เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        หลังจากทิงเสวี่ยสลัดสองพี่น้องหลินหงเหมยทิ้งไปได้ ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเยอะ การต้องมีตัวถ่วงสองคนนี้คอยตามติดช่างน่าอึดอัดเสียจริง

    ทิงเสวี่ยตั้งใจจะกลับบ้านก่อนรอบหนึ่ง เธอจำได้ว่าฉินหยวนเฟิงบอกว่าจะมาสวัสดีปีใหม่ที่บ้าน ไม่ว่าจะเป็นคำพูดตามมารยาทของอีกฝ่ายหรือพูดจริง ทิงเสวี่ยก็จำไว้แล้ว

    พอถึงใกล้บ้าน ทิงเสวี่ยก็ได้ยินเสียงเจ้าจุดแต้ม นี่ต้องมีคนแปลกหน้ามาแน่ๆ เธอรีบเร่งฝีเท้าวิ่งกลับบ้าน

    ครู่เดียวก็ถึงหน้าประตูบ้าน

    มีคนแปลกหน้ามาจริงๆ เด็กชายตัวเล็กๆ สวมเสื้อลายแดงสลับดำกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตู พิงต้นสาลี่มองมาทางที่ทิงเสวี่ยกำลังจะมาด้วยแววตาคาดหวัง

    เมื่อเห็นร่างในชุดสีชมพู เดินใกล้เข้ามาจากไกลๆ รอยยิ้มสดใสก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กชาย

    “ฉินหยวนเฟิง ไม่คิดเลยว่านายจะมาสวัสดีปีใหม่ฉันจริงๆ ฉันยังนึกว่านายพูดเล่นเสียอีก” เด็กชายที่ยิ้มสดใสนั้นคือฉินหยวนเฟิง ทิงเสวี่ยเห็นเขารักษาสัญญามาสวัสดีปีใหม่จริงๆ ก็ดีใจมาก

    ฉินหยวนเฟิงยิ้มบางๆ ให้ทิงเสวี่ย แล้วพูดอย่างจริงจัง “ฉันบอกว่าจะมาสวัสดีปีใหม่เธอก็ต้องมาสิ ลูกผู้ชายอกสามศอก พูดคำไหนคำนั้น คืนคำไม่ได้”

    ทิงเสวี่ยกรอกตามองบน “เชอะ! นายอายุเท่าไหร่กันเชียวถึงมาเรียกตัวเองว่าลูกผู้ชาย”

    ฉินหยวนเฟิงฮึ่มเสียงหนึ่ง แล้วมองดวงตาที่สดใสของทิงเสวี่ยพลางพูดอย่างหนักแน่นและจริงจัง “ฉันก็เป็นลูกผู้ชายนี่แหละ เป็นลูกผู้ชายตัวน้อย”

    ทิงเสวี่ย “…”

    “ก็ได้ๆ นายเป็นลูกผู้ชายตัวน้อย ในเมื่อนายมาสวัสดีปีใหม่ฉันแล้ว งั้นเชิญลูกผู้ชายตัวน้อยเข้าไปนั่งในบ้านฉันก่อนเถอะ” ฉินหยวนเฟิงก็ไม่ได้เกรงใจทิงเสวี่ย เดินตามเธอเข้าไปในห้องโถงกลางบ้าน

    ฉินหยวนเฟิงกวาดตามองรอบๆ ห้องของบ้านทิงเสวี่ยแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ห้องนี้มันเล็กเกินไปหน่อยนะ แถมข้าวของเครื่องใช้ในบ้านก็ดูธรรมดามาก เครื่องใช้ไฟฟ้าเพียงอย่างเดียวคือหลอดไฟบนเพดาน อ้อ ยังมีวิทยุเครื่องนั้นที่วางอยู่บนเก้าอี้ไม้ตรงมุมห้องอีก

    ทิงเสวี่ยเอาเมล็ดแตงโมกับลูกอมมาวางตรงหน้าฉินหยวนเฟิงให้เขากิน

    ฉินหยวนเฟิงไม่สนใจของกินเหล่านี้เลย เขาล้วงของสิ่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้ทิงเสวี่ย “เธอลองชิมนี่สิ”

    ทิงเสวี่ยอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะรับของมา มันคือลูกอมนมตรากระต่ายขาวสี่เม็ด

    “ว้าว! ลูกอมนมตรากระต่ายขาวนี่นา ฉันได้ยินว่าลูกอมชนิดนี้แพงมาก แถวบ้านนอกเราหาซื้อไม่ได้เลยนะ” ทิงเสวี่ยชอบลูกอมนมตรากระต่ายขาวนี้มาก เมื่อเห็นเธอชอบ สีหน้าของฉินหยวนเฟิงก็ยังคงเรียบเฉย “ได้ยินว่าแพง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน น้าชายคนที่สองของฉันซื้อมา ฉันกลัวหวังเหว่ยไฉกับหวังเถียนเถียนจะเอาไปหมด ก็เลยแอบซ่อนไว้สี่เม็ด”

