ตอนที่9 ปลอบใจพี่ชาย
โพรทาเลียกำลังคิดเลยว่าหลังจากที่เธอได้เจอนางเงือกสาวเฟอร์ร่า ธิดาแห่งโพไซดอน เธอคงได้หลับอยู่ใต้ทะเลสาบอย่างสบายจนถึงเช้าแน่ๆแต่ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด กับมีใครไม่รู้ที่เข้ามาช่วยเธอขึ้นจากน้ำตอนแรกสงสัยว่าใครเป็คนช่วยเธอขึ้นมา พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็รับรู้ว่าใครกันแล้วเธอไม่คิดว่าอีกฝ่ายกำลังคร่อมตัวเธอพร้อมกับน้ำตาที่กำลังไหลลงมาบนใบหน้าของเธอ
“พี่...โอราอุส...” โพรทาเลียจ้องอีกฝ่ายอย่างอึ้งๆที่เขามาช่วยเธอ
โอราอุสหอบหายใจ ดวงตาของเขากำลังแดงก่ำเขาจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
“โพร...โพรทาเลีย...น้องพี่...”
โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นถึงกับใที่อีกฝ่ายเรียกชื่อของเธอก่อนที่เธอจะพูดแก้ตัวทันที
“พี่โอราอุส ข้าว่าท่าน...เรียกข้าผิด...แล้ว...ล่ะ” ระหว่างที่โพรทาเลียพูดอีกฝ่ายก็กอดเธอทันทีโพรทาเลียถึงกับนิ่งกับพฤติกรรมของอีกฝ่าย “พี่โอราอุส!!”
“ฉันไม่ได้เรียกผิดเลยสักนิด...อึ้ก...น้องสาวของฉัน” โอราอุสกอดโพรทาเลียแน่นขึ้นเขากำลังร้องไห้ออกมากกว่าเดิม
“อ๊ะ!!”
โพรทาเลียมองอีกฝ่ายที่ยังกอดเธอไม่ปล่อยเธอไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวจริงของเธอเป็คนแรกแบบนี้เมื่อเธอได้ยินเสียงอีกฝ่ายกำลังร้องไห้ออกมา มันทำให้เธอนึกถึงสมัยเด็กที่พี่ชายไม่เคยร้องไห้เลยสักครั้งถึงจะโดนใครแกล้งมาหรือมีเื่ทุกข์ใจจนโพรทาเลียต้องเข้าไปปลอบอีกฝ่ายพร้อมกับลูบหัวพี่ชายเบาๆพร้อมกับพูดบางอย่างออกไปว่า
‘ถ้าพี่มีเื่ทุกข์ใจ ร้องไห้ออกมาได้นะโพรทาเลียจะเป็คนปลอบพี่เองนะคะ’
ตอนนั้นเธอจำได้เลยว่าพอพี่ชายได้ยินคำพูดของน้องสาวเขาถึงกับกอดโพรทาเลียแล้วร้องไห้ออกมาจนพ่อแม่ใเลยว่าลูกชายคนโตของพวกเขาเป็อะไร เธอไม่ชอบใจที่พี่ชายของตนต้องแบกรับเื่ทุกข์ใจไว้กับตัวเยอะแค่ไหนโพรทาเลียกอดพี่ชายตบพร้อมกับลูบหัวเขาเบาๆ โอราอุสรู้สึกถึงมือที่กำลังลูบหัวเขาเบาๆเขารู้สึกนึกถึงมือเล็กๆ ที่ลูบหัวของเขา
โพรทาเลียลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ พร้อมกับพูดบางอย่าง “ร้องไห้ออกมาได้เลยนะ...ข้าจะปลอบท่านพี่เองนะ”
โอราอุสได้ยินคำพูดนั้นทำให้เขาอึ้งและร้องไห้ออกมาเยอะกว่าเดิม เขากอดน้องสาวของเขาแน่นกว่าเดิมพร้อมกับพูดบางอย่างออกมา
“พี่...พี่ขอโทษ! ที่พี่ไม่สามารถปกป้องเธอได้!! พี่ขอโทษ โพรทาเลีย!!”
