“ข้าเองก็สืบมาอย่างชัดเจนแล้ว” หัวหน้าองครักษ์หนุ่มยืนยันหนักแน่น
หว่านอิ๋งอิ๋งจนปัญญาจะบิดพลิ้ว จึงเบือนหน้าหลบตาเขา
“ได้! ข้ายอมรับ แต่...ข้าก็ได้ช่วยชีวิตของท่านเอาไว้นะ ความจริง ท่านควรจะเห็นข้าเป็ผู้มีพระคุณต่างหาก หากท่านตรวจสอบหลักฐานทั้งหมดจริง ย่อมต้องเห็นแล้วว่ามีดสั้นพวกนั้นต้องเป็ยอดฝีมือจึงจะขว้างได้แม่นยำ”
“ดี! เราต่างคนต่างผิดคนละครั้ง ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าหายกัน”
ทั้งสองสบตากันอย่างถือดี หว่านอิ๋งอิ๋งรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยแต่เมื่อชั่งน้ำหนักแล้วก็เห็นว่าตนเองได้เปรียบหลิวเฉิงอยู่มากจึงเชิดหน้าขึ้น
“ได้! จากนี้ไปเราทั้งสองจะเป็น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง ต่างคนต่างอยู่”
หลังจากประกาศสงบศึกทั้งหว่านอิ๋งอิ๋งและหลิวเฉิงต่างก็ไม่เกี่ยวข้องกันอีก หากเดินมาพบกันในจวนเ้าเมืองก็จะเชิดหน้าไปคนละทาง เจียงลี่จังเห็นเช่นนั้นก็อดจะเย้าสหายมิได้
“ดูเ้าสิ ทำตัวรังเกียจเขาเหลือเกิน”
“ใช่แค่ข้าที่ไหน? เ้าดูอาการของเขาสิ เห็นข้าทีไรก็ทำเหมือนเห็นกิ้งกือไส้เดือน ทำตัวสูงส่งไม่เห็นองครักษ์หญิงอย่างพวกเราอยู่ในสายตา”
“อืม...ข้าได้ยินมาว่าองครักษ์หลิวทำงานเคร่งครัดนัก เขาไม่ยอมให้ใต้เท้าชิงรับองครักษ์หญิงเข้ามาทำงานเพราะเกรงจะสร้างปัญหา”
“เห็นหรือไม่? คนคร่ำครึอย่างเขามีเพียงความคิดจะกดขี่สตรี เ้ากับข้าไม่ควรข้องแวะด้วยโดยเด็ดขาด”
“อิ๋งอิ๋งเ้าจะพูดเช่นนั้นก็ไม่ถูก ข้าว่ารูปร่างหน้าตาของเขาดึงดูดใจสตรีนัก ไม่เห็นหรือว่าสาวใช้ทั้งในจวนและสตรีละแวกจวนที่ได้เห็นเขาล้วนชื่นชอบกันทั้งสิ้น”
หว่านอิ๋งอิ๋งเชิดหน้า “เหอะ! ผู้ใดจะชอบก็ชอบไป ข้าไม่เอาด้วยหรอก”
สาวใช้ผู้นั้นนำเอาจดหมายจากครอบครัวของหว่านอิ๋งอิ๋งมาส่งให้ นางทำหน้าฉงนมองหน้าซองจดหมายด้วยความประหลาดใจ
“เกิดอันใดขึ้น? ปกติทางบ้านของข้าไม่เคยเขียนจดหมายมาหาเลยสักครั้ง”
เจียงลี่จังรีบเดินมาใกล้ “เปิดอ่านสิ ข้าอยากรู้จะแย่แล้ว”
คิ้วของแม่นางแซ่หว่านขมวดเข้ามาหากัน ข้อความในจดหมายนั้น ยิ่งอ่านก็ยิ่งขัดใจยิ่งนัก
“บ้าที่สุด! จู่ๆ จะให้ข้าหมั้นหมายกับคนที่ไม่รู้จัก” นางขยุ้มกระดาษจดหมายแน่นเข้า
ที่ผ่านมาเพราะอยากจะเป็องครักษ์หญิงฝีมือดี นางจึงได้ออกจากบ้านไปอยู่สำนักหนึ่งในใต้หล้า มุ่งมั่นฝึกวรยุทธ์จนได้รับคัดเลือกให้เป็องครักษ์หญิงแห่งสกุลโม่พร้อมด้วยเจียงลี่จังศิษย์รุ่นเดียวกัน
แม่นางเจียงทำตาโตรีบแกะมือสหายดึงเอาจดหมายไปอ่าน
“ท่านพ่อของเ้าเห็นชอบให้เ้าหมั้นหมายกับบุตรชายของคนรู้จักอย่างนั้นหรือ? เหตุใดจึงไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยเล่า?”