    “ที่แท้นายมีแค่สี่เม็ดเองเหรอ งั้นฉันขอแค่เม็ดเดียวก็พอ ที่เหลือนายเอากลับไปค่อยๆ กินนะ” เห็นทิงเสวี่ยจะคืนลูกอมให้ ฉินหยวนเฟิงก็รีบส่ายหน้า แล้วพูดเสียงอ่อยๆ “ฉันไม่ชอบกินลูกอม ให้เธอก็เอาไปสิ อย่าชักช้า”

    ทิงเสวี่ย “…”

    ทิงเสวี่ยแกะกระดาษห่อลูกอม แล้วเอาลูกอมใส่ปาก ในยุคสมัยนั้นคุณภาพของลูกอมนมตรากระต่ายขาวดีเยี่ยมแน่นอน

    “ทำไมนายถึงให้ลูกอมทั้งหมดกับฉันล่ะ?” ทิงเสวี่ยถามเสียงเบา ขนตาที่ยาวเรียวของเธอกะพริบไหวๆ ราวกับปีกผีเสื้อ ดูสวยงามยิ่งนัก

    ฉินหยวนเฟิงใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามของทิงเสวี่ย “เพราะเธอเป็นคนดีไงล่ะ”

    ทิงเสวี่ย “…”

    หยุดไปครู่หนึ่ง ฉินหยวนเฟิงก็พูดต่อ “คุณตาของฉันเคยบอกไว้ว่า ถ้าใครดีกับเรา เราก็ต้องดีตอบ แล้วเธอก็เป็นจอมยุทธ์หญิงด้วยนะ ฉันฟังนิทานเรื่องเล่ากับคุณตาบ่อยๆ พวกจอมยุทธ์หญิงในนั้นเก่งมากเลย”

    คำอธิบายของฉินหยวนเฟิงนั้นเรียบง่ายและซื่อตรง ทำให้หัวใจของทิงเสวี่ยอบอุ่นขึ้นมา

    เธอนึกถึงชาติก่อนที่ฉินหยวนเฟิงประสบความสำเร็จมีชื่อเสียงแล้วได้ก่อตั้งองค์กรการกุศลขึ้นมาองค์กรหนึ่ง โดยส่วนใหญ่จะช่วยเหลือเด็กๆ ที่โชคร้าย พ่อแม่หย่าร้าง พ่อไม่รักแม่ไม่เอ็นดู ต้องอาศัยอยู่กับผู้สูงอายุที่แก่ชรา และเด็กๆ ที่ถูกเลี้ยงดูโดยแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ฐานะไม่ค่อยดี องค์กรการกุศลนี้ต้องใช้เงินทุนหลายล้านหยวนทุกปี

    สาเหตุที่ฉินหยวนเฟิงทำเรื่องนี้โดยไม่หวังผลตอบแทน ก็เพราะวัยเด็กที่โชคร้ายของเขา

    เดิมทีเขาเป็นคนอบอุ่นและอ่อนโยน แต่เพราะสภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่ในปัจจุบันและความเจ็บปวดจากการสูญเสียแม่ที่ยังไม่หายดี ทำให้เขาเก็บตัวอย่างมิดชิด ดูเหมือนไม่ค่อยเข้าพวก และทำให้เขาดูเศร้าหมองเกินวัย     

    ทิงเสวี่ยเอาแต่ครุ่นคิดเรื่องต่างๆ อยู่ครู่ใหญ่โดยไม่พูดอะไร ทำให้ฉินหยวนเฟิงเริ่มกระวนกระวาย “เอ่อ… ทำไมเธอไม่พูดอะไรเลยล่ะ หรือว่าเมื่อกี้ฉันพูดอะไรผิดไป?”

    ทิงเสวี่ยรีบดึงความคิดกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง เธอยิ้มหวานให้ฉินหยวนเฟิง “นายพูดถูกแล้วล่ะ แต่ฉันคิดว่าตัวเองยังห่างไกลจากคำว่าจอมยุทธ์หญิงอีกเยอะเลย เพราะฉะนั้นตอนนี้นายอย่าเพิ่งชื่นชมฉันเลยนะ”

    ฉินหยวนเฟิง “…”

    ในตอนนั้นเอง หลินกั๋วผิงก็กลับมาจากข้างนอก พอเห็นเด็กชายแปลกหน้าที่ดูไม่คุ้นหน้าอยู่ในบ้าน เขาก็อดพิจารณามองอย่างละเอียดไม่ได้ “เจ้าหนูนี่เป็นลูกบ้านไหน”

    หลินกั๋วผิงรู้สึกว่าเด็กชายผอมๆ ตรงหน้านี้ตัวเองเคยรู้จัก แต่ชั่วขณะหนึ่งก็นึกชื่อไม่ออก

    ทิงเสวี่ยรีบชี้ไปที่ฉินหยวนเฟิงแล้วพูด “พ่อคะ เขาชื่อฉินหยวนเฟิง เป็นเพื่อนเล่นที่หนูเพิ่งรู้จักเมื่อไม่นานนี้เองค่ะ คุณตาของเขาเคยเป็นตำรวจอยู่ที่โรงพักในตำบลมาก่อน”

