เหตุการณ์วันนั้นจบลงด้วยการที่เถ้าแก่หลุนคว้าเอาดาบจากบุรุษผู้หนึ่งที่มานั่งดื่มชากับสตรีลึกลับโต๊ะข้างๆวิ่งไล่ฟันเถียนฮุยออกมาจากโรงน้ำชา จนเป็ที่เล่าลือทั่วเมืองหลวงซ้ำยังถูกสำนักข่าวนกกระจิบเอาไปเขียนไว้ในหน้าซุบซิบอีกแม้จะไม่เอ่ยชื่อชัดเจนแต่ผู้คนก็ทายถูกว่าคนผู้นั้นคือใคร?
“เถ้าแก่หลุนั้แ่ข้าเตรียมตัวแต่งงานก็มิได้ข้องเกี่ยวกับนางอีกแล้วท่านจะยังโมโหข้าอยู่ทำไม?วันนี้ข้ามีเื่ทุกข์ร้อนอยากจะมาสอบถามความจริงกับท่านได้คำตอบแล้วก็จะกลับขอรับ”
เถ้าแก่หลุนเห็นสายตาของบุรุษทั้งสามตรงหน้าที่ดูจริงจังจึงได้ยอมพยักหน้าหลุนจิ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก นับว่ายาสงบใจช่วยได้มาก ไม่เช่นนั้นบิดาของนางก็คงจะหน้าอกกระเพื่อมด้วยความโกรธไปแล้ว
“ว่ามาสิ! ข้าจะรีบตอบคนอย่างพวกเ้าจะได้ออกจากเรือนข้าไปเสียที” “ได้!ข้าอยากรู้ว่าที่ร้านของท่านได้สั่งยาหลวงจีนมาจำหน่ายหรือไม่?” ใบหน้าของเถ้าแก่หลุนแดงขึ้นด้วยความโมโหในทันที
“นี่พวกเ้าคิดจะใส่ร้ายให้ร้านยาของข้าถูกทางการสั่งปิดงั้นหรือ?ผู้ใดกันจึงจะคิดอุตรินำยาเช่นนั้นมาจำหน่าย?ร้านของข้านับเป็ร้านยาใหญ่แห่งหนึ่งในเมืองหลวงไม่เคยนำยานอกคอกมาจำหน่ายแม้สักครั้ง!”
เถียนฮุยขมวดคิ้วเข้าหากันเถ้าแก่หลุนไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหกเขาสักนิด “คนในร้านท่านสามารถแอบสั่งยานี้เข้ามาใช้ส่วนตัวได้หรือไม่?”
“ไม่มีทาง!บัญชีการสั่งยามาจำหน่ายล้วนต้องผ่านมือข้า และเขียนด้วยลายมือข้าเท่านั้น!” บุรุษชรากวาดสายตามองชายหนุ่มทั้งสาม“อย่าบอกนะว่าพวกเ้าถูกคนวางยานี้เข้า!”
“ใช่!ข้าสงสัยว่าจะเป็หลุนจิ่งจึงคิดจะมาเอาความ”
หลุนจิ่งยืดร่างขึ้นยืน“พวกท่านก็ได้ยินจากท่านพ่อข้าแล้ว ไม่มีทางที่ข้าจะหายาชนิดนี้มาได้และข้าก็ไม่เคยคิดจะวางยาคุณชายเถียนสักครา ข้าว่าเ้าหนี้แค้นของเถียนฮุยมีมากมายท่านไปคิดหาคนอื่นเถิด”
เมื่อได้รับการยืนยันหนักแน่นจากเถ้าแก่หลุนชายหนุ่มทั้งสามจึงกลับออกมาด้วยท่าทางมึนงงเถียนฮุยยกสันมือขึ้นกระแทกหน้าผากตนเองเบาๆ หลายครั้ง
“ถ้าไม่ใช่นางแล้วเป็ใครกันที่แค้นเคืองข้าขนาดนี้?”ชายหนุ่มยังคงกลุ้มใจกับอาการตนเองแม้เขาจะกินยาลูกกลอนของหมอเวิงอันที่ให้มาเพื่อฟื้นฟูอาการเบื้องต้นแต่ก็ยังคงไม่สบายใจอยู่ตราบใดที่ยังจับคนที่ทำไม่ได้ เขาก็มีโอกาสจะถูกวางยาซ้ำ
“ในเมื่อไม่ใช่หลุนจิ่งเราคงต้องกลับไปปรึกษากันใหม่ ว่าแต่วันนี้เ้านัดกับรองหัวหน้าจั๋วไม่ใช่หรือ?”
“จริงด้วย!ข้ากับท่านพ่อนัดให้เขาไปพูดคุยเื่หลักฐานทุจริต”
“ตกลงว่าตอนนี้คดีของท่านพ่อเ้าคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?ได้ยินว่าในหมู่ขุนนางที่ต้องคดีนี้มีเพียงท่านของเ้ากับใต้เท้าติงเท่านั้นที่มีเงินประกันตัวออกมา”
“ข้าคงต้องไปสืบข่าวที่เมืองเชียนเยาด้วยตนเองเพราะการสร้างเขื่อนอยู่นั่นการทุจริตเกิดขึ้นจริง หากข้าไม่หาผู้ที่รู้เห็นเื่นี้ออกมาพูดล่ะก็ท่านพ่อก็คงไม่อาจจะพ้นข้อกล่าวหานี้ได้”
“ในฐานะสหายร่วมเป็ร่วมตายพวกเราจะไปกับเ้าด้วย” จานเจิ้งเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ามุ่งมั่น
“ไม่ได้ๆเสี่ยวเจิ้งเ้าต้องอยู่ที่นี่ดูแลกิจการของเราให้ดีข้ายังต้องหาเงินมาใช้หนี้นางมารซิวอีกไม่น้อย หากเ้าไปแล้วผู้ใดจะช่วยพวกเราเพิ่มยอดขายเล่า?”