พอโพรทาเลียได้ยินแบบนั้นทำให้เธอรู้เลยว่าอีกฝ่ายคงได้เห็นความทรงจำทุกอย่างของเธอ ตอนอยู่ใต้ทะเลสาบแน่ๆไม่งั้นเขาไม่พูดแบบนั้นออกมา โพรทาเลียลูบหัวเขาเบาๆ เธอไม่โทษพวกเขาหรอกที่ไม่รู้ว่าเธอนั้นหายออกไปจากชีวิตพวกเขานานแค่ไหนเธอโทษแค่ไอ้ปีศาจที่จับเธอไปเท่านั้นถึงแม้เมื่อก่อนเธอก็เคยคิดด่าทอพวกเขาที่ไม่ออกตามหาเธอโพรทาเลียลูบหัวพี่ชายเบาๆ
“โอ้ๆ นะ ท่านพี่...ไม่ใช่ความผิดของท่านพี่ที่ปกป้องข้าไม่ได้หรอกนะ...ถึงข้า...”
โพรทาเลียผละตัวอีกฝ่ายออกจากเธอทำให้ทั้งสองคนเห็นใบหน้ากันและกัน โพรทาเลียเห็นดวงตาอีกฝ่ายแดงก่ำเธอยื่นมือไปแตะที่ข้างแก้มของอีกฝ่าย พร้อมกับเช็ดน้ำตาอีกฝ่าย
“จะไม่ได้อยู่ให้พวกพี่ปกป้องแต่ข้าก็ปกป้องตนเองจนได้มาพบกับครอบครัวอีกฝ่ายครั้ง ท่านพี่เลิกเศร้าใจเถอะนะข้า โพรทาเลีย แจ็กสัน อยู่ตรงนี้แล้วนะ”
โอราอุสมองน้องสาวของตน เขายิ่งเศร้าใจจนร้องไห้อีกครั้ง
“แงงงงงงงงงงง โพรทาเลีย!!”
“ท่านพี่!! เลิกร้องเถอะ!! เป็ชายเขาไม่ร้องกันนะ”
“แงงงงงงงง๊!!” โอราอุสยิ่งร้องกว่าเดิมเขาไม่สนใจว่าใครจะมาเห็นเขาร้องไห้แต่อย่างใด
ทำเอาโพรทาเลียไม่คิดเลยว่าพี่ชายจะขี้แยแบบนี้ภาพตอนที่เธอเจอเขาครั้งแรกหายไปเลย ชายหนุ่มที่หล่อเหลาดูเข้มแข็งตอนนี้กลายเป็พี่แสนดีจอมขี้แยไปแล้วโอราอุสกอดน้องสาวอยู่นั้น เขาไม่นึกเลยว่าน้องสาวเขาจะเข้มแข็งมาได้ขนาดนี้จนสามารถปกป้องตนเองได้เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่เขาต้องมาเสียใจกับเื่แบบนี้เสียใจกับความอ่อนขัดของตนเองที่ไม่รู้เลยว่าคนในครอบครัวโดนสลับตัวไปเขารู้สึกโกรธมากๆ โกรธชายที่มาลักพาตัวน้องสาวไป
หลังจากนั้นผ่านสักระยะหนึ่งหลังจากที่โพรทาเลียต้องปลอบพี่ชายของเธอที่ร้องไห้ไม่หยุดจนเธอต้องทำให้เขาหยุดร้อง พวกเขาทั้งสองมานั่งอยู่ต้องขอนไม้ใหญ่โพรทาเลียเช็ดน้ำตาพี่ชายที่ไหลออกมาเธอขำออกมาเล็กน้อยที่พี่ชายของเธอเหมือนเด็กขี้แยโดยปกติเขาคงทำหน้าตาสุขุมตลอดแน่ๆ
“ไม่ร้องแล้วนะ ท่านพี่”
“อืม...” โอราอุสพยักหน้าตอนนี้เขาหยุดร้องแล้วแต่ก็ยังมีน้ำตาซึมอยู่
โพรทาเลียยิ้มออกมาที่เห็นอีกฝ่ายนิ่งแล้วแต่เธอก็มีคำถามหนึ่งอยากถามอีกฝ่ายทันที “ข้าขอถามอะไรหน่อยนะ?”
โอราอุสมองไปที่อีกฝ่ายทันทีว่าจะถามอะไรเขา “ถามอะไรเหรอ?”
“ท่านพี่แอบตามข้ามาสินะ!?”
