หงสาสีนิล (จบ)

        ใกล้กับสำนักเชินมีวัดเทียนเหรินตั้งอยู่

        วัดแห่งนี้เคร่งครัดยิ่ง ธูปเทียนก็ล้วนเลื่องชื่อจนสามารถเรียกได้ว่าเป็นวัดอันดับหนึ่งของแคว้น

        ราชวงศ์ยามต้องการจะจัดงานพิธีกรรมก็ล้วนแต่มาจัดที่วัดเทียนเหรินแห่งนี้

        ชนชั้นสูงก็เป็นเช่นนี้

        ทว่าไม่นานมานี้ใกล้วัดเทียนเหรินมีวัดเล็กๆ แห่งใหม่มาสร้างอยู่ใกล้กัน

        ด้านในวัดแห่งนั้นเมื่อเข้าไปแล้วก็จะพบกับลานเล็กๆ และเรือนสองหลังขนาบข้างกัน

        ถัดจากลานเล็กๆ จะเป็นโถงใหญ่ที่ตรงกลางมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ ทั้งยังมีธูปเทียนสำหรับใช้บูชาถูกจุดไว้

        หน้าพระพุทธรูปยังมีเบาะกลมปูเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบอีกสองแถว

        ด้านหลังโถงใหญ่แห่งนี้คือเรือนของเหล่าภิกษุ

        ข้างหน้าเรือนยังมีแปลกผักเล็กๆ อีกแปลงหนึ่ง

        วัดแห่งนี้ถูกสร้างไว้ในตำแหน่งที่เรียกได้ว่า แสนจะเจ้าเล่ห์ 

        ตำแหน่งของที่นี่ตั้งอยู่บนยอดเขาเล็กๆ ที่ตรงกับวัดเทียนเหรินพอดิบพอดี

        ตำแหน่งของเรือนที่เหล่าภิกษุอาศัยอยู่ก็ช่างบังเอิญนัก มีอยู่หลังหนึ่งที่ดูเหมือนว่าจะถูกสร้างไว้นอกยอดเขา โดยใช้ไม้สร้างให้เรือนหลังนั้นยื่นออกมาด้านนอก

        ดังนั้นวัดแห่งนี้ถึงแม้จะเล็ก แต่ก็ดูประณีตงดงาม

        ทว่าธูปเทียนของที่นี่ค่อนข้างจะอ่อน ปกติแล้วจึงไม่ค่อยมีใครเดินทางมาเท่าใด

        พระที่ประจำอยู่ที่วัดจึงมีเพียงภิกษุชราและศิษย์อีกสองคน

        ภิกษุหนุ่มรับหน้าที่ตัดไม้ ต้มน้ำ ทำอาหาร และปลูกผัก

        ส่วนเณรน้อยก็รับหน้าที่ช่วยงานภิกษุหนุ่ม

        ทางภิกษุชรารับหน้าที่คอยกวาดพื้น

        ยามที่ภิกษุชรากวาดลานวัดอยู่ ธูปเทียนของวัดเทียนเหรินที่ตั้งอยู่ตรงข้ามก็พลอยมีควันลอยมาให้เห็น กระทั่งกลิ่นหอมของมันก็ยังได้กลิ่นชัดเจน

        เมื่อภิกษุหนุ่มรำเพลงมวยจบไปรอบหนึ่ง ก็เริ่มลงมือผ่าฟืนเพื่อทำอาหาร

        ส่วนเณรน้อยที่ยังงัวเงียอยู่ก็ลุกขึ้นมาจุดธูปจุดเทียน แล้วเริ่มสวดมนต์ไปพร้อมกับเคาะปลาไม้

        กิจวัตรของเหล่าภิกษุทั้งสามในทุกๆ วันก็เป็นเช่นนี้ 

        เพราะไม่มีใครมาจุดธูปที่วัดแห่งนี้ เณรน้อยจึงไม่ชอบสวดมนต์หน้าพระพุทธรูป เขาชอบสวดมนต์ในเรือนที่ยื่นออกมามาจากยอดเขามากกว่า

        ยามนั่งอยู่บนเบาะกลมเพื่อสวดมนต์แล้วเงยหน้าขึ้น ก็สามารถเห็นใบไม้ที่ลู่ตามกระแสลมได้