“นั่นน่ะสิ คนผู้นี้เป็ใครกัน? เหตุใดทำให้ท่านพ่อข้าคิดจะยกข้าให้กับบุตรชายของเขาได้? เห็นทีข้าต้องกลับเมืองหลวงแล้วล่ะ”
“คุณหนูชิงก็แข็งแรงดีแล้ว ได้ยินว่านางกำลังเตรียมตัวจะกลับเมืองหลวง เ้าก็ถือโอกาสนี้กลับไปด้วยเลยสิ จะได้ปลอดภัยในการเดินทาง”
“ไม่! ข้าไม่อยากร่วมทางกับคนเย่อหยิ่งผู้นั้น”
“ไม่ได้ๆ ยามนี้กลิ่นอายายังเหลืออยู่ แม้ว่าเผ่าฉงจะถูกขับไล่ออกไปจากชายแดนแคว้นิแล้ว แต่พวกเราก็ต้องปลอดภัยไว้ก่อน หากเกิดอันตรายขึ้นกับเ้า ข้าก็คงจะเสียใจมาก ไปหาคุณหนูกันเถอะ”
หว่านอิ๋งอิ๋งทำหน้าเคร่ง “ข้าบอกเ้ากี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกคุณหนูเสียใหม่ว่านายหญิง พวกเราต้องเรียกให้ชินปาก”
เจียงลี่จังพยักหน้ารับ ที่ผ่านมาพวกนางรับใช้ใกล้ชิดกับโม่จางลี่หรือเสิ่นฮูหยิน ภรรยาของเ้าเมืองมาั้แ่ยังรุ่นจึงคุ้นปากกับการเรียกนางว่าคุณหนู ยามนี้คนทั้งเมืองฉู่จิ้งล้วนรู้จักเสิ่นฮูหยินจากวีรกรรมพิชิตคนร้ายที่หมายฆ่าสามีกันหมดแล้ว ต่อไปพวกนางต้องเรียกฐานะอันเหมาะสมของโม่จางลี่
“ได้ๆ ไปหานายหญิงกัน”
เสิ่นฮูหยินมองเห็นองครักษ์หญิงทั้งสองของตนเข้ามาหาก็ยิ้ม
“พวกเ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ากำลังจะให้คนไปตาม ข้า้าให้พวกเ้ากลับไปจวนสกุลโม่เพื่อส่งข้าวของพวกนี้ให้ท่านพ่อของข้าเสียหน่อย”
เจียงลี่จังยิ้มกว้าง “พอดีเลยเ้าค่ะ อิ๋งอิ๋งมีเหตุจำเป็ต้องลากลับบ้านพอดี เช่นนั้นก็ให้นางติดขบวนไปกับคุณหนูชิงเถิด”
หว่านอิ๋งอิ๋งหน้าคว่ำ นางกำลังจะเอ่ยปากคัดค้าน ทว่าโม่จางลี่กลับโบกมือห้าม
“อย่าปฏิเสธเลยอิ๋งอิ๋ง ข้ารู้ว่าเ้าไม่ค่อยชอบหน้าหัวหน้าหลิวนัก แต่พวกเขามีกำลังคนมาก ทั้งการเดินทางระยะนี้ต้องระแวดระวังเื่ความปลอดภัยเป็พิเศษ หากเ้าเดินทางกับพวกเขาข้าก็วางใจ อีกอย่างของที่ข้าจะฝากกลับจวนสกุลโม่ก็ค่อนข้างมีราคาด้วย”
เมื่อจนด้วยเหตุผล หว่านอิ๋งอิ๋งจึงได้แต่ก้มหน้ารับคำแล้วกลับไปเตรียมตัวเพื่อเดินทาง
ขบวนของคนสกุลชิงมีรถม้าสามคันและองครักษ์ฝีมือดีร่วมสามสิบคน เด็กๆ กลุ่มฉีหลินซึ่งเป็สหายของชิงเว่ยเว่ยขึ้นไปนั่งรวมกันบนรถม้าคันใหญ่ ส่วนหว่านอิ๋งอิ๋งขี่ม้าตามอยู่ด้านหลังรถม้าคันที่สาม
“ข้าจะได้ช่วยเฝ้าของมีค่าให้คุณหนูสี่ด้วยเ้าค่ะ”
ชิงเว่ยเว่ยยิ้มกว้าง “ดีจริง แต่การเดินทางไกลมาก แม่นางหว่านแน่ใจหรือว่าจะขี่ม้าจะไม่เมื่อยแย่หรือ?”