โอราอุสหน้าซีดทันทีใช่แล้วเขาแอบตามอีกฝ่ายเพราะคำสั่งของพ่อแต่เขาดันไปเห็นภาพความทรงจำของน้องสาวเข้า เื่ราวเลยเถิดมาขนาดนี้จริงๆ
“ก็...ก็ถ้าพี่ไม่ตามเธอไป เกิดเธอเป็อะไรไป...พี่ก็โดนพ่อเล่นงานนะสิ” เขาหาข้อแก้ตัวทันที
“แล้วถ้าข้าไม่ได้เป็น้องสาวของท่านพี่ล่ะ?”
“ข้าก็ต้องตามนั้นล่ะ...”
โพรทาเลียจ้องอีกฝ่าย โอราอุสไม่กล้ามองเลย “ท่านพ่อสั่งให้ตามข้ามาสินะ?”
“เอ่อ...อืม” โอราอุสพยักหน้าทันที
โพรทาเลียถอนหายใจทันที “เฮ้อ...แปลว่าท่านพ่อ...เกิดสงสัยในตัวข้าสินะ...”
โอราอุสมองอีกฝ่ายแล้วเขานึกบางอย่างได้เลยเอ่ยเรียกอีกฝ่าย “เอ่อ...โพร...”
โพรทาเลียหันไปหาทันที “มีอะไรหรือเ้าค่ะ?”
“เอ่อ...ทำไมเธอถึงพูด ข้า หรือ เ้า พูดเหมือนคนสมัยโบราณเลยล่ะ?”
“ก็...โดนแซเทิร์นสอนมานะ...ข้าเลยติดสำเนียงพวกนั้นไปแล้วนะ”
“แซเทิร์นเหรอ?” พอน้องสาวพูดแบบนั้นโอราอุสสงสัยทันทีว่าเทพองค์นั้นทำอะไรน้องสาวเขาไหม “แล้วเทพองค์นั้นคือ...”
“บุคคลที่จับข้านะ ถ้าท่านพี่เห็นในความทรงจำข้าเขาเป็ชายที่คล้ายท่านโครนอสแต่มีรูปลักษณ์แล้วก็การแต่งกายที่แตกต่างจากท่านโครนอสมากๆ”
โอราอุสนึกภาพความทรงจำของน้องสาวเขาเห็นชายที่น้องพูดที่มีความแตกต่างกว่าโครนอสมากๆมันทำให้โอราอุสโกรธที่อีกฝ่ายมาทำร้ายน้องสาวเขา เขาลุกขึ้นพรวดพราดทันที
“แล้วเ้าเทพนั้นอยู่ไหน พี่จะไปจัดการกับมัน กล้าดียังไง!ลักพาน้องสาวสุดน่ารักของพี่ไป!!”
“ไม่เอาน่าท่านพี่” โพรทาเลียดึงอีกฝ่ายให้นั่งลงทันที"ท่านพี่อยู่เฉยๆ ดีที่สุดล่ะ ข้าอุตส่าห์มาอยู่ที่เงียบๆท่านคงไม่ทำให้ข้าลำบากใช่หรือไม่?"
พอโพรทาเลียพูดแบบนั้น โอราอุสถึงกับนั่งนิ่งทันทีเขาเกรงใจน้องสาวเขาที่ดูเป็ผู้ใหญ่มากว่าเขาอีกเขาจ้องมองเธอที่นั่งจ้องมองทะเลสาบตรงหน้า ก่อนจะตอบคำถามน้องสาว
“พี่ไม่ทำอยู่แล้วล่ะ...”
“คิกๆ” โพรทาเลียยิ้มให้อีกฝ่ายทันทีเธอรู้สึกมีความสุขที่พี่ชายสุดที่รักของเธอว่าง่ายแบบนี้
โอราอุสมองอีกฝ่ายยิ้มทำให้เขาคิดบางอย่างทันที “โพร...”
“หือ?”
“คือ...กลับร่างเดิมได้ไหม?” โอราอุสขอให้น้องสาวกลับร่างเดิม
โพรทาเลียถึงกับนิ่งไปเลย เธอคิดเยอะเลยว่าควรกลับดีไหมเธอมองซ้ายมองขวามองหน้ามองหลัง แล้วหันมามองพี่ชายที่มีสีหน้าจริงจังเหมือนเขาอยากเห็นเธอกลับร่างเดิม
“เฮ้อ...ก็ได้...”