        ทั้งยังมองเห็นภูเขาที่อยู่แสนไกล

        บางคราก็มีเสียงนก เสียงแมลงร้องแว่วมา

        หรือกระทั่งบางคราเสียงท่องตำราของเหล่าบัณฑิตในสำนักเชิน ก็แว่วดังมาถึงที่นี่เช่นกัน

        เสียงท่องตำราสำหรับเขาแล้วน่าฟังกว่าเสียงสวดมนต์เป็นไหนๆ 

        บทสวดมนต์ในตำราเขาล้วนแต่ท่องจำได้หมดแล้ว บัดนี้ไม่จำเป็นต้องดูตำรา ก็สามารถท่องให้ฟังได้

        เมื่อวานยามที่ลองแข่งกับท่านอาจารย์ ท่านยังกล่าวว่ายอมแพ้เขาแล้ว

        ทว่าผลแพ้ชนะจริงๆ เป็นอย่างไร ท่านอาจารย์กลับไม่ได้บอก

        เณรน้อยที่นั่งขัดสมาธิสวดมนต์อยู่ อยู่ดีๆ ก็พลันรู้สึกเบื่อหน่าย

        ภูเขาลูกนี้จริงๆ แล้วไม่ว่าอะไรก็ดีทุกอย่าง ยกเว้นแต่ว่าที่นี่ไม่มีน้ำใช้

        จำเป็นต้องลงไปหาบน้ำเอง

        สือชีคิดว่าท่านอาจารย์จงใจเลือกที่แห่งนี้

        การหาบน้ำนับว่าเป็นการฝึกจิตใจอย่างหนึ่ง มิเช่นนั้นภูเขาลูกนี้ก็จะนับว่าสงบสุขเกินไป

        เมื่อฉันอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว

        เณรน้อยจึงขออาสาไปหาบน้ำให้ทุกคน

        ภิกษุชราไม่ได้คัดค้าน

        ภิกษุหนุ่มอาปารู้ดีว่าศิษย์น้องแม้จะร่างกายผอมบาง ทว่าเรี่ยวแรงกลับมีมากอย่าบอกใคร เขาที่ทั้งร่างเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ยามงัดข้อกับศิษย์น้องก็ยังพ่ายแพ้อยู่เสมอ เช่นนั้นเขาจึงไม่คัดค้านน้ำใจของศิษย์น้องเช่นกัน

        เณรน้อยเมื่อเห็นว่าทุกคนตกลงก็แบกถังออกเดินทางไปหาบน้ำ

        ศีรษะล้านเกลี้ยง ไม้หาบ ถังไม้ และเส้นทางบนภูเขาที่แสนจะคดเคี้ยว รวมกันเป็นภาพของเณรน้อยที่ออกเดินอย่างมีความสุข 

        เณรน้อยกระโดดผ่านโขดหิน ผ่านลำธารสายน้อย ยิ่งเดินไปก็ยิ่งเข้าใกล้ตาน้ำบนภูเขา ทว่าก็ยิ่งเข้าใกล้สำนักเชินด้วยเช่นกัน

        เมื่อมาถึงทางแยก เณรน้อยก็พลันรู้สึกลังเลขึ้นมา

        หากเลี้ยวซ้ายจะเป็นตาน้ำ แต่หากเลี้ยวขวาก็จะเป็นสำนักเชิน

        ในใจของเณรน้อยพลันรู้สึกคันยุบยิบขึ้นมาจนต้องพึมพำ “อมิตาพุทธๆ” ก่อนขาข้างหนึ่งจะออกก้าวไปทางสำนักเชินโดยไม่รู้ตัว

        ร่างน้อยสาวเท้ายาวๆ ไปข้างหน้า

        เณรน้อยที่ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่กลางป่าดูคล้ายกับวานรตัวหนึ่งที่กำลังแบกถังน้ำวิ่งออกมา

        ทหารคุ้มกันของสำนักเชินเข้มงวดนัก แต่ทางที่เณรน้อยกำลังเดินอยู่เป็นทางด้านหลังภูเขา