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ข้าเองถูกฝึกมาให้เป็องครักษ์อยู่แล้ว คุณหนูสี่ไม่ต้องเป็ห่วง เื่ลำบากนั้นข้าทนได้สบายมากเ้าค่ะ”
ทว่าระหว่างทางกลับเจอเื่ไม่คาดฝัน ขบวนขนสินค้าของพ่อค้านามเยว่หลวนคุนถูกโจรูเาดักปล้น อาจารย์ไต้กับอาจารย์จงซึ่งเป็อาจารย์ของชิงเว่ยเว่ยพร้อมด้วยเหล่าองครักษ์ของสกุลชิงได้ตรงเข้าไปช่วยเหลือ
หว่านอิ๋งอิ๋งเองก็กระโจนเข้าไปร่วมด้วย นางรู้สึกคันไม้คันมือมานานแล้ว ในเมื่อมีโจรมาให้ลับคมดาบก็นับว่าเป็เื่ดีนัก
องครักษ์หญิงมองโจรกลุ่มใหญ่แล้วประเมินกำลังของพวกมัน จำนวนคนมีมากกว่าองครักษ์สกุลชิงไม่มากนัก
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
“เ้าถอยไปอารักขาคุณหนูชิงจะดีกว่า” เสียงร้องดังขึ้นด้านหลัง
หว่านอิ๋งอิ๋งใช้เท้าถีบร่างของโจรผู้หนึ่งลอยละลิ่วออกไปสองจั้งก่อนจะหันไปมองเสียงที่คุ้นเคย
“ข้าว่าคุณหนูสี่ดูแลตัวเองได้ ข้าช่วยพวกท่านปราบโจรให้เสร็จเร็วๆ จะดีกว่า” นางพูดพลางยกกระบี่ทะยานเข้ามาแทงข้างลำตัวของคนที่กำลังต่อสู้กับหลิวเฉิง
“เ้าเป็สตรี ไม่ควรจะมาต่อสู้อยู่แนวหน้า กลับไปอยู่ด้านหลังเถอะ”
“ไม่! ฝีมือของข้าไม่เป็รองผู้ใด ท่านไม่ต้องห่วงหรอก”
กล่าวจบนางก็ะโขึ้นไปเหยียบบ่าโจรสองสามคนพุ่งไปช่วยองครักษ์ที่กำลังจะเพลี้ยงพล้ำให้คนร้าย กระบี่ของนางแทงถูกต้นคอคนผู้นั้นอย่างแม่นยำก่อนจะะโไปข้างหน้าพร้อมกับเตะก้านคอโจรอีกผู้หนึ่งจนกระเด็นไป
หลิวเฉิงมองภาพตรงหน้าได้เพียงแว่บหนึ่ง เขายอมรับว่าฝีมือของนางร้ายกาจมากทีเดียว แต่...สตรีก็คือสตรี พวกนางร่างกายอ้อนแอ้นไม่เหมาะจะต่อสู้กับบุรุษร่างใหญ่บึกบึนพวกนั้น
“นี่เ้า!....ช่างบอกยากเสียจริง”
เขายังอดเป็ห่วงไม่ได้ ชายหนุ่มจึงต่อสู้และบุกไปอยู่ใกล้ๆ เพราะเกรงว่านางจะพลาดท่าเสียที ทว่าระหว่างต่อสู้เขาไม่้าให้โจรหนีไปได้จึงได้ต่อสู้ตามติดพวกมันจนไม่รู้ตัวว่าตนเองหลงเข้าไปในป่าข้างทางที่มีพวกมันดักอยู่นับสิบ
“เ้าสินะ หัวหน้าองครักษ์ ถูกพวกเราล้อมไว้เช่นนี้ เห็นทีคงต้องภาวนาให้เง็กเซียนฮ่องเต้มาช่วยแล้ว”
หลิวเฉิงเงยหน้าหัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง
“พวกเ้าต่างหากที่ต้องลงปรโลกไปกับยมทูต”
เขาทะยานเข้าปลิดชีพโจรูเาล้มลงไปสองคนแต่พอหันหน้ามากลับถูกคนผู้หนึ่งกำฝุ่นดินขว้างใส่หน้า จนต้องถอยหลังไปหลายก้าว ชายหนุ่มพยายามสะบัดหน้าเพื่อให้ตนเองมองเห็นศัตรูอีกครั้งแต่ไม่เป็ผล
‘แย่แล้ว! ครั้งนี้ข้าต้องพลาดท่าเสียทีแล้วหรือนี่?’
ฉับ!
ชายหนุ่มถูกฟันเข้าที่บ่าอย่างเฉียดฉิว เขารู้สึกถึงอาการแสบที่แผลน้อยๆ เขาถอยหลังเพราะได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกมัน แต่กลับถูกดาบอันใหญ่ด้านหลังจ่อคอเอาไว้
“พอได้แล้ว! ไม่เช่นนั้นข้าจะฟันคอเ้า”
***********************
ไรเตอร์แนะนำอีบุ๊กเื่ "พนันรักคุณชายเหมา"
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE5MDM5MSI7fQ 
3K
