ตอนที่2
ผมกำลังนึกถึงร่างบางที่เดินชนผมเมื่อเช้าเธอสวย น่ารัก แต่ปากดีไปหน่อย ไม่เคยมีใครต่อว่าต่อขานผมสักคน แต่เธอกลับทำนั่นทำให้ผมรู้เลยว่าเธอคนนี้เป็คนไม่ยอมคนแน่นอน ไหนจะเมื่อกี้ที่กล้าต่อปากต่อคำกับมินนี่อย่างไม่กลัวเกรงอีก
มินนี่เธอจะคอยหาเื่ทุกคนที่ข้องเกี่ยวกับผมจนทำให้ใครหลายๆ คนเข้าใจผิดคิดว่าผมกับเธอเป็แฟนกัน ซึ่งความจริงแล้วมันไม่ใช่ที่ผมไม่ยอมแก้ข่าวเพราะผมไม่อยากวุ่นวายอะไรมากแต่เห็นทีผมคงต้องแก้ข่าวแล้วล่ะไม่งั้นแพรวาคงเข้าใจอะไรผิดๆ ไปอีกแน่
ผมเป็เฮดว้าก เื่ของความโหดไม่ต้องพูดถึง เพราะผมมีเต็มร้อยและผมก็โหดที่สุดในรุ่นแล้วโหดกว่ารุ่นพี่บางคนซะอีก รองเฮดว้ากก็ไอ้เลโอ อีกคนก็ไอ้เมฆแฟนน้องหวานรวมถึงเพื่อนคนอื่นๆ อีกเล็กน้อย จริงสิ สงสัยทุกคนคงอยากรู้จักผมแล้วใช่ไหมล่ะ
สวัสดีครับ ผมชื่อ มาร์คัส นิสัยของผมก็เป็คนที่ค่อนข้างจะโหดไม่ยอมคน เ้าชู้หรือเสือผู้หญิง นั่นคือคำจำกัดความที่คนอื่นใช้เรียกผมสำหรับผมแล้วเราแค่หาความสุขร่วมกัน ผู้หญิงเสนอผมก็แค่สนอง ถ้าผมปฏิเสธมันก็คงเสียเชิงชายแย่
เฮ้อ ว่าแต่ทำไมผมถึงสลัดใบหน้าของแพรวออกไปไม่ได้นะใบหน้าสวยๆ ของเธอลอยอยู่ในภวังค์ความคิดของผมแทบจะตลอดเวลา โอ๊ยนี่ผมเป็อะไรไปเนี่ย อย่าบอกนะว่าผมชอบเธอ! มีส่วนเป็ไปได้นะเพราะทั้งหุ่นรูปร่างหน้าตาทรวดทรงองค์เอวของเธอมันตรงสเปคผมชัดๆ ยิ่งเป็ม้าพยศไม่ยอมใครแบบนี้อีกมันยิ่งกระตุ้นต่อมความอยากปราบพยศเธอและความอยากเอาชนะของผมมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ผมจะทำให้เธอกลายร่างเป็น้องแมวแสนเชื่องให้ได้คอยดู!!!
