บนรถม้าที่กำลังเดินทางกลับจวนหญิงสาวทั้งสองที่เป็ที่กล่าวถึงมากที่สุดตอนนี้กลับพากันเร่งฝึกลมปราณหาได้เหมือนหญิงสาวนางอื่นไม่ที่โดยปกติจะพากันคุยหยอกล้อกันแต่พวกนางต่างพากันเร่งฝึกเพื่อไม่อยากให้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับซีซีเกิดอีกซ้ำสอง
พวกนางก็นึกเหมือนกันว่าเกือบจะถูกพลังของตัวเองย้อนกลับมาฆ่าตายคงจะน่าอนาถโดยแท้ต่อไปเธอจะไม่ใช้พลังเกินตัวจนกว่าจะฝึกควบคุมพลังของตัวเองได้ทั้งหมดเพราะจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้รู้ว่ายังมีคนที่ห่วงพวกเธอมากหากพวกเธอเป็อะไรไปคนที่คอยห่วงจะทำเช่นไร
"หยุดพักก่อน"เสียงท่านพ่อของพวกเธอสั่งให้หยุดพักขบวนก่อนตอนนี้ก็คงจะเที่ยงแล้วซินะ
ั้แ่เมื่อเช้านอกจากของว่างที่เตรียมไว้บนรถม้าพวกเธอทั้งสองก็ยังไม่ได้กินอะไรอีกเลย
"คุณหนูทั้งสองเชิญลงจากรถม้าขอรับ"ทหารคนสนิทได้มาเชิญพวกเธอลงจากรถม้าตามจริงหลังจากเสร็จเื่แล้วพวกเธอก็ถูกดุเพราะการที่พวกเธอโผล่พรวดพราดออกไปเป็การเสียเกียรติที่สตรีพึงมีพวกเธอก็ก้มหน้ารับไปมันก็จริงอย่างที่ท่านพ่อพูดจริงๆนี่นา
'ว้าว...............'สถานที่พักทานข้าวของพวกเธอมีบรรยากาศสวยมากท่านพ่อของพวกเธอช่างสรรหาที่สวยๆเจอเสียจริง
"ท่านพ่อเ้าคะท่านพ่อเมื่อยหรือไม่"ซีเหมยปรี่เข้าไปบีบนวดให้ตงโฉที่กำลังยืนดูทหารปูเบาะจัดสถานที่ๆจะนั่งทานอาหารกันและเมื่อถูกเอาใจตงโฉหันมามองบุตรสาวคนเล็กอย่างแปลกใจ ถึงจะอยู่ด้วยกันไม่นานแต่เขาก็พอจะรู้จักนิสัยของพวกนาง
"เ้า้าสิ่งใดหรือซีเหมย"
ซีเหมยยิ้มประจบต่อไปถึงจะโดนจับไต๋ได้ก็ตามแต่มือยังบีบนวดต่อไป
"ท่านพ่อยังจำสิ่งที่ท่านทำให้พี่ซีซีเมื่อเช้าได้หรือไม่"
ตงโฉได้ยินก็นึกตามก่อนจะหัวเราะ หึๆ ออกมา
"พ่อจำได้ก็การเชื่อมจุดปราณให้กับพี่เ้ามีอะไรหรือว่าเกิดสิ่งใดขึ้นรู้สึกไม่ดีตรงไหนหรืเปล่า"ตงโฉมีสีหน้าตระหนกทันที
"มีเ้าค่ะแต่เป็สิ่งดีไม่ใช่สิ่งที่ร้ายแรงเราไปนั่งกันก่อนค่อยคุยดีกว่าไหมเ้าค่ะ"
ซีซีตอบแทนซีเหมยที่ยังอึกอักอยู่นางเดินนำไปก่อนจะหยุดให้ท่านพ่อของนางนั่งลงพวกนางจึงนั่งตาม
"เ้ามีสิ่งใดผิดแปลกไปเช่นไรไหนบอกพ่อมาตามตรง"ถึงอย่างนั้นตงโฉก็รู้สึกเป็ห่วงบุตรีของเขาอยู่ดี
