กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

กริมกำลังรอคอยโอกาสอย่างใจจดใจจ่อ โดยในใจของกริมคิดจะใช้อาณาเขตหมื่นดาบออกมาข่มขู่อีกฝ่ายให้วิ่งหนีออกไป ตึ่ก! ตึ่ก!! ตึ่ก!!! หัวใจกริมเต้นแรงมากขึ้นมากขึ้น
''ตอนนี้แหละ''กริมเรียกใช้อาณาเขตหมื่นดาบทันที ดาบนับไม่ถ้วนได้ออกมาทั่วไปหมดกริมบังคับดาบ5,000เล่มให้ลอยไปล้อมกลุ่มคนกลุ่มนั้นไว้ จากนั้นจึงตะโกนออกมา
''ไปซะที่นี่ไม่ใช่ที่ของเจ้าอีกต่อไป หากไม่ยอมถอยไปข้าจะสั่งให้ดาบเหล่านั้นแทงเจ้า''กริมข่มขู่ออกมามันทำได้ดีที่สุดเท่านี้เพราะมันไม่เคยพูดอะไรแบบนี้เลยซักครั้ง
''อะ...อาจารย์ ทำยังไงดีข้ากลัว''เหล่าลูกศิษย์สติแตกทันทีที่มีดาบมากมายล้อมพวกมันอยู่และดาบแต่ละเล่มเองก็หันปลายดาบมาทางพวกมัน แต่มีศิษย์คนหนึ่งที่ไม่แสดงอาการอะไรออกมาศิษย์คนนั้นคือผู้หญิงคนเดียวของกลุ่ม
''เมื่อครู่พวกเจ้ายังปากดีกันอยู่เลยไม่ใช่หรือไง พอเจอของจริงเข้าหน่อยก็หวาดกลัวยังกับลูกแมว''หญิงสาวพูดขณะส่ายหัวนางเกลียดคนประเภทที่ดีแต่ปากมากที่สุด
''เจ้าหุบปากไปซะ ว่าแต่พวกข้าแล้วเจ้าทำอะไรได้บ้าง มันก็ไม่ต่างไปจากข้านักหรอก''ศิษย์คนอื่นเถียงขึ้นมาถึงนางจะไม่กลัวแล้วไง ยังไงนางก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
''ไร้สมอง อย่างน้อยข้าก็ไม่หวาดกลัวและไม่มีสมอง หากเจ้ามีสติก็ลองดูให้ดีๆ''นางยื่นมือออกไปจับดาบจากนั้นจึงใช้พละกำลังทำลายมันทิ้งโดยไม่ยากจากนั้นจึงพูดขึ้น
''นี่คืออาณาเขตที่เกิดจากพลังเวทย์ คนที่ร่ายออกมายังใช้มันได้ไม่ชำนาญพอประมาณแค่1ใน10ส่วนหากดูให้ดีดาบแต่ละเล่มจะมีความแข็งแกร่งที่ไม่เท่ากันส่วนใหญ่ล้วนเปราะบางแค่หาจุดที่อ่อนแอที่สุดแล้วพุ่งไปอยู่ตรงนั้นเจ้าก็จะต่อกรกับอาณาเขตนี้ได้ง่ายดาย''หญิงสาวเงียบลงไปหลังพูดจบนั่นทำให้ศิษย์คนอื่นเงียบลงด้วยความอับอายเพราะหลังจากที่พวกมันดูแล้วมันเป็นแบบที่นางพูดขึ้นมาจริงๆส่วนกริมเองที่ฟังอยู่ถึงกับขมวดคิ้ว มันไม่เคยรู้เรื่องแบบนี้มาก่อนเลย ส่วนใหญ่ที่มันใช้ก็มีเพียงความเร็วและความคมของดาบในอาณาเขตเท่านั้น ถึงว่าทำไมดาบในอาณาเขตถึงฟังคิงคอง6แขนไม่เข้า
''ถูกต้อง นางพูดไม่ผิดต่อจากนี้พวกเจ้าควรจะเอานางเป็นแบบอย่าง พูดให้น้อยดูให้มาก''
''ครับอาจารย์''
''แต่ถึงแบบนั้นพวกเจ้าก็ไม่ต้องร้อนใจไป ข้าได้เตรียมพร้อมมาดี''พูดจบมันก็ดึงบางอย่างออกมาจากนั้นจึงโยนขึ้นไปบนฟ้าทันที จากนั้นไม่นานอาณาเขตหมื่นดาบของกริมก็ถูกยกเลิกกริมเกิดความสับสนทันทีและพยายามเรียกอาณาเขตออกมาอีกครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ
''แย่แล้ว แย่แล้ว''กริมวิ่งกลับเข้าไปในถ้ำขณะที่ตัวเริ่มสั่น กริมกำลังหวาดกลัวอย่างมากภาพที่มันเคยโดนทุบตีเริ่มบุกเข้ามาในหัวอีกครั้ง
''เฮ้ย คนที่อยู่ในถ้ำนั่นน่ะไสหัวออกไปซะ พวกข้าจะจัดการกับหงส์เพลิง''อาจารย์ที่มีแต่มัดกล้ามคนหนึ่งพูดออกมา มันไม่ต้องการสู้กับคนอื่นเป้าหมายมีแค่หงส์เพลิงเท่านั้นแต่กริมกลับนิ่งเฉยจะให้ออกไปได้ยังไงในเมื่อมันต้องแบกไข่ออกไปด้วย อีกฝ่ายจะต้องแย่งไปแน่นอน
''ตั้งสติสิไอ้แก่''กริมพูดขณะตบหน้าตัวเองไป1ครั้ง จนสติเริ่มกลับมา มันค่อยๆคิดหาวิธีแก้ปัญหากริมเริ่มด้วยการตรวจสอบสภาพของตัวเองก่อนอันดับแรก