"ไอ้มาร์คัส มึงคิดไรอยู่วะ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว"ไอ้เมฆพูด ไอ้นี่นิสัยมันจะดูสุภาพบุรุษเป็ผู้ชายอบอุ่น สายโรแมนติกอะไรเทือกนั้น
"เปล่านี่ไม่มีอะไร"
"ใช่เหรอ กูว่าอาการแบบนี้มันเป็อาการของคนกำลังตกหลุมรักนะเว้ย เฮ้ย!ไอ้เสือมึงตกหลุมรักใครวะ อย่าบอกนะว่าเป็น้องแพรวคนสวย" คำพูดของไอ้เลโอทำผมสะดุ้งทันทีก่อนจะส่งยิ้มร้ายให้มัน นิสัยไอ้เลโอมันก็ไม่ต่างอะไรไปจากผมมาก เ้าชู้ไปวันๆตามประสาของคนไม่มีแฟน
"กูเกลียดรอยยิ้มชั่วร้ายของมึงจริงๆ"
"กูเห็นด้วยกับมึงเลโอ ชักเสียวสันหลังแทนน้องแพรวแล้วล่ะสิโดนไอ้มาร์คัสเล็งไว้แบบนี้"
“พวกมึงก็พูดเกินไป กูไม่ทำอะไรน้องหรอกน่าถ้าน้องมันไม่ทำอะไรให้กูไม่พอใจก่อนน่ะนะ”
"พวกนายวันนี้อย่าลืมนะรับน้องวันแรก อย่าสายล่ะ"เสียงเพื่อนในเอกผมพูดขัดขึ้น ผมสามคนหันไปมองก่อนจะพยักหน้ารับเป็อันเข้าใจ ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปเรียน
16.00
ในที่สุดเวลาที่ผมเฝ้ารอคอยก็มาถึงตอนนี้ผมมองดูเด็กปีหนึ่งที่กำลังนั่งเข้าแถวด้วยความวุ่นวาย อย่างที่ทุกคนรู้วิศวมันคนเยอะถ้าวุ่นวายก็เป็เื่ธรรมดา
ผมกวาดสายตาไปทั่วบริเวณก่อนจะพบเข้ากับเป้าหมายของผมเธอนั่งหน้าสุดพร้อมกับเพื่อนเธออีกสองคนรวมถึงน้องหวานด้วยที่ได้นั่งหน้านั่งเรียงกันเสียด้วยสิ หึ ค่อยเล่นง่ายๆ หน่อย
แต่... มันยังไม่ถึงเวลาของพวกผมที่ต้องออกไปหรอกนะปล่อยให้สนุกกันไปก่อน ได้เวลาแล้วค่อยเข้าไป ผมยังไม่อยากขัดความสนุกของใครหลายๆคนหึหึ
"ไก่อย่างถูกเผา ไก่อย่างถูกเผามันจะถูกไม้เสียบ เสียบปีกซ้าย เสียบปีกขวา ร้อนจริงๆ ร้อนจริงๆ ร้อนจริงๆ"
"รถเมย์มอ รถเมย์มอ รถเมย์มอนั่งกันตัวงอรถเมย์มอเบรคมันเสีย เด้งไปเด้งมามันก็เสียวนะเฮีย เด้งไปเด้งมามันก็เสียวนะเฮียอุ้ยอารมณ์เสีย รถเมย์มอ รถเมย์มอ รถเมย์มอ"
สนุกกันมากสินะ เมื่อผมคิดว่าได้เวลาอันสมควรแล้วผมจึงส่งสายตาไปยังน้องปีสองว่าให้พวกมันหยุดกิจกรรมที่ดำเนินอยู่นี่ซะเพราะได้เวลาที่พวกผมต้องแสดงตัวแล้ว
"เอาล่ะครับน้องๆ ต่อไปจะมีรุ่นพี่มาทำความรู้จักกับน้องนะครับพี่ขอให้น้องๆ ตั้งใจฟังและให้ความเคารพพี่เขานะครับ" ไอ้กอล์ฟว่าที่พี่ว้ากปีหน้าพูดขึ้น
"ค่ะ/ครับ" หลังจากที่น้องๆ ปีสองไปยืนเข้าแถวข้างหลังพวกผมก็เดินเข้าไปช้าๆ โดยมีผมเดินเป็คนสุดท้าย ในขณะนั้นก็มีพวกน้องๆ คุยกันเบาๆหนึ่งในนั้นคือเป้าหมายของผมไง ผมส่งสายตาไปหาไอ้ริทหรือริชชี่ว่าเริ่มได้หลังจากทุกคนยืนครบทุกตามตำแหน่งแล้ว
