เศษบุปผา ：พลิกชะตาบุปผาพร่างพราว (จบ)

        หากฟังเข้าหูก็ดีแล้วช่างกว่านยวี่คิดในใจ ขอเพียงไม่สร้างความเดือดร้อนแก่ใครอื่นเท่านี้ก็ดีแล้ว

        แน่นอนว่าเงาดำฟังสิ่งที่เด็กรับใช้ผู้นั้นบอกมาจริงๆแต่นั่นมิได้หมายความว่าเขาจะยืนตาปริบๆ มองช่างกว่านยวี่ตายไปเช่นนี้ได้

        เขาลอบพ่นเสียงฮึดฮัดครู่หนึ่งก่อนหันกลับไปยังเรือนเฉินจิ้งเจียอีกครั้ง

        แนวป้องกันอันหนาแน่นนี้ต้องมีช่องโหว่สักทางแน่นอน!

        เงาดำจึงคอยเฝ้าจับตามองอยู่นอกเรือนเฉินจิ้งเจียมานับสามวันเต็มระยะเวลาเปลี่ยนกะ รวมถึงกิจกรรมของเฉินจิ้งเจีย ล้วนตกอยู่ในสายตาเขาทั้งสิ้นกระนั้นในใจก็ยังเอาแต่ก่นด่าเฉินอี้เหอไม่ยั้ง

        การเปลี่ยนกะทั้งสามเวลานี้ไม่ช่องว่างแม้แต่เสี้ยวจริงๆส่วนคุณหนูใหญ่ผู้นั้นไม่แม้แต่จะออกนอกประตูด้วยซ้ำ!

        ต่อให้เขาคิดจะลักพาตัวก็ไม่มีทางลักพาตัวมาได้

        ในเมื่อลักพาตัวเฉินจิ้งเจียไม่ได้เช่นนั้นมิสู้...

        เงาดำคิดได้เช่นนี้สายตาพลันเปลี่ยนไปยังเฉินจิ้งโหรวทันที

        คนนี้ก็คุณหนูของจวนป๋อชางโหวเช่นกันดูแล้วเหมือนจะมีไมตรีสัมพันธ์กับคุณหนูใหญ่ไม่เลวทีเดียว หากจับคนนี้ไปจะมีโอกาสหลอกให้เฉินจิ้งเจียออกมาได้หรือไม่กัน?

        เมื่อเขาคิดได้ก็ลงมือรวดเร็วทันใด เพียงชั่วพริบตาเฉินจิ้งโหรวก็หายไปจากที่เดิมแม้แต่ซีหร่านที่อยู่ข้างกายนางยังไม่ทันมองเห็นว่าเฉินจิ้งโหรวหายไปได้อย่างไร

        “คุณคุณหนู?”ซีหร่านขาอ่อนแรงทันทีครั้นมั่นใจแล้วว่าเฉินจิ้งโหรวหายไปจากที่เดิม ก็ตื่นตกใจจนล้มพับลงพื้นร้องตะโกนอย่างลนลาน “ทหาร! คุณหนูรองหายไปแล้ว!”

        คุณหนูรองหายไป?

        เฉินจิ้งโหรวหายไป?

        เสียงนี้ดังเข้าโสตประสาทเฉินจิ้งเจียนางรู้สึกแปลกใจยิ่งยวด หรือว่าทางจ้าวอี๋เหนียงก็เกิดความขัดแย้งภายในขึ้นเช่นกัน?

        เพราะอีกฝ่ายไม่พอใจดังนั้นจึงลักพาตัวเฉินจิ้งโหรวไปแทน?

        ชั่วเวลาที่ข่าวนี้กระจายถึงหูจ้าวอี๋เหนียงตัวนางที่กำลังต้มน้ำแกงอย่างอารมณ์ดีนั้น พลันทำทัพพีในมือร่วงกระแทกหม้อดินบนเตาน้ำแกงร้อนกระเด็นใส่ตัวนางทันใด

        นางนึกถึงฮูหยินผู้สูงศักดิ์ผู้นั้นอย่างลืมตัวหรือเป็นเพราะนางจับตัวเฉินจิ้งเจียไม่สำเร็จดังนั้นถึงได้จับตัวโหรวเอ๋อร์ของนางไปเป็นการแก้แค้น?

        ครั้นคิดได้เช่นนั้นนางรีบเร่งให้แม่นมซุนติดต่อฮูหยินผู้นั้นทันทีส่วนตนร้อนรนปรี่ไปยังเรือนเฉินจิ้งเจีย ไม่แน่ป๋อชางโหวอาจกำลังอยู่ที่นั่น

        เฉินจิ้งเจียกำลังที่กำลังมึนงงเห็นจ้าวอี๋เหนียงถลาเข้ามาด้วยความร้อนรนขีดสุด

        ชั่ววินาทีหนึ่งที่นางมองเฉินจิ้งเจียประกายเกลียดชังสุดขีดฉายชัดเต็มแววตา แม้ฉายวูบเพียงเสี้ยววินาทีทว่าเฉินจิ้งเจียก็มองเห็นอยู่ดี

        ป๋อชางโหวและเฉินอี้เหอต่างอยู่ที่นั่นจ้าวอี๋เหนียงมองไปรอบด้านครั้งหนึ่ง ก่อนร่ำร้องไห้พร้อมตะโกนขึ้น “ท่านโหวโหรวเอ๋อร์ถูกลักพาตัวไปเจ้าค่ะ!”