เหมาฮ่าวรีบพยักหน้าที่ผ่านมากิจการเหลาสุราร่ำสุขของพวกเราขยายสาขาและทำรายได้มากขึ้นได้เป็เพราะจานเจิ้ง
“เอาอย่างนี้ดีหรือไม่?เสี่ยวเจิ้งอยู่เฝ้ากิจการ ส่วนค้าไปช่วยเ้าก็แล้วกัน”
“ไม่ได้ๆข้ายังต้องพึ่งพาเ้าในการหาเบาะแสในเมืองหลวงอีก เสี่ยวเจิ้งดูร้านส่วนเ้าไปช่วยข้าจับตามองพวกขุนนางที่ยื่นฏีกาหากไม่มีคนช่วยจับตาความเคลื่อนไหวเผื่อพวกเราพลิกสถานการณ์ข้าจะทำเช่นใด?”
“อืม....”จานเจิ้งกับเหมาฮ่าวขมวดคิ้วครุ่นคิดหาวิธีช่วยเถียนฮุย
“เ้าคิดจะไปเมืองเชียนเยาหากนางมารรู้เข้าจะยอมหรือ?”
“ข้าคงต้องกลับไปคุยกับนางให้ชัดเจนเื่นี้สำคัญต่อการทำคดีของท่านพ่อหากข้าไม่ไปเห็นทีเงินหนึ่งแสนตำลึงของนางอาจจะสูญเปล่า”
จานเจิ้งยิ้มกว้าง“เสี่ยวฮุยเ้านี่มันเ้าเล่ห์เพทุบายดีจริง ในเมื่อนางมารเห็นแก่เงินถึงเพียงนี้นางย่อมไม่ยอมให้เงินหนึ่งแสนตำลึงหลุดลอยไปแน่”
บ่ายวันนั้นเมื่อเถียนฮุยกลับไปถึงคฤหาสน์ก็เจอนางนั่งรออยู่ก่อนพร้อมด้วยหีบข้าวของเครื่องใช้ที่ซู่หวนและซู่หลีเตรียมออกมาไว้หน้าห้องโถงหัวหน้าสาวใช้สั่งการให้คนนำสิ่งของที่ตรวจแล้วขึ้นรถม้าให้เรียบร้อย
“พวกเ้ากำลังทำอะไรกัน?”
“เตรียมตัวเดินทางอย่างไรล่ะเ้าคะ?นายหญิงสั่งั้แ่เมื่อวานแล้ว”
เถียนฮุยโคลงศีรษะเขามัวคิดวุ่นวายเื่แท่งหยกกับเื่ของบิดาจนไม่ได้สนใจภรรยากำมะลอเลยสักนิด
“นายหญิงของพวกเ้าคิดจะไปไหนหรือ?”
“ไปเมืองเชียนเยาเ้าค่ะร้านค้าที่กำลังจะเปิดที่นั่นมีปัญหา นายหญิงจึงจะไปจัดการด้วยตนเอง”
เถียนฮุยตกตะลึงเขากำลังมาบอกว่าจำเป็ต้องไปที่นั่นพอดี เสียงฝีเท้าที่เดินมาทำให้เขาหันไปมองซิวเชี่ยนในชุดรัดกุมคล้ายบุรุษเดินเข้ามาพอดี
“ข้าให้คนเตรียมเสื้อผ้าและของใช้ของท่านพี่เรียบร้อยแล้วพวกเขาจะออกเดินกันตอนนี้เลยนะเ้าคะ” น้ำเสียงของนางราบเรียบ
“หา! ข้าต้องไปกับเ้าด้วยหรือ?”
นางเลิกคิ้วเล็กน้อย“ในสัญญาของเราก็ระบุไว้แล้วว่าหากข้าต้องเดินทางออกนอกเมืองหลวงท่านจะต้องติดตามไปทุกครั้งเพื่อดูแลความปลอดภัยของข้า”
เถียนฮุยหน้าตึงขึ้นทันที“หากข้าไม่อยากไปเล่า?”
“เมืองเชียนเยาที่กำลังก่อสร้างเขื่อนคือจุดเกิดคดีทุจริตของใต้เท้าเถียนท่านไม่อยากจะไปสืบเสาะหาต้นตอจริงหรือ?”
เถียนอุยสะอึกซิวเชี่ยนช่างสมเป็นางมารพันตาดูเหมือนจะรู้เห็นความเคลื่อนไหวทุกอย่างในเมืองหลวง
“ข้าให้คนไปขอยารักษาอาการนกเขาไม่ขันจากท่านหมอเวิงให้ท่านแล้วท่านต้องกินต่อเนื่องหนึ่งเดือนจึงจะหายขาดใน่การเดินทางนี้คงไม่มีผู้ใดวางยาท่านอีกและท่านเองก็คงไม่ต้องฟุ้งซ่านกับหญิงงามคนใดตั้งใจสืบสวนคดีของท่านพ่อของท่านเถอะ”
“จะเ้า!เ้ารู้เื่นี้ด้วยหรือ?”
“พวกท่านเรียกข้าลับหลังว่าอย่างไรล่ะ?นางมารพันตา ในเมื่อข้ารู้เห็นทุกอย่างก็ย่อมต้องจัดการตามสมควร”
**************************
135K
