ตอนที่ยี่สิบสี่คุณยายฮานะ
ถึงแม้จะเคยแซวพระเอกอิเซไคไปหลายครั้งว่ามีพลังโกงแต่ก็ยังต้องเคารพกฎหมายซึ่งผมเองก็ทำอย่างนั้นเช่นกัน ผมไม่สามารถชกมิคิวววต์ต่อหน้าสายตาประชาชนแย่งไอเท็มและรอดพ้นจากเงื้อมมมือกฎหมายหรือสาธารณชนไปได้
ต้องแข็งแกร่งกว่าอำนาจใช้กฎหมายของรัฐก่อนถึงจะละเมิดกฎหมายของรัฐได้
และการทำตามใจตนเองแบบฮันมะยูจิโร่ได้ในประเทศญี่ปุ่นที่มีกองทหารอมเริกาและเรือดำน้ำดำวนไปมานั้นต้องแข็งแกร่งกว่าอาวุธนิวเคลียร์ให้ได้เสียก่อน
และผมกำลังดำเนินการเพื่อแก้ไขข้อด้อยข้อนั้นของผมที่ยังอ่อนแอกว่าอาวุธนิวเคลียร์
ผมต้องแสดงให้คนในโลกนี้เห็นถึงพลังจากคนที่มาจากโลกดิสโทเปียอย่างผมว่าคนที่มาจากโลกที่ต้องใส่หน้ากากและล้างมือตลอดเวลานั้นเข้มแข็งมากแค่ไหน
แน่นอนผมก็กังวลเื่การเจรจากับมิคิวววต์แทนที่จะชกเธอเพื่อแย่งไอเท็มและเงินทองมา
แต่ก็นั่นล่ะ
“เราไม่สามารถสงสัยทุกคนที่มาหาเราว่าเป็สายตำรวจไม่ได้หรอกนะไม่อย่างนั้นก็ไม่ได้ค้าขายกันพอดี”ลูกพี่ของผมคนหนึ่งกล่าวไว้ก่อนที่จะถูกตำรวจจับไป
ซึ่งเป็แิที่ผมยึดถือมาจนถึงทุกวันนี้หากเราสงสัยกันไปหมด อย่าว่าแต่ความร่วมมือระหว่างแก๊งค์โค้กสักหนึ่งกระป๋องเราก็หาซื้อไม่ได้
ผม”อยากไป”ดันเจี้ยนที่สามารถเก็บเลเวลและไอเท็มต่างๆได้ง่ายกว่าด้วยการใช้ความรู้ของเกมส์ผมพอจะจำได้ว่าดันเจี้ยนนั้นอยู่แถวไหนบ้าง
แต่เพราความรู้ในเกมส์อีกนั่นล่ะที่ผมพอรู้สถานที่ของ”โรงฝึก”ที่ให้เราจ่ายเงินเพื่อให้ใช้เหมอืนโหมดฝึกซ้อมและเพิ่มค่าสถานะของเรา
“จ่ายเงินเพื่อแลกพลัง”เป็อะไรที่ดีกว่า”เสี่ยงอันตรายในดันเจี้ยน”
ตามความเห็นของผม
หรืออาจจะเป็เพราว่าผม้าทดสอบความสามารถของผมก่อนที่จะไปเสี่ยงในสถานที่จริงก็เป็ไปได้ผมสามารถต้านทาน Hierophant ของมิคิววต์ได้อย่างงดงาม ได้ค่าประสบการณ์ทักษะ แต่มันอาจจะเป็ผลจากค่า wis หรือเพราะนิสัยส่วนตัวของผมนะ
ที่จะเล็งการเพิ่มความสามารถให้มากที่สุดโดยที่ไม่เป้นอันตรายก่อนถึงจะเริ่มการเก็บความสามารถในดันเจี้ยน
“เวลา”คือสิ่งสำคัญก็จริงแต่
“ทำงานให้ช้าลงกว่าเดิมผมกำลังรีบ”นั่นคือคติของผม