หญิงสาวทั้งสองมองหน้ากันก่อนที่จะเล่าเื่สิ่งที่เปลี่ยนไปของซีซีทั้งเื่พลังปราณที่เพิ่มมากขึ้นและการควบคุมพลังปราณได้ดีกว่าเดิม
"เ้าจะบอกว่าตอนนี้เ้าควบคุมพลังของเ้าได้แล้วหรือซีซี"ตงโฉถามออกมาอย่างสนใจกับการเปลี่ยนแปลงนี้
"ไม่เพียงเท่านั้นท่านพ่อข้ายังรู้สึกเบาสบายตัวและรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนทั่วร่างไม่อึดอัดเหมือนเมื่อก่อน"ซีซีกล่าวตอบอย่างใจเย็น
"ไหนพ่อขอดูลูกไฟของเ้าหน่อย"
ซีซีได้ยินก็รีบรวมพลังปราณส่งผ่านฝ่ามือบีบรวมเป็ลูกไฟกลมๆลอยขึ้นมาแต่ครั้งนี้กลับมีสิ่งที่แปลกและแตกต่างจากที่เห็นครั้งก่อนเพราะสีของลูกไฟปราณมันได้เปลี่ยนไปจากสีแดงในตอนแรกแต่ตอนนี้มันกลับเป็สีขาวแล้ว
ตงโฉยังััได้ถึงพลังปราณที่แผ่ออกมารุนแรงกว่าครั้งที่เห็นครั้งแรกมากพวกนางเก็บพลังมหาศาลขนาดนี้ไว้ในตัวได้อย่างไร
"แล้วตอนนี้เ้ารู้สึกเช่นไรบ้าง"
"ข้ารู้สึกถึงพลังที่หลั่งไหลออกจากตัวแต่ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยเ้าค่ะ"
ซีซียังรู้สึกถึงร่างกายที่เบาสบายแม้จะปล่อยพลังปราณออกมานิดเดียวแต่กลับมีความรู้สึกดีขนาดนี้เชียวหรือ
"พอก่อนซีซีแรงกดดันของพลังเ้ามีมากนักแม้จะเป็ปราณแค่ลูกเล็กๆก็ตามแต่อาจทำให้พวกโจรที่หลบซ่อนอยู่แถวนี้รู้สึกถึงพลังของเ้าได้"
สิ่งที่ตงโฉกล่าวมันไม่เกินไปสักนิดเพียงแต่เขาไม่ได้เอ่ยบอกหากปล่อยไว้นานกว่านี้ทหารของเขาคงเป็ลมล้มพับลงพื้นถึงจะเป็ทหารแต่ก็มีบางส่วนที่ไม่เป็วรยุทธ์
"เ้าคะ"ซีซีเก็บพลังปราณกลับมาอย่างเดิมแต่ดวงตาของนางกับระยิบระยับการได้ปลดปล่อยพลังแม้เพียงนิดกลับทำให้ร่างกายของเธอรู้สึกดีถึงเพียงนี้
"ไหนพ่อขอลองดูพลังของเ้าซิซีเหมย"เขาอยากเห็นพลังเดิมของซีเหมยเสียก่อนเพื่อหาคำตอบให้กับความคิดของตน
ซีเหมยไม่รอช้ารีบดึงพลังปราณออกจากฝ่ามือของเธอทันทีพลังปราณก้อนเล็กค่อยๆปรากฏเป็สีฟ้าสดใสเหมือนเดิม
"แรงกดดันเท่าเดิมเ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง"เมื่อตงโฉได้เห็นพลังที่ยังไม่เปลี่ยนของซีเหมยก็ได้ข้อสรุปในใจแล้ว
"ลูกเริ่มร้อนและเหนื่อยเ้าค่ะ"เหงื่อเม็ดเล็กๆเริ่มออกตามไรผมของซีเหมยขนาดเธอฝึกมาหลายชั่วโมงก็ยังไม่ค่อยคืบหน้าเลยหรือ
แต่สิ่งที่ซีเหมยคิดนั้นผิดเล็กน้อยหากเป็คนอื่นเขาต้องฝึกเป็เดือนกว่าจะได้เท่าการฝึกหนึ่งวันของเธอ
