ตกเย็น...
“ค่ะพี่บอล”
ข้าวหอมรับโทรศัพท์จากแฟนหนุ่ม
ตอนนี้ทั้งคู่ย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกันเพื่อจะได้ประหยัดค่าใช้จ่าย และดูเหมือนทั้งคู่กำลังพยายามสร้างเนื้อสร้างตัวให้เป็รูปเป็ร่างในแบบครอบครัว ข้าวหอมคบกับชายหนุ่มคนนี้มาั้แ่เธอเรียนพยาบาลปีหนึ่ง จนตอนนี้ก็เป็เวลาเจ็ดปีแล้วที่ทั้งสองใช้ชีวิตร่วมกัน แต่สำหรับเื่บนเตียงนั้น...ก็เป็เื่เดียวที่เขายังไม่ค่อยเข้าใจความ้าของแฟนสาวเท่าไหร่
“คืนนี้ข้าวหอมเข้าเวรถึงเช้า ไม่ต้องรอนะคะ”
“ให้พี่เอาข้าวไปส่งมั้ย”
“ไม่เป็ไรค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ”
“เดี่ยวก่อนข้าวหอม พอดีนิติพึ่งโทรมาบอกว่าข้าวหอมยังไม่ได้จ่ายค่าคอนโดเดือนนี้นะ”
“หรอคะ...”
“ไม่เป็ไร พี่โอนไปแล้ว แต่คราวหลังอย่าลืมอีกล่ะ”
“ค่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวคืนนี้…ข้าวหอมจะรีบโอนคืนให้เลย”
“จ๊ะ ตั้งใจทำงานนะ”
เมื่อสนทนากับแฟนหนุ่มเสร็จสรรพ ร่างอวบอั๋นของพยายาบาลอกตูมก็ถอนหายใจหนักกว่าเดิม เธอจ้องมองถาดอาหารที่ต้องเข็นไปให้ผู้ป่วนรับประทานในห้องพิเศษ แต่ก่อนที่ร่างระหงจะไปถึง เธอกลับดึงกระโปรงทรงเอให้สั้นขึ้นมาจนเห็นบั้นท้าย แถมยังยกกระชับหน้าอกลูกใหญ่และปลดกระดมให้เห็นร่องนมลึกๆอีกด้วย
มือเรียวล้วงมือลงไปในกระเป๋าเพื่อหยิบลิปสติกขึ้นมาละเลงริมฝีปากให้ชุ่นฉ่ำ กิริยาท่าทางเช่นนั้นช่างไม่เหมือนพยาบาลอยากดูแลผู้ป่วยเลยสักนิด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ได้เวลาทานอาหารเย็นแล้วค่ะ เสี่ยซ้ง”
เสียงหวานเอ่ยขึ้นหน้าประตู เมื่อผู้ป่วยรุ่นลุงได้เห็นพยาบาลคนสวย มันก็ดีดตัวขึ้นมาราวกับถูกชุบชีวิต ทั้งสองมองหน้ากันพร้อมกับยิ้มมุมปาก ดูเหมือนความสนิทสนมจะเป็มากกว่าพยาบาลพิเศษและผู้ป่วยทั่วๆไป
“อ้าว หนูข้าวหอม เสี่ยกำลังคิดถึงหนูอยู่พอดี”
“วันนี้มีของโปรดของเสี่ยด้วยนะคะ”
“จริงหรอ แต่ว่า…ของโปรดของเสี่ยไม่น่าจะอยู่บนถาดอาหารพวกนี้หรอกมั้ง”
“แหม…อย่าแซวกันเล่นแบบนี้สิคะ”
ข้าวหอมฉีกยิ้ม ไอ้เสี่ยเฒ่าที่พึ่งขับรถไปชนเสาไฟเริ่มมีงูโผล่ขึ้นมาจากหัวล้าน มันเป็เสี่ยบ้ากามที่หนีเมียไปเลี้ยงเหล้าสาวรุ่นหลานในผับบาร์ แต่คืนนั้นเมียมนุษย์ป้าได้บุกเข้าไปทุบถึงที่ เล่นเอาไอ้เสี่ยหัวงูขับรถหนีแทบไม่ทัน และความเร่งรีบของมันนั้นก็ทำให้พุ่งเข้าชนเสาไฟจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด
“หนูข้าวหอม…เสี่ยพูดจริงๆนะ”
“อ…อะไรคะ”
“คืนนี้น่ะ หนูช่วยเข้ามาดูเลเสี่ยหน่อยได้มั้ย”
พูดจบ เสี่ยเฒ่าก็ยัดแบงค์พันสามใบให้สาวพยาบาล จากนั้นจึงเคลื่อนมือไปลูบบั้นท้ายเต่งตึงของสาวรุ่นหลานด้วยอารมณ์หื่นกระหาย ร่างระหงไม่ได้เคลื่อนตัวหนีไปไหน เธอยืนให้ไอ้แก่ขย้ำบั้นท้ายจนพอใจอยู่อย่างนั้น ราวกับว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนกระทำเช่นนี้
“ถ้าอยากให้มาดูแล เสี่ยต้องทานอาหารเย็นและทานยาให้ครบตามคำสั่งหมอนะคะ”
“ได้เลย ถ้าหนูมาจริงๆ เสี่ยเพิ่มให้อีกเท่าตัว”
“ท…เท่าตัว?”
“ใช่ คราวที่แล้วเสี่ยติดใจหนูจนนอนไม่หลับทั้งคืน”
“ถ้าอย่างนั้น…ทานอาหารเย็นซะนะคะ ทานหมดเมื่อไหร่ หนูจะรีบมาเก็บทาด…และจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”
“หนูสัญญาแล้วนะ”
“….ค่ะ”
พยาบาลสาวกำเงินในมือเอาไว้แน่น ก่อนจะเดินส่ายบั้นท้ายออกไปจากห้องด้วยใบหน้าร้อนผ่าว
ตอนนี้เงินที่ได้ยังไม่พอจ่ายค่าคอนโดนและค่าใช้จ่ายอื่นๆ แต่ก็ใช่ว่าโรงพยาบาลแห่งนี้จะมีแค่เสี่ยซ้งเพียงคนเดียวที่เป็ลูกค้าของเธอ ข้าวหอมเดินลากรถเข็นสำหรับการเช็ดตัวไปยังห้องผู้ป่วยรวมชั้นล่าง เธอ้าลูกค้าเพิ่มอีกไม่กี่คน จากนั้นค่าใช้จ่ายรายเดือนที่ทุกข์ทนมานานก็จะไม่มีปัญหาอีกต่อไป