"เงียบ! ไร้มารยาทพี่คุณเขาไม่ได้บอกหรือไงว่าให้รอเงียบๆ" จบคำพูดริชชี่เสียงเจื้อยแจ้วก่อนหน้านี้ก็หยุดลง
"เอาล่ะครับ วันนี้พวกผมจะมาแนะนำตัวให้พวกคุณรู้จักหวังว่าพวกคุณทุกคนคงให้ความร่วมมือนะครับ" ไอ้เลโอพูด
"สวัสดีค่ะฉันชื่อพิมพ์นะ อยู่ปีสาม"
"สวัสดีฮะผมริท หรือริชชี่ ปีสาม"
"สวัสดีครับ ผมเมฆา หรือเมฆ อยู่ปีสามรูปหล่อพ่อรวย แต่มีแฟนแล้วครับรักแฟนมาก เป็พี่ว้าก"
"อ๊ายยย" สิ้นเสียงไอ้เมฆสาวๆ ก็กรี๊ดทันทีไม่นานก็เงียบไป
"สวัสดีครับ ผมเลโอ หรือเรียกสั้นๆ ว่าเลย้ำถ้าไม่สนิทอย่าเรียกนะครับ"
"อ๊ายยยย"ไอ้เลโอพูดพร้อมขยิบตาให้สาวๆ ทำให้มันได้เสียงกรี๊ดเยอะกว่าไอ้เมฆ
"สวัสดีครับ ผม มาร์คัส เฮดว๊ากปีสาม"
"อ๊ายยยยย กรี๊ดดดดหล่ออ่ะ/ของฉัน/พ่อของลูก"
"เงียบ!!! ที่นี่มหาวิทยาลัยไม่ใช่คอนเสิร์ตที่พวกคุณจะมากรี๊ดได้ ทราบไม่ทราบ"ผมตวาดใส่น้องมัน กรี๊ดอยู่ได้น่ารำคาญจริงๆ
"ทราบ"
"ปีสอง คุณไม่สอนมารยาทเด็กปีหนึ่งหรือไงทำไมเวลาพูดไม่มีหางเสียงครับ" ผมหันไปถามปีสองทันที
"สอนครับ" ไอ้กอล์ฟพูด
"สอน แล้วทำไมหางเสียงพวกเขาไม่มี"ผมพูด
"เอ่อคือ"
"ทราบค่ะ" ไอ้กอล์ฟยังพูดไม่ทันจบเสียงหวานใสก็ดังแทรกเข้ามา
"ใครครับ"
"..." เงียบไม่มีใครตอบผม
"ผมถามว่าใครครับ"ผมเสียงดังมากกว่าเดิม
"หนูเองค่ะ"เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมมือที่ยกขึ้นมา ผมคิดไว้แล้วแหละว่าต้องเป็เธอแล้วก็เป็เธอจริงๆ แพรว
"ผมอนุญาตให้คุณพูดเหรอครับ" ผมพูด
"เปล่าค่ะ แต่"
"ผมบอกให้พูดเหรอ"เธอเงียบก่อนจะมองหน้าผม ดูแล้วเหมือนเธอ กำลังอารมณ์เสียเลย
"ลุกขึ้น คุณนั่นแหละลุกขึ้น" ผมย้ำเมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมลุก
"ชื่ออะไร รหัสอะไร เรียนอะไรแนะนำตัวสิ" ผมพูดแล้วยักคิ้วให้ กวนๆ เธอมองผมเขม็งเลย
"แพรว 0020ค่ะวิศวเอกคอมพิวเตอร์ค่ะ" เธอพูดแถมยังจ้องหน้าผมไม่หลบสายตาด้วย
"ต่อไปเวลาจะพูดให้บอกชื่อรหัสและคำว่าขออนุญาตทราบไหมครับ"ผมพูด
"ทราบค่ะ" เธอตอบ
"นั่งลงได้" ผมพูด
"ขอบคุณค่ะ" เธอพูดก่อนจะนั่งลง
"ว่าไงครับปีสอง พวกคุณสอนน้องยังไงทำไมถึงเป็แบบนี้ครับ ตอบ!" ผมพูด
"พวกเราขอโทษครับแล้วพวกเราจะสอนน้องอีกครั้งครับ" ไอ้กอล์ฟพูด