โพรทาเลียยกมือข้างมีกำไลข้อมือขึ้นมาแตะลงบนลูกแก้วพร้อมกับเอ่ยคำพูดออกมาเบาๆด้วยภาษากรีกว่า ปลดผนึก สิ้นคำพูดของโพรทาเลียรอบๆ ตัวเธอนั้นก็มีหมอกมาล้อมรอบเผยร่างเด็กสาววัยสิบห้าออกมา ผมสีดำยาวประบ่า ดวงตาสีเขียวมรกตแบบเดิมร่างกายของเด็กสาวที่ขาวผ่องแต่ตามตัวมีแผลเป็เต็มไปหมดจากการฝึกหรือโดนทรมานวโอราอุสจ้องมองอีกฝ่าย เขามั่นใจเลยว่าคนตรงหน้าใช่ น้องสาวเขาจริงๆโอราอุสเอามือแตะไปที่ข้างแก้มของโพรทาเลีย เขาแตะโดนรอยแผลเป็ข้างแก้มน้องสาว
“พี่ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าน้องสาวพี่จะน่ารักขนาดนี้”
พอโพรทาเลียได้ยินแบบนั้นเธอถึงกับหน้าแดงทันที “ท่านพี่!!ไม่ต้องมาชมน้องเลยนะ!! ตอนอยู่ในกลุ่มของท่านพี่ ท่านพี่ก็ชมข้าตลอดท่านพี่เอาเปรียบข้า!!”
โพรทาเลียเอามือทุบแขนอีกฝ่ายทันที โอราอุสยิ้มอย่างดีใจได้เห็นน้องสาวของตนที่กำลังเขินและร่าเริงแบบนี้ เขาสังเกตไปที่แขนของโพรทาเลียเขาจับแขนเธอขึ้นมาดูแผลเป็เต็มแขนไปหมด จนเขาดึงแขนเสื้อถึงหัวไหล่
“อ๊ะ พี่!!”
โอราอุสจ้องเขม็ง ผิวสวยๆของน้องสาวเขากับมีแผลเป็จากการทำร้าย เขาจ้องมองอย่างไม่ชอบใจสุดๆเขาเงยหน้ามองอีกฝ่าย
“เจ็บมากไหม...?”
พอได้ยินคำห่วงใยจากอีกฝ่ายทำเอาหัวใจของโพรทาเลียรู้สึกเปราะบางลงเรื่อยๆ จริงๆ
“ก็...แรกๆ ก็เจ็บนะ...แต่พอนานๆ ไปมันก็รู้สึกไม่เจ็บแล้วล่ะนะ...จนมันเป็แผลเป็ไปนะ...”
โอราอุสลูบหัวน้องสาวเขาเขาไม่นึกว่าน้องสาวตัวเล็กของเขาจะทนทุกข์กับเื่แย่ๆ แบบนี้ได้
“แล้วนี่จะบอกพ่อกับแม่ไหม?” โอราอุสสงสัยทันที
โพรทาเลียนิ่งไปทันที “ข้าว่า...ข้ายังไม่อยากบอกพวกท่านเท่าไร...”
“ทำไมล่ะ? นั้นพ่อแม่นะ โพรพ่อแม่ต้องรู้เื่น้องนะ!!”
“แต่...ข้ายังไม่พร้อม...ข้าจะทำให้พ่อแม่ทุกข์ใจนะ!!”
โพรทาเลียรู้สึกเจ็บที่หัวใจว่าถ้าเธอบอกพวกพ่อแม่ต้องโทษตัวเองเหมือนพี่ชายแน่ๆ ที่ลูกสาวถูกสลับตัวไปแบบนี้
“ท่านพี่ ข้าขอล่ะ อย่าบอกท่านพ่อท่านแม่เลยนะ!” โพรทาเลียใช้ใบหน้าอ้อนอีกฝ่ายทำเอาโอราอุสหน้าแดงกับการอ้อนขอร้อง
“ก็...ก็ได้...แต่ถ้ามีเื่เกิดขึ้น น้องต้องบอกพ่อแม่นะ!”
“ตกลงเ้าค่ะ!!” โพรทาเลียรับปากทันที
“อืม งั้น อธิบายมาให้หมดได้ไหมว่าคนที่อยู่กับครอบครัวเรามาตลอดหลายปีเป็ใคร?แล้วเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับชีวิตเธอมาให้หมด!!”