ขอเพียงให้แผนที่ดำเนินไปไม่มีการติดขัดก็ถือว่าการทำงานนั้นเป็ไปด้วยความรวดเร็วที่สุดแล้วในภาพรวมเพราโลกความเป็จริงมีเหตุการณ์หลายอย่างที่จะแทรกกลางทางได้ตลอดเวลา
ผมคิดขณะที่แปลงร่างเป็ร่างสัตว์TheBeast อีกครั้งและพร้อมกับใช้ stealth เพื่อป้องกันผู้ที่อยู่ในโลกเงานั้นเห็นผม
ผ่านถนนที่มีสิ่งมีชีวิตในโลกเงาผ่านบางตัวก็มองผมแบบสงสัยบางตัวก็ไม่รู้ตัวว่าผมได้วิ่งผ่านพวกสิ่งมีชีวิตในเงาไป
“ิญญาแค้น”นั้นมีอยู่จริงในโลกแห่งเงานี้จุดเชื่อมต่อของความเป็จริงกับโลกของิญญา
หากอยู่ในเกมส์จะเห็นเป็ภาพหน้าจอคอยเราโหลดในการเลือกไปตามสถานที่ต่างๆ
แต่ในความเป็จริงผมต้องวิ่งผ่านพวกนี้ไปจริงๆนั่นเอง
ในเกมส์มันก็มีข้ออ้างว่าเป็สถานที่ให้คนที่เล่นเกมส์มาประลองกันเช่นกันในสถานที่หลบสายตาคนจากโลกความเป็จริงไม่ใช่เป็สถานที่มีพยานรู้เห็นมากมายอย่างงานคอนเสิร์ตของมิคิววต์
อาคารหลังหนึ่งในมหานครเมืองใหญ่ที่ดูภายนอกไม่มีอะไร เป็ที่อาศัยที่รกร้างลงไปแต่จากโลกแห่งเงาเห็นว่ารอบอาคารนั้นมี”ม่านพลังิญญา”ล้อมอยู่อย่างแข็งแกร่งิญญาที่อยู่รอบนอกไม่สามารถเข้าไปข้างในอาคารเก่าๆหลังนี้ได้
ข่ายมนตร์ที่แข็งแกร่งเปิดช่องว่างให้สามารถเข้าได้แต่ทางประตูหน้าตามธรรมเนียมเท่านั้น
ในเกมส์ผมคงจะบอกว่าเป็เื่ของระบบเกมส์ออกแบบไว้ไม่ให้คนเล่นะโเข้าทางหน้าต่าง
แต่ในโลกของความจริง”คุณยายฮานะ”
นั้นจะเป็คนที่ออกสไตล์มั่นใจในตนเองว่าจะสามารถเอาชนะทุกคนที่เข้ามาทางประตูหน้าได้ทุกคนแบบแนวโชวเน็นนั่นสินะ
“เปรี้ยง”
ยากูซ่าถูกโยนออกมา
“ฝากไว้ก่อนเถอะคราวหน้าต้องได้เห็นดีกันแน่ กลับกันเถอะซาบุ”
ยากุซ่าที่ใส่เสื้อลายเสือกับลุกน้องศีรษะล้านซาบุได้พยุงกันและกันเดินกลับไปหลังจากที่”ป้าฮานะ”ได้ไล่พวกเขากลับไปเพราะไม่จ่ายค่าคุ้มครองอีกครั้ง
ผมหลบไปด้านข้างก่อนยากูซ่าสองคนนั้นจะเข้ามาใกล้ผม
ผมเข้าไปตรงหน้าห้องของคุณยายฮานะและเตรียมยื่นธนบัตรจ่ายค่าคำปรึกษา
ในเกมส์มันเป็ค่าฝึกซ้อมปลดผนึกพลังิญญาที่เก็บเงินคนเล่นเกมส์เพิ่มไปได้อีกหาก้าทำให้ตนเองเก่งขึ้น
ทุนนิยมสามานย์จงเจริญ
“ขอรบกวนหน่อยนะครับ”ผมกล่าวอย่างสุภาพก่อนเดินเข้าไป
27K