''ตรวจสอบ''[ชื่อ:กริม เผ่าพันธุ์:เทวทูต6ปีก พลังกาย/เวทย์: 86,500/450,000 สถานะ:แข็งแรง(อยู่ในอาณาเขตไร้เวทย์ไม่สามารถใช้เวทย์มนต์ได้) สถานะของสายเลือด1/3]
''หืม...แบบนี้พวกมันเองก็ใช้เวทย์มนต์ไม่ได้ด้วยสินะแล้วสถานะของสายเลือดมันคืออะไรล่ะนั่นหรือสายเลือดของข้ามันยังตื่นไม่สมบูรณ์''เมื่อคิดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมากริมจึงหยิบท่อนไม้ใกล้ๆขึ้นมาเพื่อใช้เป็นอาวุท
''ใช้แค่แรงจากร่างกายแบบนี้ก็ดีสิ''เพราะอีกฝ่ายเห็นกริมใช้เวทย์ระดับนั้นออกมามันจึงเข้าใจว่ากริมเป็นนักเวทย์และเมื่อนักเวทย์ใช้เวทย์ไม่ได้ด้วยร่างกายที่อ่อนแอนั่นหมายถึงความตายแล้วพวกมันเองก็ไม่ต้องกังกลอะไรหากจะใช้เวทย์ไม่ได้เพราะในกลุ่มของพวกมันมีสายนักรบอยู่ด้วย
''ทางที่ดีเจ้าออกไปซะ''กริมวิ่งออกมาจนเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายในที่สุด แต่เมื่ออาจารย์ที่เป็นนักรบเห็นกริมมันกลับหัวเราะจนน้ำตาไหล
''เฮ้ เจ้าไปเถอะข้าไม่อยากทำเจ้า''อาจารย์ที่มีมัดกล้ามพูดออกมาอีกครั้งมันไม่อยากเสียเวลาเพิ่มอีกแล้ว
''นะ...นี่หากพูดไม่รู้เรื่องก็เข้ามา''ปึ่ด! ความโกรธของอีกฝ่ายทะยานสู่ฟากฟ้า เห็นอยู่ชัดๆว่าตัวเองอ่อนแอแล้วยังจะท้าทายให้เข้าไปหาอีก
''ดี จะ หัก ขา เจ้า''อาจารย์มัดกล้ามเน้นทีละคำจากนั้นจึงพุ่งเข้ามาหากริมกริมที่ไม่รู้วิธีโจมตีได้แต่ฟาดท่อนไม้ไปแบบมั่วๆ ปัง! กริมฟาดไปที่แขนของอีกฝ่ายจนท่อนไม้แตกหักนั่นเพิ่มความโกรธให้อีกฝ่ายมากเข้าไปอีก
''ตายซะ''อาจารย์มัดกล้ามนำดาบออกมาฟันใส่กริม แต่กริมมีประสบการณ์ต่อสู้กับสัตว์อสูรมาบ้างมันจึงหลบได้ กริมหลบไปเรื่อยๆจนเริ่มพัฒนาขึ้นระหว่างหลบ ไม่นานกริมก็หาช่องว่างได้และต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย ตูม! แคร่ก! อาจารย์จนนั้นกระดูกหัวแตกออกเป็นเสี่ยงๆทันที
''เอ๋''กริมอุทานออกมาอย่างตกใจทันทีที่อีกฝ่ายตาย
''อาจารย์ เจ้าบัดซบเจ้าฆ่าอาจารย์ของข้า''ผู้เป็นศิษย์โห่ร้องด้วยความแค้นทันทีมันพยายามจะพุ่งเข้าไปแก้แค้นแต่อาจารย์ที่เป็นสายนักรบอีกคนกลับห้ามเอาไว้
''ใจเย็นลงก่อนเจ้าเข้าไปก็มีแต่จะตาย ปล่อยเรื่องนี้ให้ข้าเอง''อาจารย์อีกคนที่อยู่ในสายนักรบเดินออกมาจากนั้นจึงถอดกำไลข้อมือและข้อเท้าออก ตูม! ตูม! ตูม! หลังโยนกำไลลงพื้นได้เกิดเสียงดังขึ้นทันทีเพราะกำไลพวกนั้นคือที่ถ่วงน้ำหนัก
''ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าจะมีพลังมากมายขนาดนี้ หากเดาไม่ผิดเจ้าคงฝึกทั้ง2สายเลยสินะ''
''ข้าไม่ได้ฝึกมันมีของมันเอง''กริมไม่ได้โกหกเพราะพลังของมันได้มาจากการตื่นของสายเลือดมันเลยไม่นับว่าเป็นการฝึก
''บัดซบข้าถามเจ้าดีๆ ทำไมเจาถึงได้พูดกวนเบื้องล่างแบบนี้''อาจารย์คนนั้นสติแตกขึ้นมาอีกคนเพราะมันคิดว่ากริมพูดเล่น
''เอ่อ...''กริมไม่ทันได้พูดต่ออีกฝ่ายก็พุ่งเข้ามาแล้ว รอบนี้กริมใช้ย่างก้าวยมทูตเพื่อหลบหลีกอีกฝ่ายจนในที่สุดก็เจอช่องว่าง ตูม! แคร่ก! เป็นอีกคนที่ตายไปแบบง่ายๆ
''ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ''กริมเดินถอยห่างออกจากศพทันที เพราะหลังจากฆ่าคนไปแล้วมือและขาของมันเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่11:ไม่ได้ตั้งใจ

นิยายแนะนำ

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่11:ไม่ได้ตั้งใจ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้