"อาหารได้แล้วขอรับ"ทหารได้ยกสำหรับมาวางหลายอย่างที่โต๊ะแต่พวกเขาก็ทำได้แค่อย่างง่ายๆหวังว่าคุณหนูของพวกเราจะไม่ลงโทษพวกเขาเพราะอาหารไม่ได้เื่หรอกนะ
พวกนางทั้งสองหันมาสนใจอาหารที่อยู่ตรงหน้ากลิ่นของมันช่างหอมยั่วน้ำลายท้องของพวกเธอก็ร้องเสียแล้ว
"เรากินข้าวก่อนแล้วกันค่อยปรึกษากันต่อ"ตงโฉเห็นสีหน้าของบุตรสาวทั้งสองก็แทบกลั้นหัวเราะไม่ไหว
ไม่รอช้าเ้าเมืองตงโฉก็ได้ลงมือคีบกับข้าวทานเมื่อสองสาวเห็นว่าพ่อของตนลงมือแล้วก็รีบกินอาหารที่อยู่ตรงหน้าเหมือนกับกลัวว่าใครจะมาแย่งไปเหล่าทหารเห็นเช่นนั้นกลับพากันปลื้มใจแม้เป็ของที่ทหารทำไม่ใช่พ่อครัวมากฝีมือพวกนางทั้งสองก็หาได้รังเกียจไม่คุณหนูของพวกเขาช่างเป็คนที่ไม่ถือตัวจริงๆ
หลังจากกินข้าวเสร็จท่านพ่อของพวกเธอก็ขอตัวไปนั่งทำสมาธิเดินลมปราณก่อนที่จะทำการเชื่อมจุดปราณให้ซีเหมยเพราะเขาเห็นประโยชน์ของการทะลวงจุดปราณจากที่ทำให้ซีซีหวังว่าหลังจากนี้ลูกสาวทั้งสองของเขาจะสามารถใช้พลังได้โดยไม่มีอันตรายหรือผลเสียใดๆเกิดขึ้นทีหลัง
ส่วนด้านจ้าวหลงเยี่ยนกลับมารอที่โรงเตี๊ยมโดยทำเป็ทองไม่รู้ร้อนแสร้งทำทีว่าไม่รู้สึกตัวว่ามีคนตามมาทำใจเย็นนั่งจิบน้ำชารอ
"หากตั้งใจจะมาก็ไม่น่าปล่อยให้ข้ารอนาน"หลงเยี่ยนส่งเสียงกล่าวทักทายออกไป
คนที่แอบตามมากลับใเขาไม่เคยเห็นวรยุทธ์ขององค์ชายจึงไม่อาจคาดเดาฝีมือได้แต่ถ้าหากจับลมปราณของพวกเขาได้ฝีมือย่อยไม่ธรรมดา
"ต้องขออภัยที่เสียมารยาทพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย"เฉิงเปาทหารองครักษ์ขององค์ฮ่องเต้คือคนที่ตามจ้าวหลงเยี่ยนมานั่นเอง
"เ้าตามเรามา้าสิ่งใด"
"ขออภัยองค์ชายองค์ฮ่องเต้ได้ทราบว่าท่านได้เดินทางมายังแดนใต้กับหลี่ฟงเพียงสองคนองค์ฮ่องเต้ทรงเป็ห่วงจึงให้หม่อมฉันตามมาพ่ะย่ะค่ะ"
"ข้าไม่ใช่เด็กแล้วไม่ต้องส่งใครมาตาม"หลงเยี่ยนกล่าวพลางปล่อยแรงกดดันออกมาทำให้เฉิงเปาถึงกับต้องก้าวถอยเลยทีเดียว
"ข้าน้อยสมควรตายแต่ขอให้องค์ชายกลับวังด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะตอนนี้องค์ชายสามกำลังคิดก่อการฏองค์ฮ่องเต้จึงอยากให้องค์ชายกลับเข้าวังโดยด่วนหาได้้าขัดขวางการเดินทางท่องเที่ยวพักผ่อนไม่พ่ะย่ะค่ะ"
