แค่เพื่อนจะอ้อนได้ไง

นักเขียนทักทาย

สวัสดีค่ะทุกคน

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณจากใจที่แวะเข้ามาเปิดอ่านนิยายเ๹ื่๪๫นี้กันนะคะ

แค่เพื่อนจะอ้อนได้ไง เป็๲นิยายที่เกิดจากคำถามง่าย ๆ ในหัวว่า...

ถ้าเพื่อนสนิทของเราอ้อนขึ้นมา หัวใจเราจะยังอยู่ดีมั้ย?

เ๱ื่๵๹นี้เล่าผ่านความสัมพันธ์ของ ไบร์ท และ โนวา สองเพื่อนซี้ที่รู้จักกันดีจนไม่มีใครคิดว่าความสัมพันธ์จะขยับไปไหนได้

แต่วันหนึ่ง...เ๯้าคนขี้เซาขี้อ้อนคนนั้นกลับเริ่มทำให้หัวใจของใครบางคนสั่นไหวขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว

นิยายเ๱ื่๵๹นี้เขียนด้วยความตั้งใจที่จะให้ทุกคนได้ ยิ้ม หัวเราะ และใจสั่น ไปพร้อมกัน

เต็มไปด้วยโมเมนต์เล็ก ๆ ที่อาจจะเคยเกิดขึ้นกับคุณนักอ่านหรือคนรอบตัว

บางครั้งความสัมพันธ์ที่ดูธรรมดา อาจเก็บซ่อนอะไรบางอย่างไว้มากกว่าที่คิด

หวังว่าทุกคนจะหลงรักพวกเขาเหมือนที่หยกรักตัวละครไบร์ทกับโนวานะคะ

และขอฝากเ๱ื่๵๹นี้ไว้ในใจอีกเ๱ื่๵๹ด้วยน้า~

SUNISAYOK

บทนำ

เสียงลมหายใจเบา ๆ ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทท่ามกลางบรรยากาศที่ทั้งห้องแทบจะเงียบสนิท...

ไม่สิ มันเงียบจนฉันต้องหันไปมองคนข้างตัวอีกรอบ

โนวาเพื่อนสนิทตัวแสบของฉัน กำลังฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม้ยาวในห้องเลคเชอร์ใหญ่ของคณะนิเทศฯ

เส้นผมสีดำยุ่ง ๆ ที่ไม่เคยได้รับการหวีเหมือนคนปกติบังครึ่งใบหน้าเขาไว้ แต่แค่เห็นปลายจมูกกับรอยย่นตรงหว่างคิ้ว ฉันก็รู้เลยว่า...หมอนี่หลับสนิทจริง -*-

ทั้งที่นี่มันคือคาบ ‘ทฤษฎีเบื้องต้นเกี่ยวกับสื่อสร้างสรรค์’ ที่สำคัญมากนะ!

สำคัญพอ ๆ กับที่อาจารย์นั่งอยู่หน้าห้องและกำลังพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบขับกล่อมนักศึกษากว่าหกสิบชีวิตให้เกือบหลับตามกันหมด

แต่โนวาไม่ใช่คน ‘เกือบหลับ’

เขาคือนักหลับตัวจริงเสียงจริง ไม่มีใครกล้าปลุก

เว้นแต่ฉัน ที่นั่งข้างเขาอยู่ทุกคาบ และกำลังทนมองภาพนี้ไม่ไหว

ฉันกลอกตา สูดลมหายใจ แล้วค่อย ๆ เอื้อมมือไปแตะแขนเขาเบา ๆ

“เฮ้...โนวา ตื่นได้แล้ว อาจารย์จะถามชื่อคนส่งงานสัปดาห์ที่แล้วนะ”

ไม่มีเสียงตอบรับ

มีแค่เสียงหายใจนิ่ง ๆ กับการขยับตัวเล็กน้อย

ฉันเม้มปากแน่น ก่อนจะเขย่ามือเขาเบา ๆ อีกที

“ตื่นนนนน โว้ยยยย”

จังหวะที่กำลังจะดันหัวเขาให้ลุกขึ้น โนวากลับเบี่ยงตัวช้า ๆ แล้ว...

ซบหน้าลงบนไหล่ฉันเฉยเลย

ไหล่ข้างซ้ายของฉันหนักวูบทันที ราวกับโลกทั้งใบโน้มลงมา

“เห้ย!”

