นพแค่อยากอยู่ดูแลโชแบบนี้ .. นพก็พอใจแล้ว”
....... “..นพ..” เตโชได้แค่เรียกชื่อนพคุณ ทำได้แค่นั้นจริงๆ
....... “สำหรับนพ” นพคุณยิ้มให้เตโชอย่างจริงใจที่สุด “แค่.. ได้รักโช.. ได้ดูแลโช .. นพก็พอใจแล้ว”
....... “แค่ได้รัก .. ก็พอแล้ว..” คำพูดนี้ของนพคุณ.. สะท้อนเข้าไปใน ‘ใจ’ ของเตโช เตโชอึ้งไปครู่ใหญ่จึงพูดทวนคำนั้นอีกครา ..“แค่ได้รัก .. ก็พอแล้ว .. เหรอ?”
....... นพคุณพยักหน้ารับคำพูดเตโช เพื่อย้ำความคิดและการตัดสินใจของตน
....... .. แค่.. ได้รัก .. ก็พอแล้ว .. แค่ได้รัก .. ก็พอแล้ว.. คำพูดนี้ดังก้องในหัวใจของเตโช
....... .. ใช่สิ !! .. รัก .. ไม่จำเป็ต้องอยู่ด้วยกัน .. ไม่จำเป็ต้องเคียงข้างกัน
....... .. แม้จะรักกันสักปานใด? ..
....... .. แม้จะเข้าใจในกันและกันสักเพียงไหน? ..
....... .. แต่ใน่เวลาที่อยู่ด้วยกัน ..
....... .. ก็ใช่ว่าจะมีแต่ความสุข ..
....... .. ทุกข์ทรมาก็มากมาย ..
....... .. ดังเช่นที่เขาอยู่กับไม้ ..
....... เตโชเริ่มเข้าใจ .. รักที่นพคุณมีให้ตน ..
....... แล้ว .. อีกรักจากภูผาล่ะ .. เป็ฉันใด?
.
จบตอบ ๒๙
5K