พี่โอราอุสเล่นทำหน้าน่ากลัวใส่โพรทาเลียเธอถึงขั้นต้องยอมเล่าให้อีกฝ่ายฟังว่าคนที่อยู่กับพวกเขาเป็ใครแล้วเื่ราวของเธอั้แ่ถูกลักพาตัวไปเกิดอะไรขึ้นมั้ง เธอเล่าทุกอย่างจนถึงปัจจุบันโพรทาเลียจ้องมองไปที่พี่ชายที่นิ่งไปนานพอตัวก่อนที่เขาจะลุกขึ้นพรวดพราดอีกครั้ง
“พี่จะไปฆ่านูอัส!!” โอราอุสะโออกมาทันที
โพรทาเลียสะดุ้งกับการะโของอีกฝ่ายเธอรีบดึงอีกฝ่ายทันที “พี่!! เงียบเลยนะ!! เดียวพวกของมันได้ยิน แล้วก็ท่านห้ามฆ่านางนะ!!”
“ทำไมกันโพรทาเลีย มันทำร้ายชีวิตน้องนะ แล้วก็มาทำให้ครอบครัวเราเกือบพังดีที่พ่อแม่ช่วยกันสานความรักของครอบครัวกลับเป็เหมือนเดิม ไม่งั้นพังไปแล้ว!!”
“ข้ารู้ แต่ท่านต้องทำตามแผนของน้องก่อนนะ!!”
“แผน?” โอราอุสที่โกรธอยู่ก็หายโกรธทันทีแล้วนั่งลงมาน้องสาวว่าแผนอะไร “แผนของน้องคืออะไร?”
โพรทาเลียนึกแป๊บหนึ่ง แล้วพูดออกมา “ยังไม่รู้!”
“แล้วจะพูดทำไม!!”
“แหะๆ ก็แม้เดียวข้าก็นึกออกเองล่ะ ตอนนี้ก็ข้าใช้เวลาให้คุ้มหน่อยละกันแต่ถ้าเกิดเื่ขึ้น ข้าจะจัดการนูอัสเอง!!” โพรทาเลียหันมามองท้องฟ้าทันที
โอราอุสมองโพรทาเลียเขาไม่นึกเลยว่าน้องสาวเขาจะเหมือนผู้ใหญ่มากกว่าเขาซะอีก โอราอุสเข้าไปใกล้ๆโพรทาเลียแล้วลูบหัวเธอเบาๆ พร้อมกับซุกไปที่หัวของเธอเขายังเป็พี่ชายที่ปกป้องน้องๆ ได้ถึงตอนเด็กเขาจะพลาดที่ไม่สามารถปกป้องน้องสาวเขาได้ แต่ตอนนี้เขาจะปกป้องน้องสาวเขาให้สุดชีวิต
“อ๋อ แล้วก็ห้ามบอกท่านพี่เบเดอร์ ท่านพี่เอเดอร์แล้วก็น้องๆ ด้วยนะท่านพี่”
“ทำไมล่ะ?” โอราอุสงงเลยว่านอกจากพ่อแม่ก็ห้ามบอกพี่น้องด้วยเหรอ
“ข้าอยากให้พวกเขารู้ช้าๆ นะข้าได้เห็นสีหน้าที่ข้าไม่เคยเห็นของพวกเขา เมื่อกลางวันมันก็สนุกดี”
“ตอนนั้น...จริงสิตอนนั้นเธอ เกิดพูดชื่อโฟกัสออกมา”
“ใช่ ข้าเห็นใบหน้าน้องสาวเหมือนตัวข้า ข้าก็รู้เลยว่าเป็ใครตอนนั้นใจข้าเต้นแรงมากๆ เลยล่ะ อยากเข้าไปกอดโฟกัสมากๆก็เพราะว่าเรา...เป็แฝดกันนี่น่า...”
น้ำตาของโพรทาเลียกำลังเอ่อหนองข้างในดวงตาของเธอโอราอุสเห็นน้องสาวกำลังจะร้องไห้ เขารีบดึงน้องสาวเข้ามากอดทันทีเขารู้ว่าน้องสาวนั้นรู้สึกยังไงฝาแฝดสองคนถูกแยกออกจากกันมันคงรู้สึกโดดเดี่ยวมากแน่ๆการไม่ได้พบครอบครัวด้วยแล้ว มันยิ่งทรมานจิตใจแค่ไหน
“ไม่ร้องนะ น้องรักของพี่ สักวันเธอต้องได้บอกโฟกัสแน่ๆว่าเธอเป็พี่สาวของเขา”
“ข้ารู้ แต่ข้ากลัว...”