        น้ำเสียงนางร้อนรนระคนเจ็บปวดเสียใจอยากให้ป๋อชางโหวส่งคนออกไปตามหาให้ได้บ้างทางที่ดีคือส่งคนไปตามหาที่เรือนฮูหยินผู้นั้นไม่แน่อาจเจอตัวเฉินจิ้งโหรวก็เป็นได้

        หากแต่เฉินจิ้งเจียที่อยู่ด้านข้างกลับปรายตามองอย่างราบเรียบ“ข้าเองก็เพิ่งทราบข่าว อี๋เหนียงลองถามคนแถวนี้ดูหรือยัง? เผื่อมีคนเห็นว่าใครเป็นคนลักพาตัวน้องโหรวเอ๋อร์กันแน่?”

        นางเอ่ยก่อนเงียบไปพักหนึ่ง“หรือว่าน้องโหรวเอ๋อร์เผลอไปล่วงเกินใครเข้าหรือไม่?”

        จ้าวอี๋เหนียงเกือบกัดปากล่างของตนไปแล้วโหรวเอ๋อร์อ่อนน้อมกับคนภายนอกเสมอมา หากจะบอกว่านางล่วงเกินใครเข้าจริงๆก็คงมีเพียงเฉินจิ้งเจียเท่านั้น

        เพียงแต่คำพูดนี้นางทำได้เพียงเก็บไว้ในใจ มิกล้าเอ่ยต่อหน้าเฉินจิ้งเจียแต่อย่างใด

        จ้าวอี๋เหนียงส่ายหน้า“โหรวเอ๋อร์อ่อนน้อมเสมอมา ไหนเลยจะไปสร้างความแค้นแก่ใครได้!”

        พูดไปสายตาก็มองเฉินจิ้งเจียอย่างระวังตัว “นอกเสียจาก...”

        “นอกเสียจากอะไร?” ป๋อชางโหวสีหน้าเย็นเยียบ จ้าวชื่อมองเจียเอ๋อร์ของเขาเป็นอะไรกันแน่?

        ครั้นถูกเขาเค้นถามจ้าวอี๋เหนียงละล่ำละลักก้มหน้าทันใด“นอกเสียจากว่า...โหรวเอ๋อร์จะรับเคราะห์แทนใครเข้าเจ้าค่ะ...”

        เสียงนางเบาลงเรื่อยๆนางรู้ดีว่าเรื่องนี้เกินครึ่งเป็นฝีมือของฮูหยินสูงศักดิ์ผู้นั้นใครเล่าจะรู้ว่าหลังฉากกั้นวันนั้นนางจะถูกตาเฉินจิ้งโหรวเข้ามิได้ถูกตาเฉินจิ้งเจียแต่อย่างใด?

        คำพูดนี้เจาะจงถึงใครไม่พูดก็รู้ได้แล้ว เฉินจิ้งเจียพลันหัวเราะขึ้นทันใด “จ้าวอี๋เหนียงจะบอกว่าน้องโหรวเอ๋อร์รับเคราะห์แทนข้าหรือ?”

        ช่างน่าขันยิ่งนัก!

        หากมิใช่เพราะจ้าวอี๋เหนียงคิดทำร้ายคนอื่นก่อนนางคงไม่เจอเคราะห์ร้ายเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรับเคราะห์แทนใครเลย

        จ้าวอี๋๋เหนียงถอยหลังหนึ่งก้าวทำท่าทางต่ำต้อยเกินใคร มองดูแล้วเหมือนถูกเฉินจิ้งเจียรังแกอย่างไรอย่างนั้น

        “เอาละเรื่องนี้ไม่ว่าใครก็ไม่อยากเจอเจียเอ๋อร์เองก็ไม่คาดคิดว่าจะมีคนลักพาตัวโหรวเอ๋อร์ไปเช่นกันเจ้าพูดเช่นนี้ในเวลาแบบนี้ไปจะมีประโยชน์อันใด?” ป๋อชางโหวคลับคล้ายว่าเริ่มไม่พอใจแล้ว

        เมื่อได้ยินน้ำเสียงเขาจ้าวอี๋เหนียงถึงได้ลอบก่นด่าตัวเองในใจก็รู้อยู่ว่าป๋อชางโหวรักเฉินจิ้งเจียเพียงใดตนยังดั้นด้นพุ่งปะทะเอาในเวลาเช่นนี้อยู่เสียได้!

        “เจ้าค่ะเจ้าค่ะ ท่านโหวพูดถูก เช่นนั้นท่านโหวช่วยเร่งส่งคนตามหาโหรวเอ๋อร์เถิดเจ้าค่ะแม่นางน้อยอย่างนางเจอเรื่องแบบนี้เข้า นางจะหวาดกลัวขนาดไหนแล้ว!”