        ด้วยเพราะตาน้ำก็อยู่บริเวณด้านหลังสำนักเชินด้วยเช่นกัน

        ไม่นานนักเณรน้อยก็เกือบจะเดินทะลุผืนป่าเขียวชอุ่มที่ขวางกั้นเอาไว้

        เมื่อเดินไปจนพบกับหน้าผาตรงดิ่ง เณรน้อยก็รู้สึกกลัดกลุ้มเล็กน้อย

        ทว่าครู่ต่อมาดวงตากลมโตของเณรน้อยก็พลันจ้องเขม็ง บนหน้าผายังมีเถาวัลย์อยู่

        เขาจึงวางถังไม้ที่แบกมาลง แล้วไต่ไปตามแนวเถาวัลย์

        ไต่ไปก็สวดมนต์ที่ตนท่องจำได้ขึ้นใจไป

        ไม่นานก็ไต่มาจนสุดหน้าผา

        เสียงหัวเราะครื้นเครงแว่วดังขึ้น

        เสียงเหล่านั้นเจือมาด้วยเสียงท่องตำรา

        เณรน้อยนั่งลงข้างหน้าผาอย่างเคลิบเคลิ้ม

        ที่นี่ช่างงดงามเหลือเกิน

        เหมือนกับว่าจะสามารถมองเห็นวัดเล็กๆ ที่ตนอาศัยอยู่ เห็นอาปาที่กำลังผ่าฟืน และเห็นท่านอาจารย์ที่กำลังสวดมนต์อยู่

        อีกทั้งบริเวณตาน้ำยังมีน้ำตก

        สายน้ำโปร่งใสไหลลงจากที่สูงกระทบกับพื้นด้านล่างกลายเป็นสีขาว

        เมื่อกระทบกับแสงตะวันก็ปรากฏให้เห็นสีสันสดใส

        ชายจีวรของเณรน้อยยามสายลมพัดผ่านก็ส่งเสียงพึ่บพั่บ

        เมื่อยืนตากลมอยู่ครู่หนึ่ง เณรน้อยก็ตามหาห้องเรียนห้องหนึ่ง เช่นเดียวกับยามสวดมนต์ เขาค่อยๆ หย่อนร่างนั่งลงบนพงหญ้าท้ายห้องเรียน ฟังท่านอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่ ฟังเหล่าบัณฑิตที่กำลังตอบคำถามอย่างเคลิบเคลิ้ม

        ช่วงเวลานี้ที่ไม่มีอมิตาพุทธ ไม่มีท่านอาจารย์ ไม่มีวัด ไม่มีทุ่งหญ้า ไม่มีการฆ่าฟัน

        เมื่อแสงแดดค่อยๆ สาดส่องลงบนยอดเขา

        ท่านอาจารย์ก็ใช้ไม้เคาะสองสามที แล้วประกาศให้เลิกเรียน

        เหล่าบัณฑิตก็พากันทำความเคารพ กล่าวลาท่านอาจารย์ของตน

        เมื่อท่านอาจารย์จากไปแล้ว เหล่าบัณฑิตก็พากันคึกคัก

        เสียงหัวเราะอย่างครื้นเครงพลันดังขึ้น

        พู่กันด้ามหนึ่งไม่รู้ลอยมาจากที่ใดหล่นลงบนศีรษะล้านเกลี้ยงของเณรน้อย 

        เขาจึงเพิ่งคิดได้ว่าตนยังต้องหาบน้ำ

        ร่างน้อยพลันผุดลุกยืนขึ้น แล้วปีนแนวเถาวัลย์กลับไป เมื่อเจอถังไม้ของตนแล้วก็รีบวิ่งไปตักน้ำทันที

        เด็กชายที่ออกมาเก็บพู่กันก็เห็นว่าพู่กันของเขาตกอยู่กลางพงหญ้ากองหนึ่ง พงหญ้าแบนราบไปกับพื้นดินราวกับมีตัวอะไรสักอย่างกดทับไว้

        เณรน้อยเมื่อตักน้ำแล้ว ก็รีบวิ่งกลับไปยังวัดทันที

        จีวรของเณรน้อยที่วิ่งอยู่กลางป่าพลิ้วสะบัดไปตามลม

        ……

        นายท่านสามเดินทางมาถึงก่อนใคร เขาเดินทางรวดเร็วราวกับโบยบินเข้ามาในเมืองเพื่อจัดหาที่พักเอาไว้ก่อน

