“เช่นนั้นรอข้าสักครู่..”
ท่านลีโอหายไปในห้องนอนของตัวเองก่อนจะเดินออกมาพร้อมถุงผ้าในมือ เซียร่าเบิกตากว้างเพราะว่าเธอจำได้ดีว่านั่นมันคือถุงผ้าที่เธอกอดเอาไว้ก่อนจะะโออกมานอกรถม้า
“ข้าเห็นมันตกอยู่ข้างๆ เ้าในตอนที่เ้าได้รับาเ็”
เซียร่ารับถุงในมือของเขาออกมาด้วยดวงตาที่รื้นไปด้วยน้ำตา ในนี้มีแหวนวงเล็กของท่านแม่ที่เป็ของดูต่างหน้าชิ้นเดียวที่เธอมี อีกทั้งยังมีเครื่องประดับมากมายและเหรียญทองที่เธอพกมาด้วย
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเซียร่า เธอลุกขึ้นก่อนจะคุกเข่าลงที่พื้น ในขณะที่เซียร่ากำลังจะก้มหน้าลงไปแนบเท้าของลีโอ เขาก็รีบนั่งลงข้างเธอในทันที
“ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้ ข้าก็แค่ส่งมอบสิ่งของที่เป็ของเ้าคืนเ้าของ..”
“ถึงอย่างนั้นข้าก็ต้องขอบคุณท่านลีโอมาก เซียร่าผู้นี้จะขอเป็ผู้ที่อยู่ใต้ปกครองของท่านลีโอตลอดไปค่ะ!”
เขามองหน้าเธอนิ่งๆ บางอย่างเปลี่ยนไปอีกแล้ว ที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดคือแววตาที่เธอมองมาที่เขา มันไม่ได้เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังอีกแล้ว
ความลังเลเกิดขึ้นมาในใจ ปะปนกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องเรียกสิ่งนี้ว่าอย่างไรดี แต่บอกตามตรงว่ามันไม่ได้รู้สึกดีแบบที่ควรจะเป็เลย
ทั้งที่เธอและเขา เราไม่มีทางเป็สามีภรรยาได้เพราะว่าเขาจะต้องสืบทอดสายเืบริสุทธิ์ของแวร์บีสต์ พลังวิเศษที่เหนือธรรมชาติและคงไว้ซึ่งตำแหน่งผู้ปกครองป่าแห่งนี้ เพื่อปกป้องแวร์บีสต์ทุกตัว..
จะให้ความรู้สึกเพียงชั่วพักชั่วครู่มาทำลายภาระหน้าที่ที่เขาแบกเอาไว้บนบ่าไม่ได้อย่างเด็ดขาด เขาไม่มีทางยินยอมให้มันเป็แบบนั้นแน่นอน
ทว่าการปล่อยมือและมองดูเซียร่าเดินจากไป มันทรมานถึงเพียงนี้เลยอย่างนั้นหรือ ไวกว่าความคิดเขาก็ยกมือขึ้นมาเพื่อประคองใบหน้างดงามนั้นเอาไว้ ก่อนจะส่งมอบจุมพิตที่ระบายความรู้สึกในใจให้เธอ..
สารภาพตามตรงว่าเธอใมาก ใเป็อย่างมากที่ท่านลีโอจูบเธอ ไม่ใช่การจุมพิตแบบผิวเผินแต่คือจุมพิตที่แสนลึกซึ้งจนเธอไม่สามารถห้ามเสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงได้เลย ให้ตายสิเธอกำลังจะตัดใจจากเขาแท้ๆ และก่อนหน้านี้เซียร่ามั่นใจว่าเธอสามารถทำมันได้แล้ว
แต่เมื่อเขาทาบทับริมฝีปากลงมาเมื่อเขาสอดแทรกเรียวลิ้นที่นุ่มละมุนเข้าไปในโพรงปากของเธอ เซียร่ารู้ได้ในทันทีเลยว่าเธอ..ไม่มีวันตัดใจจากเขาได้อย่างแน่นอน!
หลังจากนี้เธอจะต้องเก็บเอา่เวลานี้ไปนอนฝันถึงเขาแน่ๆ จะต้องเพ้อฝันถึงจุมพิตแสนหวานนี้อีกครั้งราวกับคนเสียสติ
เขาดูดดุนริมฝีปากล่างของเธออย่างแ่เบา ก่อนจะผละริมฝีปากออกด้วยความเชื่องช้าและอ้อยอิ่ง มือที่กุมหน้าเธออยู่ กำลังปล่อยมือออกช้าๆ
ทุกอย่างกำลังจะสิ้นสุดลง และความสัมพันธ์ของเราจะกลับไปไม่ชัดเจนและคลุมเครืออีกครั้งอย่างไม่รู้จบสิ้น
เซียร่ายกมือขึ้นมากอดคอของเขาเอาไว้ เธอโถมตัวเข้าหาเขาราวกับ้าความอบอุ่นจากร่างกายของเขา นี่คือการกระทำที่ทั้งสิ้นคิดและบ้าบอมากๆ แต่ทว่าไม่รู้ทำไม ในใจถึงได้บอกกล่าวกับเธอว่าหากเธอไม่ทำมันในตอนนี้ เธอจะไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดเขาอีกแล้ว มีแต่ตอนนี้เท่านั้นที่เขาลดกำแพงที่สูงชันนั้นลง
มีแต่ตอนนี้เท่านั้นที่เซียร่ามั่นใจว่าเขาจะไม่ปฏิเสธเธอ!