"ดี เอาล่ะ ผมอยากจะบอกพวกคุณว่า จากนี้ไปพวกคุณอยู่ในความดูแลของพวกผมคุณจะทำอะไรไปไหนต้องขออนุญาตพวกผมก่อน และที่สำคัญ ใครที่ซิ่วมาจากที่อื่นแล้วมาเรียนที่นี่จะอายุมากแค่ไหนผมไม่สนใจที่นี่ มหา’ลัยนี้เราถือปฏิบัติว่า มาก่อนเป็พี่มาหลังเป็น้องมาพร้อมเป็เพื่อนทราบไม่ทราบ"
"ทราบค่ะ/ครับ"
"เื่รับน้อง เราจะรับน้องด้วยระบบโซตัส อีกเื่ที่พวกคุณต้องร็คือผมจะยังไม่นับว่าพวกคุณเป็น้อง ปีสองรับคุณเป็น้องแต่พวกผมไม่คุณจะเป็น้องผมได้ก็ต่อเมื่อ ผ่านการทดสอบจากพวกผมแล้วเท่านั้น เข้าใจนะครับ"ผมพูดยาวมากจนรู้สึกเจ็บคอ
"เข้าใจค่ะ/ครับ"
"ไม่ดัง เอาใหม่" ผมพูด
"เข้าใจค่ะ/ครับ"
"อะไรนักหนา"
"แพรว รหัส0020 คุณพูดว่าอะไรนะ"
"แพรว 0020 ขออนุญาตค่ะ"เธอพูดพร้อมจ้องหน้าผมนิ่ง
"เชิญ ผมถามคุณว่าเมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรครับ" ผมพูดนิ่งๆ
"อะไรนักหนาค่ะ"น้องมันตอบทำให้พวกที่อยู่ในลานเกียร์ถึงกลับฮือฮา
"นี่คุณว่าผมเหรอ" ผมเค้นเสียงถามเธอด้วยความไม่พอใจ
"เปล่าค่ะแค่อยากถามพี่ว่าะโตั้งนานไม่เจ็บคอเหรอคะ พูดเอาๆ พูดเบาๆ ก็ได้ไม่เห็นต้องเสียงดังขนาดนี้เลย"
"รุ่นของคุณมีกี่คน" ผมเลือกที่จะถามเธอกลับมากกว่าตอบ
"เอ่อ ไม่ทราบค่ะ"
"ถ้าคุณไม่ทราบ พรุ่งนี้คุณไปหาคำตอบมาให้ผมแต่วันนี้ผมคงต้องลงโทษคุณเพื่อไม่ให้เป็ตัวอย่างแก่เพื่อนของคุณนะครับ"
"เอ๊ะ แต่หนูยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ"เธอพูด
"คุณหันไปดูเพื่อนคุณ เป็ไงเยอะไหมแล้วเข้าใจหรือยังว่าทำไมผมต้องพูดเสียงดัง ถ้าเข้าใจแล้ว แพรว 0020 เชิญไปวิ่งรอบสนามตามรหัสสองตัวท้ายของตัวเองได้เชิญครับ"
"เฮ้ย นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ"
"เชิญ!"หลังจากที่เธอเดินออกไปผมก็เรียกปีสองเข้ามาทำหน้าที่และให้ปล่อยน้องได้ ส่วนผมก็กำลังไปดูหน้าคนขี้กวนสักหน่อยว่าเป็ยังไงบ้างผมไม่โกรธในสิ่งที่น้องมันพูดหรอกนะ เพราะผมรู้ว่าน้องมันจงใจกวนและแกล้งผมพูดง่ายๆ คืออยากหักหน้าผมนั่นแหละ ผมจึงต้องตามน้ำสั่งลงโทษน้องมันไป
"ที่รักขาทำไมสั่งลงโทษน้องแบบนั้นล่ะคะ" ริชชี่พูด
"เออนั่นสิ มึงเล่นั้แ่วันแรกเลยเหรอวะ"ไอ้เมฆพูด
"หึ กูก็แค่แกล้งน้องมันคืนเท่านั้นเอง" ผมพูดพร้อมเดินตรงไปที่สนามฟุตบอลด้วยท่าทางสบายๆ
"เฮ้ย ไอ้มาร์คัส มึงรอพวกกูด้วยสิวะ"
"เป็ห่วง ก็สั่งให้หยุดสิวะ"ไอ้เลโอพูด ผมหันไปมองมัน ก่อนที่น้องจะวิ่งเข้ามาใกล้พวกผมเรื่อยๆ
"นี่คุณ คุณ"
“...”