ฉันหลุดเสียงเบา ๆ ทั้งที่ตัวแข็งค้าง มือที่กำลังจะดันตัวเขาออกหยุดค้างกลางอากาศ

โนวายังหลับตาเหมือนเดิม แต่ริมฝีปากเขาขยับพึมพำแ๶่๥เบาข้างหู

“หนาว...อย่าผลักดิ”

“บ้าเหรอ นี่ห้องเรียนนะ!”

ฉันกระซิบกลับ แต่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะขยับแม้แต่น้อย

เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังจากคนรอบข้าง

“เฮ้ย...โนวาซบไบร์ทอะ!”

“แฟนกันเหรอวะ?”

“ไอ้หมอนี่มันโคตรอ้อนเลยว่ะ”

ฉันแทบอยากมุดลงใต้โต๊ะตอนนี้

“โนวา ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ...ทุกคนมองอยู่...” ฉันกระซิบขู่

เขากลับขยับหน้าซุกลงลึกกว่าเดิม พึมพำเสียงงอแง

“ก็แค่เพื่อนเอง จะมองทำไม”

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ หัวใจเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้

ในขณะที่เขายังซุกหน้าอยู่อย่างนั้น โดยไม่แคร์โลก

ไม่รู้ทำไม...

แต่ฉันรู้สึกว่าอุณหภูมิในแก้มฉันมันสูงขึ้นกว่าปกติไปมาก

หลังเลิกเรียน ฉันคิดว่าความวุ่นวายจะจบแค่ในห้องเรียนแล้ว

แต่เปล่าเลย...

“แกเห็นปะ ตอนโนวาซบไหล่แกนะ ไอ้ออม [1] กับฉันถ่ายรูปไว้ด้วย!” ปีโป้ [2] กระซิบกระซาบใส่หูฉันตอนเราเดินมาถึงคาเฟ่ประจำหลังเลิกเรียน

“หยุดเลยนะปีโป้ ลบออกเดี๋ยวนี้!”

“ฮั่นแน่~ หน้าแดงล่ะสิ”

“ฉันเปล่าสักหน่อย!”

ออมที่กำลังคนโกโก้อยู่แอบส่งสายตาล้อเลียนมาอีกคน “แล้วทำไมไม่ผลักเขาออกล่ะ?”

“ไม่ทันตั้งตัว” ฉันเบือนหน้าหนี

เสียงหัวเราะของเพื่อนสองคนยังคงดังอยู่ในกลุ่มเล็ก ๆ หน้าร้าน

ตอนนั้นเอง โนวาก็เดินออกมาจากห้องน้ำหลังร้าน ในสภาพสะลึมสะลือเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

“โนวา เดี๋ยวนั่งด้วยกันนะ!” ปีโป้๻ะโ๷๞เรียก

เขาแค่พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งข้างฉันโดยไม่พูดอะไร

มือหนึ่งของเขาวางบนโต๊ะ อีกมือ...

มาจับชายเสื้อฉันไว้แน่น

ฉันชะงัก หันไปมองคนข้างตัวที่ยังทำหน้าเฉื่อยเหมือนเคย

แต่ปลายนิ้วของเขาที่กำชายเสื้อฉันเอาไว้ สั่นนิด ๆ เหมือนเด็กกลัวจะถูกทิ้ง

ฉันได้แต่หลุบตามองมันแล้วเม้มริมฝีปากแน่น

หัวใจฉัน...เต้นแรงอีกแล้ว -///-

เสียงเพลงเบา ๆ จากลำโพงร้านคลอไปกับเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ

แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย

ในหัวฉันมีแค่คำถามเดียวเท่านั้น

ทำไมทุกครั้งที่โนวาอ้อน ฉันถึงใจสั่นขนาดนี้?

[1] นางเอกจากเ๹ื่๪๫ “แค่เพื่อนจะรักได้ไง” (จบแล้ว มีอีบุ๊ก)

[2] นางเอกจากเ๱ื่๵๹ “แค่เพื่อนจะยั่วได้ไง” (เปิดเ๱ื่๵๹เร็ว ๆ นี้ สามารถไปติดตามข้อมูลได้ที่เพจ : Sunisayok – นักเขียนนิยาย ค่ะ)