“ทำไมถึงจูบข้าอย่างนั้นหรือคะ?”
ลีโอมองหน้าเซียร่านิ่งๆ ก่อนที่เขาจะกอดเอวของเธอเอาไว้หลวมๆ
“ก็แค่จุมพิตอำลาเท่านั้น”
เธอเม้มปากแน่นก่อนจะหลับตาลงแล้วโน้มใบหน้าหาเขาก่อน นี่อาจจะเป็ครั้งแรกที่เธอเริ่มต้นการจุมพิตใครสักคนก่อน มันมีทั้งความเขินอายความประหม่าและเสียงหัวใจของเขาและเธอที่กำลังเต้นแรงแทบบ้าคลั่ง
“ข้าเองก็จุมพิตอำลาเหมือนกันค่ะ”
ริมฝีปากของเขาแสยะยิ้มขึ้นมาด้วยความรู้สึกเอ็นดู เซียร่าในยามนี้นางน่ารักมากเหลือเกินในสายตาของเขา ทั้งที่อยากจะอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพาเธอเดินไปที่เตียง ฉีกทึ้งเสื้อผ้าพวกนั้นที่กำลังปิดบังความงดงามของร่างกายเธอ หลังจากนั้นเขาจะมุดหน้าเขาไปดูดเลียน้ำหวานที่ไหลรินออกมาจากกลีบดอกไม้ที่แสนงดงาม
ทั้งที่ความคิดในใจชัดเจนถึงเพียงนั้นแต่ว่าตอนนี้เขาทำได้เพียงแต่หอมแก้มเธอเบาๆ เท่านั้น มือหนาถูกยกขึ้นมาลูบผมของเธอเบาๆ
“ข้าขอให้นับจากนี้ไปเ้ามีแต่ความสุขนะเซียร่า..”
ขอให้เ้าได้พบเจอคนที่สามารถรักและปกป้องเ้าได้อย่างสุดหัวใจโดยไม่ต้องมาคอยห่วงเื่อื่นเช่นข้า..จงมีความสุขกับชายหนุ่มที่เ้าเลือกฝากชีวิตเอาไว้
คำกล่าวที่แสนหวานพวกนั้นมันคือคำปฏิเสธที่ชัดเจนมากที่สุด และเธอเข้าใจในทุกความหมายและการกระทำของเขาอย่างถ่องแท้เลย
จุมพิตที่แสนหวานนั่นมันคือจูบอำลา และคำอวยพรนั่นคือสิ่งตอกย้ำถึงความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันเป็ไปได้ของเรา
……
“นี่เป็เมล็ดดอกบลูบอนเนต เมื่อวานข้าเข้าเมืองไปกับสามี พอดีเห็นว่าเ้ากำลังจะย้ายเข้าบ้านใหม่และดอกไม้ชนิดนี้ก็สวยดี ข้าจึงซื้อมาฝาก”
เกรเทลส่งยิ้มให้กับเซียร่า นางยื่นถุงผ้าที่บรรจุเมล็ดดอกไม้ในกับสตรีที่นางคิดว่าเซียร่าคือเพื่อนใหม่
เซียร่าอดไม่ได้ที่จะใเมื่อเกรเทลกล่าวว่านางมีสามี นกขี้อายตัวนี้มีสามีก่อนเพอร่าที่แสนเย้ายวนอย่างนั้นหรือ? ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยถามก็มีมือมาจับมือของเธอเพื่อจูงเธอเข้าบ้าน วันนี้รอยยิ้มของเขาก็ยังคงเจิดจ้าราวกับแสงของดวงตะวันเหมือนเดิม
“เ้าจะต้องชอบครัวที่ข้าสร้างมาใหม่อย่างแน่นอน มีชั้นใต้ดินเอาไว้สำหรับเก็บเนื้อสัตว์ในฤดูหนาวด้วย”
เธอส่งยิ้มให้กับไทเลอร์
“ข้าต้องขอบคุณพี่มากจริงๆ ค่ะ ถ้าไม่ได้พี่ข้าก็คงไม่ได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้..ขอบคุณนะคะ”
“อ่า..หัวใจของข้าแทบจะะเิออกมาเลย ในตอนที่เ้าเรียกข้าว่าท่านพี่น่ะ ไม่เป็ไรเลยสาวน้อยเ้าตอบแทนข้าด้วยการให้ข้ามาค้างที่นี่สักสองสามคืนก็พอ”
เธอรู้ดีว่าเขามันคือเสือจอมเ้าเล่ห์
“แน่นอนค่ะ พี่สามารถมานอนที่นี่ได้มากเท่าที่้าเลย แค่พี่พาเพอร่ามาด้วยก็พอ”
ไทเลอร์หรี่ตามองหน้าของเซียร่า
“ไ
ม่เอาแบบนั้นสิที่รัก ให้ข้ามาค้างที่นี่..แบบที่มีแค่เราสองคนเท่านั้น”
282