    พอทิงเสวี่ยแนะนำแบบนั้น หลินกั๋วผิงก็กระจ่างแจ้งทันที “พ่อว่าแล้วทำไมมองแกคุ้นๆ ฉินหยวนเฟิงใช่ไหมล่ะ แกลืมไปแล้วเหรอ เมื่อเดือนมิถุนายนปีที่แล้วตอนน้ำท่วมใหญ่ในแม่น้ำเทียนเหอ แกไม่กล้าข้าม ฉันเป็นคนแบกแกข้ามไปไงล่ะ”

    “ที่แท้คุณลุงก็คือพ่อของหลินทิงเสวี่ยนี่เอง สวัสดีครับคุณลุง ผมชื่อฉินหยวนเฟิงครับ” ฉินหยวนเฟิงไม่คิดว่าตัวเองจะได้รับความช่วยเหลือจากสองพ่อลูกนี้ถึงสองครั้งสองครา

    หลินกั๋วผิงหัวเราะเบาๆ พลางลูบหัวฉินหยวนเฟิง “ไอ้หนุ่ม โตขึ้นยิ่งดูแข็งแรงขึ้นนะ เล่นกับเสียวเสวี่ยให้สนุกนะ ไม่ต้องเกร็ง”

    ทันใดนั้น หลินกั๋วผิงก็ออกไปสวัสดีปีใหม่ต่ออีก

    ทิงเสวี่ยเอาขนมอร่อยๆ ที่เธอเก็บสะสมไว้มาให้ฉินหยวนเฟิงกิน แต่ฉินหยวนเฟิงไม่สนใจขนมเหล่านี้เลย เขาไม่ชอบกินของหวาน และก็ไม่มีนิสัยชอบกินขนมจุบจิบด้วย

    เด็กทั้งสองคนอยู่ในบ้านครู่หนึ่งแล้วก็ออกไปที่ลานบ้าน

    ฉินหยวนเฟิงเห็นกระดาษสีสันสวยงามตกอยู่ที่พื้นก็หยิบขึ้นมาแผ่นหนึ่งตามใจชอบ แล้วก็พับเป็นเรือกระดาษลำเล็กๆ

    “ฉินหยวนเฟิง นอกจากพับเรือเป็นแล้ว นายยังทำอะไรเป็นอีกบ้าง?” ทิงเสวี่ยถาม

    ฉินหยวนเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ทำเป็นเยอะแยะเลย”

    ให้ตายสิ นี่มันไม่ถ่อมตัวเอาเสียเลย

    “แล้วนายพับกางเกงกระดาษ เสื้อกั๊กกระดาษ เจดีย์ แล้วก็นกกระเรียนกระดาษเป็นไหม?” ทิงเสวี่ยรู้สึกว่าของพวกนี้ค่อนข้างยาก ส่วนใหญ่เป็นเพราะเธอทำไม่เป็น พอตัวเองทำไม่เป็นก็เลยรู้สึกว่ามันยากมากๆ

    ฉินหยวนเฟิงทำท่าดูถูกของสองสามอย่างที่ทิงเสวี่ยพูดถึง “นี่มันง่ายจะตายไป”

    ทิงเสวี่ย “…”

    ทิงเสวี่ยเข้าไปหยิบกระดาษสวยๆ ออกมาจากในบ้าน จริงๆ แล้วมันคือกระดาษปฏิทินเก่าๆ กับกระดาษที่ฉีกมาจากสมุดภาพเล่มเล็กๆ ที่เธอได้ตอนเรียนชั้นอนุบาล

    ฉินหยวนเฟิงให้ทิงเสวี่ยเอากรรไกรมาให้อีกอันหนึ่ง ไม่นานเขาก็พับกางเกงกระดาษ เสื้อกั๊กกระดาษ เจดีย์ และนกกระเรียนกระดาษเสร็จเรียบร้อย พับได้ประณีตสวยงามมาก

    “ว้าว! ฉินหยวนเฟิง นายเจ๋งสุดๆ ไปเลย! นายเรียนพับของพวกนี้มาจากใครเหรอ?” ทิงเสวี่ยจ้องมองฉินหยวนเฟิงด้วยแววตาชื่นชมแบบเด็กๆ ที่บริสุทธิ์ที่สุด

    “ของง่ายๆ แบบนี้ต้องเรียนอะไรกันนักหนา” ฉินหยวนเฟิงทำสีหน้าไม่ใส่ใจ “เอ่อ… เธอช่วยสอนฉันพับนกกระเรียนกระดาษได้ไหม?”

    ฉินหยวนเฟิงรับปากอย่างรวดเร็ว

    เขาคิดว่าการสอนทิงเสวี่ยพับนกกระเรียนกระดาษเป็นเรื่องง่ายมากๆ แต่ความจริงแล้วมันยากเหลือเกิน