"แพรว 0020"
"มีอะไรคะ"
"พอได้แล้ว หยุดวิ่งเถอะ" ผมพูด
"ไม่เป็ไรค่ะเดี๋ยวเด็กจะไม่เคารพรุ่นพี่อย่างคุณที่มากลับลำกลางคันแบบนี้ ฉันวิ่งได้สบายค่ะอีกสิบรอบเอง"เธอพูดก่อนจะวิ่งออกไป ทำให้ผมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กำคำพูดของน้องมัน คงเป็ห่วงผมสินะหึ
"อ๊าย! ยังไงคะที่รักคนนี้นี่จะจริงจังเหรอคะ ริชชี่ไม่ยอมนะ" ริชชี่พูดจบก็หัวเราะออกมาก่อนที่พวกผมจะหัวเราะตาม
ผ่านมาสิบนาทีแล้วั้แ่ที่น้องมันวิ่งออกไปผมไม่ได้สนใจว่าเวลาผ่านไปมากแค่ไหน จำนวนรอบวิ่งที่เหลือของเธอต่างหากที่ผมสนใจ น้องมันเหลือวิ่งอีกแค่ห้ารอบสนามเท่านั้นความเร็วในการวิ่งของเธอทำเวลาเกือบเท่าๆ กับของผม ทั้งยังลักษณะท่าทางการวิ่งราวกับคุ้นชินของเธออีกที่ทำให้ผมแปลกใจ
"พี่มาร์คัสโหดจังเลยนะคะสั่งลงโทษั้แ่วันแรกเลย" น้องหวานแฟนไอ้เมฆพูด ผมหันไปยิ้มให้ก่อนจะหันกลับมาสนใจแพรวาต่อเมื่อเธอวิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก็มีไอ้หน้าอ่อนที่ไหนไม่รู้เอาผ้าเย็นไปยื่นให้เธอจะใครล่ะก็คนที่นั่งอยู่กับเธอเมื่อเช้าไง ฮึ่ย หงุดหงิดชะมัด
"สงสารแพรวชะมัด พี่มาร์คัสโหด"มันพูด
"โอ๊ยแกดูจากสถานการณ์แล้วเพื่อนเราก็ผิดนะยะ" น้องอะไรนะ อ้อน้องฟ้า
"เฮ้อ แฮ่ก แฮ่ก"แล้วเ้าของประเด็นก็วิ่งตรงมาที่พวกผมยืนอยู่
"เสร็จแล้วค่ะ"
"อืม" เธอขมวดคิ้วมองผมอย่างสงสัย
"เป็ไงบ้างอะ" ไอ้หน้าอ่อนพูดเธอหันไปยิ้มให้มัน
"เอาเื่ว่ะไม่ได้วิ่งนานเล่นเอาหอบเหมือนกัน สงสัยหลังจากนี้ต้องไปเคาะสนิมหน่อยแล้ว"เธอพูด
"ย่ะ แม่คนเก่ง" น้องฟ้าพูด เธอหันมามองหน้าผมและกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่
"อ๊ายยยยย!นี่แกจะมาอ่อยอะไรมาร์คัสของฉันยะ" มินนี่เดินเข้ามาผลักแพรว ทำให้เธอเซไปข้างหลังโดยมีไอ้หน้าอ่อนนั่นประคองเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้มลง
"ขอบใจนะรัน"อ้อที่แท้ก็ชื่อรันนี่เอง
"นี่ป้า ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะป้ามั่วปะเนี่ย" เธอพูด
"เหรอ เธอน่ะมันเด็กตอแหล แรด! หึ คงจะผ่านมาเยอะแล้วล่ะสิท่า" มินนี่พูด
"ป้ารู้จักฉันดีแล้วเหรอ ถึงมาว่าฉันเสียๆ หายๆแบบนี้น่ะฮะ!" เธอตะคอกเสียงดังใบหน้าแสดงถึงความโกรธเกรี้ยว
"หึ ฉันรู้จักผู้หญิงแบบเธอดีเลยล่ะผู้หญิงอย่างเธอมันก็แค่หวังจะจับผู้ชายรวยๆ ใช่ไหมล่ะ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะถ้าแกหวังจะจับมาร์คัสล่ะก็ ไม่มีทาง!" มินนี่พูดแพรวากำหมัดแน่นขึ้น ทั้งรอบบริเวณก็เริ่มมีคนให้ความสนใจเข้ามามุงดูเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆทั้งปีหนึ่งปีสอง
