3.
“.....................”
“ผมอาจเป็คนตรงๆผมต้องขอโทษหากบางคำพูดของผมมันทำให้คุณไม่สบายใจ”
เสียงนุ่มเอ่ยขอโทษออกมาจากใจ
อย่างนี้แล้วผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอจะทำอะไรได้มากไปกว่าการส่งยิ้มตอบกลับคืนเขาไป
“คุณณุไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยนะคะความจริง ไม่เห็นต้องขอโทษอุ๊เลยค่ะ”
นอกจากวิษณุจะเป็ผู้ชายที่มีหน้าตาฐานะดีแล้วเขายังนิสัยดีมากๆอีกด้วย เขาเป็ผู้ชายที่ดูอบอุ่นและอ่อนโยน อยู่ใกล้แล้วรู้สึกสบายใจหากมันก็ไม่ใช่ในแบบที่เธอโหยหาอยู่ดี
เอ...หรือว่าผู้หญิงจะชอบคนเลวจริงๆเหมือนอย่างท่อนหนึ่งของบทเพลงดังที่ใครสักคนเคยขับร้องเอาไว้ด้วยความหมายทำนองที่ว่าผู้หญิงชอบผู้ชายเลวคิดมาถึงตรงนี้เลยอดยิ้มเหยียดความรู้สึกของตัวเองไม่ได้
“ผมอยากขอโทษอีกครั้งที่ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ”
เพราะยิ่งเห็นหญิงสาวยิ้มด้วยท่าทางอย่างเมื่อครู่คนที่คิดว่าตัวเองเป็สาเหตุก็ยิ่งรู้สึกเสียใจจนอยากเอ่ยคำขอโทษออกมาอีกสักร้อยครั้ง
“อย่าโกรธผมเลยนะครับ”
ประโยคนี้วิษณุพูดมันออกมาพร้อมๆ กับที่มือหนาคว้ามือบางของอีกฝ่ายขึ้นมาเกาะกุมเอาไว้แต่ก็เพียงไม่นานเมื่ออุมาพรค่อย ๆบิดมือออกจากการเกาะกุมนั้นไปอย่างสุภาพพร้อมด้วยรอยยิ้มที่บอกให้รู้ว่าเธอไม่ได้โกรธชายหนุ่ม
ไม่มีเหตุผลที่เธอต้องโกรธเขาเพราะการที่เขาลดตัวลงมาให้ความสนใจในตัวผู้ใต้บังคับบัญชาตำแหน่งเล็กๆเช่นเธอนี่ก็ไม่รู้จะขอบคุณเขาอย่างไรแล้วเธอเป็เด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ทั้งที่ครอบครัวไม่เห็นด้วยสักนิดพ่อแม่และย่าอยากให้เธออยู่ต่างจังหวัดด้วยกันมากกว่าแม้ฐานะทางบ้านจะไม่ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ยากจนข้นแค้นอะไรบ้านของเธอตั้งอยู่กลางสวนผลไม้ ซึ่งมีพื้นที่เกือบร้อยไร่ และปีหนึ่ง ๆ ผลหมากรากไม้ในสวนของพ่อก็ทำรายได้ให้มากพอสมควรเรียกว่าทุกคนสามารถมีกินมีใช้อยู่สุขสบายได้ตามวิถีของชาวสวน แต่ด้วยความอยากมีประสบการณในโลกกว้างทำให้เธอขอทุกคนมาเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯเรียนจบเลยหางานทำซึ่งก็มาได้งานที่บริษัทของวิษณุในตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการของท่านประธานบริษัทซึ่งก็คือวิษณุผู้ชายที่กำลังยืนอยู่ต่อหน้าเธอเวลานี้นี่เองวิษณุมีผู้ช่วยเป็ผู้ชายสองคน มีเลขานุการหนึ่งคนคือริรินและผู้ช่วยเลขานุการสองคน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือตัวเธอเอง
“อุ๊ไม่โกรธคุณณุหรอกค่ะ”
“แต่ผมก็ทำให้คุณอุ๊รู้สึกไม่สบายใจใช่ไหมล่ะครับ”
“ไม่ใช่สักหน่อยค่ะคุณณุอย่าคิดมากสิคะ ว่าแต่เมื่อครู่คุณณุบอกจะเลี้ยงข้าวอุ๊ไม่ใช่เหรอคะเอ...เราไปกินที่ไหนกันดีเอ่ย”
“เชิญคุณผู้หญิงเลือกได้ตามใจชอบเลยครับ” วิษณุใช้ความพยายามเป็อย่างยิ่งที่จะทำให้บรรยากาศระหว่างเขา และหญิงสาวกลับมาเป็กันเองอีกครั้งอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ
เขาบอกตัวเองว่าต้องอดทนให้เวลาหญิงสาว อีกสักหน่อยสักวันอุมาพรคงจะเห็นความตั้งใจจริงของเขาและเมื่อวันนั้นมาถึงเขาคงได้ก้าวเข้าไปเป็ส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอโดยที่เธอเองยินยอมและพร้อมใจอย่างที่สุด
อีกไม่ถึงสิบห้านาทีต่อมา...
“ดูว่าคุณอุ๊จะชื่นชอบบรรยากาศอย่างนี้นะครับ”
เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นหลังจากเรียกบริกรมาสั่งอาหารเสร็จสิ้นเป็ที่เรียบร้อยและเด็กของร้านเดินห่างออกไปไกลมากพอสมควร
“ค่ะ...อุ๊เป็ลูกสาวชาวสวนนี่คะเห็นบรรยากาศสบายๆ แบบนี้แล้วชวนให้คิดถึงบ้านน่ะค่ะ”
อุมาพรตอบพลางทำหน้าทำตาชวนฝันราวกับตัวเองกำลังนั่งอยู่ในบรรยากาศบ้านสวนของตัวเองก็ไม่ปาน
บอสหนุ่มนั่งมองผู้ช่วยเลขานุการสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่นรู้สึกมีความสุขเหลือเกินแม้วันนี้เขาจะทำได้เพียงมองแล้วยิ้มก็ตาม อย่างน้อยๆเขาก็ได้รับรู้ว่าหญิงสาวยังเหลือมุมที่สดใสอยู่บ้างมุมความน่ารักที่ความเ็ปเข้าไม่ถึงเธอไม่ได้เศร้าหม่นเสียจนหมดอาลัยไปกับความใจร้ายของผู้ชายคนนั้นไปเสียทั้งหมด
อาหารมาเสิร์ฟเขาปล่อยให้หญิงสาวได้กินอาหารเงียบๆดื่มด่ำกับบรรยากาศรอบกาย เขาได้เห็นรอยยิ้มของผู้หญิงที่ตัวเองมีใจให้ไม่มีอะไรจะสุขใจได้มากไปกว่านี้อีกแล้วหลังอาหารค่ำมื้อนั้นจบลงเขาไปส่งหญิงสาวที่หน้า อะพาร์ตเมนต์ได้รับคำขอบคุณพร้อมด้วยรอยยิ้มสวยเพียงแค่นี้มันก็ทำให้เขานอนหลับฝันดีได้ตลอดทั้งค่ำคืน
**************
................................................
นักอ่านที่รักสามารถอุดหนุนหนังสือรูปเล่มได้ที่ ข้อความแชทเฟซบุ๊ก ธเนศวร นามปากกา หรือ แชทเพจธเนศวร ไรเตอร์
อุดหนุนผลงานในรูปแบบอีบุ๊กได้ที่เว็ป MEBMARKET.COM จากนั้นพิมพ์ค้นหาด้วยชื่อนิยาย หรือชื่อนักเขียนนะคะ ขอบพระคุณค่ะ
1K