        จ้าวอี๋๋เหนียงนึกถึงเรื่องที่ฮูหยินผู้นั้นเคยกล่าวไว้ความกังวลเริ่มเกาะกุมจิตใจพวกเขาคงไม่คิดจะเปลี่ยนคนคลุมถุงชนไปเป็นเฉินจิ้งโหรวแทนใช่หรือไม่?

        ยิ่งคิดแบบนี้นางก็ยิ่งร้อนรนเกินทน มิอาจปล่อยให้เรื่องราวสายเกินแก้ มิเช่นนั้นคงไม่ทันการ!

        ไหนเลยป๋อชางโหวจะไม่รู้ว่าต้องรีบตามหาคนโดยเร็วเพียงแต่ยามนี้ก็ยังไม่รู้ว่าควรเริ่มหาจากที่ไหนกลับกันจ้าวอี๋เหนียงก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้อยู่ตรงนี้ทำเอาเขาชักรู้สึกรำคาญขึ้นมาแล้ว

        “ข้ารู้แล้วเรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง” ป๋อชางโหวโบกมือ รู้สึกรำคาญขึ้นมาเล็กน้อย

        เขาจะจัดการเอง? แล้วเมื่อไรจะลงมือจัดการ?

        ครั้นเห็นทหารคุ้มกันที่เดินขวักไขว่ไปมาทั่วลานเรือนพักเฉินจิ้งเจียแล้วจ้าวอี๋เหนียงก็แทบสะกดกลั้นโทสะในใจเอาไว้ไม่อยู่

        “คุณหนูใหญ่มีทหารคุ้มกันมากขนาดนี้มิสู้จัดแจงหักกลุ่มหนึ่งไปตามหาโหรวเอ๋อร์ดีกว่า เช่นนี้จะรวดเร็วขึ้นอีก...”จ้าวอี๋เหนียงเพิ่งปริปาก ก็ถูกป๋อชางโหวโต้กลับทันใด

        “เจ้าจะเข้าใจอะไร!เมื่อวานอี้เหอเจอคนมาลอบฟังที่เรือนเจียเอ๋อร์ ถึงได้ส่งคนมาลาดตระเวนตรงนี้ที่จัดแจงมาล้วนเป็นสิ่งที่ข้ากับอี้เหอหารือกันที่ต้องจัดแจงจำนวนกำลังพลเช่นนี้ก็มีเหตุผล มีที่ไหนจะพูดว่าหักออกได้แล้วหักไป!”

        จ้าวอี๋๋เหนียงจ้องป๋อชางโหวตาโตเขายอมจัดทหารคุ้มกันหลายสิบคนเพื่อเฉินจิ้งเจียคนเดียวได้แต่ไม่ยอมแบ่งส่วนกลุ่มเล็กออกไปตามหาเฉินจิ้งโหรวเสียอย่างนั้น

        ถึงอย่างไรก็เป็นบุตรสาวเขาทั้งนั้นแล้วเหตุใดโหรวเอ๋อร์ของนางถึงทำได้แค่ปล่อยไปตามมีตามเกิดกัน?

        เฉินอี้เหอข้างๆเอ่ยปากขึ้นบ้าง “จ้าวอี๋เหนียงทหารลาดตระเวนเหล่านั้นเป็นทหารคุ้มกันส่วนตัวของข้า ข้าปกป้องน้องสาวแท้ๆ ของข้าไฉนถึงต้องผ่านการอนุญาตจากท่านด้วย?”

        “มิใช่มิใช่เจ้าค่ะ ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น...” จ้าวอี๋เหนียงคิดหาข้ออ้างแก้ต่างแต่กลับเหมือนว่ามิอาจหาอะไรมาโต้แย้งได้ตั้งแต่แรกแล้ว

        ท่าทางแบบนี้ของนางคล้ายกับล่วงเกินทุกคนเข้าแล้วจ้าวอี๋เหนียงก้มหน้าอย่างน้อยใจ ไม่เข้าใจว่าตนพลาดตรงไหนไปกันแน่เห็นชัดว่าทุกอย่างกำลังไปได้ด้วยดี เหตุใดถึงได้...

        ป๋อชางโหวเรียกลุงฉีเข้ามาสั่งเขาให้จัดคนออกตามหาตอนนั้นจ้าวอี๋เหนียงถึงรู้สึกเหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายได้พุ่งตัวเข้าหาลุงฉีทันที “ท่านฉี เรื่องโหรวเอ๋อร์คงต้องรบกวนท่านแล้วขอร้องท่านละ ขอให้ ขอให้ตามหาอย่างละเอียด ขอร้องละ!”

        นางกราบขอร้องอ้อนวอนหากแต่ลุงฉีกลับยังคงตอบกลับเสียงเรียบไร้ซึ่งอารมณ์ “ทราบแล้ว”สิ้นเสียงก็เร้นจากไปทันที