จ้าวหลงเยี่ยนได้ฟังก็ใอย่างมากไม่คิดว่าน้องสามจะกล้าคิดทรยศต่อท่านพ่อนี่ซินะอำนาจไม่เข้าใครออกใครทุกคนต่างขวนขวายอยากได้เป็ของตน
"ไทเฮาเป็เช่นไรบ้าง!!"คนที่ตอนนี้เขาห่วงที่สุดคือเสด็จย่าของเขาเอง
"ไทเฮาทรงได้รับความคุ้มครองอย่างปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ"เฉิงเปารีบรายงานเพราะกลัวโทสะขององค์ชายหากตนตอบชักช้ากว่านี้
"ขอกระดาษให้ข้า"หลงเยี่ยนนึกถึงบางอย่างก่อนจะร้องขอกระดาษ
"หนี่ฟงไปส่งสารนี้ให้ข้าทีฝากบอกท่านเ้าเมืองด้วยที่เสียมารยาทกลับโดยไม่ได้ลา"
หลงเยี่ยนได้ส่งสารให้ตงโฉเกี่ยวกับเื่ทั้งหมดและข้อมูลที่สำคัญให้ตงโฉได้รับทราบก่อนที่จะรีบเตรียมตัวเดินทางกลับวังหลวง
หลี่ฟงที่รีบมายังจวนเ้าเมืองเพื่อส่งสารแต่กลับไม่เจอท่านตงโฉก็ได้แต่ฝากสารลับให้กับคนสนิทของท่านเ้าเมืองและรีบกลับไปหาองค์ชายเพื่อจะได้ไม่เสียเวลาในการเดินทาง
เมื่อขบวนของจ้าวหลงเยี่ยนได้เดินทางกลับไม่ทันถึงครึ่งทางก็ได้พบกับพวกนักฆ่าเดนตายที่บุกเข้ามาหวังจะปลิดชีพของจ้าวหลงเยี่ยน
“องค์ชายพระองค์ทรงหนีล่วงหน้าไปก่อนกระหม่อมจะถ่วงเวลาพวกนักฆ่าไว้ให้พ่ะย่ะค่ะ” เฉิงเปารีบส่งสัญญาณเรียกกำลังเสริมทันทีแม้ว่าตนและทหารที่ติดตามมาอีกสามนายจะฝีมือดีแต่พวกนักฆ่าก็มากันเยอะเสียเหลือเกิน
“หึคงคิดว่าจะไม่ให้ข้าได้กลับเข้าวังอีกแล้วในชาตินี้ถึงได้ส่งนักฆ่ามารอต้อนรับเสียมากมาย”หลงเยี่ยนเอ่ยออกมาอย่างเฉยชาเมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ของตนและน้องชายอีกคนบรรยากาศรอบตัวยิ่งลดต่ำ
‘แต่ข้าคงต้องทำให้เ้าผิดหวังเสียแล้วละน้องสาม’
หลงเยี่ยนส่งสัญญาณให้หลี่ฟงที่มองตนอยู่เมื่อหลี่ฟงเห็นก็เข้าใจทันที
‘ในที่สุดก็ไม่ต้องปกปิดพลังและฝีมืออีกต่อไปเห็นทีองค์ชายสามได้ปลุกัหลบขึ้นมาเสียแล้ว’
หลี่ฟงคงได้แต่เตรียมชุดไว้ทุกข์ให้องค์ชายสามล่วงหน้า
“เข้ามา!!พวกแมลงทั้งหลายข้าจะเผาส่งพวกเ้าไปรอนายของพวกเ้าที่นรกเอง”หลงเยี่ยนกล่าวจบก็ปลดปล่อยพลังปราณออกมาก่อนจะซัดใส่พวกนักฆ่าอย่างไม่ยั้งและข้างหลังก็มีหลี่ฟงที่คอยระวังให้แถมยังวาดเพลงดาบปลิดชีพพวกนักฆ่าอย่างง่ายดายราวกับพวกนี้เป็เพียงต้นไม้ที่ขวางทาง
เฉินเปาที่ได้สิทธิ์เป็ผู้ชมถึงกลับอ้าปากค้างเขาเคยคิดว่าฝีมือขององค์ชายคงจะระดับสูงแต่ที่รับรู้ได้ตอนนี้ก็เกินกว่าที่ตนคาดการไว้ไปมาก
4K
