เหมยอิงอิงจูงม้าเดินเข้าไปในสนามเเข่งขัน นางทำตัวให้เหมือนผู้ชายมากที่สุด พร้อมกับเดินไปเข้าแถวเพื่อรอแข่งขันร่วมกับองค์ชายท่านอื่นๆและหนึ่งในนั้นก็มี เฉินหลานเซียน องค์ชายผู้รองแห่งเมืองฮุ่ยิ มาร่วมแข่งขันในครั้งนี้ด้วย ซึ่งนางก็อยู่ลำดับถัดไปจากเขานั่นเอง ในตอนนี้นั้นหลานเซียนมองมาที่นางแล้วยิ้มอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเดินข้ามรั้วกันเข้ามาหานาง..เหมยอิงอิงหลับตาปี๋เพราะกลัวว่าหลานเซียนจะจับได้ว่านางปลอมตัวมา...เเต่ทว่า
"ว่าไงท่านชาย นี่เ้ามาจากเมืองไหนงั้นหรอ?"
".........." หลานเซียนเอ่ยปากถามเพราะเค้าเป็คนอัธยาศัยดีและเป็มิตร ด้วยความที่คิดว่านางเป็ผู้ชายเขาจึงเดินมาตบไหล่ทักทาย ตามประสาบุรุษคุยกับบุรุษ เเต่ทว่าเหมยอิงอิงกลับไม่ตอบอะไรซักคำเพราะคิดว่าถ้านางพูดออกไป หลานเซียนจะต้องรู้แน่ๆว่านางเป็หญิง
"เอ้ะ! ทำไมเเขนของท่านมันถึงได้..นุ่มแปลกๆ เหมือนเเขนของผู้หญิงเลยอ่ะ.." ครั้งแรกที่หลานเซียนได้แตะตัวของนางก็รู้สึกแปลกใจที่ว่า ทำไมบุรุษท่านนี้ถึงมีเนื้อตัวที่อ่อนนิ่มดุจดังสตรี เหมยอิงอิงรีบถอยห่างออกจากหลานเซียนเพื่อใม่ให้เขาจับได้ เเต่ทว่าเมื่อนางเดินถอยหลังไปโดยไม่ทันระวัง นางก็ชนเข้ากับ เฉินจุนเป่า องค์ชายคนโตเเห่งเมืองฮุ่ยิที่เข้าร่วมแข่งขันการขี่ม้าครั้งนี้ด้วย เหมยอิงอิงไม่ทันระวังชนเข้ากับจุนเป่าเต็มแรง จนนางเกือบจะหกล้ม เเต่โชคดีที่จุนเป่าประคองตัวนางไว้โดยการใช้มืออีกข้างช้อนเข้าไปข้างหลังของนางทำให้รับตัวนางไว้ได้ทัน วินาทีนั้นเหมยอิงอิงก็ได้สบตากับจุนเป่าพอดี นางตกตลึงให้กับใบหน้าอันหล่อคมกริบของจุนเป่าจนพูดอะไรไม่ออก
"อ้าว!!พี่ใหญ่..ข้านึกว่าท่านพี่จะไม่สนใจการแข่งในปีนี้ซะแล้ว"
"ข้าจะไม่สนใจได้ยังไงล่ะน้องรอง ก็ในเมื่อนอกจากการเป่าขลุ่ยแล้ว การขี่ม้าก็คือความสุขของข้า ว่าเเต่คุณชายท่านนี้..เป็อะไรหรือไม่ ให้ข้าตามหมอให้ไหม?"
"อ่อ..ไม่ๆๆๆ ข้าไม่ได้เป็อะไร ข้าแค่ท้องเสียนิดหน่อย ข้าขอตัวก่อนนะ" เหมยอิงอิงพยายามดัดเสียงให้เป็ผู้ชายเพื่อไม่ให้ทั้งสองคนรู้ นางรีบผละตัวออกจากอ้อมอกของจุนเป่าและเดินหลยออกไปจากสนาม
"สงสัยจะเป็องค์ชายต่างเมืองน่ะพี่ใหญ่ ข้าไม่คุ้นหน้าเลย เมื่อครู่..ข้าเข้ามาคุยด้วย เขาก็ไม่ยอมพูดกับข้า แปลกคน!"