“กลัว? น้องกลัวอะไร?” โอราอุสสงสัยว่าน้องสาวเขากลัวอะไร
“กลัวโฟกัสจะโทษตัวเอง...ที่เราเคยสัญญากัน”
“สัญญา?”
โพรทาเลียพยักหน้าทันที “เราเคยสัญญากันก่อนที่จะเริ่มจัดงานวันเกิดอายุครบ6 ขวบ...ตอนนั้นข้ากับโฟกัสสัญญาว่าเราจะปกป้องกันและกัน...จะไม่อยู่ห่างจากกัน...”
“อ๊ะ...โพร...” โอราอุสมองเลยว่าทุกอย่างในชีวิตของโพรมีแต่คนในคำสัญญาตลอดว่าจะปกป้องและดูแล แต่ไม่มีใครทำมันได้สักคนมันรู้สึกเ็ปแทนจริงๆ
“ถ้าโฟกัสรู้...เธอคงโกรธตัวเองแน่...ว่าตัวเองปกป้องพี่สาวก็ไม่ได้แถมเราทั้งสองคนยังถูกแยกออกจากกันอีก” น้ำเสียงของโพรทาเลียเริ่มสั่นเคือง
โอราอุสครุ่นคิดว่าจะทำยังไงให้น้องใจเย็นลงได้ก่อนจะคิดบางอย่างได้ “โพรชอบเค้กใช่ไหม? ตอนเด็กๆ นะ”
“เอ๋?” โพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายที่จู่ๆถามถึงเค้กขึ้นมา “อืม ชอบสิ...ตอนเด็กๆ นะ ตอนนี้ไม่รู้จะชอบไหม? ถึงจะเห็นเค้กก็แต่ละประเทศก็ตามแต่ไม่เคยกินเลยน่านะ”
“เอ๋? แต่ละประเทศ? เดียวนะเธอได้ไปเที่ยวทุกประเทศเหรอ?”
“ก็ไม่เชิงนะ ข้ากับเทพีเราสองคนหนีพวกปีศาจมาตลอด 6 เดือนหนีไปทุกประเทศั้แ่ร้อนจนหนาวจัดเลยล่ะแต่ก็แค่ไปแป๊บเดียวก็ไปอีกล่ะประเทศนะ...”
“เออออออออออออออออออออ๋!!”
โอราอุสได้ยินแบบนั้นเขาล่ะใกับน้องสาวเขาหนีจากพวกปีศาจ 6เดือนแล้วไปทุกๆ ประเทศได้ ทำเอาเขาอึ้งไปเลยจริงๆหลังจากนั้นทั้งสองคนก็กลับบ้านพักกัน ตอนแรกโอราอุสไม่อยากไปนอน เลยแต่โพรทาเลียก็สั่งให้เขาไปนอนจนยอมกลับโพรทาเลียยิ้มให้อีกฝ่ายที่กำลังกลับบ้านพักไป เธอก็เดินกลับบ้านพักตอนแรกเธอโล่งใจที่ไขปริศนาในทะเลสาบได้และโดนพี่โอราอุสจับได้ว่าเธอเป็ใครอีกแต่ว่ามีอย่างหนึ่งที่เธอไม่ได้บอกพี่ชาย คงต้องเก็บไว้นานๆ ล่ะไม่งั้นเธอโดนพี่ชายฆ่าทิ้งๆแน่ๆ ถ้าบอกเื่ที่เธอปิดบังเอาไว้เธอล้วงมือเข้าไปจับของข้างในกระเป๋าคาดเอวนั้นก็คือลูกแก้วที่เธอเคยเอาออกมา
โพรทาเลียกลับถึงบ้านพัก เธอก็กลับมานอนบนที่พื้นตามเดิมเธอรู้สึกปลอดภัยตอนอยู่ที่พื้นมากกว่า พอสักพักหนึ่งโพรทาเลียก็นอนต่อโดยทันที จนเช้าวันต่อมาโพรทาเลียกับมีสีหน้าที่เรียกว่าเหนื่อยล้ามากๆโพรทาเลียรู้สึกเหมือนกับตัวเองนอนไปได้แค่ไม่กี่นาทีเอง ก็เธอเล่นกลับมาตอนตีสี่แล้วได้นอนแค่สองชั่วโมงเท่านั้นเอง ระหว่างกินข้าวก็นั่งหลับนั่งตื่นลิซ่าที่เห็นโพรทาเลียมีอาการเพลีย ทำเอาเธอห่วงมากๆว่าโพรทาเลียจะหลับคาจานข้าวไหม บางคนก็มองคีย์ที่กำลังจะหลับทำให้สงสัยเลยว่าจะหลับไหมนั้น โพรทาเลียที่กำลังกินอยู่ใบหน้าของเธอก็โน่นลงไปที่จานข้าวแต่แล้วก็มีบางอย่างกันไม่ให้ใบหน้าเธอตกลงบนจานข้าว ทำให้เธอเงยหน้าอย่างงงๆว่าอะไรมาโดนหน้าทำให้เย็นมากๆ เธองัวเงียมากๆ ก็ได้เห็นใบหน้าของคนที่ช่วยเธอ
“เมื่อคืนไม่ได้นอนหรือไง? วันเดอร์เลอร์”
โพรทาเลียได้สติทันทีที่ได้ยินเสียงอีกฝ่ายพอมองเธอก็เห็นพ่อของตนทันที “อ๊าก!! คุณแจ็กสัน!!”