"ถ้าอย่างนั้นป้าก็เป็แบบที่ป้าว่าฉันน่ะสิเพราะเขาพูดกันว่า... ผีมักเห็นผีด้วยกัน หึ" เธอพูดพร้อมบิดยิ้มร้าย
"กรี๊ดดด!แกเป็ใครถึงมาว่าฉันแบบนี้ฮะ! แกไม่รู้เหรอว่าฉันลูกใครนังเด็กไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ พ่อแม่คงไม่สั่งสอนสินะถึงได้มีกิริยามารยาทแบบนี้"
"มันจะมากเกินไปแล้วนะ ฉันจะเป็ยังไงมันก็เื่ของฉันเธอไม่มีสิทธิ์มาก้าวร้าวหรือพูดถึงพ่อแม่ฉันแบบนี้ แล้วพ่อแม่เธอล่ะสั่งสอนเธอมาดีแค่ไหนเหรอเธอถึงได้มีกิริยาต่ำๆ มาว่าคนอื่นเขาแบบนี้ จะว่าเธอไม่ได้รับการอบรมก็คงจะไม่ใช่เพราะดูจากผิวพรรณรวมถึงการแต่งตัวของเธอก็ดี ให้ฉันเดาพ่อแม่เธอคงสั่งสอนมาดีมากแต่สมองขี้เรื่อยปลาทองแบบเธอคงไม่ได้จำ เธอถึงได้มีการกระทำน่ารังเกียจแบบนี้ น่าสงสารพ่อแม่เธอนะส่งลูกมาเรียนแต่ลูกกลับทำงามหน้าวิ่งเร่เข้าหาแต่ผู้ชาย" เธอพูด
"ว้าว เจ๊ชอบหนูด่าได้ะเืติ่งเจ๊เลยลูกสาว" ริชชี่พูด
"อ๊าย! แก"
"หยุด!"ผมพูดทันทีเมื่อมินนี่จะเข้าไปตบแพรว
"คนทำผิดย่อมได้รับโทษ" ผมพูดแล้วมอง ไปที่เธอ
"ถ้าหมายถึงฉันล่ะก็ ฉันขอโทษคุณด้วยแล้วกันที่ปีนเกลียวแต่ฉันก็วิ่งแล้วถือว่าเลิกแล้วต่อกันนะคะ"
"เดี๋ยว" เธอพูดแล้วก็จะเดินออกไป ผมจึงรีบเรียกเธอเอาไว้ก่อน
"มีอะไรอีกคะ" เธอพูด
"ขอโทษมินนี่ซะ ยังไงเขาก็เป็พี่เธอ"ที่ผมพูดแบบนี้เพราะไม่อยากให้มินนี่ไปเอาเื่เธอทีหลัง
เธอมองผมอย่างอึ้งๆ ก่อนจะตอบผมกลับมาเสียงแข็ง "ไม่ฉันไม่ผิด"
"ฉันบอกให้ขอโทษ!!" ผมพูดเสียงดังเอ่อ ตะคอกมากกว่า
"ก็บอกว่าไม่ไง"เธอพูดพร้อมจ้องหน้าผมนิ่ง ผมไม่พูดแต่ใช้สายตากดดันเธอ
"ทำไม แตะต้องไม่ได้เลยเหรอแฟนนายน่ะ เหอะถ้าไม่อยากให้ใครมาว่าเเฟนนาย นายก็ควรอบรมมารยาทแฟนนายใหม่ซะสิเพราะถ้าเป็แบบนี้อยู่เชื่อเลยว่าอีกไม่นาน นายได้มีเขาบนหัวเพราะนิสัยยัยนี่แน่แล้วฉันก็เตือนอีกครั้งนะว่า อย่า มา ยุ่ง กับ ฉัน"เธอพูดกับผมซะยาวก่อนจะหันไปพูดกับมินนี่ แล้วทำท่าจะผละไป
"ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ เจอดีแน่"
กึก เธอหยุดตัวเองก่อนจะหันมาช้าพร้อมสายตาที่สงบนิ่ง นิ่งแบบที่ผมยังขนลุกเลย
"ล่ามแฟนนายไว้ให้ดี เพราะถ้ามาว่าฉันหรือหาเื่ฉันอีกครั้งเดียวฉันไม่ยอมแน่และขอพูดอีกครั้งว่า อย่า มา ยุ่ง กับ ฉัน"เธอพูดกับผมก่อนจะหันกลับไปพูดกับมินนี่ แต่อะไรนะเธอบอกให้ผมล่ามแฟนงั้นเหรอแฟนที่ไหนกัน นี่เธอยังเข้าใจว่ามินนี่เป็แฟนผมอยู่สินะ ทั้งผมและเธอต่างจ้องตากันอย่างมีมีใครยอมใคร
กริ๊ง...กริ๊ง...