"แปลกจริงๆนั่นแหละ เเต่ชั่งเถอะ เ้าเตรียมตัวถึงไหนแล้วล่ะ"
"ข้าเตรียมตัวมาเป็อย่างนี้..และข้าก็คิดว่าปีนี้ข้าไม่เเพ้ท่านแน่นอน ท่านพี่ก็ไม่ต้องออมมือให้ข้านะ"
"อ่อได้..งั้นข้าหวังว่าจะได้เห็นน้องรองของข้าควบม้านำกน้าข้าไปนะ ฮ้าฮ่าฮ่า"
"มันแน่นอนอยู่แล้วพี่ใหญ่ ท่านจับตาดูให้ดีๆละกัน" สองพี่น้องยืนคุยกันถึงเื่ การเตรียมตัวในการแข่งขันขี่ม้า ส่วนเหมย อิงอิงนั้นได้เดินแยกตัวออกมา เป็เพราะว่านางรู้สึกใจเต้นแรงเมื่อได้เห็นใบหน้าของเฉินจุนเป่า..เขาทั้งอ่อนโยนและห่วงใยนางเมื่อเห็นว่านางกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยับแย่...เพียงเวลาไม่กี่วินาทีก็ทำให้เหมยอิงอิงตกหลุมรักเฉินจุนเป่าเข้าให้เเล้ว
"ท่านชายรูปงามผู้นั้นคือใครกันนะ ทำไมถึงได้ถูกใจข้าขนาดนี้..แถมยังเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ด้วย โอ้ย!!แล้วนี่ข้า จะมีสมาธิแข่งขี่ม้าได้ยังไงล่ะ ถ้าเกิดว่าในสนามเเข่ง มีองค์ชายรูปงามท่านนี้อยู่ด้วย ไม่ได้ๆ การแข่งขันก็คือการแข่งขัน!! เดี๋ยวพอเสร็จจากการแข่งขันก็ค่อยว่ากันอีกที ฮึ!!หล่อจังทำไมรูปงามได้ถึงขนาดนี้นะ แถมยังมีขลุ่ยเหน็บข้างตัวด้วย ช่างดูมีเสน่ห์ซะนี่กระไร อยากรู้จังว่าเป็เ้าเมืองหรือองค์ชายของเมืองไหน ข้าจะได้ให้ท่านพ่อจัดการส่งตัวข้า ไปแต่งงานกับท่าน งื้อ!! เเค่คิดก็มีความสุขแล้วล่ะ ท่านเป็ใครกันนะ ท่านชายขลุ่ย ฮิฮิ" เหมยอิงอิงเอาเเต่เพ้อฝันพรรณนาหาใบหน้าของจุนเป่าจนเกือบลืมเวลาเเข่งขัน เเต่เมื่อนางรวบรวมสติมาได้ นางก็รีบวิ่งเข้าไปกระโจนขึ้นหลังม้าและเตรียมแข่งขันทันที เเต่ทว่าในตอนนั้นเองสายตาของนางก็ได้มองไปเห็นว่า ท่านชายผู้มีใบหน้างดงามพี่นางเพ้อหาเมื่อสักครู่นั้น เขาอยู่ทางด้านซ้ายมือของนางพอดี จุนเป่าหันมามองนางแล้วพยักหน้าให้เเค่นั้น นางก็เกิดอาการเขินอายม้วนจนแทบจะตกม้า..ในตอนนั้นเองสัญญาณการออกตัวก็ดังขึ้นพอดี..ทำให้นางไม่ทันได้ระวังตัว ม้าของนางวิ่งออกตัวไปทั้งๆที่ นางยังไม่ได้จับเชือก ทำให้นางเสียหลัก พลัดตกลงจากหลังม้าอย่างแรง...วินาทีนั้นม้าเกือบหลายร้อยตัวกำลังจะวิ่งพุ่งตรงมาที่นางพอดี เหมยอิงอิงจะจัดการกับเื่นี้ยังไง นางจะโดนม้านับร้อยเหยียบตายหรือไม่ ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ
2K