โพรทาเลียรีบลุกขึ้นพรวดพราดทันทีเธอเขินเลยที่โดยอีกฝ่ายแซว ทุกคนที่เห็นแอบขำหน่อยๆ
“หึ ถ้าง่วงนัก ฉันจะให้ภารกิจเธอละกัน จะได้หายง่วง!”
“เอ๋?” โพรทาเลียมองอย่างงเลยว่าเธอง่วงนอนนะไม่ใช่ว่าเธอจะทำงานแล้วจะหายง่วงนะ "เอ่อ...คุณแจ็กสัน...ข้ายังมีกิจกรรมต้องทำ...อีกนะขอรับ"
“ไม่ต้องห่วง ฉันสั่งใครทำอะไร ไม่มีใครว่าอะไรเธอแน่ๆ”
เพอร์ซีย์มองเด็กรอบๆ โรงอาหารบางคนต่างทำหน้าแบบไม่กล้ายุ่งเลยแต่บางคนก็ต่างไม่ชอบใจเท่าไรที่มีคนโดนสายเืโพไซดอนใช้งานเหมือนเอาเปรียบคนที่ต้องฝึก
“งั้นกินอาหารเสร็จไปที่บ้านใหญ่ละกัน ฉันจะให้งานเธอ”
“ขอรับ...”
เพอร์ซีย์เดินออกจากโรงอาหารไปทันที เพื่อนๆที่บ้านเฮอร์มีสต่างแซวกันว่าคีย์ได้ทำงานสบายๆ แล้วล่ะแต่เ้าตัวกับไม่ได้คิดแบบนั้นเลยจริงๆ พอกินอาหารเสร็จโพรทาเลียอยากคุยกับลิซ่าเื่เมื่อคืนเธอเลยขอให้อีกฝ่ายเดินไปกับเธอจนกว่าจะถึงบ้านใหญ่ลิซ่าได้ฟังทุกอย่างที่โพรทาเลียเล่าให้ฟังเื่เมื่อคืนเธอเลยได้รู้ว่ามีบางอย่างกำลังทดสอบโพรทาเลียและมีคนได้รู้ว่าคีย์เป็ใคร
“เอ๋? โอราอุส พี่ชายของโพรทาเลียรู้แล้วเหรอว่าเ้าเป็ใคร?”
“ใช่ขอรับ ตอนแรกก็ไม่นึกว่าเขาจะรู้เร็วแบบนี้ตอนนั้นข้าก็ไม่คิดว่าเขายังตื่นอยู่ แล้วเขาก็เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างด้วย เลยทำให้เขารู้ว่าข้าเป็ใครแบบนี้คงวุ่นวายแน่ๆ”
“งั้นเ้าก็ต้องระวังตัวมากขึ้นนะถ้าคนอื่นนอกจากพี่ชายเ้ารู้เข้าจะเป็เื่อีกแล้วนางปีศาจนั้นจะหาเื่เ้ามากขึ้น ถ้ามีการซุบซิบว่าเ้าเป็ใครขึ้นมาไม่แน่นางอาจจะเล่นวิธีชั่วร้ายใส่เ้าก็ได้”
“จริงของท่าน...” โพรทาเลียคิดเลยว่าถ้าคนอื่นนอกจากพี่ชายรู้เขาคงลำบากแน่ๆ
“แล้วเขาได้พูดอะไรอีกไหมนะ?”