"ค่ะ" เธอกดรับสายแต่สายตายังมองผมอยู่
"ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องบอก เดี๋ยวแพรวไปเองเตรียมให้พร้อมนะคะ แล้วก็จัดห้องรับรองไว้ด้วยค่ะ เดี๋ยวแพรวจะพาเพื่อนไปแนะนำให้รู้จักสองคนค่ะ"เธอคุยกับใครถึงได้แทนตัวเองอย่างสนิทสนมแบบนั้น
"ค่ะพี่แมน" ใครนะแมน ผู้ชายงั้นเหรอเหอะ ให้ตายเถอะ
"โอเคค่ะ แล้วเจอกัน สวัสดีค่ะ"
"หึ ผู้ชาย" ไม่ใช่ใครหรอก ผมเองแหละเธอมองผมอย่างไม่สบอารมณ์นัก แล้วไง ผมสิที่ต้องเป็คนหงุดหงิด เธอคุยกับผู้ชายนะ
"แกกลับกันเถอะ" เธอชวนเพื่อนของเธอ
"ไปสิ"
"แพรวกลับแล้วนะคะพี่เมฆพี่เลพี่พิมพ์เจ๊ริชชี่"เธอพูดด้วยความสนิทสนมกับทุกคนยกเว้นผม
"หนูด่าได้ถูกใจเจ๊มาก เจ๊ชอบ กลับดีๆ นะยะชะนีน้อย"เธอยิ้มให้ริชชี่และคนอื่นๆ ก่อนจะเดินออกไป หนอย กล้าดียังไงมาเมินผมแบบนี้
"อย่าสนใจเลยนะคะ"
"ออกไป"
"เอ่อแต่ว่า"
"ผมบอกให้ออกไปมินนี่"ผมตวาดไล่เธอจนเธอสะดุ้ง
"โอ๊ย เขาไม่สนใจ เครียดเหรอจ๊ะ"ริชชี่
"ก็เล่นพูดแบบนั้นนี่คะ" น้องหวาน
"ตื้อดิวะไอ้เสือ" ไอ้เมฆ
"หึ มึงเจอเนื้อคู่แล้ว" ไอ้เลพูดผมมองหน้าพวกมันทีละคนแต่ไม่ได้ตอบอะไร เพราะรู้สึกเคืองที่เธอคุยยิ้มให้กับทุกคนยกเว้นผม มันน่าไหมล่ะ
"เฮ้ย นั่นแกจะไปไหนน่ะ" ไอ้เมฆ
"ไปหาเฮีย ไปละเจอกันที่สนามนะ" สนามที่ว่าคือสนามแข่งรถนั่นแหละวันนี้ผมจะไปสนาม M Sport ซึ่งเป็สนามที่มีกติกากฎระเบียบชัดเจนที่สุด ผมชอบแต่ตอนนี้ผมไปคลายเครียดกับพี่ชายของผมก่อนดีกว่า
19K