        เรือนที่เขาเลือกนับว่าดีที่สุด

        เมื่อดูจากพื้นที่ก็รู้ว่าอยู่ไม่ไกลจากวังหลวงนัก

        บริเวณรอบวังหลวงล้วนแต่เป็นจวนของเหล่าขุนนาง และคนในราชวงศ์

        ราคาของเรือนเหล่านี้ย่อมแพงหูฉี่

        นายท่านสามชอบสะสมเงินทอง ทั้งยังโลภเหลือเกิน เดิมทีเขาคิดว่าจะเลือกซื้อเรือนธรรมดาสักหลัง ถึงอย่างไรเรื่องหลักที่พวกเขาเดินทางมาที่นี่ก็เพื่อส่งเด็กๆ เข้าเรียน

        ไม่คาดคิดว่าเขาจะกล้าใช้เงินมากถึงเพียงนี้ เพื่อซื้อเรือนหลังนี้

        กระทั่งหลัวอู๋เลี่ยงก็ตกใจไม่น้อย

        ทำเลต่างกัน ราคาก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว เรือนที่นายท่านสามเลือก เกรงว่าจะแพงกว่าเรือนที่อยู่ชานเมืองถึงสิบเท่า

        ด้วยเพราะที่ดินแถวนี้ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นที่ดินพระราชทาน ไม่อาจซื้อมาได้โดยง่าย

        นายท่านสามยืนอยู่หน้าประตูมองแม่นางหลัวที่ลงมาจากรถม้าพร้อมใบหน้าตื่นตะลึง ในใจของเขาก็อดจะรู้สึกเบิกบานขึ้นมาไม่ได้

        ทว่าในคราแรกที่เขาเลือกเรือนหลังนี้ ก็ได้พิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว

        เรือนหลังนี้แม้จะแพงหูฉี่ ทว่ากลับตั้งอยู่ตรงใจกลางทั้งยังเป็นเรือนที่อยู่ใกล้วังหลวงที่สุดเท่าที่เขาจะหาได้แล้ว หากพลาดโอกาสนี้ไปกว่าจะหาทำเลงามเช่นนี้ได้อีกคงจะยากเย็นแล้ว

        ความจริงเขารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจนัก เมื่อผ่านเรื่องราวกันมาถึงขนาดนี้ เขาจึงได้รู้ว่าอู๋เลี่ยงมิใช่บุตรสาวของพ่อค้าอย่างแน่นอน กิริยาของนางดูสง่างามเสียยิ่งกว่าเหล่าสตรีในครอบครัวขุนนางที่ถูกเนรเทศมาเสียอีก

        ยิ่งเขารู้จักนางมากเท่าใด เขาก็ยิ่งชอบนางมากเท่านั้น ทว่าก็ยิ่งพบว่าเขาช่างไม่คู่ควรกับนาง

        ดังนั้นจึงหวังว่าตนจะสามารถมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้นางได้

        เช่นเดียวกันกับเรือนหลังนี้ที่เขาใช้นามของนางในการซื้อ

        และเพื่อให้นางเบิกบานใจ ข้าวของที่ประดับตกแต่งด้านใน เขาล้วนแต่ตั้งใจสอบถามมาว่าชนชั้นสูงไม่ใคร่จะชอบของที่ใหม่เกินไปนัก มักจะชอบข้าวของที่ดูผ่านกาลเวลามาสักระยะหนึ่ง ดังนั้นข้าวของในเรือนจึงล้วนแต่เป็นของโบราณที่ราคาแพงเสียยิ่งกว่าของใหม่เสียอีก

        นายท่านสามยามใช้เงินไม่มีแม้แต่ท่าทีอาวรณ์ ใช้จ่ายราวกับน้ำก็ว่าได้

        ทั้งหมดก็เพื่อรอวันนี้ วันที่จะได้เห็นใบหน้าตื่นตกใจของอู๋เลี่ยง

        หลัวอู๋เลี่ยงยืนอยู่หน้าเรือน เมื่อเห็นป้ายใหญ่โตที่มีตัวอักษรเขียนไว้ด้านบนว่าจวนหลัว สีหน้าของนางพลันแปลกประหลาด เพราะสุดถนนสายนี้ก็มีจวนหลังหนึ่งที่เขียนตัวอักษรตัวใหญ่ไว้หน้าประตูว่าจวนหลัวเช่นกัน