“ท่านพี่นะเหรอ?” โพรทาเลียถามอีกฝ่ายทันที “เอ่อ...เขาแค่ถามว่าจะบอกท่านพ่อท่านแม่เมื่อไรนะ...”
“แล้วเ้าตอบว่าอะไรล่ะ?” ลิซ่าถามอีกฝ่ายทันที
“ถ้ายังไม่สามารถบอกพวกท่านได้นะ...มันต้องระวังตัวเยอะด้วยนะ...ถ้านูอัสรู้เข้า”
“จริงของเ้า...”
ลิซ่าคิดเหมือนโพรทาเลียถ้าบอกพวกพ่อแม่คงต้องระวังตัวเพิ่มอีก ยิ่งทำให้โพรทาเลียห่วงครอบครัวมากขึ้นอีกแต่ถ้าไม่บอกอาจจะเกิดเื่ไม่คาดคิดก็ได้ความคิดของลิซ่าปั่นป่วนไปหมดจนเธอจะเริ่มเครียดขึ้นมาแล้วพวกเขาเดินมาจนมาถึงบ้านใหญ่ โพรทาเลียจ้องมองบ้านที่เคยมาแล้วครั้งหนึ่งแล้วนี่เป็ครั้งที่สองที่มาที่แก่งนี้
ระหว่างที่ลิซ่าคิดทบทวนอยู่นั้นเธอก็มีความคิดดีๆ เข้ามาทันที “ข้ามีความคิดบางอย่างล่ะ...”
“คิดอะไรหรือขอรับ?”
“การมีคนรู้เื่เ้าเยอะ ก็อาจจะมีผลดีก็ได้นะ”
“เอ๋?” โพรทาเลียงงทันที “ดียังไง?”
“ก็...จะทำให้ทุกคนสามารถร่วมพลังกับเ้าได้นะสิ”
“แต่เราก็ต้องระวังพวกของนูอัสด้วยนะ” โพรทาเลียพูดเสียงเบาๆเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน
“ข้ารู้ งั้นเราก็ต้องจัดการกับเื่พรรคพวกของนูอัสก่อนไงล่ะ”
“อืม...” โพรทาเลียคิดหนักเลยว่าจะทำไงดี “เฮ้อ...งั้นข้าขอไปคิดก่อนละกันนะ”
“อืม คิดเยอะๆ ล่ะว่าจะทำไง” ลิซ่ายิ้มให้โพรทาเลียแล้วเขามาหอมหน้าผากอีกฝ่าย“งั้นทำงานดีๆ ล่ะ แล้วก็อย่าไปทำให้อะไรให้พ่อของเ้าโกรธล่ะ”
“โธ่...ท่านพี่...ข้าจะระวังตัวมากๆ ละกัน”
“งั้นไปล่ะ ข้ามีเื่ต้องคุยกับโอราอุสหน่อยนะ”
“คงไม่ทำอะไรท่านพี่ของข้านะ...”
“ไม่หรอกๆ ข้าแค่อยากจะคุยอะไรกับเขานิดหน่อยนะ” ลิซ่าพูดจบก็โบกมือบายๆอีกฝ่ายแล้วเดินจากไป
โพรทาเลียมองอีกฝ่ายที่เดินจากไปแบบเงียบๆเธอเงยหน้ามองบ้านใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเธอครุ่นคิดเลยว่าผ่านไปไม่กี่วันต้องกลับมาที่นี่อีก ทำให้เธอคิดเลยว่าทำไมพ่อถึงเรียกเธอมาที่นี่พี่ชายคงไปพูดอะไรให้พ่อเรียกเธอมาที่นี่หรือเปล่าความคิดทั้งหลายเข้ามาในหัวของเธอก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกับปล่อยลมหายใจออกมาสีหน้าอันหนักแน่นเตรียมตัวเธอกับงานที่ต้องทำหรืออาจจะเป็การโดนพี่ชายเปิดโปงก็เป็ได้
จบตอนที่ 9 โปรดติดตามตอนที่10 ต่อไป
851
![พันธกาลวิญญาณรัก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697512755_19684876.webp)
